Konferënca E Ambasadorëve Në Londër...

[Sabriu]

KONFERËNCA E AMBASADORËVE NË LONDËR DHJETOR 1912-MARS 1913
Publikuar më 02 shkurt, 2009

Agim Curri, sociolog

Duke e parë së Lufta Ballkanike i vuri në kundërshtim interesat e Rusisë dhe të Austro-Hungarisë dhe së lufta mund të merrte përmasa të përgjithshme, ishte Anglia ajo që organizojë mbajten e një mbledhjeje ndërkombëtare të gjashtë fuçive të mdha europiane për t'i rregulluar çështjet e Ballkanit. Duke i parë rreziqet e një konflikti me përmasa me të gjëra, me 17. Dhjetor. 1912, në Londër u organizua mbledhja e Ambasadorëve të gjashtë fuçive të mdha.
Që në fillim, për t'i ikur një lufte të përgjithshme, në parim u pranua krijimi i një shteti shqiptar autonom. Mirëpo caktimi i kufijve të këtij shteti mbeti për tu caktuar pas disa muajve si shkak i grindjeve ndërmjet Austro-Hungarisë dhe Italisë, nga njera anë, Rusisë dhe Francës, nga ana tjetër. Prandaj, me ndërmjetësimin e ministrit britanik të punëve të jashtme Edward Grey, u arrit ndërmjet Rusisë dhe Austro-Hungarisë marrëveshja famëkeqe e 22. Marsit.1913 për kufijtë e Shqipërisë së Veriut e të Lindjes. Me ketë marrëveshje, e tërë Kosova, Rrafshi i Dukagjinit dhe Maqedonia shqiptare i mbetën Serbisë; ndërsa pjesët tjera të Shqipërisë së Veriut iu dhanë Malit të Zi. Dhe, me 11 Gusht 1913, Konferënca e Londres caktoi në hartat gjeografike vijën e kufirit ndërmjet Shqipërisë dhe Greqisë. Me ketë rast e tërë Çamëria me qytetet bregdetare dhe me Janinën si kryeqendër dhe me një popullësi theshtë shqiptare, mbetën jahtë teritorit shqiptar.
Ajo që i interesonte Austro-Hungarisë, në ketë përiudhë kohore, ishte mos dalja e Serbisë në Detin Adriatik. Kurse, Italisë i interesonte sigurimi i kanalit të Otrantos dhe mos mbyllja e kanalit të Korfuzit. Prandaj, të dyja këto shtete ngulën këmbë për mbrojtjen e bregdetit shqiptar.Me ketë rast shteti shqiptar doli gjysmak, i ndarë në dyshë në mënyrë krejtë artificiale dhe pa asnjë kriter etnik e gjeografik, duke i lenë jashtë kufijve më shumë së gjysmën e tokave dhe të popullsisë shqiptare.Ketë masakrim të tokave shqiptare e pohoi edhe vetë ministri i Punëve të jashtme të Anglisë, Edward Grey. Atë botë, në mbledhjen e Dhomave e të Komunave me 12. Gusht.1913, pati pohuar, së caktimi i kufijve të Shqipërisë nuk ishte bërë në interesin e popullsisë së atyre krahinave, por për të mbajtur ekuilibrin ndërmjet fuçive të mdha dhe për ta shpëtuar paqën në Europë.
Në mbledhjen e 19. Korrikut të vitit 1913,Konferënca e Londres e njohu shtetin gjysmak shqiptar të pavarur dhe vendosi edhe mbi statusin e tij (të Shqipërisë).Shqipëria do të ishte një Principatë e pavarur dhe sovrane dhe si princ i saj u caktua Wilhelm von Wied, i cili kishte prejardhje nga një familje princore gjermane.(Kjo i ngjanë Kosovës së sotme).Konferënca, gjithashtu vendosi mbi organizimin e shtetit shqiptar, mbi administratën civile dhe financat e tij.. Kjo përiudhë do të zgjaste në një kohë 10-vjeqare me mbikëqyrjen e një komisioni ndërkombëtar të përbërë prej delegatëve të gjashtë fuçive të mdha dhe prej një dlegati shqiptar.(Pra historia po na përseritët edhe në ditët e sotme.).

Shqipëria pas Konferënces së Londres.

Derisa Konferënca e Londres merrte vendime të disfavorëshme për Shqipërinë dhe luante me fatin e vendit të shqiponjave, mbrenda shtetit shqiptar gjendja ishte një tragjedi e zezë. Qeverisë së Ismail Qemalit në Vlorë nuk i kishte mbetë hiq më shumë së një e katërta e vendit, kurse më shumë së tri të katërtat e vendit ishin pushtuar prej ushtrive armike, të cilat nuk donin të tërhiqeshin edhe mbas caktimit të kufijve të shtetit shqiptar prej Konferënces së Londres. Shkodra, në Veri, dhe Janina në Jug, që ishin të mbrojtura nga ushtritë turke dhe nga disa vullnetarë shqiptarë, i qëndruanë rrethimit të serbo-malazezëve dhe të grekëve për disa muajë me radhë. Janina u dorëzua me 6. Mars 1913, duke u mundësuar forcave greke ta pushtojnë tërë Çamërinë, Gjirokastrën, Përmetin, Këlcyrën dhe Tepelenën, duke vrarë e plaçkitur popullsinë muslimane shqiptare.Ndësa, Shkodra i qëndrojë heroikisht rrethimit serbo-malazez gjërë me 23. Prill.1913, gjërë atëherë kur Ead Pashë Toptani, i cili ishte agjent i i Serbisë, Malit të Zi dhe i Greqisë, trathëtisht ia lëshojë Shkodrën Malit të Zi. Si dinak që ishte, Esad Toptani arriti që prej Shkodre të strehohej në Durrës ku vendosi qëndrën e tij dhe formojë një pushtet të vetin. Me ketë rast, në atë copë Shqipëri që kishte mbetur pas Konferëncës së Londrës, u formuanë dy pushtete kundërshtare; njeri në Vlorë me qeverinë e Ismail Qemalit dhe tjetri në Durrës me qeverinë e Esad Toptanit rreth së cilës ishin mbledhur trathëtarët dhe avanturierët e çdo ngjyre. Esad Toptani gëzonte mbrojtjën e Serbo-Malazezëve dhe të të gjithë armiqëve të Shqipërisë.

"SHQIPËRINË RUAJE ZOT NGA SHQIPTARËT"!-Faik Konica.
" SHQIPËRINË RUAJE ZOT NGA TRATHËTARËT"!-A.C.

Paraqet, Sabri Selmani

[Dardanius]

mirë që keni hapur këtë tem: por a mundeni që ta paraqitni dokumendin e Konferencën e Ambasadorve të Londrës ju anëtarë të nderuar të forumit nëse e keni. flm për mirëkuptim.