Sot 2 Gusht 2008

"Jetoj në terr, përmes çakërdisjes së kohës"
Nga Bujar Xh. RAMA

Ndërdyshem. Kalamendem i torolangur. Nuk di si ta pagëzoj më parë terrin: të gjithë natshëm, të gjithë javshëm, të gjithë muajshëm a të gjithë vitshëm.Vetëm një kruajtëse dhëmbësh kam në dorë dhe frikshëm më ngjallet një dëshirë e paparë: t’i nxjerr sytë dikujt, por s’kam kujt. Të vetmen betejë që zhvilloj në kësi rastesh, është prova me fortësinë e murit, pa dashjen time. Bilanci është gjithmonë i njëjtë: unë nxihem, xhungosem e mavijosem në ballë, në sy a kokë dhe, më e pakta, mund të jetë një përsheshje e gjakosur e hundës. Se ajo gjithmonë del e para.

E, në këto fragmente, si për t’u hakmarrë e ngushëlluar, unë shpërthej: “O KESH!...”. Jam stacioni fiks i të marrëve. Skuqem. Nevrikosem. Nxehem. Hardallosem. S’di kujt t’i ankohem. Grindem me veten. Jam bërë gërnjar, por s’kam qenë i tillë. Ose, më saktë, gërnjar jam bërë për të tjerët. Unë flas, ngre zërin, këlthas në kupë të qiellit. Çirrem. Ti s’më dëgjon. Ke kohë që s’më dëgjon. Jo se ke nevojë për t’u vizituar tek otorinologu, por nuk më dëgjon me vetëdashje të plotë. Të kërkoj të më shohësh në sy, por ti më justifikohesh se më dëgjon më i përqendruar kur shikimin e hedh gjetiu, së paku dhe mbi pjatën me mëlçiçka qengji Labërie që ke mbi tavolinë. Më fton me buzëqeshje që të marrë diçka për të ngrënë a, së paku, një gotë ujë për të mbledhur veten. Le të jetë edhe ujë bashkie, ani.

Po unë s’jam i uritur, përkundrazi, jam i tejngopur me ato që zotrote më ke servirur deri tani në të thëna. Po s’jam i etur unë, se kam kapërdirë pështymën time sa herë që të kam takuar për të të mos thënë asgjë. E shoh që po shqetësohesh fort për shëndetin tim, teksa më pyet në vazhdoj të mbaj më peris në të ngrënë apo jo. Jo se, kur e respektoja në kulm perisin, isha goxha mirë me shëndet, ti e kishe vënë re. Po unë s’kam ardhur të të qahem për shëndetin, or jo. Nuk të kërkoj asgjë tjetër, veç atë fjalën që më ke dhënë, premtimin më madhor që më ke bërë ndonjëherë. Me zotimin solemn, siç i ka hije një burri kanunor. Kam ardhur për bishtukun.

Ti ma ke premtuar bishtukun. Më ke thënë se do të ma sillje. Do ta gjeje kudo që të ishte, kudo që të ndodhej dhe do të ma siguroje bishtukun. Kështu e kishim lënë. Dhe do të ishim rehat të dy. Unë s’do të të kërkoja kurrë më drita, por edhe ti s’do ta vrisje mendjen më për kaskadën e Drinit. Ja, po i bie ballit me dorë me një gjest babaxhani, se, me demek, tani e kuptove shkakun e valës së zemëratës sime. Ama, për këtë e vrakam mendjen unë, o?! Dhe ti shkërmoqesh së qeshuri, ndërsa balli im bëhet pre e vërshimit jashtë gojës sate të një grimcëze mëlçie, përzier me erën e hudhrës dhe të rigonit. Kam edhe pak djersë mbi ballë. Nuk e di: nga inati, nga pritja apo nga shpresa se më në fund…

Më kujtohet koha kur të njoha për herë të parë. I pashëm, me një zë kumbues, i veshur me kravatë dhe me një pardesy të gjatë. Bisedoje me dikë dhe hidhje sytë herë pas here drejt tij për të kuptuar efektin që i shkaktonin fjalët e tua. Më përshtypëzove dhe njohja erdhi graduale. Në takimet e herë pas hershme, më flisje dhe për qëllimet e tua madhore, për atë që synoje të bëheshe. Dhe ti u bëre ai që deshe, pasi dite ta vërtisje ashtu siç duhej. Xhikoja që të shihte filxhan e të hidhte fatin në pëllëmbë të dorës, vdiq dhe ti s’i mbaje lotët dot. Ama, doli siç të tha ajo! Ishe bërë si Masar Beu, jo se mëndje në dy sisë bashkë, por mëndje në gjirin e madh të politikës. Bre, sa lart u ngjite! Herën e parafundit që jemi takuar, ka qenë errësirë e plotë. Një plak i moçëm u ngrit, të rrahu shpatullat dhe të tha “Ti qofsh me jetë, more bir! Sa për dritat…

Ne dikur këndonim : “Moj Parti, moj drit’ e syrit!” dhe atëherë vetëm një qe e flamosura, pa sot që kemi plot, na janë hapur sytë e dritë e kemi gjithë vendin. S’duam as ujë e as drita. Ju shëndosh!...”. Ti more zjarr nga urimet e plakut, u preke në ndjenja, gati – gati u përlote dhe t’u bë zemra mal nga mirë kuptesa e këtyre njerëzve. Dhe premtove se diçka do të bëje. Të kërkuam bishtuk dhe na the në mes të burrave se do të na i sillje. Ja pse unë pres. Ai plaku që të uroi, ndërroi jetë javën e kaluar. “Ndjesë pastë!, - shprehesh ti. - Ishte burrë i urtë, por u bë për “rahmet”! Eh, ç’qenka jeta! Dhe ti më mërzitesh për një bishtuk!”. Unë të mërzitëm për një bishtuk?! Jo, or miku im mëlçi ngrënës, po nuk kam lekë të blej qirinj, ja pse e bëj të gjithën, or të marrtë e mira! “E ç’bëra më tej?”, - do pyesni ju. U përpoqa të bind kaplloqen time të paformët, as katrore, as rrethakë, por ceparoshe dhe pikë. Kuptova që, nga gjithë premtimi i bishtukut mund, të fitoja vetëm bishtin (pa atë pjesëzën “uk” nga mbrapa) dhe nuk durova më. Nuk durova më, sepse unë shoh, prek, ndiej dhe të gjitha këto më bënë që të ulërasë, të bërtas dhe të më dalin xixa nga sytë. Nuk e kuptova as vetë sesi e mora guximin dhe iu drejtova mikut tim të ulur akoma mbi karrige.

Ej, ti që më ngope zbrazëtish me premtime! Ti dhe sëra e kallëpi juaj që çuditërisht më shëmbëlleni me pinjollët më të denjë të Erebit! Nuk jua harrojmë kurrë që na sollët kohën e Naimit, që na rikujtuat këngën e qiririt, por me ritmin e modernizuar të shekullit të ri, që na rikujtuat vargjet në kuptimshmërinë e tyre të parë: “Pak dritë, pak dritë/o shok, o mik, o vëlla…”. Ej, ju! Ju dhe të tjerët që fshihen pas jush! Keni fiaskëzuar nivelet më të stërholluara të humanitetit, duke mbjellë super lodhje për veshët e “vegjëlisë”. Po, mirë e thashë, se ju jeni bajraktarizuar në hollet e qeta të mondanitetit që u dhuron politika.

Dhe ju përpiqeni të na mbushni mendjen se jeni iluministët e një shekulli që ju po i vini zjarr me hirin e pashuar të urrejtjes që ushqeni për njëri – tjetrin dhe të dashurisë pa fund për të shkretën karrige. E pastaj vazhdoni të hidhni vallen çakallishte me ca sy të flakëruar nën ethmimet e pushtetit. Oh, medet, u vidhistë ai pushtet e marrtë tatëpjetë! M’u mblodh një tip ngërçi në fyt dhe nuk i zënxorra dot fjalët e fundit që desha të thosha.

Po përfitoj nga rasti t’i shkruaj sot : Zotërinj të majmur e të panginjshëm! Juve ju ka mbetur akrepi i kohës pas. Jemi në tej mesvit 2008. Është koha për t'u zgjuar...