po ja ore une jame ne alaska
po ja ore une jame ne alaska
KUR ZGJOHEM NE MENGJES ZGJOHEM ME PERTIM,POR ZGJOHEM SEPSE ATO QE DO TE BEJ JANE PUNE BURRASH
Shkojnë dy shqiptarë në Alaskë.
Në rrugë po shohin një Njeri që kishte vetëm një këmbë dhe ecte me paterica.
Kur ky " tapalli me një këmbë i dëgjoi se flisnin shqip" u ofrua dhe u prezentua se edhe ai shqiptar ishte...
Kuvenduan kohë të gjatë dhe kur u largua " tapalli" njeri prej këtyre dy shqiptarëve po i thotë tjetrit:
- A e pe, ky me një këmbë ka arrit deri në Alaskë me shkue, Po ti kish pas dy këmbët ku kishte me shkue se?
Nuk e di per ne Barrow, por ne kete qytet qe jetoj une eshte me ndryshe...Postuar më parë nga Zeri_i_Mirdites
Ketu ne Alaske, gjate dimrit dielli lind dikund rreth ores 10 te mengjesit dhe perendon ne 4 pasdite. Kurse ne sezonen e veres, dielli lind ne oren 4 te mengjesit dhe perendon ne mesnate.
p.s. ARI77LABI ne c'fare qyteti je ti?
Sa shume qejf kam te shkoje njehere ne Alaske.
E di qe ka shume shqiptare aty sepse dikur nje goce nga Alaska , kur e kam pyetur une a ka shqiptar aty, me ka thene.. "kam njohur nje shqiptar ne Anchorage, ishte shofer taksie"..por une nuk e besova atehere.Tani ketu u binda per kete dhe kismet nga gushti ndoshta shkoj per nje jave ne Alaske.
s'besoj qe kan mrrri ne alask shqpitart
Une nuk urrej njeriun por veset e tij.
ne atje kemi shkuar ,mos me thoni qe eshte e vertete , ku rrin shqipja atje mer , nejse si dihet cfare nuk ben vaki
DHE NJE DITE TE GJITHE DO TAKOHEMI ATJE.....
Taksistë shqiptarë në Alaskën e minus 40 gradë C
Nga Cristiano Del Riccio*
02-12-2007
UASHINGTON – Megjithëse është një qytet thuajse pa rrugë, mund të konsiderohet si "kryeqyteti i taksistëve të Amerikës". Bëhet fjalë për qytetin Bethel në Alaskën e largët e të ftohtë. Atje ka vetëm 16 km rrugë të asfaltuar, por ama qarkullojnë plot 93 taksi! I bie: një taksi për 63 banorë. Pjesa më e madhe e rreth 5900 banorëve janë eskimezë. Pjesa më e madhe e taksistëve janë shqiptarë dhe koreanojugorë. Secili flet gjuhën e vet këtu, ndaj emri më i mirë për Bethelin do të ishte Babel. Rrugët e Bethel kanë emra si Tundra Ëay o Ëinter Trail. Rrugët janë thuajse gjithmonë plot borë dhe të rrethuar nga akulli.
Taksistët e parë shqiptarë mbërritën në Bethel që në vitet '70, të tërhequr nga legjenda zonale që në Alaskë mund të bëhesh i pasur. Vit pas viti kanë mbledhur miq e të afërm që kanë emigruar po aty. Tani janë mbi njëqind. Më shumë se gjysma janë taksistë. Habia më e madhe është se si kanë arritur të sjellin aty taksitë. Betheli është një përmbledhje e 56 fshatrave të vegjël eskimezë që gjithë jetën janë marrë vetëm me peshkim, ndaj nuk është i lidhur me rrugë tokësore me pjesën tjetër të vendit. Ato 16 km të asfaltuara në fakt janë një unazë që taksistët e përshkojnë përditë. Tarifat janë fikse: 5 dollarë për brenda qytetit, 7 dollarë deri në aeroport. Në vitet '90 mbërritën koreanët. Plasi ajo që njihet në qytet si "lufta e taksistëve". Për pak vjet koreanët pronësuan 4 nga 5 kompanitë e taksive dhe 9 nga 12 lokalet e qytetit. "16 vjet më parë ishin vetëm 2 taksistë koreanë, tani janë gjithandej, - thotë taksisti shqiptar Bilal Selmani, të cilin e thërrasin Linkoln për shkak të mjekrës së tij të gjatë e të zezë. Shqiptarët janë më pak rezistentë ndaj të ftohtit dhe ndoshta kjo ka ndikuar që të lëshojnë terren. Në Bethel temperature muns të zbresë deri në minus 40 gradë nën zero. Për eksimezët, ky është mot normal. Ata peshkojnë me varkat e tyre të qutjtura "caribu" në ujërat engrira, pasi kanë shpuar vrima në akull. Shqiptarët kthehen në shtëpitë e tyre në pjesë të tjera të Amerikës, gjatë tre muajve më të ftohtë. Për ti shpëtuar të paktën pak kohë akullit dhe ngricës, peizazhit të famshëm siberian. Taksistët në këtë vend ku thuajse nuk ka makina, fitojnë jo keq. 200 dollarë në ditë. Por të jetosh në Bethel, nuk është e lehtë. Gjithçka importohet nga larg, ndaj kushton. Mallrat më të kushtueshme janë mishi dhe pjesët e këmbimit për mjetet akullthyese. Bethel është atdheu i 'K300', një prej garave më të famshme në botë me slita të tërhequr nga qentë. Kjo është ngjarja vjetore më e rëndësishme e qytetit. Pjesën tjetër të vitit eskimezët e atjeshëm e kalojnë duke ëndërruar të shkojnë një ditë në Anchorage, një qytet 540 km larg, që njihet si "Parisi" i Alaskës. Ndërsa ëndrra e taksistëve shqiptarë dhe koreanë është të kthehen një ditë në shtëpi me ca dollarë më shumë në bankë.
*Marrë nga agjensia italiane e lajmeve ANSA
ABCÇDDhEËFGGjHIJKLLlMNNjOPQRRrSShTThUVXXhYZZh (Alfabeti Shqip, 36 gërma)
Ma ka shumë qejfi të vete pëe ndonjë jave ne Alaske..
Kush kishte merak se mbaruan shqiptarët??
hahaha edhe gurin e rrugës te ngresh
nje shqipo do e gjesh..
Never take life seriously. Nobody gets out alive anyway
Po Po Ka Shqiptar , Unë Njoh Një Është Nga Ferizaj.
pse deri atje kena vajt?ene thon pastaj qe sjena popull i zgjuar.ne ene me ariun bojm hajer
Krijoni Kontakt