Close
Faqja 0 prej 13 FillimFillim 1210 ... FunditFundit
Duke shfaqur rezultatin -19 deri 0 prej 259
  1. #1
    Erga omnes Maska e fisniku-student
    Antarsuar
    11-10-2006
    Vendndodhja
    Nn hijen e Diellit
    Postime
    4,408
    Faleminderit
    3
    21 falenderime n 21 postime

    Lexoji keto Letra (Tregime) do t Shplodhesh Menderisht

    Ne kete tem Perpos qe mund te lexoni tregime Interesante,mund edhe te kontriboni me ndonje tregim apo ndonje ngjarje interesante duke Postuar...


    ----------------------------------------------------------------------------------------
    Dielli prcllonte me rrezet e tij, ndrsa plaku mjekrbardh nisej pr faljen e namazit t dreks.Rrudhat e tij n ball tregonin vuajtjet e tij n jet, duke filluar q nga fmijria e tij e deri n ditt e sotme. Por, pr udi, n syt e tij vrehej krenaria dhe brendia e shpirtit t lumtur, e nganjher ajo lumturi manifestohej me buzqeshje e cila rrnjt I kishte n besimin e tij n Allahun, besim I kultivuar me nj ndjenj t veant.

    Derisa po kalonte skajin e rrugs, rastisi n nj un me nj ant n dor I cili duke vrapuar goditi plakun dhe u rrzua prtok. Plaku I habitur nga ky takim I papritur me nj njeri me t cilin e dallonin 70 vite, filloi ta ngris fmijn e rrzuar I cili filloi t qaj nga dhembjet e shkaktuara. Duke ia shkundur pluhurin nga rrobet e tij t mira, duke e vendosur gishtin afr buzve pr t heshtur, preku syrin dhe lvizin dorn djathtas e majtas pr t ndrprer qarjen. Beshiri I vogl menjher e kuptoi se plaku me t cilin u ndesh sht shurdhmemec. Filloi ta shikoj me sy t mbushur me lot, derisa plaku ia prekte mjekrn e tij t but dhe duke e puthur n faqe, duke ia br me shenj se a dshiron t shkoj diku me t.



    Beshiri me nj lvizje t koks ia bri me shenj se u pajtua me propozimin e tij. U nisn dhe mbrritn te dera e oborrit t xhamis. Aty Beshiri e kuptoi se plaku e kishte ftuar q t shkojn n xhami. Mirpo, far t bj Beshiri I vogl n xhami, kur nuk kishte msuar se si t falej dhe po I thot plakut se nuk di t falet. Plaku I urt I tha se do ta msoj t falet. Morrn abdest dhe hyn n xhami.Ezani ushtoi duke lajmruar kohn e namazit t dreks, ndrsa Beshiri shikonte ne lartsit e xhamis prbrenda duke u habitur dhe duke menduar se sa sht kjo xhami e lart.



    Plaku filloi ta msoj Beshirin vetm me lvizjet e namazit e pasi q ishte shurdhmemec, nuk kishte mundsi tia msoj edhe duat prcjellse t namazit.

    Pas faljes s namazit, plaku dhe Beshiri u nisn pr n shtpi, mirpo ende pa mbrri n destinacion, plaku hyri n nj dyqan dhe I bleu atij disa bombone dhe ia futi n ant, srish duke ia br me sy dhe me gisht si shenj q t hesht.

    Kjo pamje vazhdoi edhe ditve tjera sa q Beshirit iu b shprehi shkuarja me plakun pr t fal namazin, mirpo ksaj here n shtpi t plakut e cila nuk ishte edhe aq larg shtpis s Beshirit. Beshiri edhe kur luante me shokt futboll, loj kjo shum e dashur pr t, kur shihte plakun q po kalonte andej pari, linte lojn dhe vraponte pas tij, sepse ishte koha e namazit..

    Kaluan shum vjet dhe Beshiri pas kryerjes s shkolls fillore, udhtoi pr n Xhidde, qytet bregdetar n Arabin Saudite, pr t vazhduar shkollimin e mesm dhe at universitar.

    Beshiri q atje filloi t msoj se si falet namazi me duat prcjellse, kuptoi esencn e namazit, msoi leximin e Kuranit, sepse t gjitha kto ishin shum problem t msohen n nj vend sikur Tunisi pr shkak t qndrimit t shtetit me laicizm ndaj Islamit. Shkurt Beshiri dhe bashkkombasit e tij ndjeheshin t huaj sa I prket islamit n atdheun e tyre.

    Pas disa viteve qndrim n Arabin Saudite, Beshiri u kthye n shtpi, por ksaj here jo si nj Beshir I vogl, por I rritur me shtat t lart, me nj fytyr t rrumbullakt, me sy t kthjellt dhe me nj buzqeshje t madhe.Mirpo, ende pa shkuar pr t vizituar familjen e tij, s pari shkoi t vizitoj plakun e fmijris s tij, I cili kishte mbjellur te ai dashurin e Islamit, namazit edhe pse me gjuhn e gjesteve.

    Takoi plakun I cili kishte qen n shtpi prbrenda. Shtpia ishte shum e vogl, me nj korridor t vogl dhe me dy dhoma t vogla. Plaku u gzua shum pr ardhjen e Beshirit, saq I pikuan lott npr faqe. Ndejti pak me t dhe u nis pr te familja e tij.

    Pas nj koh kuptoi se plaku ishte smur dhe Beshiri shkoi pr ta vizituar at. Kur hyri brenda, pa se plaku ishte shtrir n shtrat dhe po flinte. Por pr udi, n momentin kur hyri Beshiri n dhom, ai hapi syt dhe ktheu kokn kah ai. Beshiri iu afrua plakut dhe u ul afr tij.Kapi dorn e tij dhe e puthi n shenj dhimbjeje pr t q sht I smur, ndrsa plaku shtrngoi dorn e Beshirit. Beshiri me shenja t dors po e pyet se si sht me shndet dhe se do t bj m mir, ndrsa plaku duke ngritur mesin e buzve dhe duke ulur skajet e tyre, ia bri me shenj Beshirit se pr t ka ardhur fundi. Por plaku I tha se q nj jav nuk ka br namaz, ndrsa Beshiri I uditur e pyeti se pse. Ai I tha se pa abdest si t falet.Beshiri u mendua pak dhe doli prjashta ku n nj qoshe gjeti nj gur deri diku t madh, ia afroi dhe I tregoi se si merret tejemmumi. Plaku mori tejemmum ndrsa Beshiri tash po e meson se si t falet kur sht I shtrir. Kshtu, derisa plaku po falte namazin, pasi mbaroi, filloi t ndjehet edhe m keq, kshtu q ndjente se fundin e ka shum afr. Plaku shikonte Beshirin mu n sy, duke I treguar atij se fundi sht, ndrsa Beshirit filluan tI pikojn lott nga dhembja. Ashtu n at moment, Beshiri me gjeste po I thot plakut se: Kur isha un fmij, ti ma msove namazin ndrsa un po ta msoj n pleqri. Plaku me dhembje t mdha, buzqeshi dhe I tha Beshirit (me gjeste): Un ta msova namazin n fillim t jets, ndrsa ti po ma mson namazin n fund t jets , dhe menjher pas ksaj, drejtoi syt kah tavani I shtpis dhe dha shpirt.

    Njerzit e mdhenj njher vdesin por gjithmon jetojn. Plaku t cilit as un nuk arrita tia msoj emrin, ishte msuesi dhe thirrsi m I mir n islam. Dinte t doj dhe ta dojn. Un isha ai q e kam dashur m s shumti, sepse iu gjeta n momentin e vdekjes, tha Beshiri me lot n sy duke na treguar neve ngjarjen e tij t vrtet n jet. Edhe un isha ai njri prej shum vetve q e dgjuam kt t ngjar t cilit as pa e njohur plakun e Beshirit, mu mbushn syt me lot.

    Muzdelifeja ishte vendi I bekuar sepse takuam njerz t bekuar me jet interesante t bekuar, si ishte jeta e Beshirit.

    Ndrsa sa pr t ngjarat tjera, tjetr her..
    "Idea sht Kshilltari m i mir i Veprs"

  2. #2
    Erga omnes Maska e fisniku-student
    Antarsuar
    11-10-2006
    Vendndodhja
    Nn hijen e Diellit
    Postime
    4,408
    Faleminderit
    3
    21 falenderime n 21 postime
    Letr e nj lufttari t UK-s nga Shqipria

    Bija ime!

    Aq e kisha dashur q t jem afr teje, t shoh se sa je rritur. Por edhe pse jam larg, larg saq na ndajn dy botra, un e ndjej veten krenar dhe shum afr teje, kur e di se pr cka u sakrifikova, e ti bija ime e dashur, duhet t jesh shum krenare, gjithmon t ecsh me kok t ngritur lart, t mos dorzohesh edhe pse disa t mendojn pr jetime.

    Un jam larg, thash sa dy botra, por shpirti im cdo mbrmje vie n nat, n dhomn tnde ti prkdhel flokt e arta, flokt e gjata, q aq shum i desha.

    Pas ca kohsh me an t ksaj letre, nuk dshiroj q t t arsyetohem pr ikjen time pa fjal, pa gjurm, por t t them se edhe pse un vdiqa, ktij populli t prvuajtur duhej t'i dal dikush n krah.

    Un isha i fundit q mora kt guxim, sepse shokt e vllezrit e mi, mu ather kur u paraqita pr n luft, ata vetm se kishin ujitur tokn me gjakun e tyre, e lulet e liris sa vijn e rriten.

    Bija ime! Ngre kokn lart, se nuk dshiroj t t shoh se si e ndjen veten jetime. Ta lash nnn, e cila ishte frymzimi im pr t shkuar n luft, zemra e cila gjakoi pr mua, q juve t'ju shoh t lir, t knaqur n atdheun ton t shkelur nga cizma e flliqur. Ajo prej tani do t jet udhzimi yt, por t prkujtoj, kujdesu shum pr t.

    Bija ime! Letrn q po e lexon, sht shkruar mu n front, ku dominon fryma e barotit, fryma e liris, sepse llomotitjet e askujt nuk vlejn, e as shitjet e patriotve nuk bjn para, nse nuk je n front t lufts, e t shikohesh me armikun nprmjet shnjestrs. Kjo sht knaqsia e vetme, q mund ta prjetoj secili q dshiron t vdes e jo t luftoj me shpres q t kthehet n familje.

    T lutem bija ime! Mos ma krko varrin se nuk do t ma gjesh. Dije edhe mbaje mend se varri im sht n Sllupcan, n Tanush, n Kalan e Tetvs. Ktu prehen eshtrat e mia. T lutem mos ngurro, dhe thuaju t gjithve q mos t ngurrojn q t m ngrisin prmendore, sepse nuk dhash jetn pr prmendore e pr strofa kngsh, por vetm e vetm q t fitoj knaqsin e Zotit q e falnderoj shum q m gatoi aq mir.

    E di se tash duke i lexuar kto rreshta t pikojn lott, por m vie shum e qart se ato jan lott e krenaris, e jo lott e dhimbjes pr baban e vdekur, pr baban i cili flijoi veten sikur shum baballar tjer.



    Bija ime!



    Jan kto fjalt e mia t fundit, sepse pas ksaj nisem n nj betej n t ciln nuk ka mbrapa. Bhu vajz e mir, e ndershme, e dgjueshme ndaj nns, bhu vajz e dituris, e sinqert. Mos lejo q kjo bot mashtruese t t kap me thonjt e saj t flliqur e t t coj ku jan shum vajza t mbetura rrugve t Italis e Evrops. Nse bija ime nuk prfundon kjo luft e ti rritesh, do t kisha dashur q edhe ti t jesh n rradht e ushtris s popullit, sepse vdekja nuk sht asgj pr ata q i ofrohen vullnetarisht.

    Ajo sht faz q krkon haracin e saj, por q shprblehet me nj bot, me nj jet tjetr pr t ciln po ta dinte mir bota, do t ngarendnin t gjith q ta marrin me shpat.

    T lutem bija ime, prshndeti t gjith njerzit q m kan njohur, t gjith miqt. Prshndete nn tnde dhe ruaje si syt e ballit, sepse shum e respektova dhe m respektoi.

    Mir u pafshim n botn e amshuar, n botn ku nuk ka m brenga. Dhasht Zoti q t jemi t gjith bashk, n njrin kopsht t Xhenetit.



    P.S. E dashur, mos ia trego dhe mos ia lexo letrn cups ton deri sa t rritet e deri sa t'i msoj shkronjat. Ju dua shum.
    "Idea sht Kshilltari m i mir i Veprs"

  3. #3
    Erga omnes Maska e fisniku-student
    Antarsuar
    11-10-2006
    Vendndodhja
    Nn hijen e Diellit
    Postime
    4,408
    Faleminderit
    3
    21 falenderime n 21 postime
    SOFRA E SYFYRIT



    At nat Aburrahmani nuk vuri gjum n sy deri n syfyr. Shum mendime, shum trazime iu solln n kok.
    Ashtu duke qndruar, afr koftorit I cili bubullonte
    nga zjarri fort I ndezur, papritmas iu kujtua t'I drgoj nj falnderim Zotit pr t gjitha t mirat q ia kishte dhn.
    - O Zot, o Allahu im, falnderimet t qofshin Ty, ti je Mshirues, Ty t falnderoj pr t gjitha t mirat q mi ke dhuruar. Pas ksaj lutje Abdurrahmani duke thn besmelen, tentoi t flej. Por, iu kujtua lutja
    q sapo e kish prfunduar..Ty t falnderoj pr t gjitha t mirat q mi ke dhuruar. Kjo fraz e fundit i prsritej.
    - Eh Zot, sa shum t mira q mI ke dhn e q dikush nuk i ka. Menjhere filloi ti fiksohet n kok fjala e fundit q dikush nuk i ka!
    Ngriti kokn nga jastku derisa bubullima dhe drita e zjarrit q dilnin nga koftori e prkujtuan: - Ndoshta dikush sonte as zjarr nuk ka ndezur, ndoshta dikush sonte ka rn pr t fjetur, me dert sepse nuk ka mefar ta shtroj sofrn e syfyrit?!

    Kshtu duke u menduar e kujtuar, i mbushur prbrenda me nj mrzi q e kishte kapluar, von vrejti se npr faqet e tij lshohen lot t nxeht, lot q dalin jasht e q kroin e tyre e kishin n zemrn e Abdurrahmanit, emri i t cilit tregonte se vrtet ai ishte rob I Mshiruesit. Ashtu qndroi deri n cingrrimn e sahatit t kurdisur pr syfyr. U zgjua, u vesh dhe derisa po bhej gati pr t ngrn syfyr, i puthi dy upat e tij t vogla q ishin duke fjetur mbl. Por, prapseprap nga koka e tij ende nuk ishte larguar brenga pr njerzit q agjrojn pa syfyr pr shkak se nuk kan me ka ta gzojn syfyrin. Pasiq buka ishte gati, u ul dhe filloi t haj por kafshata e par i lidhet n fyt dhe nuk mundet ta prpij. Mezi arriti ta oj kafshatn e par ndrsa syt e tij ishin ngulitur n nj qoshe t sofrs.
    - Abdurrahman, far ke? E pyeti e shoqja.
    - Asgj, asgj! U prgjigj Abdurrahmani. Pas nj heshtje t shkurtr, foli edhe njher:
    - Grua, a ke menduar ndonjher pr sofrn e syfyrit?
    - Si mendon?- e pyeti Eminja.
    - A ke pyetur veten se sofra jon prplot me t mira,ndrsa sofra e dikujt asgj nuk ka, apo vetm buk t that?!!
    Duke I thn fjalt e fundit, iu drodh buza dhe lott filluan ti dalin, thuaja se shprtheu uj nga syt e tij. U ngrit nga sofra, piu pak uj dhe veshi rrobet e trasha pr t dal jasht. Gruaja menjher doli pas tij dhe e pyeti: - Ku po shkon?!
    - Do t kthehem menjher. Abdurrahmani tashm ishte nisur drejt nj vendi t caktuar. Ai ishte nisur te dyqani m I afrt, ndrsa dyqanet gjat Ramazanit punonin deri n prfundim t syfyrit. Ishte nisur me nj qllim t vetm. Kishte vendosur q t?I blente syfyrin dikujt. Po kujt se?!!
    - Selamu alejkum.
    - Alejkum selam Abdurrahman, urdhro.He, ke mbetur pa buk pr syfyr a?
    - Jo, ngrna syfyr, por dua t blej dika Bajram. T lutem m shrbe m shpejt se nuk kam koh.

    - Po, menjher, urdhroni far po doni?
    Pasiq bleu gjrat e duhura, Abdurrahmani n at nat t ftoht me bor ishte nisur drejt nj shtpie gatit rrzuar, e cila gjendej n skaj t qytetit. Pullazi
    I shtpis I shtrembruar, ndrsa nga lagshtia shiheshin tullat e kuqrremta pasiq I kishte rn pjesa e lyer e mureve nga jasht. Trokiti n dern kryesore, e cila me t hyr t onte n nj oborr t vogl. Nga plasat e ders vrejti se n shtpi nuk ishte e ndezur asnj drit. Por, pas nj koh t shkurt dgjohet nj z I irrur I nj plaku:
    - Kush sht?
    - A je ktu o xha Brahim?
    - Po, po bujrum, urdhroni- u prgjigj xha Brahimi,
    nj I moshuar q I kishte arritur t tetdhejtat, vite kto q vreheshin n ballin e tij plot rrudha dhe mjekrrn e bardh. Me t par se kush po e thrret, xha Brahimi lshoi z:
    - Oooo Abdurrahman, ti je a?!! ? Eja, eja me shpejt se mrdhim.
    Abdurrahmani hyri Brenda n shtpin e tij, e cila ishte e vogl por e kishte pronarin me zemr t madhe.
    - Xha Brahim, po pse dritat I ke t fikura, a nuk sht koha e syfyrit?-pyeti Abdurrahmani.
    Xha Brahimi lshoi nj ofsham t shkurtr dhe pastaj heshti.
    - Ah, Abdurrahman, me ta thn t drejtn, isha duke fjetur e as q kisha ndrmend t zgjohem. - Pse?-pyeti Abdurrahmani. - Po, si t them?..pasoi heshtja?.- nuk kisha se me ka t bj syfyr u prgjigj xha Brahimi. Abdurrahmani ndjeu nj barr shum t rnd n shpirtin e tij pas ktyre fjalve, dhe shkurt u thellua n mendime:?. Un sa syfyre I kam ngrn me begati ndrsa ky plaku I shkret ku ta dij se sa dit I ka agjruar pa syfyr?-I thoshte vetes. Nga syt e tij filluan t?I dalin lott pandal dhe me z t mekur I shtriu duart prplot me t mirat q I kishte bler.
    Kur e pa xha Brahimi se far kishte br Abdurrahmani tha:- Allahu nuk e humb kt popull derisa ka njerz si ti?. Por loti e tradhtoi. Abdurrahmani bashk me xha Brahimin hngrn syfyr dhe pas nj ore u kthye n shtpi. T nesrmen pasiq kishte prfunduar punn pak m hert pr shkak t namazit t xhumas, me t arritur afr xhamis takoi Islamin dhe merr vesh se xha Brahimi, plaku me t cilin kishte ngrn syfyrin , kishte vdekur po at mngjes. Abdurrahmani me dy ndjenja ia fail namazin e xhenazes; ndjenja e par e dhimbjes pr xha Brahimin, ndrsa ndjenja e dyt, ndjenja e knaqsis shpirtrore se arriti q t?I bj nj t mir xha Brahimit, duke mos e ditur askush prve Allahut.
    "Idea sht Kshilltari m i mir i Veprs"

  4. Anetart m posht kan falenderuar fisniku-student pr postimin:

    Brisil (28-09-2013)

  5. #4
    Erga omnes Maska e fisniku-student
    Antarsuar
    11-10-2006
    Vendndodhja
    Nn hijen e Diellit
    Postime
    4,408
    Faleminderit
    3
    21 falenderime n 21 postime
    TREGIMI PR PENDIMIN E VRTET



    Ky sht nj tregim interesant pr fuqin e teubes, pendimit t sinqert te Allahu xh.sh. Nj vajz marokene Leila El Heuli ishte smur nga kanceri dhe mjekt nuk ishin n gjendje q ta shrojn. Specialistt m t mir t Europs nuk kishin m shpresa pr shrimin e saj, madje edhe vet Leila kishte humbur do shpres, mirpo Allahu, I lartmadhruar qoft Ai, I sheh gjendjet. N vazhdim do ta lm vet motrn ton Leila q t tregoj pr veten e saj.

    Tregimi pr shtimin e imanit, e treguar me fjalt vetiake, sht marr nga libri Ata t cilt iu penduan Allahut, t botuar n gjuhn fringe ndrsa autor sht Ibrahim Abdullah el Hazemi. Leila tregon: Para nnt vjetve m kan treguar se kam nj smundje shum t rnd- kancerin, t gjith e din se vetm t prmendurit e ktij emir sht tmerrues. Besimi im n Allahun ishte I dobt. N prgjithsi kasha ln ansh t prmendurit e Allahut dhe kam menduar se bukuria dhe shndeti do t zgjasin tr jetn. Kurr nuk kam menduar se do t smurem nga kanceri. Kshtu, kur jam njoftuar pr smundjen q kasha, aq shum u trondita nga brendia e shpirtit. Mendoja q t iki. Mirpo ku? Ku mund t ik nga smundja e cila gjendet n mua? Madje kam menduar edhe pr vetvrasje! Mirpo, shum kam dashur burrin tim dhe fmijt e mi. As q kam menduar pr dnimin e Allahut nse e bj at mkat, sepse ashtu si thash, kam qen larg t prkujtuarit t Allahut. Dshira e Allahut ishte q kjo smundje t jet shkaku I udhzimit tim, gjithashtu edhe shkak pr udhzimin e shum njerzve Shkova n Belgjik ku vizitova shum mjek. Ata I thoshnin burrit tim se s pari duhet t ma largojn gjinjt, pastaj t shkoj n terapi t caktuara. E dija se terapit do t bjn q t m bien flokt, vetullat dhe qerpikt do t humbin, se do t shkaktojn paraqitjen e mjekrrs n fytyrn time dhe q thonjt dhe dhmbt do t m biejn. Kshtu q prgjithsisht e hodha posht kt zgjidhje. M mir do t vdes me gjinjt e mi, dhmbt dhe me t gjitha t cilat Allahu m ka krijuar sesa pa to- thosha me vete. I luta mjekt q t m japin terapi tjetr e cila ka efekt m t vogl dhe at e bn. U ktheva prap n Maroko. Shkoja n terapi dhe nuk kam pasur kurrfar pasojash n trupin tim q m bnte shum t lumtur. Mendoja: ndoshta mjekt kan gabuar e ndoshta nuk e kam kancerin. Mirpo, pas gjasht muajve fillova t dobsohem, ngjyra ime filloi t ndryshoj dhe ndjenja dhembje t vogla. Mjeku im n Maroko m kshilloi q t kthehem n Europ dhe at e bra. Atje n Belgjik arrita n katastrof! Mjekt I than burrit tim se smundja sht prhapur n tr trupin tim, se mushkrit jan trsisht t infektuar, dhe se nuk kan kurrfar zgjidhje pr rastin tim. Thoshin: M mir sht t merrni gruan tuaj dhe ta oni n vendin tuaj q t vdes atje. Burri im ishte I shokuar. Dhe n vend q t kthehet n Maroko, shkuan n Franc, duke menduar se atje do t gjejm ndonj zgjidhje. Mirpo, n Franc asgj m shum se at q e dgjuam n Belgjik. N fund, vendosm q t shkojm n spital dhe t shkoj n operacion pr largimin e gjinjve dhe t vazhdoj me terapi t fort (t ciln ma prshkruan m hert mjekt). Mirpo, burri im mendonte pr dika pr t ciln moti koh kishim harruar- pr fat t keq, n dika q ishte shum larg nga mendjet tona. Allahu xh.sh. frymzoi burrin tim q t m oj n shtpin e shenjt t Allahut n Mekke. Ndoshta do t mund t dalim para Allahut dhe ta lusim q t na ndihmoj t gjejm zgjidhje prej ktij problemi. Lshuam Parisin duke thn: Allahu Ekber, La ilahe il-lall-llah Isha shum e lumtur sepse ishte hera e par q po vizitoj shtpin e Allahut Qaben. Morra nj Kuran nga Parisi, m par as q e kisha afr vetes. U nism pr n Mekke. Kur kam hyr n shtpin e Allahut, s pari her e pash Qaben, qava shum- pamje vend n t cilin jan falur t Drguarit e Allahut, Xhamia e shenjt, shum musliman, madhri, dhunti dhe mshir e pastr e Allahut tim, Allahut Qava sepse me t gjitha kto nuk kam mundur t ballafaqohem, sepse m vinte keq pr vitet e shkuara pa namaz dhe pa krkimin e ndihms s Allahut. Thoja: O Zot, mjekt ishin t pafuqishm t m shrojn Ti ke ilain pr do smundje, t gjitha dyert para mua jan t mbyllura. Asgje nuk m ka mbetur vetm t krkoj para Ders tnd, t lutem o Zot, mos mI mbyll dyert e Tua. Vazhdova t falem dhe tI lutem Allahut deri sa sillesha rreth Qabes. E luta q t mos m dshproj dhe kthej me duarthat. Ashtu si thash edhe m hert, n prgjithsi isha larguar nga feja e Allahut. Atje shkova edhe te dijetart dhe I kam lutur t m udhzojn pr disa libra dhe dua t cilat mund leht tI msoj. M kshilluan q t msoj gjithka prej Kuranit. Poashtu m kshilluan q sa m shum t bj Tedhalle me ujin e zemzemit. (Tedhalla sht pirja e nj sasie t madhe t ujit deri sa uji nuk arrin n brinj). Gjithashtu m kshilluan q t prmendi shum Allahun dhe t oj salivate pejgamberit s.a.v.s. N vendin e shenjt t Allahut ndjeja veten shum t qet dhe t rehatshm. E luta burrin tim q t m lejoj t mos kthehem prap n hotel dhe t qndroj n Harem tr kohn. Ai m lejoi. N Harem afr meje ishin edhe disa motra nga Egjipti dhe Turqia t cilat m pan se shum po qaj. M pyetn pr shkakun e qarjes time. U thash se para se t vij n shtpin e Allahut, kurr nuk kam menduar se aq shum do ta dua. Gjithashtu u thash se kam kancerin. Ato tr kohn ishin me mua dhe nuk m linin t vetme. Gjithashtu kishin marr leje nga burrat e tyre q t qndrojn me mua n xhami. Rrall flinim. Kemi ngrn sasi t vogla t ushqimit, mirpo kemi pir shum uj zemzemi. Ashtu si ka thn Muhammedi a.s.: Uji I zemzemit sht pr at q pihet, nse e pi me qllim t shrimit, Allahu xh.sh. do t t shroj. Nse e pi pr shkak t etjes, Allahu xh.sh. do ta shuaj etjen etj. Ather nuk ka ndier uri. VAzhduam t bnim tavaf dhe t lexojm shum Kuran. Ashtu kemi kaluar dit dhe net. Kur erdha n shtpin e Allahut isha shum e dobsuar, ndrsa pjesa e siprme e trupit tim dhe gjinjt e mi ishin mbushur me enjtsira gjaku dhe qelbi. Ajo ishte pr shkak se kanceri ishte prhapur n tr pjesn e gjinjve t mi. Motrat m lutnin q t pastroj pjesn e siprme t trupit me uj zemzemi, ndrsa un kasha frik q at pjes ta prek. Kisha frik t kujtoj smundjen, sepse ather smundja do t prokuponte mendjen time, n vend q t kujtohem n Allahun dhe tI dorzohem trsisht. Prej ather rregullisht laja gjoksin tim, pa prekje direkte t pjess me kancer. Pas pes ditve, shoqet e mia insistuan q tr trupin ta laj me uj zemzemi. N fillim refuzova. Mirpo, dika m shtynte q at ta bj. Ngadal kam tentuar t kaloj npr pjest t cilat nuk I kam lar, mbi gjoks. Srish kasha frik, mirpo srish ndjeva fuqin e cila m detyroi q edhe njher t tentoj. Isha n hamendje. Pas tentimit t tret, detyrova dorn time q t kaloj mbi pjesn e siprme t trupit, dhe n fund, mbi gjoks. Ndodhi dika e pabesueshme- nuk kishte m enjtje t gjakut dhe qelbit!!! Nuk mundja t besoja n at ka ndjeja. Preka edhe nj her gjoksin tim, ishte e vrtet! Po, ishte e vrtet! U dridha. M ra ndrmend se caktimi I Allahut ishte q t bj far t doj Ai. E luta nj shoqe timen q t prek trupin tim me dorn e saj a ka enjtje. Ajo e bri kt dhe pastaj brtiti: Allahu Ekber!Allahu Ekber! Vrapova te burri im n hotel, e ngrita kmishn time dhe thasht: Shiko mshirn e Allahut! I tregova se far kishte ndodhur dhe ai nuk mund t besonte. Qante pandrprer. Tha: A e di se mjekt jan betuar se do t vdessh pr nj afat prej tri javve? Un iu prgjigjesha : Fati sht n duart e Allahut, qoft Lartsuar Ai, askush nuk di se far na sjell ardhmria prve Atij. Qndruam n shtpin e shenjt t Allahut nj jav, duke falnderuar Allahun pr Mshirn e Tij t pafundme. Pastaj shkuam t vizitojm xhamin e Pejgamberit a.s. n Medine. Pas ksaj, udhtuam n Franc. Atje, mjekt u habitn dhe u befasuan shum. A je ti personi I njjt- m pyetnin. Me krenari prgjigjesha: Po, ky sht burri im, ne iu kthyem Allahut, dhe tash nuk I frikohem askujt prve Allahut. Fati vjen prej Tij. M thonin se un jam nj rast I veant. Ata shprehn dshir q t m shikojn prsri. E bm srish, dhe nuk gjetn asgj. M prpara, mezi merrja frym nga t enjturit. Mirpo kur shkova n shtpin e Allahut dhe e luta q t m shroj, kanceri u zhduk trsisht. Krkova librat pr biografin e Muhammedit a.s., lexova shum dhe qaja. Kam qar duke m ardhur keq pr at q lshova n jet. Kam lshuar t kem dashurin e Allahut dhe t Pejgamberit. Un, rob I Allahut, e cila sht dashur t doj Allahun me tr shpirtin tim, kam harxhuar dashurin time, tr kto vjet, n gjra t kota t ksaj bote. Kam qar pr kohn e harxhuar larg Allahut, Krijuesit tim, pr kohn t ciln t gjith duhet ta harxhojm n adhurimin e TIj, duke e dashur sinqerisht, duke shprehur dashurin ndaj t Drguarit t Tij, pasimin e sunnetit t tij. Lusim Allahun q t m fal mua, burrintim dhe t gjith muslimant dhe t m pranoj si robe e sinqert e Tij. Amin!
    "Idea sht Kshilltari m i mir i Veprs"

  6. #5
    Erga omnes Maska e fisniku-student
    Antarsuar
    11-10-2006
    Vendndodhja
    Nn hijen e Diellit
    Postime
    4,408
    Faleminderit
    3
    21 falenderime n 21 postime
    E marr nga Tema e Hapur nga Gimi3
    Leximi i Kur'anit & Dobite e Tij .

    Nj amerikan i moshuar musliman, jetonte n nj ferm n lindje t maleve Kentucky s bashku me nipin e tij.
    do mngjes gjyshi zgjohej hert n mngjes, ulej n tavolinn e kuzhins dhe lexonte Kur’an. Nipi i tij, dshironte t bhej sikur ai dhe e imitonte at n t gjitha mnyrat e mundshme.
    Nj dit nipi e pyeti gjyshin, “Gjysh, kam provuar t lexoj Kur’an sikurse ti por nuk mund ta kuptoj at, edhe at far e kuptoj e harroj sapo ta mbyll librin. far t mira ka nga leximi i Kur’anit?”
    Gjyshi, me qetsi ndaloj s mbushuri stufn me qymyr dhe iu drejtuar nipit, “merre kt shport t qymyrit, mbushe n lum me uj dhe ma sjell prap”. Djaloshi veproi si i tha ai, por i tr uji i rrjedh nga shporta para se t vinte n shtpi.
    Gjyshi qeshi dhe i tha, “duhet t ecsh pak
    m shpejt hern tjetr; e dua shportn me uj. Nuk po provoni sa duhet”, dhe e drgoi at prsri. Ksaj radhe djaloshi vrapoi shpejt, por prsri shporta ishte e zbrazt para se t kthehej n shtpi.
    Me gjysm frym i tha gjyshit se ishte e pamundur t barte uj me shport dhe shkoi ta merrte nj kov. Plaku i tha, “nuk dua nj kov uj, por dua nj shport uj. Ti vetm nuk provon sa duhet”, dhe doli jasht ta shikonte djaloshin tek po provonte prsri. Ksaj radhe, djaloshi e kuptoi se ishte e pamundur por dshironte ti tregonte gjyshit t tij se edhe nse do t vraponte sa m shpejt q t mundte nuk do t’ia arrinte, uji do t rridhte para se t kthehej n shtpi.
    Djaloshi, prsri e zhyti shportn n lum dhe vrapoi shpejt, por kur arriti t gjyshi i tij shporta ishte e zbrazt.
    Me gjysm fryme tha, “E sheh gjysh, sht e padobishme”.
    Plaku ia ktheu, “shikoje
    shportn”. Djaloshi shikoj shportn dhe pr her t par e vrejti se shporta ishte ndryshe. ishte transformuar nga nj shport e vjetr e ndyr n nj shport t pastr, brenda dhe jasht.
    Gjyshi iu pergjigj nipit te tij me fjalet :
    “ kshtu ndodh kur e lexon Kur’anin. Mund t mos kuptosh dhe t mbash mend asgj, por kur e lexon at, do t ndryshosh brenda dhe jasht. Kjo sht puna e Allahut n jett tona”.
    "Idea sht Kshilltari m i mir i Veprs"

  7. #6
    Erga omnes Maska e fisniku-student
    Antarsuar
    11-10-2006
    Vendndodhja
    Nn hijen e Diellit
    Postime
    4,408
    Faleminderit
    3
    21 falenderime n 21 postime
    Gimi3
    Thirr n rrugn e Zotit tnd me urtsi dhe me kshill t mir!'


    N nj vend n France diku para 50 viteve jetonte nj plak turk pesdhjet vjear. Emri i tij ishte Ibrahim dhe punonte n nj dyqan ushqimor. Dyqani ishte n nj ndrtes ku n njren prej banesave t asaj ndertese jetonte nj familje jehude. Kjo famlije jehude kishte nj djal shtat vjear, q e quanin Xhad. Xhadi jehudi. Fmiu kishte zakon q do dit t shkonte tek dyqani i xhaxhit Ibrahim pr t bler nevojat shtpiake. do her kur merrte t dilte nga dyqani vidhte nga nj okolat, e xhaxhi Ibrahimi bhej sikur s'di gj.
    Nj dit, Xhadi harroi ta vidhte okolatn duke dalur e xhaxhi Ibrahimi e thirri dhe i tregoi se kishte harruar ta merrte okolatn t ciln e merrte do dit! Xhadi u tremb ngase kishte menduar se xhaxhi Ibrahimi nuk di asgj pr vjedhjen e tij. Krkoi nga ai q ta falte dhe i premtoi se nuk do te vidhte m asnj okolat. Xhaxhi Ibrahim i tha: 'Jo, premtom se nuk do vjedhsh asnj gj n jetn tnde, e do dit kur t dalsh nga dyqani merre nga nj okolat se sht e jotja. Xhadi pranoi i gzuar.
    Kaluan vitet e xhaxhi Ibrahimi pr Xhadin ishte si baba, si shok dhe si nn. Kur Xhadit i ngushtohej ndonj pun ose haste ndonj problem, vinte tek xhaxhi Ibrahimi dhe ia paraqiste problemin. Kur ai mbaronte, xhaxhi Ibrahimi nxirrte nga nj sirtar n dyqan nj libr, ia jepte at Xhadit dhe krkonte prej tij ta hapte nj faqe kudo n libr. Pasi ai e hapte at, xhaxhi Ibrahim i lexonte dy faqet q ishin hapur pastaj e mbyllte librin dhe e zgjidhte problemin. Xhadi u largonte i qetsuar, atij iu kishte larguar preokupimi, i ishte rehatuar truri dhe problemi ishte zgjidhur. Kalonin vitet kurse raportet vazhdonin mes Xhadit dhe xhaxhi Ibrahimit, muslimanit turk i moshuar e i pashkolluar.
    Xhadi u b djalosh njzet e katr vjear kurse xhaxhi Ibrahimi gjashtdhjet e shtat.
    Xhaxhi Ibrahimi vdiq. Para vdekjs, u la bijve t tij nj kuti e n at futi librin t cilin e shihte Xhadi sa her q e vizitonte at n dyqan. I porositi bijt e tij q pas vdekjs s tij t'ia jepnin Xhadit librin si dhurat pr t, djaloshin jehud!
    Xhadi mori vesh pr vdekjn e xhaxhit Ibrahim. U mrzit shum kur djemt e xhaxhit ia dorzuan kutin, ngase xhaxhi Ibrahim pr t kishte qen shok shoqrues dhe ai e shptonte nga zjarri i problemeve!
    Nj dit, Xhadit i ndodhi nj problem. N moment iu kujtua xhaxhi Ibrahimi e bashk me t iu kujtua edhe kutia, t ciln ia la atij. Shkoi tek kutia dhe e hapi, kur papritmas aty gjeti librin t cilin e hapte do her kur vizitonte xhaxhain n dyqanin e tij!
    Xhadi e hapi nj faqe nga libri, mirpo libri ishte n gjuhn arabe e ai nuk e dinte at. Shkoi tek nj shok i tij tunisian dhe krkoi prej tij q t'ia lexoj dy faqe nga libri e ai i lexoi ato!
    Pasiq Xhadi ia shpjegoj problemin e tij shokut tunisian, ky tunisiani gjeti zgjidhjen pr Xhadin!
    U habit Xhadi dhe e pyeti: 'sht ky libr?
    Tunisiani i tha: Ky sht Kur'ani Kerim, libri i muslimanve!
    Xhadi ia ktheu: E si t bhm un musliman?

    Tunisiani tha: Ta shqiptosh shahadetin dhe ta pasosh sheriatin.
    Xhadi tha: Esh-hedu en La ilahe il-lallah ve enne Muhammeden resulullah.

    Xhadi u b musliman dhe pr vete zgjodhi emrin Xhadullah el-Kur'ani. E zgjodhi kt emr si madhrim pr kt libr mahnits dhe vendosi q pjesn e mbetur t jets s tij t'ia kushtoi ktij libri fisnik. Xhadi e msoi Kur'anin, e kuptoi at dhe filloi thirrjen pr tek Allahu n Evrop derisa pranuan islamin n duart e tij shum njerz, diku rreth gjasht mij jehud dhe krishter.
    Nj dit, derisa ai po shfletonte kujtimet e tija t vjetra, e hapi Kur'anin t cilin ia kishte dhn xhaxhi Ibrahim dhe n fillim t tij gjeti hartn e bots. Kurse mbi kontinentin e Afriks ishte nnshkrimi i xhaxhit Ibrahim e nn t ishte shkruar ajeti: ' Thirr n rrugn e Zotit tnd me urtsi dhe me kshill t mir!' Xhadullahi menjher vrejti dhe u bind se kjo ishte porosia e xhaxhit Ibrahim andaj vendosi ta realizoi at.
    Braktisi Evropn dhe shkoi pr t'i ftuar njerzit tek Allahu n Kenia, nj jug t Sudanit, Ugand si dhe shtetet fiqnje. Vetm n fiset e Zulu pranuan Islamin n duart e tij m shum se gjasht milion njerz!
    Vdekja e tij Xhadullah el-Kur'ani, ky musliman i vrtet, thirrs i inspiruar, i harxhoi n islam 30 vite, t gjitha ia nnshtroi thirrjs tek Allahu npr vendet e panjohura t Afriks dhe u b shkak q islamin ta pranojn miliona njerz. Xhadullah el-Kur'ani vdiq n vitin 2003 si pasoj e smundjeve t cilat e goditn n Afrik n rrugn e thirrjs pr tek Allahu.
    Atbot kishte pesdhjet e katr vite t cilat i shpenzoi n thirrjn islame.
    Ngjarja nuk ka mbaruar ende!
    Nna e tij, jehude fanatike dhe msuese universitare e edukative, pranoi islamin vitin e kaluar, n vitin 2005, dy vite pas vdekjes s djalit t saj- thirrsit islam.
    Pranoi islamin n moshn shtatdhjet vjeare. Ajo tregon se ka luftuar pr tridhjet vite sa ishte biri i saj musliman q ta kthej n fen jehude. Ajo edhe prkundr prvojs, msimit dhe aftsis s saj pr t'i bindur njerzit nuk arriti ta bind birin e saj q t ktheht. Ndrsa xhaxhi Ibrahim, ky musliman i pashkolluar e i moshuar, arriti q ta lidh zemrn e birit t saj pr islamin! Kjo sht feja e vrtet. E lus Allahun q ta ruaj at dhe ta forcoj n pun t mira.
    Mirpo, pse Xhadullahu pranoi islamin?
    Xhadullah el-Kur'ani tregon se xhaxhi Ibrahim pr gjat shtatmbdhjet vite asnjher nuk ka thn 'o qafir' apo 'o jehudi', bile nuk i ka thn as edhe 'pranoje islamin!'
    Paramendo, shtatmbdhjet vite nuk i ka folur atij as pr fen, as pr islamin e as pr jehudizmin!
    Nj plak i moshuar e i pashkolluar e diti si ta bj zemrn e ktij djaloshi q t lidhet pr Kur'ani!
    Shejhu kur e takoi at njher e pyeti se si ndihej kur me miliona njerz kan pranuar islamin n duart e tij, ai ia ktheu se nuk ndihet edhe aq krenar ngase -sipas tij- ai i kthen nj pjes t mirsis s xhaxhit Ibrahim!
    "Idea sht Kshilltari m i mir i Veprs"

  8. Anetart m posht kan falenderuar fisniku-student pr postimin:


  9. #7
    Erga omnes Maska e fisniku-student
    Antarsuar
    11-10-2006
    Vendndodhja
    Nn hijen e Diellit
    Postime
    4,408
    Faleminderit
    3
    21 falenderime n 21 postime
    NDRRA E NJ DJALOSHI


    Nuk falja namaz rregullisht dhe harrova se ku gjendet xhamia. Disa net para fillimit t muajit t Ramazanit t vitit 1999 rash t flej si zakonisht. Isha n shtpin time. Pash qudi n gjum. Isha n shtrat dhe flija. Pastaj m erdhi gruaja ime dhe filloi t m zgjoj. Brtita: “far don!” Por befasia ishte se ajo nuk mund ta dgjonte zrin tim.

    U mundua t m zgjoj prsri, e un prsri parashtroja pyetjen e njejt, kurse ajo edhe m tutje nuk m dgjonte. Shkoi e friksuar dhe thirri motrat dhe vllezrit e mi. Shkuan dhe u kthyen me nj mjek. Befasia tjetr ishte se edhe ai nuk kishte mundsi t m dgjoj. M kontrolloi dhe u tha se kam vdekur. Ata filluan t qajn dhe t mrziten pr mua edhe pse un nuk kisha vdekur. Por nuk e dgjonin zrin tim. Kshtu i shikoja gruan time dhe vllezrit e mi duke u folur atyre, por ata edhe m tutje nuk m dgjonin.

    Dgjoja se si bisedonin pr xhenazen time. M drguan drejt varrezave, kurse un i brtitja secilit q kalonte pran meje se jam i gjall dhe se nuk kam vdekur, por asnjri prej tyre nuk m prgjigjej. Pastaj m prgatitn dhe m pastruan dhe shkuan pas meje n xhami q t ma falin namazin e xhenazes. Ather i fola imamit dhe i thash se jam i gjall dhe se nuk kam vdekur, por imami nuk u prgjigj. Un madje i dgjoja ata dhe i shikoja, kurse ata m injoronin. Pas namazit m drguan drejt varreve dhe filluan ta prgatisin varrimin tim. M futn n nj grop. I brtita t fundit q pash, ndrmjet tij dhe mua ishin drrasat… I thash se nuk kam vdekur dhe “mos m varros”. Nuk mu prgjigj. Mbi mua hudhnin dhe.

    Mu kujtua fjala e t Drguarit sal-lallahu alejhi ve sel-lem “Me t vrtet i vdekuri i dgjon hapat”. Dgjova hapat e tyre deri sa largoheshin prej meje. Ather u vrtetova se jam n nj hapsir t errt. M erdhn dy njerz dhe njri u ul te kmbt e mija, kurse tjetri te koka. M pyetn: “ Kush sht Zoti yt?” Nisa t them: “Zoti im sht... Zoti im sht... “E di se kush sht Zoti im, por nuk di se si kam harruar. Gjithashtu m pyetn: “ Kush sht i Drguari yt?” Prap nuk munda t kujtohem se kush sht i drguari im. Dhe gjithashtu m pyetn se cila sht feja ime, kurse un e prsrisja t njjtn gj por nuk mundesha t kujtohem. N koken time m silleshin familja, vetura dhe shitorja ime. Pastaj erdhen me nj qekan t madh dhe m goditen aq shum n ball, sa q brtita dhe i zgjova ata q flinin n shtpi…”ke, pse po brtet? Zgjohu!”, filloi t m thrras gruaja ime. E kuptova se krejt kjo kishte qen vetm ndrr dhe menjher pas zgjimit dgjova ezanin e sabahut. Mu prcaktua edhe nj jet, kurse kjo ndrr qe shkak pr udhzimin tim dhe t kapurit fort pr fen, zvoglimin e haramit dhe t gjrave q m largojn nga Xheneti. Elhamdulil-lah, pranova nnshtrimin ndaj All-llahut! Tani jetoj n lumturi dhe rehati t plot s bashku me gruan, fmijt dhe vllezrit e mi. Lus All-llahun q t m merr shpirtin duke qen i nnshtruar ndaj Tij!
    "Idea sht Kshilltari m i mir i Veprs"

  10. Anetart m posht kan falenderuar fisniku-student pr postimin:

    Brisil (28-09-2013)

  11. #8
    Erga omnes Maska e fisniku-student
    Antarsuar
    11-10-2006
    Vendndodhja
    Nn hijen e Diellit
    Postime
    4,408
    Faleminderit
    3
    21 falenderime n 21 postime
    DASHURIA DHE KOHA


    All-llahu i madhrishm n Kur’anin fisnik thot:

    “Betohem n kohn!” (Asr, 1)

    Njher n nj ishull jetonin t gjitha llojet e ndjenjave: lumturia, mrzia, dituria dhe dashuria. Nj dit t gjithve ju njoftuan se ishulli do t fundoset dhe t gjith ndrtuan aniet e shptimit prve dashuris. Dshiroj t mbetet deri n momentin e fundit.

    Kur ishulli gati u fundos dashuria vendosi t krkoj ndihm: Pasuria kaloi pran saj n nj anije t madhe.

    Dashuria e pyeti:

    Pasuri, a m merr me vete?”

    “Jo, nuk mundem” u prgjigj pasuria. “Kam aq shum ar dhe argjend n anije, sa q nuk ka vend pr ty”.

    Dashuria e luti mrzin q ta marr:

    Mrzi m merr me vete n anijen tnde!”

    “Oh dashuri, aq jam e mrzitur, dhe m duhet t jem vetm”.

    Lumturia kaloi pran dashuris por meq ishte aq e gzuar nuk e dgjoi fare thirrjen e dashuris.

    Papritmas, dikush pshpriti:

    “Eja dashuri, un do t marr.” Ishte ky nj plak i moshuar.

    Aq e lumtur dhe e gzuar dashuria harroi ta pyes plakun se ku po shkojn. Kur arritn n vendin e caktuar plaku shkoi rrugs s tij. E vetdijshme sa i kishte borxh plakut dashuria e pyet nj dijetar:

    “Kush m ndihmoi dhe shptoi?”

    “Ishte koha” u prgjigj dijetari

    Koha?” u habit dashuria. “prse m ndihmoi ajo?”

    Dijetari qeshi dhe me urtsi iu prgjigj:

    “Sepse vetm koha sht e aft t kuptoj vlern e vrtet t dashuris”.

    Muhammedi, a.s. e kishte drgua nj njeri n udhtim i cili shokve t tij ju kishte br imam gjat namazit dhe e fillonte dhe mbaronte namazin me kaptinn Ihlas (Kul Huvull-llahu). Kur u kthyen i treguan pr kt Pejgamberit a.s. i cili tha:

    “Pyeteni, prse ka vepruar kshtu”

    Ata e pyetn dhe ai u prgjigj:

    “Sepse kjo sht kaptin e atributeve t Gjithmshirshmit dhe un e dua ta lexoj”

    Pejgamberi a.s. tha:

    “Lajmroni se edhe All-llahu e don at!” (Transmeton Aisha, shnon Buhariu)
    Ndryshuar pr her t fundit nga fisniku-student : 26-11-2007 m 11:02
    "Idea sht Kshilltari m i mir i Veprs"

  12. Anetart m posht kan falenderuar fisniku-student pr postimin:

    Brisil (28-09-2013)

  13. #9
    Erga omnes Maska e fisniku-student
    Antarsuar
    11-10-2006
    Vendndodhja
    Nn hijen e Diellit
    Postime
    4,408
    Faleminderit
    3
    21 falenderime n 21 postime
    PSE NUK M PRANOHET DUAJA?

    Nj njeri nga banort e Basrs e takoi Ibrahim Ed’hemin dhe i tha duke iu ankuar:

    Allahu xhel-le shanuhu n Kur’anin Famlart thot:

    “UD’UNI ESTEXHIB LEKUM” - “M thirrni mua (krkoni prej meje), Un ju prgjigjem.” (Gafir, 60)

    E ’sht me ne, i lutemi Allahut, por duaja s’na pranohet, krkojm nga Allahu xhel-le shanuhu, kurse prgjigje s’marrim dot. Vall pse kshtu?!

    -Pr at se zemrat e juaja jan t vdekura, - u prgjigj Ibrahimi.

    -E kush i ka vdekur ato? – pyeti ai.

    -Dhjet cilsi – u prgjigj Ibrahim Ed’hemi.

    -Cilat jan ato? – pyeti prsri ai.

    Ibrahim Ed’hemi iu prgjigj duke i thn se ato dhjet cilsi jan:

    1. E dini se Allahu xhel-le shanuhu sht Nj dhe se e njihni At, por obligimet ndaj Tij nuk jeni duke i kryer dhe nuk jeni duke e adhuruar.

    2. E lexoni Kur’anin Famlart, por s’jeni duke vepruar sipas tij, e as q doni t kuptoni nga ai (Kur’ani).

    3. Thoni se e doni t Drguarin e Allahut, por n baz t sunneteve t tij s’jeni duke vepruar.

    4. Thoni se shejtani sht armiku I juaj I madh dhe se e mallkoni at, kurse ju prsri jeni duke e mbajtur dhe e dgjoni me plot bindje.

    5. Thoni se i friksoheni vdekjes dhe se ajo sht e vrtet e pamohueshme, por pr kt s’keni prgatitur asgj.

    6. Thoni se i friksoheni zjarrit t Xhehenemit, ndrsa trupin tuaj e keni lodhur me pun q ojn n zjarr.

    7. Thoni se e doni Xhenetin, kurse pr kt s’jeni t prgatitur, pasiq dfrimet i keni shijuar n kt bot dhe nuk keni br vepra q ju drgojn n t.

    8. Kur zgjoheni nga gjumi, t metat e juaja i hidhni pas shpins (veten tuaj e harroni), kurse t metat dhe veprat e turpshme t njerzimit i zbuloni dhe i prgojoni. Nuk i shiqoni punt tuaja, por i shiqoni punt e t tjerve.

    9. I shfrytzoni begatit (nimetet) e Allahut dhe nuk e falnderoni At.

    10. Shpesh i prcillni t vdekurit pr n varreza, por nuk po msoni nga kjo.

    Andaj, s’do t’iu prgjigjet duaja!
    "Idea sht Kshilltari m i mir i Veprs"

  14. #10
    Erga omnes Maska e fisniku-student
    Antarsuar
    11-10-2006
    Vendndodhja
    Nn hijen e Diellit
    Postime
    4,408
    Faleminderit
    3
    21 falenderime n 21 postime
    NAMAZI I PAKUJDESSHM


    E kujton gjyshn dhe vrejtjet e saja q namazin e tij ta kryen me koh: Djali im, nuk duhet ln namzin deri n momentin e fundit! Gjyshja e tij ishte shtatdhjet vjeare, por, sa her q e dgjonte ezanin, menjher ngrihej dhe i prgjigjej thirrjes s myezinit.

    Ai, prkundrazi, kurr nuk mundi ta mposht egon e tij, t ngritet menjher e t falet. fardo pune t bnte, namazi ishte n rend t fundit dhe do her e kryente me shpejtsi t madhe q t arrij me koh. Duke menduar pr kt, u ngrit dhe e kuptoi se i kishin mbetur vetm pesmbdhjet minuta deri n ezanin e jacis. Shpejt morri abdest dhe filloi t fal namazin e akshamit.

    Derisa bnte tesbih, srish e kujtoi gjyshn e tij dhe filloi t’i vie turp nga lutjet e veta. Ajo u falte me aq prulsi dhe qetsi. Filloi me duan e tij, pastaj e lshoi kokn n sexhde dhe pr nj koh qndroi n at pozit. Kishte qen tr ditn n shkoll dhe ishte shum i lodhur…

    Papritmas, e zgjoi nj z i uditshm, zhurm dhe brtim. Filluan ta kaplojn djerst e ftohta. Shikoi rreth vetes, n seciln an q shikonte – shihte shum njerz. Turm e madhe. Disa qndronin t ngrir, duke shikuar rreth vetit, disa vraponin her djathtas e her majtas, krejtsisht t humbur, prderisa disa prej tyre ishin gjunjzuar me duar t mbledhura, vetm duke pritur… E kaploi nj frik e madhe dhe panik kur e kuptoi se ku gjendet. Kjo ishte Dita e Gjykimit!!!

    Derisa ishte gjall kishte ndgjuar pr dhnjen e llogaris n Ditn e Gjykimit, por kjo i dukej shum larg! A thua kjo mund t jet fryt i imagjinats s tij, dika ka mendja e tij kishte trilluar?! Jo, pritja dhe frika ishin aq t mdha – sht e pamundshme q kjo t jet e pavrtet. Hulumtimet ende vazhdonin. I dshpruar filloi t vrapoj her tek njeri e her tek tjetri duke pyetur se a e kishin thirrur emrin e tij. Askush nuk kishte mundsi t’i prgjigjet.

    Papritmas, ndgjoi nj z duke thirrur emrin e tij, turma e njerzve filloi t ndahej duke i br rrug pr t kaluar. Dy veta e kapn pr dore dhe e trhiqnin prpara. Kaloi n mes t turms duke mos shikuar fare. Melekt e solln deri n qendr dhe aty e lan. Derisa koka e tij ishte e prulur, e gjith jeta e tij i kalonte para syve, si t jet ndonj film.

    E shikont babain e tij duke vrapuar nga ligjerata n ligjerat, duke hargjaur shndetin e tij n rrugn e islamit. E shikonte nnn e tij duke ftuar mysafir n shtpin e tyre, duke shtruar sofrn e mbushur me t gjitha t mirat. Filloi t mbrohet: Edhe un gjithnj isha n at rrug. I kam ndihmuar t tjert, e kam prhapur fjaln e Zotit, namazin e kam kryer, kam agjruar Ramazanin. T gjitha obligimet e All-llaht i kam kryer, ndrsa ato q i ka ndaluar, nuk i kam br Filloi t aj dhe t mendoj pr at sa e ka dashur All-llahun. E dinte se t gjitha q i bri n jet nuk ishin aq sa e meriton All-llahu. E dinte se All-llahu sht Mbrojtsi i vetm i tij…

    Djersitej dhe dridhej sa asnjher n jetn e tij. Syt e tij ishin t ngulitur n peshojn e veprave, duke pritur vendimin. M n fund, vendimi sht marr. Dy melek, duke mbajtur flett n duart e tyre, u kthyen n drejtim t turms. Kmbt i kishte para kolapsit. I mbylli syt posa filluan t lexojn emrat e atyre t cilt shkojn pr n Xhehennem. Emri i tij ishte i pari. U gjunjzua dhe filloi t brtas me z t lart Si mund t jam un pr n Xhehennem? Tr jetn time i kam shrbyer t tjert, e kam prhapur fjaln e All-llahut n mesin e njerzve t tjer…

    I humbi shikimi, filloi t dridhej n tr trupin. Ata dy melek e kapn pr duar. Prderisa kmbt i zvarriteshin, ata e trhiqnin npr turm n drejtim t humners s Xhehennemit. Brtiste, dhe i dshpruar mendonte se a ka ndokush prej njerzve q mund t’i ndihmoj… I thrriste t gjitha veprat e mira t cilat i kishte br: ndihmn t ciln ia kishte br babait t tij, agjrimin e tij, namazet e tij, Kur’anin t cilin e kishte lexuar, pyeste se amund t’i ndihmoj ndonjra vepr t ciln e kishte kryer!? Por, melekt edhe m tej e trhiqnin n drejtim t Xhehennemit.

    Iu afruan zjarrit. Shikimi i tij i fundit pas vete… A nuk kishte thn Resulullahi s.a.v.s., i pastr sht ai person i cili pastrohet n lum pes her n dit, ashtu edhe namazi i kryer pes her n dit pastron nga gjynahet?! Filloi t brtas: Namazi im? Namazi im?

    Melekt nuk u ndaln dhe arritn buz grmins s Xhehennemit. Filloi ta ndien nxehtsin e zjarrit n fytyrn e tij. Shpresat e fundit ishin humbur, sht dnuar n zjarr t prhershm…Njri nga melekt e shtyri n zjarr dhe ai filloi t bie, duke shikuar fundin i cili afrohej sa m shum … Papritmas, nj dor e fort e kapi dhe e trhoqi prapa. E fshiu pluhurin nga fytyra dhe para veti pa nj plak me mjekrr t gjat dhe t bardh. E pyeti: Kush je ti? Plaku u prgjigj: Un jam namazi yt

    Po ku ishe deri tani? M shptove n momentin e fundit! edhe pak dhe do t prfondoja n fund t Xhehennemit!

    Plaku buzqeshi dhe tha: Po, edhe ti mua m ke kryer gjithmon n momentin e fundit, a ke harruar?!

    N at moment i hapi syt dhe e ngriti kokn nga sexhdeja. Ishte trsisht i djersitur. Ndgjonte zrat t cilat vinin nga jasht dhe ndgjoi ezanin e jacis. Menjhr u ngrit dhe shkoi t marr abdest.

    “Pra shkatrrim sht pr ata q falen, T cilt ndaj namazit t tyre jan t pakujdesshm”. (El Ma’un, 4,5)
    "Idea sht Kshilltari m i mir i Veprs"

  15. Anetart m posht kan falenderuar fisniku-student pr postimin:

    Brisil (29-09-2013)

  16. #11
    Erga omnes Maska e fisniku-student
    Antarsuar
    11-10-2006
    Vendndodhja
    Nn hijen e Diellit
    Postime
    4,408
    Faleminderit
    3
    21 falenderime n 21 postime
    FAR KRKON LYPSI

    Allahu i Madhrishm n Kur’anin fisnik urdhron e thot:

    “Andaj, jepja t afrmit at q i takon, e edhe t varfrit edhe udhtarit, e kjo sht shum m e dobishme pr ata q veprojn pr hir t All-llahut dhe t tillt jan ata t shptuarit.” (Er Rrum, 38)

    Para disa dite u takova me nj njeri i cili nj pjse t jets s tij, vitet m t bukura t rinis i kishte kaluar me nj grup besimtarsh. Ata kishin autoritetin e tyre dhe msuesit e tyre. N fillim do gj ishte ideale, por me kalimin e kohs filloi t ndiej nj zbrazti e di m von edhe n nj mnyr i tradhtuar.

    Nuk e kishte t qart se far po ndodh. Por, kishte vendosur q edhe m tej t sillet n kt grup besimtarsh. Sa m tepr koha kalonte, shkuarja tek kta shok dhe dijetar bhej m pak e kndshme, m monotone, bile filloi ngadal t mungonte n namaze t prbashkta.

    Filloi t uditej me vetveten, si ndryshoi kaq shum, si nuk i sjell m knaqsi dgjimi i ligjeratave dhe kshillave t autoriteteve t ditura. Vrtet ata dijn shum, kan msuar shum gjra prmendsh, posedojn gjra me vler, por pr kt shoqrimi me ata filloi t zbehej dhe knaqsin e ndiente n vetmi.

    Duke m treguar ky njeri pr kt q i kishte ndodhur, u hap me mua dhe nga ai dgjova kt tregim interesant.

    Njher nj i varfr erdhi te bukpjeksi dhe i tha: “Dhiroj pak buk ju lutem”. “Sa i menqur je” i tha bukpjeksi “vrtet ke ardhur te bukpjeksi i vrtet”. Bukpjeksi mori librin nga tavolina dhe filloi t’i tregoj lypsit pr bukn. I tregonte pr miellin dhe elbin, pr grurin dhe krundet. Aq bukur i fliste pr kto gjra sa q filloi t mahnitej me vetveten. Kur ngriti kokn u habit-pos gjurms s par t buzqeshjes n fytyr, lypsi nuk buzqeshi m.

    “Un krkoj buk” tha lypsi. “Ah, ah” prsri tha bukpjeksi “Vrtet je i menur, eja me mua, ta tregoj furrn time”. Filloi ta udhheq n shum koridore, ia tregoi enn ku prgatitej buka duke i thn: “Askush nuk ka kt kapacitet, kemi t gjitha llojet e buks pr do shije…” M pas bukpjeksi duke hapur dyert impozante t qelqit tha: “Kjo sht dhoma jon pr inspirim”. Bukpjeksi “ndiente” se te lypsi kishte ln prshtypje t madhe. Por, lypsi nuk fliste fare. Bukpjeksi e “kuptoi” heshtjen e tij. Duke e prqafuar lypsin sikurse t njihen q moti dhe si t ishin vllezr i tha: “Edhe mua m mahnit kjo sikurse ty” Bukpjeksi vazhdoi m tutje: “Njerzit me kilometra larg vijn tek un. Nj her n jav puntort e mi grumbullohen rreth meje pr t dgjuar recetat e mia me vler t pamuar, librin e recetave t jets”

    Lypsi ishte ulur ngase nuk kishte zgjidhje tjetr prpos t dgjonte bukpjeksin e entuziazmuar. “E di far dshiron, dshiron t m dgjon” i tha bukpjeksi. “Un dshiroj vetem pak buk” i tha lypsi.

    “Ah, ah” u prgjigj bukpjeksi “Sa i menqur je” Prsri e prqafoi t varfrin dhe e drgoi n paradhomn e furrs. “At q tani do ta them sht shum me rndsi. E sheh kt rrug? Ka shum bukpjeksa, andaj bhu i kujdesshm, ata nuk bjn buk t mir. E di, njri brumit i qet dy lug krip n vend se t’i qet nj lug. Tjetri e nxen furrn pr tre shkall m tepr se sa duhet.

    I varfri i llomitur, u nis drejt rrugs. “A nuk dshiron buk?” e pyeti bukpjeksi. I varfri u ndal, duke i ulur supet e shikoi dhe u prgjigj: “Tani e humba apetitin”. “Dm i madh” tha bukpjeksi “Si duket njerzit nuk dshirojn buk t vrtet”

    Ndoshta vrtet ndonjher dshirojm t’i ndihmojm dikujt, por duhet t kemi kujdes q individit t’i japim at q i nevoitet. Njra ndr gjrat m t strholluara te secili individ sht zemra e tij. At q njeriui e flet, zemra ia krkon, pr at q njeriu mallngjehet pr at zemra qan, pr at q njeriu gjurmon pr at zemra krkon.

    Zemra e secilit njeri sht si ena. Rrall her kjo en mbushet. Kur dikush dshiron t bisedoj me ne, zemra i krkon prgjigje, nuk duhet ta rrefuzojm. Kur dikush na thrret n rrug ose na shikon n rrug duhet q n nj mnyr t’i prgjigjemi. Nuk sht me rndsi q t tregojm shum, ose t tregojm gjat, apo t tregojm do gj q dijm. Ajo q sht e nevojshme sht dashuria dhe kujdesi pr t’ia mbushur zemrn e tjetrit. Pra, tjetrit duhet ofruar at q krkon zemra e tij me kujdes, butsi dhe sinqeritet.

    Muhammedi s.a.v.s. ka thn: “Vrtet Allahu i Madhrishm i ka ent e Tij n Tok. Kto en jan zemrat, dhe ent m t dashura te Allahut t Madhrishm jan ato m t pastrat, m t qndrueshmet, m t strholluarat” (Shnon Taberaniu, transmetuar nga Ebu Utbe el-Havelaniu)

    Andaj t varfrit jepi buk e mos ia trego bukurin e furrs. Ndrsa zemrs s prvuajtur kshill t bukur dhe mirkuptim.
    "Idea sht Kshilltari m i mir i Veprs"

  17. #12
    Erga omnes Maska e fisniku-student
    Antarsuar
    11-10-2006
    Vendndodhja
    Nn hijen e Diellit
    Postime
    4,408
    Faleminderit
    3
    21 falenderime n 21 postime
    Shejtani ia ndrion rrugn pr n xhami

    Nj person zgjohet hert nga gjumi pr ta falur namazin e Sabahut n Xhami,i vesh teshat merr abdes dhe niset pr n Xhami, n mes t rrugs pr n Xhami rrzohet i ndyt teshat, kthehet n shtpi e i ndrron teshat dhe niset pr ta falur namazin pr t dytn her dhe po n t njjtin vend prap rrzohet, prap kthehet n shtpi merr abdes dhe i ndrron teshat dhe niset pr n xhami, n t njjtin vend takon nj person me nj drit (fener) n dor e pyet: kush jeni ju?

    Ai i prgjigjet: T kam par qe dy her q rrzohesh ktu e pr kt tani po ta ndrioj rrugn pr n Xhami....

    Ja ndrion rrugn deri te dera e Xhamis dhe para se t hyn n Xhami i thot njeriu (q sht rrzuar): Hyn n Xhami t falemi.... por ai refuzon, me gjithat ai ja prsrit disa her duke i thn hyr t falemi por ai refuzon kategorikisht q t mos hyn ta fal namazin.

    Njeriu e pyet : Pse nuk dshiron t falesh?

    Ai i thot : Un jam shejtani.... un t kam rrzuar hern e par q t kthehesh n shtpi e t mos falesh n Xhami por ti u ktheve, e hern e par kur u ktheve n shtpi e more abdes q t shkosh n Xhami ta falsh namazin All-llahu ti fali ty mkatet, e kur t rrzova hern e dyt e ti u ktheve n shtpi q t marrsh abdes e t shkosh ta falsh namazin All-llahu ua fali familjes sate mkatet, e n hern e tret u friksova q nse t rrzoj All-llahu do t'ia fal mkatet tr fshatit tnd.
    "Idea sht Kshilltari m i mir i Veprs"

  18. #13
    Erga omnes Maska e fisniku-student
    Antarsuar
    11-10-2006
    Vendndodhja
    Nn hijen e Diellit
    Postime
    4,408
    Faleminderit
    3
    21 falenderime n 21 postime
    Ebu Kudame


    Ky muxhahid ka jetuar pas tabiitabiinve.
    Merrte pjes n shum luftra dhe pr shkak t aftsis q kishte treguar n kto xhihade u caktua emir i nj ete muxhahidinsh.

    Ishte nj periudh kohore q s'kishte xhihad dhe si pasoj Ebu Kudame kishte ngel n shtpi pran familjes s vet.

    Nj dit xhumaje hatibi q mbante hutben njoftoi muslimant q ndodheshin n xhami , se muslimant e nj krahine tjetr kishin filluar xhihadin ,prandaj kush kishte mundsi t'i ndihmonin me fardo lloj ndihme , qoft edhe duke br dua .

    Sa mbaroi xhumaja Ebu Kudame njoftoi muxhahidint q ai drejtonte , q t bheshin gati pr xhihad dhe vet shkoi n shtpi , u prshndet me familjen dhe pa ardhur akoma Iqindia ai s bashku me etn e vet u nisn pr n tokn e xhihadit .

    Rrugs duke ecur nj grua muslimane i thot:

    "Esselamu alejkum O Ebu Kudame !"

    Ebu Kudame u b gati q t'ia kthente selamin ,por iu kujtua hadithi i profetit:

    "...Kini frik dunjan , kini frik grat ..."

    dhe pr kt shkak nuk i foli fare , por vazhdoi rrugn.
    Gruaja i foli prap :

    "Esselamu alejkum O Ebu Kudame !"

    Ebu Kudame prsri s'foli fare ,por vazhdonte t ecte .
    Gruaja i foli pr s treti:

    "Esselamu alejkum O Ebu Kudame !"

    Dhe Ebu Kudame prap s'foli.
    Ather gruaja i tha:

    "Kshtu nuk kan vepruar burrat e mir! "

    Kur dgjoi kto fjal Ebu Kudame ia ktheu selamin dhe ndaloi kalin q t merrte vesh se si ishte halli i ksaj gruaje q me aq ngulm donte t bisedonte me t.

    "Jam nj nn me dy fmij -vazhdoi t fliste gruaja-burri q moti ka rn shehid.
    Un kam nj djal m t bukur se hna dhe dua q djalin tim ta marrsh me vete n xhihad dhe lus Allahun q ta pranoj si shehid dhe ta bashkoj me baban e tij n xhennet , sepse shum e ka dashur baban e vet . "

    Ebu Kudame pyeti se ku e kishte djalin q ta shihte .
    Gruaja i tha se djali i saj mund t kthehet nga asti n ast , prandaj i luti q t prisnin pak .

    Ebu Kudame u mendua pak dhe iu kujtua rasti kur profeti shkonte pr xhihad n luftn e Tebukut ...
    Kur ndonjri prej sahabve ngelte mbrapa ushtris sahabt e tjer e njoftonin profetin duke i thn :

    "Filani ka ngelur mbrapa , ta presim apo t vazhdojm ?

    Profeti u thoshte :

    "Lreni nse ka mirsi n vetvete Allahu do e drgoj at me ju dhe n.q.s. s'ka mirsi ju ka ruajtur Allahu nga sherri i tij ."

    Si prfundim Ebu Kudame i tha :

    "M vjen keq , por s'mund t presi pasi m duhet t iki sa m shpejt !"

    I dha selam dhe iku...

    Ditn tjetr muxhahidint q ishin nn komandn e Ebu kudames dalluan n horizont nj kalors q sa vinte e u afrohej m shum .
    Pas pak astesh ai i arriti ata .
    U dha selam dhe u tha se krkonte Ebu Kudamen .
    Muxhahidint njoftuan Ebu Kutaben dhe i than se nj kalors i panjohur dhe me fytyr t mbuluar po e krkonte.
    Ebu Kudame shkoi menjher pr t takuar t panjohurin q po e krkonte.
    Pasi u prball me t e pyeti kush ishte dhe far krkonte ?!
    I panjohuri hoqi shallin me t cilin kishte mbuluar fytyrn dhe tha :

    "Jam djali i asaj gruas , e cila bisedoi me ty , q t m marrsh me vete n xhihad !

    Ndrsa nga ana tjetr Ebu Kudame kur pa fytyrn e atij djaloshi u shtang dhe i shkuan ndrmend fjalt e nns s atij djali :

    "...kam nj djal m t bukur se hna ..."

    Pshpriti dika n vetvete dhe i tha djaloshit :

    "Jo ! S'mund t t marr me vete !
    Kthehu nga ke ardhur .Xhihadi yt sht tek nna jote!"

    Por djaloshi filloi t'i lutej dhe t'i prgjrohej q mos ta kthente mbrapa .
    Papritur zemra e ngurt , porsi nj shkmb e Ebu Kudames u zbut dhe nuk po i rezistonte dot lutjeve dhe prgjrimeve t djaloshit .
    Me gjith merakun se mos po i ndodhte ndonj gj e pakndshme ktij djaloshi kaq t mir dhe kaq t bukur Ebu Kudame pranoi q ta merrte me vete...

    Rrugs Ebu Kudame vrente se djaloshi lvizte her n krye her ne fund t muxhahidinve , pr t par nse dilush prej muxhahidinve kishte nevoj pr ndihm ...

    Pasi bn nj rrug bukur t gjat Ebu Kudame urdhroi q t pushonin .
    Gjat pushimit djaloshin nga lodhja q prjetoi nga rruga e gjat e zuri menjher gjumi ...

    Nj grup muxhahidinsh kur e pan se sa shpejt e zuri gjumi filluan t qeshin me t .
    Por pr udi t tyre filloi t qesh edhe djaloshi , por ky i fundit po qeshte gjat gjumit .
    Kur u zgjua e pyetn se mos kishte par ndonj ndrr ?!
    Tha djaloshi :

    "Po !Pash n ndrr sikur Allahu m futi n xhennet .
    Fillova t ec npr t dhe para m doli nj shtpi me parmak prej ari dhe argjendi .
    U futa n t dhe pash aty dy vajza shum t bukura .
    Ato m than t vazhdoja m tej.
    M tej pash dy vajza akoma m t bukura edhe ato m than q t vazhdoja m tej.
    Kur arrita tek dhoma e fundit pash nj krevat dhe e ulur n t ishte nj vajz m e bukur se gjith t tjerat.
    E pyeta at se kush ishte , kurse ajo m ktheu prgjigjen :

    "Un jam caktuar q t jem gruaja jote n xhennet !

    Kur m tha kt gj un u afrova q ta prekja , kurse ajo m tha:

    "Avash se akoma s'ka ardhur koha .
    Do ta kesh kt mundsi s shpejti !

    Pas ksaj u zgjova...

    T gjith heshtn...
    Heshtjen e theu Ebu Kudame duke thn :

    "Prgzohu o djalosh !

    Pasi udhtuan edhe pak koh arritn n tokn e xhihadit

    Ebu Kudame n rolin e nj komandanti t aft , i cili njeh ushtart e vet filloi ndarjen e muxhahidinve .
    Disa i caktoi n vijn e par t frontit e disa t tjer n prapavij .
    Edhe djaloshin e caktoi me ata q ishin n prapavij ...

    Gjat betejs Ebu Kudame vrejti nga larg se nj kalors i mbuluar me nj guxim t paprshkruar po ante rradht e kufarve .
    N fillim nuk e njohu , por pasi iu afrua m afr pa se ky kalors ishte djaloshi q iu bashkangjit rrugs .
    I foli rrept dhe urdhroi q t kthehej n prapavij .
    Kurse djaloshi ia ktheu :

    "O Ebu Kudame a nuk e ke dgjuar se far thot Allahu :

    "Le t luftojn n rrugn e Allahut ata q japin jetn e ksaj bote pr botn tjetr ..."

    Dhe un dua t jem njri prej atyre dhe dua q kt shkmbim ta bj sa m par .
    Prandaj t lutem mos m nxirr pengesa .

    Ebu Kudame kur kuptoi dshirn e madhe t ktij djaloshi pr t rn shehid i dha lejen q t luftonte n vijn e par t frontit .

    Tani q djaloshit iu dha leja pr t luftuar n vijn e par t frontit u b sikur t ishte me krah .
    Prshndeti Ebu Kudamen dhe filloi duke luftuar prsri .

    Beteja zgjati nj koh bukur t gjat dhe prfundoi duke u realizuar premtimi i Allahut :

    "...ushtria jon ka pr t qen gjithmon Ngadhnjyese ..."

    N fund t betejs , q si tham prfundoi me fitoren e muslimanve muxhahidint filluan t krkojn njri-tjetrin pr t par kush kishte rn shehid e kush ishte plagosur .

    Edhe Ebu Kudame filloi t krkonte djaloshin ...

    Duke krkuar mes t vrarve dgjoi nj z t mekur q po prmendte emrin e tij.
    Shkoi menjher aty nga vinte zri dhe pa djaloshin q po rnkonte nga plagt e shumta q kishte marr .
    I zbuloi fytyrn dhe po i jepte kurajo .

    Djaloshi me zrin q po i dridhej filloi t fliste :

    "O Ebu Kudame ! Ndjej ern e xhennetit , jepi selam nns time dhe njoftoje se Allahu ia pranoi duan.
    Jepi selam edhe ..."

    Pa mbaruar fjaln , me nj buzqeshje n fytyr ia dorzoi shpirtin Krijuesit t vet .

    Ebu Kudame s'i mbajti dot lott ...

    Duke qen se Ebu Kudame s bashku me muxhahidint e realizuan qllimin pr t cilin kishin ardhur (njrn prej dy fitoreve , ose fitore mbi kufart ose rnie shehid ) morrn rrugn e kthimit pr n vendin e tyre ...

    N hyrje t fshatit kishin dal shum njerz ...

    Nna q prisnin fmijt e tyre , motra q prisnin vllezrit e tyre , gra q prisnin burrat e tyre ...

    Disa gzoheshin kur shihnin t njohurit e tyre , kurse disa t tjera qanin n heshtje kur merrnin vesh se i njohuri i tyre kishte rn shehid .

    Ebu Kudame zbriti nga kali i tij dhe ecte kokulur ...

    Ia trhoqi vmendjen nj vajz e vogl dhe shum e bukur , e cila s'linte muxhahid pa ndaluar , duke e pyetur pr nj t njohurin e saj .

    Ebu Kudames iu rrnqeth mishi , t rahurat e zemrs iu shtuan ...

    Vall ku kishte par nj fytyr t ngjashme si ajo e asaj vajze ?!

    Iu kujtuan prsri fjalt e gruas q bisedoi n astin kur nisej pr xhihad :

    "...jam nj nn me dy fmij ..."

    A mos kjo do ishte motra e atij djaloshi , t cilit vet Ebu Kudame ia mbylli syt ?!

    A ksaj donte t'i drgonte selamin e fundit djaloshi q bri Ebu Kudamen t qaj aq shum sa t'i lagej mjekra ?!

    Por pyetjet e shumta q i lindn n mendje ia ndrpreu vajza e vogl , e cila filloi t ec n drejtim t tij.
    Ebu Kudame sa e pa se ajo vinte n drejtim t tij , ndryshoi rrug dhe filloi t ecte me t shpejt , sikur t ishte ai fajtori pr gjithka q ndodhi...

    Por nuk zgjati shum ecja e tij , sepse ai u prball me nnn e djaloshit , e cila i dha selam dhe po priste se far lajmi do t'i jepte Ebu Kudame .

    Ndrkaq arriti edhe vajza e vogl , e cila edhe ajo sikur nna e saj po priste n heshtje fjalt e Ebu Kudames .

    Subhanallah ! Sa aste t vshtira ishin ato pr Ebu Kudamen !

    Prej sikletit filluan t'i dilnin djers ...

    M n fund mori guximin dhe me nj z q i dridhej tha :

    "Djali yt u vra ..."

    "Mos mendoni se jan vrar (t vdekur) ata q ran n rrugn Allahut .
    Prkundrazi ata jan t gjall duke u ushqyer tek Zoti i tyre ."-ia ktheu gruaja.

    Ndrkaq kur vajza e vogl dgjoi fjalt e Ebu Kudames ra prtok e vdekur.
    Gruaja me nj z t qet sikur s'kishte ndodhur gj tha :

    "T Allahut jemi tek Ai do t kthehemi "

    Mori vajzn n krah dhe u largua qet qet ...

    Ebu Kudame shkundi veten se mos ishte n ndrr...

    Kmbt s'po e mbanin.
    U ul mbi nj gur.
    Ngeli aty pr nj koh t gjat duke menduar pr zemrn e asaj gruaje q rradh her gjendet n kraharort e burrave .
    "Idea sht Kshilltari m i mir i Veprs"

  19. #14
    Erga omnes Maska e fisniku-student
    Antarsuar
    11-10-2006
    Vendndodhja
    Nn hijen e Diellit
    Postime
    4,408
    Faleminderit
    3
    21 falenderime n 21 postime
    MBRETI DHE DJALOSHI BESIMTAR



    Mbreti rrinte ulur ne fronin e vet i kapardisur si kendes, e shkendijat dilnin nga syte e tij. Ushtaret dridheshin prej tij nga frika, sepse kishte zemer te forte si guri, a me te forte dhe me te ashper se guri.
    Mbreti e levizi koken si shenje se magjistari mund te paraqitej para tij. Magjistari hyri i perkulur dhe me koke te ulur, u ndal para mbretit dhe tha: “I falenderohem zoteriut tim qe me lejoi te paraqitem para tij. Zoteri, kam ardhur t’ju them se jam plakur dhe se fuqia me ka leshuar. Kam frike se kur te vdes, edhe magjia ime do te vdese se bashku me mua. Urdheroni, zoteri qe te gjendet ndonje djalosh i zgjuar te cilit do t’ia kisha mesuar mjeshtrine e magjise!”
    Mbreti tha: “Te faleminderit ty, o magjistar! Tere jeten tende e ke shpenzuar ne sherbimin tim! Ke qene besnik dhe i sinqerte, ndaj do ta kryej deshiren tende!” Mbreti urdheroi qe te plotesohet deshira e magjistarit. U zgjodh nje djalosh i zgjuar dhe me fytyre te bukur, te buzeqeshur, nje djalosh shpirtemire dhe mendjemprehte.
    Magjistari, pas nje veshtrimi te shkurter, menjehere erdhi ne perfundim se ku djale eshte nje thesar i paqmueshem. Pastaj tha: “Mire paskan zgjedhur, po shoh se je i menqur, i qete dhe i zgjuar. Shpresoj se nuk mashtrohem!”
    Keshtu djaloshi filloi te vinte qdo dite te magjistari, qe prej tij t’i mesonte bazat e magjise, por nuk e bente kete dhe gjithaq me deshire. Nuk e donte nje profesion te tille, por qfare te bente! Ky ishte nje urdher i mbretit te ashper dhe te pameshirshem, ndaj nuk kishte mundesi ta kundershtonte ate.
    Nje dite, derisa po shkonte te magjistari, dikush e thirri nga pas si me turp. Ishte ky nje kryeprift qe jetonte i vetmuar ne nje banese te veten, e qe deshironte ta njoftonte djaloshin me te verteten dhe fene e All-llahut. Djaloshi pranoj te takohej me te dhe e hapi zemren e tij para mesimeve dhe keshillave te tij qellimmira. I vinte mire ta degjonte bukurine e fjaleve dhe mendjen e gjere te ketij njeriu te devotshem. Dhe keshtu djaloshi qdo dite kthehej ne kete shtepi te miresise qe ta mesonte urtesine, ne menyre qe te nxirrte nga ajo q’eshte e mire per kete bote dhe te kursente diq nga ajo per boten tjeter dhe per tere njerezit. Per kete nuk i fliste asgje magjistarit, qe te mos e gjente ndonje e keqe. Edhe ai njeri i devotshem e kishte keshilluar qe per kete mos t’i fliste askujt, derisa All-llahu xh.sh. t’i udheroje diq tjeter. Dhe mire kishte vepruar!
    Pas nje kohe, djaloshi filloi te mendonte dhe te brengosej gjithnje e me shume. Deri kur do te mbetej me frike nga oborri mbreteror, magjistari dhe padrejtesia?! Si te largohej nga magjistari pergjithmone? Atehere, nje dite, i pa shume njerez te cileve diq ua kishte zene rrugen. Qfare po ndodhte atje?
    U afrua dhe e pa nje shtaze te trishtueshme qe ua kishte zene rrugen njerezve. Te gjithe ishin te frikesuar. Djaloshi e mori nje gur, e ngriti dhe tha: “O Zot, nese tek Ti eshte me e dashur ajo qfare ben kryeprifti sesa ajo qfare ben magjistari, mbyte kete shtaze!” E pastaj e gjuajti ate shtaze me gur, e qelloi ate dhe ajo ra e vdekur per toke. Njerezit u habiten me ate se qfare beri, ndaj filluan te tubohen rreth tij. Djaloshi shkoi tek kryeprifti per t’i treguar se qfare kishte ndodhur. Ishte mjafte i shqetesuar; zemra sikur donte t’i dilte jashte gjoksit.
    Kryeprifti e qetesonte djaloshin duke i thene: “ O bir, ti je sot me i mire se une. Kam degjuar se qfare ke bere. Dije se All-llahu xh.sh. eshte me ty! Besimtari gjithnje eshte ne sprove. Ndoshta do te gjeje ndonje gje e pakendshme, por behu zemerforte dhe i durueshem. E lus All-llahun e madherishem qe te te ndihmoje ne qdo gje!”
    Djaloshi gjithnje e me shume behej i devotshem, ndaj njerezit e qmonin me shume. Filloi me ndihmen e All-llahut fuqipote t’i sheroje te verbrit, te semurit nga lebra dhe te semurit tjere.
    Per kete degjoi njeri prej bashkepunetoreve dhe keshilltareve te afert te mbretit, i cili vazhdimisht i bente shoqeri mbretit. Kishte blere dhurata te shumta dhe te shtrenjta dhe shkoi tek shkoi tek djaloshi. I tha: “Sikur qe me sheh, une jam i verber! Nese me sheron, te gjitha keto gjera te bukura do te behen tuat!”
    Djaloshi u pergjigj: “Une jam sikur te gjithe ju, nuk mund te sheroje askend. Ai qe ju sheron ju dhe mua eshte All-llahu xh.sh. Nese beson ne All-llahun, i Lartesuar qofte, une do te lutem qe te te sheroje!”
    Atehere keshilltari i mbretit deklaroi se All-llahu eshte Nje, i Vetmi dhe menjehere u sherua, prandaj u gezua tej mase qe All-llahu xh.sh. e kishte sheruar. Kur u sherua u perul ne shenje falenderimi ndaj All-llahut xh.sh.
    Diten e dyte, ai njeri erdhi tek mbreti dhe u ul prane tij si zakonisht, e mbreti u habit kur e pa se ky nuk ishte me i verber. Mbreti e pyeti: “Kush ta ktheu shikimin?” Njeriu besimtar iu pergjigj: “All-llahu, Zoti im i Lartesuar, Ai mua m’i ktheu syte”. Mbreti u hidherua dhe bertiti: “Ti a ke Zot tjeter perveq meje? Me thuaj, kush te bindi se ekziston ndonje zot perveq meje?”
    Keshilltari, pas kembenguljes se mbretit, pranoi se kete e kishte bere djaloshi. Mbreti urdheroi qe ta sjellin djaloshin. Kur e prune, e pyeti: “Me thuaj bir, a thua magjia jote u be aq e forte saqe tani mund te sherosh te verberin, te semurin nga lebra dhe te besh gjera te tjera jo te zakonshme?”
    Djaloshi u pergjigj: “Une nuk e sheroje askend, ndersa magjia nuk ka kurrfare ndikimi ne sherim. Askush perveq All-llahut xh.sh. nuk i sheron njerezit nga semundjet e tyre!”
    Mbreti bertiti: “Do te te mesoj ty se si duhet te sillesh me zoteriun tend! Une jam zoti yt dhe nuk ka zot tjeter! Ndaj duhet te me tregosh se kush ta ka helmuar mendjen dhe te ka mesuar te flasesh keshtu!”
    Mbreti urdheroi qe ta torturonin djaloshin derisa pranoi se ai ishte kryeprifti. Mbreti frikesohej se njerezit do te fillonin te adhuronin tjeterkend, e jo ate, dhe keshtu do ta humbte mbreterine. Ndaj urdheroi qe menjehere te ta sillnin kryepriftin. Kur e sollen ate, mbreti filloi te kercenohej duke i thene: “Ti, do me thene je kreu i turbullirave? A deshrion qe njerezit te jane te padegjueshem ndaj meje? A pretendon se ka Zot tjeter veq meje? Largoje kete ide. Ne te kunderten te pret vdekja!” Kryeprifti i refuzoi kercenimet dhe tha: “Zoti im eshte All-llahu, e ti nuk mund te me detyrosh me kercenimet e tua qe te largohem nga besimi im! Bej qfare te duash!”
    Nuk kaluan as disa minuta e mbreti kerkoi qe t’ia sjellin nje shpate qe me te t’ia heq koken kryepriftit. Por, ai ishte i palekundur me fene e vet, duke i refuzuar kercenimet. Mbreti urdheroi qe t’i prehet koka, gje qe edhe u be.
    Atehere mbreti iu drejtua keshilltarit te vet, duke i thene: “Me ty kam kaluar shume kohe dhe ty te kam shok. Te keshilloj qe ta lesh fene tende dhe te mbesim edhe me tej shoke!” Keshilltari e refuzoi kete. Edhe me ate u be sikur me kryepriftin.
    Mbreti pastaj urdheroi qe t’ia sjellin djaloshin, dhe tha: “Largohu, o djalosh, nga feja jote? Do te ishte vertete keq qe nje djalosh sikur ti ta humbe jeten per shkak te besimit te gabuar. Mos u sakrifiko ne lulen e rinise tende; kthehu ne fene e baballareve dhe te gjysherve te tu!”
    Djaloshi nuk u lekund dhe i mbeti besnik fese se vet te vertete, edhe pse e dinte se qfare i kishte ndodhur kryepriftit dhe shokut te mbretit, dhe iu drejtua mbretit duke i thene:
    “E besoj All-llahun si Zot, dhe nuk kam Zot tjeter veq Tij. Beni me mua qfare te doni!”
    Mbreti e urdheroi nje grup te njerezve te vet lojale qe ta dergojne djaloshin ne nje mal te larte dhe qe atje t’i kercenoheshin dhe t’ia terhiqnin verejtjen se nese nuk largohet nga feja e tij, do ta gjuanin ne gremine, ne menyre qe te jete shembull per te tjeret qe duan te bejne sikur ky.
    Ne maje te malit, djaloshi e luti Krijuesin e vet: “O Zot, denoji ata per punet e tyre jo te mira!”
    Menjehere mali u lekund dhe sherbetoret e mbretit rane ne gremine, e djaloshi u kthye me hapa te sigurte, me koke te ngritur. Kur e pa mbreti zullumqare, u qudit dhe u habit.
    Duke bertitur tha: “Gjera te quditshme po ndodhin me ty. Ku jane njerezit qe i kam derguar me ty?”
    Djaloshi u pergjigj: “All-llahu me liroi prej tyre. Mali u dridh dha ata rane ne gremine. Keshtu nuk arriten ta kryejne krimin te urdheruar nga ju!”
    Mbreti u nervozua dhe i urdheroi ushtaret qe ta dergojne djaloshin ne mes te detit dhe ta gjuajne atje per ta mbytur valet e detit.
    Djaloshi ne mes te detit te trazuar iu lut All-llahut xh.sh. per ndihme, dhe Ai ia pranoi lutjet djaloshit. Sherbetoret e mbretit qe te gjithe u permbyten, e djaloshi, e djaloshi u kthye me besim te forte dhe i sigurte ne ndihmen e All-llahut xh.sh. Sa e kendshme eshte pergjigjja e tij thene mbretit: “All-llahu me liroi nga ushtaret tuaj, te cilet u bene ushqim per peshqit!” Mbreti gati sa nuk pelciti nga hidherimi, kur djaloshi me plot besim ne All-llahun i tha: “O mbret, ju nuk mund te me mbytni, gjersa t’ju them se qfare duhet te beni per te me mbytut”. Mbreti pa u hamendur tha: “Do te veproje si te thuash!”
    Djaloshi me tere zerin tha: “Tuboni njerezit ne nje vend te hapur dhe me lidhni per nje trung palme! Pastaj merrni nje shigjete nga qanta ime dhe vendosni ne hark, e pastaj thuani: “Ne emer te All-llahut, Zotit te ketij djaloshi!!! Pastaj, gjuajeni shigjeten ne drejtim timin. Nese veproni ashtu, do te keni sukses ne mbytjen time!”
    Mbreti tha: “Po pranoj!”

    I tuboi njerezit ne shesh e lidhi djaloshin per trungun e palmes. E mori shigjeten, e vendosi ne hark dhe tha: “Ne emer te All-llahut, Zotit te ketij djaloshi!” Shigjeta e goditi djaloshin besimtar ne temth dhe e mbyti. Vdes sikur deshmor. Fjalet e fundit i kishte: “La ilahe il €“ lall €“ llah €“ s’ka zot tjeter perveq All-llahut!”
    Njerezit u binden me syte e tyre ne sinqeritetin e djaloshit dhe te gjithe e shqiptuan fjalen me te embel qe gjuha mund te shqiptoje: “E besojme All-llahun, Zotin e djaloshit!”
    Nje fatkeqesi e rende e kishte goditur mbretin!!! Ndodhi ajo qe me se shumti i frikesohej. I tere populli u bene besimtar. As ushtaret, e as oborrtaret nuk mund te gjenin ndonje zgjidhje qe t’i shmangnin njerezit nga e verteta. Nuk arriten te gjenin menyre si t’i mashtronin dhe t’i largonin nga besimi i tyre ne Zotin e djaloshit.
    Mbreti nuk dinte se qfare te beje. Disa nga shoket e tij i thane: “E sheh, ndodhi ajo prej qka me se shumti frikesoheshe! Nuk ishe sa duhej i kujdesshem. I tere populli u be besimtar. Urdhero te hapen hendeqe te medha, te mbushen me dru dhe te ndizet zjarri. Urdheroji ushtaret qe ta hedhin ne zjarr secilin qe nuk pranon te largohet nga feja e tij!”
    Kur e bene kete, i erdhi rendi nje gruaje qe e mbante ne duar nje foshnje te posalindur. Kur e derguan te zjarri asaj filloi t’i dhimbset femija e saj, atehere femija foli dhe tha: “Nene behu e durueshme, ti je ne rruge te drejte!” Kur e ema e degjoi kete, u hodh ne zjarr se bashku me femijen. Mirepo, meleket i shpetuan dhe i derguan ne Xhennet, i cili u eshte premtuar durimtareve insha-Allah !

    POROSI NGA TREGIMI I MBRETIT ME DJALOSHIN BESIMTAR

    1. Muslimani e fsheh besimin e vet, nese frikesohet se armiku mund t’i shkakoje atij dem.
    2. Muslimani i lutet All-llahut xh.sh. ne situata jetesore, e sidomos nese e godet ndonje fatkeqesi, sikurse kishte vepruar djaloshi.
    3. All-llahu eshte i Vetmi qe sheron, gjersa mjeku eshte mjet e jo ai qe sheron.
    4. I riu musliman duhet t’i thirr te tjeret ne Islam, sikur qe kishte vepruar djaloshi qe e kishte thirrur keshilltarin e verber.
    5. Muslimani eshte i forte dhe i vendosur ne fene e vet, edhe perkunder ngacmimeve qe i ndodhin nga te tjeret.
    6. Kur e verteta behet e qarte, muslimani eshte i obliguar ta ndjeke ate, sikur qe vepruan te pranishmit ne ekzekutimin e djaloshit.
    7. Zullumqaret dhe tiranet gjithnje e kane fundin e tmerrshem dhe punet e tyre te shemtuara gjithnje zbulohen, sikur qe ndodhi me mbretin e padrejte.
    Ndryshuar pr her t fundit nga fisniku-student : 04-12-2007 m 11:08
    "Idea sht Kshilltari m i mir i Veprs"

  20. #15
    Erga omnes Maska e fisniku-student
    Antarsuar
    11-10-2006
    Vendndodhja
    Nn hijen e Diellit
    Postime
    4,408
    Faleminderit
    3
    21 falenderime n 21 postime
    KULETA E HUMBUR

    Mustafaja eshte nje tregtar i madh dhe i pasur, i njohur per sinqeritetin e tij ne mesin e njerezve. Prandaj shume njerez i besojne dhe bashkepunojne me te te sigurt ne cilesine e mallit qe e shet. Ishte shume i pelqyer, ndaj numri i bleresve shtohej gjithnje e me shume. Ndaj pasuria e tij shtohej. E kishte blere nje anije te madhe tregtare qe te mund te blinte mall me cilesor dhe me te qmueshem nga vende te ndryshme, nga Lindja, Kina, dhe vende te pasura me mendafsh dhe perfume.
    Erdhi koha e haxhxhit dhe muezini e lajmeroi kete, qe njerezit me kohe te pergatiten per kete obligim. Kete thirrje e degjoi edhe Mustafaja, ndaj deshi te nisej per rruge. Tha me vete: “Kete e kam obligim para All-llahut xh.sh. per arsye se jam i pasur dhe duhet t’i pergjigjem Atij!”
    All-llahu xh.sh. ka thene:
    “Dhe per hir te All-llahut, vizita e Qabes (haxhi) , eshte obligim per ate qe ka mundesi udhetimi tek ajo.”
    (Ali Imran, 97)



    SHKUARJA NE HAXH

    Mustafaja u pergatit per rruge dhe u nise me ndihmen e All-llahut xh.sh. per haxh, se bashku me nje karvan
    Karvani u nise ne drejtim te Mekkes se nderuar. Gjate rruges ata u ndalen disa here ne menyre qe besimtaret te pushonin dhe t’i kryenin disa nevoja te tyre. Bujtinat i bene ne disa vende, derisa arriten ne qytetin e dritave ne Medine (El-Medinetul-Munevvere). Me ta ishte edhe Mustafaja. Pas nje pushimi te shkurter ne qytet, Mustafaja deshi t’i blerje disa gjera per te cilat kishte nevoje. Kur e futi doren ne gjep qe ta njerre kuleten e tij, kuleta nuk ishte. E kerkoj neper teshat e veta dhe u tmerrua kur edhe aty nuk e gjeti. Per fat te tij te keq iu be e qarte se e kishin humbur kuleten e bashke me te edhe parate qe i kishte marre per rruge. E ne kulete i kishte tre mije dinare, qe eshte nje shume e madhe. Kjo shume parash do t’i ndihmonte atij per t’i mbuluar shpenzimet e rruges per ne haxh e do t’i kishin mbetur edhe shume te tjera, te cilat mendonte t’ua dhuronte te varferve ne Mekken e ndershme. Qfare te bente tani? E kishte humbur pasurine e nevojshme!
    Mustafaja mendonte sika mundur t’i ndodhte kjo, mirepo nuk u zhgenjye dhe nuk u hamend ne qellimin e tij per ta kryer obligimin e vet. U pajtua me kete, duke thene se kjo ishte shkruar prej all-llahut xh.sh. Ai megjithate ishte i pasur, ka pasuri qe vlen me mijera dinare, ndaj mund te huazonte nga shoket e tij qe udhetonin me te. Kur ta kryeje haxhin dhe te kthehet ne shtepi do t’ua kthente parate e huazuara. Kerkoi qe t’i huazonin ca te holla, gje per te cilen te gjithe ishin te gatshem te jene ne sherbim te tij, per arsye se e qmonin, keshtu qe ia tubuan aq sa kerkoi. E kreu obligimin e vet te haxhit dhe u dhuroi te varferve diq prej parave, mu ashtu siq e kishte menduar ne fillim te rruges dhe u kthye ne qytetin e tij. Ishte i lumtur dhe i gezuar qe All-llahu xh.sh. ia kishte mundesuar nje rast te ketille. Shume shpejt ua ktheu borgjin njerezve nga te cilet i kishte huazuar parate, duke i falenderuar perzemersisht.

    FATKEQESITE I VININ NJERA PAS TJETRES MUSTAFASE

    Kalonin ditet e Mustafaja edhe me tutje ishte tregtar i madh, i cili gezonte respect. Jetonte ne begati, ngase All-llahu xh.sh. i kishte dhene pasuri te shumte atij dhe femijeve te tyre u kishte dhene lumturi dhe shendet. Gjithnje e falenderonte dhe e madheronte All-llahun xh.sh. per begatite qe i kishte dhene. Asnjehere nuk kishte harruar t’i mesoje femijet e vet qe te jene te mire dhe besimtare shembullore, qe te jene shembull me sjelljet e tyre dhe ta falenderojne All-llahun xh.sh., si dhe te kerkojne falje nga Ai kur jane ne vetmi ose ne vend publik.
    Mustafaja i kishte dy djem dhe nje vajze qe ende ishte ne gji. Ai i ushqente dhe kujdesej per ta. I kishte mesuar te silleshin mire dhe t’i respektonin prinderit e tyre.
    Nje dite, kur Mustafaja u ul ne tavoline dhe drekonte me gruan dhe femijet e tij, dikush trokiti ne dyert e shtepis se tij. Njeri prej djemve te Mustafase shkoi ta hapte deren. Ishte sherbetori i tij Hasani, i cili e kerkonte zoteriun e tij per bje gje shume te rendesishme. Mustafaja u ngrit nga tavolina dhe e pyeti: “Q’eshte ajo kaq me rendesi per te cilen po ma prish rehatine?” Sherbetori heshti per nje kohe si memec, ishte zverdhur dhe i shqetesuar dhe dridhej nga frika. Mustafa e pyeti edhe nje here: “Fol diqka, q’eshte qe je kaq i frikesuar? Me mban ne hamendje!” Hasani iu pergjegj: “Zoteri, anija juaj eshte fundosur gjate kthimit te saj nga India me tere mallin qe kishte ne te!”
    Mustafaja e uli pak koken per shkak te ketij lajmi te dhembshem ndaj vete tha: “ Nuk ka dalje e as ndihme pa ndihmen e All-llahut te Madheruar. Kthehu ne dyqan. Ky eshte vullnet i All-llahut xh.sh. dhe asgje nuk mund ta nderroje fatin tim qe e ka caktuar All-llahu xh.sh.
    Mustafaja hyri ne shepine e vet dhe u ul ne tavoline qe ta perfundonte dreken me gruan dhe femijet e tij. Nuk u merzit e as nuk vajtonte po ia kishte fatin e vet vullnetit te All-llahut xh.sh., edhe pse ajo anije perbente tri te katertat e pasurise se tij. Iu kthye punes se tij me plote elan dhe deshire, i vendosur qe ta kthente sa me shpejt pasurine e vet te humbur.
    Pas disa ditesh, e goditi lajmi i kobshem per mbytjen e djemve te tij. Nje mur i vjeter qe rrezuar mbi ta, ndaj ata kishin mbetur nen germadhat e tij, edhe pse njerezit qene munduar per t’i nxjerre te gjalle qe aty.
    Mustafaja qau dhe u merzit per ta, por shume shpejt e mblodhi veten, sepse e dinte qe fatkeqesite duhet t’i perballonte me durim, ndaj e luti All-llahun xh.sh. qe t’ia fale e ata t’i perfshije nen meshiren e Tij.
    Dhembjen dhe merzine e tij e zbuste mendimi se djemte e tij kishin qene te mire dhe te degjueshem ndaj prinderve te vet. Plotesisht ia kishte lene fatin e vet All-llahut xh.sh. se Ai e mbron ke te doje.
    Mustafaja mbeti me gruan dhe vajzen e vet te vogel. Mirepo, puna e tij nuk shkonte me shume lehte si me pare, fitimi i tij behej gjithnje e me i vogel. U detyrua qe ta shiste shtepine e tij te madhe dhe ta blente nje me te vogel, me modeste. Dyqani nuk ishte me plot me mall te qmueshem, ndaj numri i bleresve zvoglohej per qdo dite. Sherbetoret e leshonin ne kerkim te tregtareve me te pasur. Musatafase gjithnje e me shume i binte autoriteti qe ne me fund u detyrua ta leshoje qytetin e vet, se i vinte turp t’i shikonte njerezit me sy. Ishte bere nje shembull konkret i nje te pasuri qe shume shpejt ishte bere i varfrer. Pas teshave te shtrenjta dhe te bukura tani mbante tesha te arrnuara. Dikur kishte sherbetore rreth vetes dhe dinte qe shpesh here t’i ndihmonte te varferit e tani mezi jetonte.
    Vendosi ta leshonte qytetin e tij e ndoshta All-llahu ia nderron gjendjen e tij financiare me te mire. Ndoshta nderimi is jell fat. Bisedoi per kete me shqen e tij, e ajo u pajtua me kete, bile edhe e trimeroi ta bente kete. Edhe ajo nuk mund t’i duronte shikimet qellimkeqija dhe pergojimin e grave te keqija se pas pasurise se madhe kishte mbetur pa asgje dhe se familjen e tyre e kishte lene fati. Ajo duronte dhe mundohej perkunder te gjithave ta ndihmonte bashkeshortin e saj ne fatkeqesine e tij, mirepo gjendja tani ishte bere e pa durueshme dhe kishin vendosur qe se bashku ta leshonin vendbanimin e tyre te deritanishem dhe te kerkonin fitim me te mire dhe jete me te lumtur.
    Gruaja e durueshme e Mustafase pergatiti pak ushqim te nevojshem per rruge. Ai e shikonte me mallengjim qytetin e tij nga nje dritare e vogel duke i kujtuar ditet e tij te lumtura. Sikur ne ender e degjoi zerin e gruas qe thoshte se qdo gje ishte gati per rruge. E mori vajzen e vogel ne duar dhe e perqafoi me butesi e ne syte e tij u paraqiten lotet, te cilet u mundua t’i fshihte nga gruaja e tij. Gruaja e tij e mori ate pak ushqim qe e kishin per rruge. Ishte bashkeshorte e mire, e durueshme dhe e degjueshme. Dikur ishte e pasur, por me te gjitha kishte sjellje njerezore. Kur u varferuan, kete fat te cilin ua kishte caktuar All-llahu xh.sh. e pranoi ne menyre shume te qete. Edhe ne keto qaste te renda per burrin e saj ishte prane tij dhe se bashku me te i bente belle kesaj fatkeqesie qe i kishte goditur. E tani shkonte me te ne te panjohur edhe pse ishte ne muajin e nente te shtatzenesise e mund te lindte ne qdo moment.
    Gjate rruges Mustafaja dhe gruaja e tij pushuan ne nje fshat dhe blen ca gjera te nevojshme per ta. Pas udhetimit te gjate dhe te rende mberriten ne nje qytet te madh ne te cilin edhe kishin menduar te shkonin. Menjehere pas hyrjes ne qytet, gruaja e tij filloi te ankohet per dhembjet e lindjes. Si duket kishte ardhur moment i lindjes. Mustafa e gjeti nje shtepi te vjeter e te leshuar ne periferi te qytetit, pa dyer dhe pa kulm, ketu edhe u vendosen. Ai pastaj nxitoi deri ne qytet, e nata kishte filluar te leshohej mbi qytet. Erdhi ne qytet, mirepo nuk arriti te bleje asgje, ngase te gjitha dyqanet ishin mbyllur. Shetiste rrugeve te qytetit e zemra e luste All-llahun xh.sh. se ndoshta do te gjente ndonje dyqan te hapur. Me ne fund e gjeti nje te hapur dhe u gezua tej mase.

    FUNDI I FATKEQESIVE

    Mustafaja aty bleu qumesht dhe vaj. Shitesi e pyeti: “Ku e ke qypin?” Mustafaja iu pergjigj: “ Une jam i huaj dhe nuk kam qyp.” “Atehere paguaje kaucionin per qypin!” Mustafa i zhgenjyer pyeti se sa kerkon? “Pese derhem!”-iu pergjigj shitesi. Mustafaja heshti. E shitesi i tha: “Q’eshte me ty o njeri?” Mustafaja i tha: “Nuk kam, e kam vetem nje derhem! Ma jepni ate (qypin v.p), e une ju premtoj se do t’jua kthej ate!”
    Shitesi i mire e kuptonte se q’eshte varferia dhe nevoja e Musatafase dhe nga meshira ia mbushi qypin me qumesht dhe i qiti ne te pak vaj. Ia dha Mustafase duke i thene: “Mos harro qe ne mengjes te ma kthesh!” Mustafaja iu falenderua dhe i premtoi se do ta kthente ate pa e vonuar. E mori ne duar qypin dhe ashtu i gezuar u nis duke i harruar per nje moment problemet e veta. I dukej sikur po ia dergonte gruas se vet nje dhurate te qmueshme. Ate po e priste nje ushqim i shijshem pas lindjes se dhembshme. Atehere i ra ndermend se ajo ishte e vetme ne nje shtepi te leshuar dhe te shkaterruar dhe e kaploi frika se mos ndoshta gjate lindjes i ka ndodhur diq, ndoshta ka pasur nevoje per ndihme. I shpejtoi hapat e tij duke kaluar neper rrugicat e erreta te qytetit. Nuk kishte me kalimtare askund. Njerezit kishin shkuar neper shtepite e tyre qe te pushonin pas dites se mundimshme.
    Mustafaja hecte me hapa te shpejte dhe papritmas rrezohet, e qypi se bashku me qumeshtin i del nga duart dhe copetohet i tere. Mustafane e kaploi nje zhgenjim i papershkruar. Para syve te tij renditeshin fotografite nga jeta e tij - pasuri dhe bollek, kurse tani, mjerim , varferi dhe merzi. Pa marre parasysh sa ishte i durueshem, kete nuk mund ta duronte. Ia hapi All-llahut xh.sh. zemren e tij te thyer dhe e zbrazi tere merzine e vet me nje vajtim te dhembshem. Qante me ze aq shume, saqe nga femijeria nuk kishte qare ashtu. Vaji i tij theu qetesine e nates, dhe nje njeri hapi dritaren per te pare se kush eshte duke qare, dhe pyeti: “Q’ke o njeri? Pse qan?” Mustafaja e ktheu koken nga dritarja dhe u pergjigj: “Me ra qypi me qumesht dhe u thye!” Njeri nga dritarja tha: “O, Zot, a nje njeri i rritur sikur ju, te qaje ngase i ka rene qypi me qumesht; a jeni sherbetor i ndonje zoteriu koprrac? Q’eshte me njerezit keto dite? I pengojne njerezit duke ua prishur gjumin per disa derheme!” Pastaj e perplasi dritaren, Mustafaja tha: “All-llahu te falte!” Menjehere e ktheu shikimin nga copat e lagura te qypit nga qumeshti i derdhur dhe e kujtoi gruan e vete e cila do te linde e nuk do te kete qfare te haje. Jeta ishte e zeze ne syte e tij, e sidomos kur mendonte se gruas se tij mund t’i ket ndodhur diq e keqe. Ndoshta eshte e vdekur e ndoshta edhe vajza e tij e vogel ka vdekur me te.
    Menjehere ia plasi vajit me ze te madh, se nuk kishte asnje para, nga do te siguronte ushqimin!? Ai njeri i meparshem doli dhe e qortoi: “Qetesohu o njeri! Perse po na pengon? Na ler te fleme dhe shko! Njerezve u ndodhin shume gjera te keqija, e nuk kerkojne ndihme e as nuk qajne!” Mustafaja tha: “All-llahu te falte! Une para dhjete vjeteve e kam humbur kuleten se bashku me tre mije dinare dhe asnje lot nuk e kam leshuar e as nuk kam vajtuar, sepse isha i pasur. Tani po e sheh, po qaj per disa derhem, se nuk kam me shume!” Njeriu i tha: “Q’ka ke humbur?” Mustafaja tha: “Kuleten me tre mije dinare!” Njeriu: “Pashe Zotin, pershkruama!” Mustafa: “A edhe po me perqesh? Me ler rehat, qfare fitoj nese ta pershkruaj?” Njeriu: “Pashe Zotin, pershkruama, seriozisht e kam dhe nuk po mahitem!” Mustafa heshti dhe tha me vete: “Nuk ka rrugedalje, as ndihme, as fuqi pa vullnetin e All-llahut te Lartesuar, e tani jam ne kete situate te padalshme, e ky njeri tani kerkon qe t’ia pershkruaje kuleten te cilen e kam humbur para dhjete vjetesh. E ky tani deshiron qe tq argetohet!”
    Atehere ky e kapi per dore dhe i tha perseri: “Pershkruama kuleten e humbur!” Mustafa u pergjigj: “Do te te tregoj nese me leshon - kuleta eshte e zeze, e qepur me penj te kuq, i ka tre xhepa; ne secilin nga njemije dinare. Tani a je i kenaqur? Me lesho, All-llahu te meshirofte!”
    Njeriu e pyeti: “Kujt ia dergoje ushqimin?” Mustafaja tha: “Gruas sime, te cilen e kam lene ne nje shtepi te braktisur e ajo eshte gati te linde, e ndoshta tashme veq ka lindur, e nuk ka kush t’i ndihmoje!” Njeriu: “Ti dhe gruaja juaj jeni mysafire te mi! Eja ta shkojme dhe ta marrim ate!”
    Mustafaja ishte i gezuar per shkak te miresise se papritur te ketij njeriu. U nguten se bashku qe ta merrnin gruan dhe vajzen e tij. I gjeten dhe i sollen dhe gruaja nuk kishte lindur ende. Ua dha nje dhome dhe kerkoi nga gruaja e tij qe te kujdeset per gruan e Mustafase.
    Nga mesi i nates, gruaja e Mustafase lindi djale. Mustafaja u gezua dhe iu falenderua All-llahut xh.sh.

    GEZIMI

    Ne mengjes nikoqiri i tyre ua solli kafjallin dhe gjersa hanin ia filluan bisedes. Nikoqiri e pyeti Mustafane: “Me qfare pune merresh?” Mustafa i tha: “Kam qene trgtar dhe e di kete pune, mirepo tani jam i varfer sikur qe me sheh dhe nuk kam me qka te tregtoj. Ketu kam ardhur te kerkoj pune, ndoshta tek ndonje tregtar tjeter.”
    Nikoqiri i tha: “Qfare thua, te marresh pjese me mua ne nje pune te vogel tregtare? Tani do t’i jap njeqind dinare per fillim qe te mund ta fillosh punen, e pastaj fitimin do ta ndajme.” Pas disa ditesh, Mustafaja u kthye tek nikoqiri i vet dhe i tha shokut te tij te ri: “Bera tregti dhe kam fituar pesedhjete dinare, gjysma eshte e juaja!” Njeriu i tha: “Bashkoja kete fitim parave te tua dhe trgto me to qe te fitosh me shume!”
    Iu kthye Mustafa tregut, me plot vullnet per pune. Frika nga varferia ishte larguar, ndaj nuk e shikonte jeten ashtu zi si me pare. All-llahu jep dhe All-llahu ndalon. All-llahu e shpetoi nga varferia kur e kishte me se veshtiri, prandaj punonte panderprere, e gjuhen dhe zemren e vete vazhdimisht e perdorte qe ta madheroje dhe falenderoje All-llahun xh.sh.
    Dinte ta tregoje falenderimin e tij te thelle ndaj nikoqirit te tij per ndihmen e dhene. U kthey kur kaluan disa jave dhe ia dha gjysmen e fitimit.
    Njeriu i tha Mustafase: “Shiko shoku im, tani do te them diq pasi qe e arrite qetesine dhe rehatine e zemres sate.”
    Mustafaja e pyeti: “Qfare do te me thuash, o vella?” Njeriu tha: “A te kujtohet qe e ke humbur kuleten e te hollave?” Ky iu pergjigj: “Po, me kujtohet, kurr nuk do ta harroj kete!” Njeriu: “Te pata pyetur se a mund te ma pershkruash kuleten e ti e bere kete.” Mustafaja tha: “Po, kete e pata bere ate nate kur isha duke qare!” Njeriu shkoi tek nje arke e zbukuruar dhe nxorri nje kulete: “A eshte kjo kuleta juaj?” Mustafaja mori fryme me veshtiresi dhe gati sa nuk i doli shpirti kur e pa kuleten e tij. Nga gezimi i madh dhe tronditja e humbi vetedijen. Kur erdhi ne vete, i tha njeriut: “Pashe All-llahun, ku e gjete ate?” Njeriu iu pergjegj: “E kam gjetur para dhjete vjetesh ne rruge per ne haxh. I thash nje njeriu qe te bertiste me ze, kush e ka humbur kuleten, mirepo askush nuk u lajmerua, prandaj e mora qe ta ruaj duke iu lutur All-llahut xh.sh. qe te me ndihmoje ne gjetjen e pronarit te kesaj kulete. Une nuk ha haram. E falenderoj All-llahun i Cili te ka derguar ne kete qytet dhe ma ka mundesuar te ta kthej kuleten kur ke pasur me se tepermi nevoje per te holla! Kjo para eshte fituar hallall. Merre kuleten tende dhe parate te cilat i fitove me pare, ngase t’i kam dhene njeqind dinare nga kuleta jote!”
    Mustafaja e falenderoi njeriun per qdo gje qe kishte bere, si dhe e luti All-llahun xh.sh. qe edhe me shume t’i ndihmonte per shkak te fisnikerise dhe sinqeritetit te tij.
    Jeta perseri u ringjall tek Mustafaja dhe familja e tij: “Bota e muslimaneve ende eshte plot me miresi dhe sinqeritet, kur ka ende te tille qfare jeni ju. All-llahu i sprovon krijesat e Tij. Me duket sikur All-llahu jua kishte dhene ne amanet keto para, qe te mund te m’i ktheni ateher kur te kem me se tepermi nevoje per to.” Atehere lexoi nga Kur’ani i nderuar:
    “Dhe ata te cilet kujdesen per amanetet e besuara atyre dhe per obligimet e veta. Dhe ata te cilet lutjet e tyre i kryejne me kohe - ata jane pasardhes te denje, te cilet do ta trashegojne Xhennetin; ata do te jetojne pergjithmone ne te.” InshaAll-llah.
    "Idea sht Kshilltari m i mir i Veprs"

  21. #16
    i/e regjistruar Maska e LOGIC
    Antarsuar
    22-01-2006
    Postime
    730
    Faleminderit
    1
    6 falenderime n 5 postime
    Dy fmij n Luftn e Uhudit



    Bismil-lahirr-rrahmanirr-rrahim

    Es selamu alejkum ve rahmetullahi ve berekatuhu

    Vllezr dhe motra t nderuara, n nj Ligjerat t mbajtur nga nj dijetar i Afriks s Jugut, dijetari prmendi nj hadith t cilin desha ta ndaj me ju. N t thuhet si vijon:

    N luftn e Uhudit, kur muslimant tuboheshin pr t shkuar n luft, erdhn dy fmij (12 dhe 13 vjear), njri prej tyre quhej Rafi ibn Hatixh ndrsa tjetri Samra ibn Xhundub dhe krkuan nga i Drguari (SalAllahu Alejhi ve Selem) q ti lejoj t marrin pjes n luft, mirpo i Drguari i All-llahut (SalAllahu Alejhi ve Selem) u tha q t kthehen dhe ata respektuan urdhrin e t Drguarit (SalAllahu Alejhi ve Selem) dhe u kthyen. Babai i njrit prej atyre dy fmijve t kthyer erdhi tek i Drguari (SalAllahu Alejhi ve Selem dhe i tha:

    " O i Drguari i All-llahut, ti nuk i ke lejuar birit tim q t marr pjes n luft dhe un respektoj vendimin dhe urdhrin tnd. Vetm se, biri im sht shenjtar shum i mir dhe ndoshta shkathtsia e tij mund ti ndihmpj Ummetit kt dit (SubhanAll-llah, athua ka ksi prindr sot ?!?)."

    I Drguari i All-llahut (SalAllahu Alejhi ve Selem) i lejoi birit t ktij Sahabiu q t merr pjes n luft. Kur dgjoi fmiu tjetr se, i Drguari i All-llahut (SalAllahu Alejhi ve Selem) i kishte lejuar shokut t tij (fmiut tjetr) q t marr pjes n luft, ai u kthye prap dhe iu drejtua t Drguarit (SalAllahu Alejhi ve Selem):

    " O i Drguari i All-llahut, ti nuk na lejove q t marrim pjes n luft, mua dhe shokut tim dhe ne u kthyem, ndrsa tani ke lejuar Rafii-un pr shkak t shkathtsive t tija n hark, mirpo un t betohem se, po q se na lejon q t mundemi, un do ta rrzoj at." (SubhanAll-llah, fmij 12 vjear)

    I Drguari i All-llahut (SalAllahu Alajhi ve Selem) i tha: " N regull, ti thua se mund ta rrzosh at? Thirre shokun tnd dhe ejani ktu pr mundje."
    [Dy Sahabe-fmij duke u mundur pr t luftuar fisebilil-lah]

    Dhe para syve t t Drguarit (SalAllahu Alejhi ve Selem), Samra mbajti fjaln e dhn dhe rrzoi Rafi-un. I Drguari i All-llahut (SalAllahu Alejhi dhe Selem) tha:

    " SubhanAll-llah, ti pate t drejt. Q t dy mund t shkoni."
    Ndryshuar pr her t fundit nga Gimi3 : 03-06-2008 m 11:39
    A known mistake is better than an unknown truth.

  22. #17
    Erga omnes Maska e fisniku-student
    Antarsuar
    11-10-2006
    Vendndodhja
    Nn hijen e Diellit
    Postime
    4,408
    Faleminderit
    3
    21 falenderime n 21 postime
    KUJTIMET ME ROJTARIN

    As mos me pyetni sa te lumtur ishim kur na e bene nje kopsht ne afersi te sheshit qendror ! E tere ajo qe gjendej ne te ta bente me dije se ai vend ishte i pergatitur per femije. Aty ishin dhjete luhatese me ulese te shumta shumengjyreshe, me lidhese te lekures. Por, asnjera nga gjitha keto nuk mund te krahasohet me bukurine e patave qe notonin neper bazene, me fontanen e bukur, uji i te cilit rrjedhte ne bazene, duke shkaktuar nje gurgullime te bukur, zeri i te ciles depertonte ne veshet tane.
    Sa i mrekullueshem qe eshte ky kopsht yni !

    LOJA ESHTE PJESE E FEMIJERISE

    Dija te shkoja te shkoja te kopshti nje ore para perendimit te diellit, ne percellje te vellait te vogel, Blerimit. Atje shoqeroheshim me femijet e tjere te lagjes sone. Ishim te nje moshe dhe te nje gjatesie, keshtu qe edhe hapat tane ishin te njejte. Kur hynim ne kopsht, i leshonim duart, shikimet tona shperndaheshin ne tere kopshtin, kembet tona vraponin ne drejtim te luhateseve dhe pishinave. Shpeshhere une dhe vellai im i vogel lagnim ca riska buke dhe ua gjuanim patave. Kur axha Rexhep e merrte ne dore pipin e vet dhe i fryente atij e denim se dyert e kopshtit se shpejti do te mbylleshin. Koha e lojes dhe e argetimit kishte kaluar. Pastaj iknim nga rojtari derisa ai e arrinte ndonjerin nga ne. Edhe kjo ishte pjese e lojes sone se dashur.

    AXHA REXHEP JU DESHIRON MIRESEARDHJE

    Eshte e drejte te themi: “Ai eshte rojtari qe meriton respekt !”
    Na shikon me shikim te bute ateror, gjithnje me fytyre te buzeqeshur kur vijme me kopsht. Kishte qene rojtar i tij edhe para se te shnderrohej ne kopsht per femije. Asnjehere nuk do te harrojme se si qdo nate, para daljes nga kopshti na joshte me sheqerka te llojllojshme qe te dilnim sa me pare. Edhe pse pip ii tij kishte ze te kendshem, bombonet me gjathate e benin te veten. Edhe kur e leshonim kopshtin, ne veshet tane nje kohe te gjate tingellonte zeri i pipit. Kjo ishte nje shprehi e axhes Rexhep, qe qdo here ta fishkellonte melodine e tij te dashur.

    LOJA DHE PROVIMI NUK SHKOJNE BASHK

    Erdhi koha e provimeve. Tani me nuk mund te shkoj ne kopshtin tone te dashur. Babai im me ka ndaluar derisa t’i kryej provimet me sukses te shkelqyeshem. Me zell pergatitem per provime. Mirepo si mund t’i’ harroj luhateset dhe patat e bukura.
    Babai e ndiente se di. Mirepo si mund t’i’ harroj luhateset dhe patat e bukura.
    Babai e ndiente se diq po me mundonte, por kot perpiqej te dinte se q’eshte ajo. Nuk pergjigjesha ne pyetjet e tij, se e dija se nuk do te lejonte ate qe e deshiroja. Ne nje moment, e verejti se po i vizatoj ne leter luhateset dhe patat prane bazeneve. E lavderoi vizatimin tim, por si rendom ne menyre te bute ma terhoqi verejtjen se duhet te mendoj edhe per lendet e tjera.

    SHKO NE PROVIM I QETESUAR

    Shume shpejt vendosi diq ne vete. Sapo e perfundoi dreken, me kerkoi mua. Nena me dergoi te dhoma e tij . ne hyrje i dhash selam dhe iu ula ne preher. E kapa perqafe, duke e nier se ka ardhur koha e gezimit. Me tha: “Fisnik, qfare thua, a te shkojme me te shpejte ne nje vizite te shkurter ne kopsht? Duhet te pushosh pak, mesimi te ka lodhur, andaj nje pushim i vogel do te te ndihmonte qe neser te shkosh ne provim pa brenga dhe i qetesuar. Pergatitu, une po te pres !”
    U gezova pa mase dhe e falenderova duke e puthur ne faqe. E verejti kete dhe tha: “Falenderoju vizatuesit te mire, i cili ma perkujtoi kete !”

    KRENOHEM ME BABANE

    I vesha me te shpejte kepucet dhe ne nje qese te vogel futa pak buke te thate. U pershendeta me nenen, e cila m’i dha ca tesha te pastra. Shpejt dola se bashku me babane dhe Blerimin. Rruges e verejta se si nga dritaret me veshtronin shoket e mi. I luteshin All-llahut qe edhe baballaret e tyre t’i dergonin ata ne kopsht sikur qe kete e bente babai im. Edhe ata, sikur une mesonin me zell. Une shoqerohesha vetem me nxenes te mire dhe te zellshem. E lutja All-llahun qe t’i pranoje lytjet e tyre, ne menyre qe te gjithe se bashku te takoheshim tek axha Rexhep prane patave dhe fontanave te ngjyrosura.
    Sa i mrekullueshem eshte babai im ! Vertet krenohem me te. Ai eshte symbol i njeriut te ndieshem, te bute dhe besnik.


    MIKEPRITJA E MIRE ESHTE GOSTI

    Kur na pa axha Rexhep, buzeqeshi dhe vetullat e tij te zbardhura shendriten nga gezimi. Nxitoi nga ne per te na uruar mireseardhje, sikur bejne shoket e dashur pas nje mungese te gjate. Shume shpejte e futi doren ne xhep qe tere kete ta kompenzoje me bombone, te cilat i kishte ruajtur per ne, ka tanime shtate dite. Kushdo qe do te na shihte ne ato momente, do te mendonte se axha Rexhep eshte shoku im qe para njezet vjetesh, edhe pse une i kam pasur vetem dhjete vjet.
    Sa bukur na priste ! Na thirri te ulemi ne ulesen e tij te preferuar, ne te cilen qe moti e kishte gravuar emrin e tij e prane tij numrin 1956.

    SUKSESI ESHTE MIK I TE ZELLSHEMVE

    Pas bisedes se shkurter me babane tim, axha Rexhep m’u drejtua dhe me tha: “Pse nuk po te shoh me ketu ? Mendoj se je duke u pergatitur per provime, e di se je shume i zellshem !” Iu buzeqesha e ai vazhdoi, duke bere shaka: “Ngase ke munguar shtate dite te tera, pot a jap noten “zero”!!!”
    I gezuar per shkak te nderhyrjes se tij qesharake, i thashe: “Vellai im dhe une gjithnje jemi te paret. Do t’jua tregoj notat edhe ndonje dite. Te gjitha jane peseshe! Do te kaloj me sukses te shkelqyeshem! ” Duke m’i rrahur shpatullat me tha: “Lehte e kam une me ju! Baba ii juaj mund te krenohet me femijet e vet te mrekullueshem!”

    FJALET E TE MEDHENJVE JANE THESARE

    Heshti pak: Me shikoi ne sy: “Fisnik, te premtoj qe pas provimeve do te ta rrefej nje tregim te kendshem, si shperblim pee mundin tend te madh”
    Brohorita nga gezimi dhe thashe: “Tregim argetues? A dini tregime interesante per ne? Axhe, ju jeni te mrekullueshem!!! Qysh tani ju falenderoj! Pashe Zotin a mund te ma tregoni tani, ne menyre qe te mos mendoj per te gjate kohes se provimeve? Ju lutem axha Rexhep, € do t’ju degjoj me vemendje!”
    E levizi koken ne shenje pohimi. Ndersa une me shpejtesi dhe me shkathtesi i mblodha edhe tete shoket e mi, shoket e mi ne loje dhe “partnere” ne ndarjen e bomboneve, kuptohet, pas lejes se marre nga baballaret e tyre.
    Axha Rexhep u uroi mireseardhje dhe filloi me tregimin e tij te paharrueshem.

    BOTA ESHTE SKENE E MESIMT

    Mbreteroi nje heshtje e thelle. E drejtoi gishtin ne drejtim te lisit nen hijen e te cilit rrinim, dhe tha: “Te dashur femije, shikoni kete dru! Per kete dru me lidhin kujtime dhe mesime te dobishme. Disa prej tyre jane te dhimbshme, e disa te tjera jane te bukura. Ato me kane mesuar leksione te paharruara ne jeten time.”
    Na habiten fjalet e tij. Si ben qe nje dru ta mesoje njeriun? Vazhduam ta degjonim te qete, e ai thoshte: “Ndodhia me e rendesishme, prej se ciles kam marre mesim, ka ngjare para dhjete vjetesh. Ky dru ishte nje nene e kujdesshme qe ruante ne pjesen e poshtme nje mbreteri te madhe buburrecash te zinj. Ende mund t’i vereni gjurmet e tyre!!!”
    Vertet mund te shihej hyrja ne trung.

    BUBURRECAT JANE SHEMBULL I ZELLSHMERISE

    “Ne ate kohe punoja nga mengjesi gjer ne mbremje, duke prere dege, duke mbjelle lule dhe drunj, si dhe duke i ushqyer patat. Nje here , vemendjen time e terhoqi nje litar i gjate dhe i z ii cili perbehej prej buburrecave. I shikova me vemendje nje kohe te gjate, duke e madheruar All-llahun xh.sh., i cili iudha zelle qe prej mengjesit te hershem te kerkojne ushqim dhe ta tubojne ate per dite te veshtira.
    U afrova dhe u perkula mbi ta, duke i urdheruar si me shaka me fishkellimen e pipit tim. Per qudi, sikur me kuptuan! Sa e quditshme eshte bota e tyre! Njeri bartte nje grimce dhé qe ta ndertonte shtepine e vet, tjetri qendronte ne gjysem meter largesi nga hyrja, sikur u tregonte rrugen te tjereve, ndersa i treti e mbante nje karkalec te vdekur, gjersa i katerti u shkonte ne ndihme!”

    ROJA ESHTE LIGJ DHE REND

    “Tere kete disi mund ta kuptoja. Por, qfare benin ata dy buburreca duke qendruar pa levizur para hyrjes? I shikova me vemendje! I kuptova se ata ishin rojtaret qe nuk e lejonin hyrjen e te huajve dhe te cilet i vezhgonin kalimtaret dhe te papunet. Sa gje e bukur qe ishte kjo! Sa te rinj, te gjalle dhe te forte! Asnje buburrec nuk mund te dilte nga kontrolli i tyre, nese deshironte te largohej apo te ikte. Detyra e tyre sa ishte e ngjajshme me timen ne kopsht, prandaj vendosa t’i njihja me mire. Do te perpiqem ta njoh me mire afersine e tyre ne zgjedhjen e problemeve te renda, sikur qe edhe une isha i detyruar te veproja me rastin e ardhjes sime ketu ne kopsht si shef i kopshtit!”

    NUK KA JETE PER TE DESHTUARIN

    “ Me ndihmen e nje shkopi e nda va kokrren e grurit nga nje buburrec i vogel i cili e bartte ne drejtim te hyrjes. Me te shpejte ai buburrec u kthye prapa ne drejtim tekokrres se grurit dhe vazhdoi ta terhiqte. E perserita kete disa here dhe qdo here buburreci e kapte kokrren dhe nisej drejt magazines se mbreterise se buburrecave.
    Mendova ta fshihja ate kokerr. Me shkathtesi dhe shpejtesi e morra kokrren dhe e futa ne xhep. Buburreci e kerkoi kokrren e grurit, por kot, deri sa u bind se ka humbur. Vendosi te hyje duke i levizur krahet e veta te zbrazeta, por filloi nje beteje e rende!!!”

    DORA QE JEP ESHTE ME E MIRE SE DORA QE MERR


    “Shpejtuan buburrecat-rojtare ne drejtim te buburrecit te mjere dhe sikur u grinden dhe u fjalosen me te nje kohe. Papritmas, kercyen ne trupin e buburrecit te lodhur dhe ia keputen koken nga trupi, duke e lene qe te ballafaqohet me vdekjen, derisa u nfa nga jeta.
    E luta All-llahun xh.sh qe te ma fale kete pune te shemtuar dhe fillova te qaj mbi trupin e vdekur te buburrecit, mbi te cilin binin pikat e loteve te mi te nxehte dhe te dhimbshem.
    Rojtaret menduan se buburreci ishte kthyer pa e perfunduar punen, andaj e kishin akuzuar dhe e kishin denuar per pertaci dhe papunesi. E denuan me vdekje, se nuk ka jete per ata qe deshirojne te jene barre per te tjeret, e jane ne gjendje te punojne.
    Qe nga atehere , ky vend eshte bere vend i posaqem per mua. Ndaj bombone per buburrecin tone deshmor, vdekja e te cilit ishte mesim per ata qe logjikojne. Me doren time mekatare e kam shkruar ne ulese prane atij vendi: “Rexhepi, 1956v.”


    MESIMET NGA TREGIMI

    1. Natyra me boten e vet bimore dhe shtazore dhe me bukurine e vet te cilen e ka krijuar All-llahu xh.sh. eshte vertet nje hapesire per jeten dhe argetimin e femijeve.
    2. Jane te paharrueshme momentet e lojes se perbashket me femijet e lagjes ne kopshtin e madh.
    3. Kopshti i madh i perbashket ku takohen femijete lagjes, e ka rojtarin e vet, i cili e hap dhe e mbyll kopshtin ne kohen e vet te caktuar me pipin e vet.
    "Idea sht Kshilltari m i mir i Veprs"

  23. #18
    Erga omnes Maska e fisniku-student
    Antarsuar
    11-10-2006
    Vendndodhja
    Nn hijen e Diellit
    Postime
    4,408
    Faleminderit
    3
    21 falenderime n 21 postime
    RRUSHI I LAZDRUAR

    Une jam nje kokerr rrushi .Kokrrat e tjera jane vellezerit e mi. Para meje kane ardhur ne bote. Kalaveshi yne perbehet prej kater kokrrash. Ishin te vogla , pastaj urriten dhe u bene te pjekura.
    Isha vertet i lazdruar.All-llahu e kishte caktuar qe te jem kokrra e fundit, keshtu qe kete ofiq e kam fituar kur e kam zbukuruar renditjen tone.
    Jeta e femijes se lazdruar eshte e stermbushur me ndodhi qe i ka perjetuar.Kete here do te ju gostis dhe t’ju rrefej tri tregime.

    VJEDHESI I PJESHKAVE

    Isha pese vjeqar. Nje dite dola me biqikleten time, e cila edhe nuk ishte ne gjendje te mire per shkak te perdorimit te tepert te saj.Nganjehere e terhiqja me vete e nganjehere hipja mbite gjersa arrita tek nje vend qe quhej “Dera e kuqe”,jo edhe aq larg nga lagjja jone. Ishte shitesi i tlyenit, Qerimi, zdrukthtari Naimi e ishte aty edhe kroi. Shpeshhere beja kinse po pija uje ne menyre qe t’i lagia teshat e mia, gje e cila me pelqente shume. Perpara kroit ishte nje dyqan i pemeve i Jakupit,i cili qendronte ne mes te pemeve duke bertitur: “Te kuqe dhe te pjekura, te kuqe dhe te pjekura ”,e ne nderkohe i rregullonte dhe i palonte ,pjeshkat neper sanduqe. Ishte i kenaqur qe po thirrte blersit me zerin e tij te mire.
    Qendroja prane gypave te ujit si zakonisht ,e syte e mi shikonin pjeshket qe ishin bukur te renditura.Ketu luhej loja eshejtanit: “heroi dhe hajni”kur Jakupi e nxori nje sanduk me pjeshka para dyqanit.A do te kete sukses kjo loje?Gjer atehere asnjehere s’e kam provuar rolin e hajnit.E preka xhepin, ishte i zbrazur.Iu afrova me kujdes sandukut, duke e shfrytezuar rastin kur shitesi ishte i zene me nje mushteri.Me shpejtesi dhe mjeshteri te madhe zgjata doren,keshtu qe pjeshka e madhe u gjet ne xhepin tim.Me shpejtesi te vetetimes, u ndala me biqiklete para shtepise sime.Para se te trokisja ne dere, e nxorra pjeshken dhe e kafshova me lezet. Por,gjurmet e vjedhjes me kishin mbetur ne buze.Kur nena e hapi deren,i pa keto gjurme duke perfshire me nje shikim xhepin tim dhe duart e mia.Kur me pyeti:”qka po ha?”e kuptova se jam i zbuluar.
    Nuk isha mesuar ta genjeja nenen. Ajo me kishte mesuar te jem i sinqerte, edhe pse me kishte lazdruar. U pergjigja i habitur: “E kam nje pjeshke, nga e cila kam ngrene.”
    Me pyeti: “Ku e morre?” Iu pergjigja: “E kam vjedhur nga dyqani i Jakupit.”
    U hidherua, por nuk mu kercenua. Shume shpejte erdhi ne vete, me kapi per dore dhe me dergoi ne dyqan. E kerkoi gjysme kilogrami pjeshka, e pagoi dhe morri nje qese te vogel me peme. Nga qesja e nxorri nje pjeshke te pjekur e te kuqe dhe e ktheu ne sanduk, e Jakupi kete as nuk e verejti. U qudita pse e beri kete, kur ne e kishim paguar ate pjeshke!!!
    U kthyem ne shtepi. Para se te filloja qe t’i haja pjeshket, nena ime e ndershme dhe e devotshme filloi te me rrahe, aq dhimbshem, sa qe shpejte harrova kenaqesine kur hengra pjeshken e pare.
    Kjo per mua ishte mesimi i pare dhe i fundit per ndershmerine. Pas kesaj me nuk kisha nevoje per kurrfar keshille qe do te ma mesonte nderin.
    Nese Jakupi nuk me ka pare duke e vjedhur pjeshken, All-llahu, i cili na i ka dhuruar keto pjeshka te shijshme, sheh qdo gje qe punojme.

    OBLIGIMI I HARRUAR

    Ne fund te javes, kur u ktheva nga shkolla (e enjte, 29 prill, 1985)erdhi koha qe t’i shkruaj detyrat e shtepise.Kur e kreva detyren, u relaksova dhe hyra ne enderra te bukura , te bukura sikur femijeria :se neser, te premten, do te shkoj me nenen ne parkun “Burimi i gjelbert” dhe se si do te udhetoje me tren neper sheshin “Hasan Prishtina.” Kenaqesha duke menduar per kete.
    Endrat e mia realizoheshin. Shetitja kishte kaluar me gezim dhe hare, dhe u ktheva i gezuar dhe i kenaqur.
    Erdha ne shtepi i lodhur per arsye se pata luajtur shume prane burimit. Duke prekur neper shtrat e kerkoja qanten qe te bindem se detyra eshte ne vend. Mirepo, per shkak te lodhjes se madhe me kaploi nje gjume i thelle. Me duhej te flija, ne menyre qe te pushoja. Kam fjetur deri vone. Nena disa here provoi te me zgjoje. U zgjova pas ores shtate e gjysme dhe kerkova falje nga nena. I kreva lutjet e mengjesit te cilat me kishin kaluar duke fjetur. E mora me te shpejte qanten dhe nje riske buke te lyer me gjalpe dhe nxitova ne shkolle. Duke e falenderuar All-llahun xh.sh. arrita ne kohe, para ziles ne shkolle (e cila gjendej ne lagjen Saranda). Nuk kisha ndier mundin, sepse e doja shkollen. Aty mesohet dhe edukohet. Shkolla ime dallohej me nxenes te shkelqyeshem dhe te edukuar, sikur edhe une, i falenderuar qofte All-llahu xh.sh.
    Ne shkolle filluam me “Bismil-lah!” Mesuesi Osman kerkoi qe t’i nxjerrim fletoret, qe te na i shikoje detyrat e shtepise. Kur e futa doren ne qante, fletoren nuk e kisha!!! Ndoshta kishte mbetur per te fjetur ne shtratin tim?! A do te me besoje mesuesi? Asnjehere ne shtate muajte e kaluar nuk ka ndodhur te mos i beje detyrat e shtepise!
    Erdhi rendi ne mua e mesuesi me pyeti: “Ku i ke detyrat?”
    Nje lot i madh me pikoi neper faqe. Nuk kisha mesuar te arsyetohem per nje gje te ketille. Mirepo si do ta argumentoj se nuk jam fajtor? Shkova ne vendin e denimit, e mesuesi nuk na denonte menjehere. Ne kete kisha fat. Dikush trokiti ne dere. Erdhi shpetimi!!! Nje grua e mbante nje fletore dhe pyeti: “A e keni ne klase nje femije te vogel bjond i cili e ka harruar fletoren? Ju lutem faleni ate! Ja keshtu eshte fletorja dhe jepjani kete qese te vogel.” I buzeqesha nenes dhe e falenderova me shikim per kujdesin e saj e hapa qesen e ne te ishin 99 kokrra rrushi€ Pse nuk ishin njeqinde? Nena ime nuk harron, por kishte dashur te ma jape nje leksion qe te mos harroj me.
    Te faleminderit nene edhe nje here! Femija yt i lazdruar e mori edhe nje leksion per nderin dhe sinqeritetin ne tregimin e pare, e ardhja jote tani ma dha edhe nje leksion €“ qe te mos e le kryerjen e puneve te mia dhe te mos harroje.

    SHIKIMI I FUNDIT


    Me kishin keshilluar qe ta lus All-llahun xh.sh. qe te ma shpetoje nenen time, semundja e se ciles ishte gjithnje e me e rende. Mirepo, kete here nena ime nuk me percolli. Shendeti i saj eshte keqesuar shume. Kisha frike se do te me leshoje dhe do te kaloje ne boten e qetesise dhe rehatise, pa semundje dhe dhimbje.
    E kishin sulmuar kater semundje menjehere€Nje mjek hynte, tjetri dilte, dhe secili nga ata kerkonte qe t’i blihej ilaq i ri dhe t’i kushtojme me teper kujdes dhe t’i ndalojme vizitat.
    Por,q’eshte me e keqja, vizitoret e kishin vershuar per ta pare.qdo njera prej tyre propozonte qe ta kerkojme ndonje mjek tek i cili eshte veshtire te arrihet tek ai, ose ndonje ilaq qe truri nuk mund ta pranoje,e si do te mund ta pranonte barku i nenes sime dhe ta absorboje ate.Per arsye se, ajo ishte shume e dobet, nga dhimbjet e medha te cilat i duronte pa u ankuar dhe assesi nuk thoshte pos:”falenderimi i takon All-llahut xh.sh ’’Te gjitha mundesha t’i mendoja, pos vdekjes dhe ndarjes prej saj.Nuk mund ta paramendoja veten duke qare kur ajo te vdese!Jo,jo nuk do te vdese€nuk do te qaj! Ajo do te sherohet. Askush nga kusherinjet tane nuk ka vdekur para pleqerise se thelle.
    Nena ime ishte ne dhjetevjeteshin e katert te jetes se saj. Rreth saj ishin gati sa vjetet e saj ilaqe te ndryshme dhe te paperdorura bimesh. Shkova te fleje ne dhomen e vellait tim me te madh. Sikur te me kishte zgjuar ndonje melek, pa ndonje marreveshje paraprake, para namazit te sabahut. Mbeta ne shtrat, duke mos i nderprere lutjet e mia per nenen time: “O Zot, largoi keto kater semundje nga nena ime! Ajo eshte drita e jetes sime! Le ta ndriqoje ende shtepine tone. Ajo eshte e tille ne pune dhe shpirt€”
    All-llahu iu pergjigj fillimit te lutjeve te mia€mirepo ne menyren qe nuk e kisha menduar. Kur tha muezini: “Esh €“ hedu en la ilahe il €“ lallah,” nena e perseriste ate. Kur e perfundoi muezini, perfundoi edhe jeta e nenes sime!
    Trokiti gjyshja ime ne dere, duke thene: “All-llahu e mori amanetin e vet dhe u sherua femija im i dashur, nena jote. Nuk ka me nevoje per mjek, ilaqe dhe vizita!”
    E madherova dhe e falenderova All-llahun xh.sh. Shkovata shoh nenen e cila ishte sheruar dhe t’ia uroj. Nuk mund t’i mbaja lotet. Kerkuan nga une qe te pershendetem nga ajo. E shikova fytyren e saj te qete dhe te bute dhe e kuptova ate qe vellezerit e mi nuk e kuptonin€porosine e buzeqeshjes se saj edhe pse ishte e vdekur. “Buzeqeshju biro jetes dhe behu i durueshem ne dhimbjet e saj.”
    Nese nena me ka shkuar dhe me ka vdekur All-llahu jeton jeten pergjithmone dhe eshte me besimtaret e drejte:
    “All-llahu vertet eshte me durimtaret.”
    (El-Bekare, 53)

    Atehere e kuptova se All-llahu e kishte pranuar pjesen e pare te lutjes sime. Djali i lazdruar do te jete drite ne vend te nenes se vet, i cili do t’ua tregoje rrugen e vertete e vellezerve te vet. Mesimi i saj i trete do t’i mbetet ne kujtese nje kohe te gjate.
    All-llahu te meshirofte, oj nena ime! I lazdruari yt i vogel bjond po qan per ty. Cila dore e bute do te m’i lemoje floket? Dhe cili ze i embel do t’ia perkujtoje leksionin e trete kur ta harroje ose e harron nje pjes te saj? I lazdruari yt oj nene, ishte shkak qe te tjeret te te sulmojne duke thene se po e lazdron per se tepermi!
    Mirepo sot vogelushi yt i vogel u be i madh e edhe pena e tij u be e madhe. Me te po u shkruan femijeve per ate qfare ka perjetuar gjate periudhes se zhvillimit dhe pjekurise. Ka mbetur i besueshem dhe i paharrueshem. Buzeqeshja nuk i largohet nga buzet e tij, perkunder syve te ziliqareve dhe te keqijave te perqaresve te cilet nxisin perqarje.
    All-llahu te meshirofte, oj nena e te voglit dhe te madhit!
    "Idea sht Kshilltari m i mir i Veprs"

  24. #19
    Erga omnes Maska e fisniku-student
    Antarsuar
    11-10-2006
    Vendndodhja
    Nn hijen e Diellit
    Postime
    4,408
    Faleminderit
    3
    21 falenderime n 21 postime
    Djaloshi I menur

    Para shume viteve, gjate kohs se Tabi’ineve ( Gjenerate e muslimaneve pas sahabeve), Bagdadi ishte nj qytet I madh islam, ne fakt, ishte Kryeqendra e ummetit Islam dhe, pr shkak se jetonin nj numr I madh dijetaresh, ishte qendra e dituris Islame. .
    Nj dite mbreti i Romes e drgon nj emisar ne Bagdad pr ti sfiduar Muslimanet me tre pyetje. Kur emisari arriti ne qytet, e informoi Kalifatin se kishte tre pyetje me te cilat do I sfidonte Muslimanet. .
    Kalifja mblodhi te gjithe dijetaret e qytetit dhe e vendosi emisarin e romes te ngjitet ne nj podium te larte dhe tha. “Kam ardhur me tre pyetje. Nse me prgjigjeni , ather do ju le nj pasuri te madhe qe e kam sjellur nga mbreti i Romes..
    “Pyetjet jan :

    1. "Cfare kishte para Allahut?" .
    2. "Ne cilin drejtim sht Allahu?" .
    3. "Cfare bn Allahu ne kt moment?"
    .

    Shumica e asambles ishte ne qetesi. (A mund te ju prgjigjes ti ktyre pyetjeve?) Ne mes te ktyre dijetareve brilliant dhe studenteve qndronte nj njeri me djalin e tij te vogl. “ Oh babi im I dashur! Un do I prgjigjem dhe do ja mbyll gojn” tha djaloshi. .
    Kshtu qe djaloshi I pershperiti kalifes qe te marr leje te ju prgjigjet ne pyetje dhe u lejua..
    Romaku ju adresua djaloshit Musliman dhe e prsriti pyetjen e pare, “Cfare kishte para Allahut? “ Djaloshi pyeti. “ A di te numrosh?”.
    “Po,” tha njeriu.
    “ Ather numro prej dhjete e me posht!”, “ dhjete,nnte,tete,,,,,” deri sa arriti ne “nj” dhe nuk numroi me” Por cfare ndodhet para numrit ‘nj’ ?” pyeti djaloshi..
    “ S'ka me asgj para njshit- kjo sht ! kaq “ tha njeriu. “ Pra, nse nuk qndron aritmetikisht asgj para ‘njshit’, ather si pritni qe te kt di para ‘Nj” I gjithdijshmi, I prhershmi, I pari, I fundit, shpiksi, I padukshmi?”.
    Tash njeriu nga Roma I befasuar nga prgjigja direkt nuk mund te debatonte me shume. Prandaj pyeti,” me thuaj , ne cilin drejtim sht kthyer Allahu?”.
    “Me sjell nj qiri dhe ndeze pastaj, “ tha djaloshi. “ dhe me thuaj ne cilin drejtim sht drejtuar flaka.” “ Por, flaka sht vetm nj drite shprndahet ne katr ant, Veri,Jug,Lindje dhe Perndim. Nuk sht drejtuar vetm ne nj ane , “ Tha njeriu me habi..
    Djaloshi tha, “ Nse nj flake fizikisht shprndahet ne katr ant ashtu qe nuk do te mund te me tregosh se ne ciln ane sht e drejtuar, ather cfare pritni nga Nur-us-Samauati uel-erd: Allahu Ndriuesi I Qiejve dhe Toks? Drite mbi Drite, Allahu sht I drejtuar nga te gjitha ant e n t gjitha kohet.”.
    Romaku ishte marrezuar dhe I shtangur qe ktu ishte nj vocrrak I cili I prgjigjej pyetjeve te tij ne at mnyr sa qe nuk mund te argumentonte kundr provave te tij.
    Kshtu qe , si I krisur dshironte te provonte pyetjen finale. Por para se te bnte , djaloshi tha, “Prit! Ju jeni ai qe bni pyetje dhe un jam Ai qe ju prgjigjem te gjitha pyetjeve tua . Do te jete e drejte sikur ju te zbritni posht ne vendin ku qndroj un kshtu qe un te jem aty ku jeni ju tash, kshtu qe prgjigjet te ndihen mire ashtu si ishin ndier pyetjet e tua.
    “ Kjo ju duk e arsyeshme romakut, kshtu qe ai zbriti nga lart dhe djaloshi u ngjit ne podium. Njeriu prsriti pyetjen e tij finale. “ Me thuaj, cfare bn Allahu ne kt moment?” Djaloshi me krenari u prgjigj, “Ne kt moment, kur Allahu e pa ne kt podium te lart nj gnjeshtar dhe prqeshs te Islamit. .
    Ai e beri te zbres nga lart posht. Dhe at qe beson ne njeshmerine e Allahut, Ai e ngriti lart dhe e vrtetoi te Vrtetn. Ai n do moment sht i angazhuar n shtje t reja (fal mkate, largon brengosje, jep jet, jep vdekje, krijon gjendje, zhduk t tjera etj.). (Sura 55 ar-Rahman, Ajeti 29)." . Romaku nuk pat cfare te thot prve te largohet dhe te kthehet ne vendin e tij, I mundur . N ndrkoh ,ky vocrrak u rrit dhe u b njeri nder dijetaret me te famshm ne Islam.
    Allahu, I lartemadheruari , e shprbleu me nj menuri dhe dituri te dinit Islam . Emri I tij ishte Ebu Hanifja (rahmatullahu 'alejhi Allahu e mshiroft ) I njohur sot si nj dijetar I madh ne Islam
    Ndryshuar pr her t fundit nga fisniku-student : 08-12-2007 m 17:26
    "Idea sht Kshilltari m i mir i Veprs"

  25. #20
    Erga omnes Maska e fisniku-student
    Antarsuar
    11-10-2006
    Vendndodhja
    Nn hijen e Diellit
    Postime
    4,408
    Faleminderit
    3
    21 falenderime n 21 postime
    MENDIMTARI QE MERITON TE RESPEKTOHET

    Edhe pse i mitur, quhej “mesues i vogel”. Ashtu e thirrnin shoket e tij ne shkolle, te bindur ne talentin dhe zgjuarsine e tij. Emrin e ka Visar dhe i ka 12 vjet. Ka arritur deri ne klasen e gjashte. Per disa muaj do te perfundoje shkollen fillore . Ne pese vitet e kaluara ishte nxenes i shkelqyeshem. All-llahu xh.sh. i kishte dhururar atij zell, logjike dhe vendosmeri. Ne klase ishte i qete dhe i terhequr, dhe gjithmone me kujdes dhe menquri pergjigjej kur te tjeret nuk ishin ne gjendje te jepnin pergjigje te drejte. Prandaj ishte i rendesishem dhe e meritonte respektin.

    DJALI I TALENTUAR ESHTE NJERI SIKURSE EDHE JU

    Vertete, ai ishte nje nxenes i mrekullueshem, jo vetem ne ate shkolle, por edhe ne shkollat tjera te lagjes. Vetem ai nuk donte te lavderohej per aftesite e veta para te tjereve, por donte te jete i thjeshte dhe modest. Nuk deshironte qe ta ngrenin gjer ne qiell. Por thoshte: “Mos u habitni me mua, sepse une jam sikur ju dhe kam mendje me te cilen mendoj. Sikur edhe ju ta kishit perdorur mendjen tuaj si duhet, nuk do te mahniteshit me me mua!”
    Keto ishin fjale qe tregonin se sa ishte i zellshem dhe serioz.

    ALL-LLAHU KUJDESEJ PER TE

    Visari nuk ishte as pejgamber i derguar prej All-llahut xh.sh., se koha e te derguarve kishte kaluar qe moti, e pas Muhammedit a.s. nuk ka me te derguar tjere, e as nuk ishte prej atyre me mrekullira dhe mu’xhize. Per te fliteshin gjera te kendshme neper biseda te neteve te gjata, neper ndeja te lagjeve. Njerezit ishin te mahnitur me te dhe ai gjithnje ishte ne qender te bisedave. Ishte shembull per nxenesit tjere ne sjellje dhe mesim, sikur te ishte i udhehequr nga kujdesi madheshtor i All-llahut xh.sh.

    DHE NGA SHERRI I ZILIQARIT

    Nena e Visarit ia kishte ndaluar daljen nga shtepia ne menyre qe ta ruaje nga syte e ziliqareve te pameshirshem. Askush, as nga vellezerit e tij nuk ishte i ngjashem me te per nga menquria dhe sjellja. Babai i tij madje mendote ta qregjistronte nga shkolla, nga frike se mund t’i ndodhe diq. Kujdesi prinderor e ndjekte qdokund, ku shkonte ose ku qendronte. Kishin frike se dikush do ta grabiste a do t’i ndodhte ndonje fatkeqesi. A do ta hane syte e keqinj te ziliqareve!? Babi i tij donte ta njohtonte drejtorin e shkolles per brengen e tij, mirepo ai kete nuk e beri. Sikur diq e ndalonte ate nga kjo.

    MESUESI E MBANE POROSINE

    U be mire qe babai i tij nuk veproi ashtu si kishte menduar, sepse ne ditet e ardhshme Visari do te tregonte nje urtesi te madhe ne shkolle. Nga ajo ndodhi mund te nxirret mesim dhe keshille.
    Kur mesuesi i ri hyri ne klase, i shikoi nxenesit e ri qe te njoftohej me ta. Shikimi iu ndal ne fytyren e kthjellet te Visarit, i cili me buzeqeshje dhe fjale te kendshme i uroi mireseardhje ne emer te te gjitheve: “Mire se erdhe, zoteri! Me ju do t’i ndajme momentet kete vit. Ju do te na udheheqni dhe te na ndriqoni rruget e diturise me mund dhe sakrifice te madhe. Qysh tash falenderoj per mundin tuaj te madh te ardhshem”.

    KUJDES NGA MENDIMET E SEMURA

    Mesuesi u ul ne kateder, por per qudi, e filloi ligjeraten e tij te pare me shpjegimin e nje filozofie te perzier. Sa me teper qe shpjegonte, aq me shume behej e pakuptueshme. Per kete nxenesit me pare nuk kishin degjuar asgje. Edhe pse e perseriste, ne baze te shikimeve te tyre, shihej se asgje nuk kishin kuptuar.
    “Shikoni femije, sikur te ekzistonte Zoti, sikur qe thone te paditurit, a nuk do te mund ta shihnim ate? A thua Ai Zot nuk do te paraqitej para syve tane?” femijet u nemiten, truret e tyre te vegjel ishin ne dileme!!! Nuk dinin q’te benin. Ta kundershtonin mesuesin, apo te mos flisnin asgje? O Zot, meshiro?!”

    MOSBESIMI ESHTE I PADURUESHEM

    Mesuesi e nxori nje laps nga xhepi dhe tha: “Te dashur femije, a e shihni kete laps?” ata u pergjigjen: “Po!”, ai e futi ne xhep dhe vazhdoi: “A po e shihni lapsin tani?” u pergjigjem: “Jo!” €“ atehere tha: “Lapsi nuk ekziston, pasi qe nuk mund ta shihni! Gjithashtu, as Zoti nuk ekziston €“ per arsye se nuk e shihni! Me nje fjale: per qdo gje qe nuk e shohim, themi se nuk ekziston. A e kuptuat kete?”
    Femijet heshten, sikur dikush t’i kishte goditur ne koke. Nuk mund te thoshin asnje fjale, edhe pse nuk mund te pranonin ate qe u thoshte mesuesi i tyre.

    A TE DYSHOHET NE ALL-LLAHUN?

    Shikimet e tyre ne ate situate te pakendshme u drejtuan kah Visari. Ai gjithnje i shpetonte sa here qe ballafaqoheshin me probleme.
    Te gjithe e dine qe All-llahu ekziston. Eshte diqka qe zemrat e tyre e ndjejne, ne te cilen jane te sigurt. Kete qe ua tha mesuesi, askush gjer me tash nuk ua kishte thene.
    “Visar, nuk jemi mesuar ta kundershtojme mesuesin, edhe nese gabon! Gjate tere pese vjeteve te kaluar e kemi konsideruar mesuesin te pagabueshem. Ngritu, eshte rendi yt tani. Te gjithe kane nevoje per vendosmerine tende dhe na fal per heshtjen tone, situata eshte e veshtire!”

    TE THUASH TE VERTETEN ESHTE TRIMERI

    Visari u mendua pak e pastaj iu pergjigj shikimeve te drejtuara kah ai. U ngrit dhe kerkoj leje qe te thote diq: “Mesues i dashur, a me lejon qe shokeve te mi t’ju shpjegoj ate qka thate ju?”
    Mesuesi kesaj iu gezua shume dhe e perseriti se: “Nuk ka Zot, se nuk e shohim dhe kete jua shpjegova me shembullin e lapsit!” Fjalet e veta i perfundoi, duke menduar se ka bere diq te mire. I dukej se qeshtja eshte shume e thjeshte, se ajo qe ekziston €“ shihet.

    NJERIU MUND TE GABOJE

    Visari heshti pak, e pastaj e pyeti mesuesin e vet: “A me lejoni mesues i nderuar qe te bisedojme per mendimin tuaj?”
    Mesuesi iu pergjigj: “A ti do te diskutoje me mua?! O bir, gjerat jane shume te qarta! A e ka pare dikush nga ju Zotin? Ose a po e sheh lapsin te cilin e fsheha pak me pare? Une kam te drejte. Ti a e ke pare Zotin?”
    Visari iu pergjigj: “Ngadal pak mesues! Njeriu mund te gaboje €“ qdo njeri mund te gaboje!”
    Mesuesi ne menyre nenqmuese bertiti: “A po me akuzon qe kam gabuar!”
    Visari ne menyre te qete u pergjigj: “Edhe une jam nga ata qe gabojne. Njeriu gabon, po qofte edhe i rritur apo mesues, kjo nuk eshte turp!”

    RESPEKTOJE MENDIMIN E TE TJEREVE

    “Mesues i nderuar, ju lutem kuptojeni ate qe jua kam thene. Shembulli juaj me lapsin qe e fshehet eshte i gabueshem. Lapsi tani gjendet ne xhepin tuaj, ndaj nuk e shohim. Po ashtu, All-llahu ekziston, edhe pse Ate nuk e shohim. Ky eshte mendim i gabuar”. Mesuesi filloi te nenqmoje Visarin duke i thene: “O bir, a mendon se Zoti ekziston e ti nuk e ke pare? A mos je i marre? Tani ulu te vazhdojme mesimin!!! Ulu!” Mesuesi mendoi se qeshtja mori fund.

    E VERTETA €“ PARA SE GJITHASH (TRIUMFON)

    Visari e luti mesuesin qe ta vazhdojne dialogun. Mesimi nuk ka kuptim nese nxenesit nuk e kuptojne ate. Tha: “A besoni ju mesues ne qdo gje qe shihni?”
    Mesuesi e tundi koken dhe tha: “Po, kjo eshte e logjikshme dhe e vertete! Visari tha: “A mund te na tregoni mendjen tuaj? Sigurisht qe jeni te bindur se jeni te menqur dhe se posedoni mendjen?”
    Mesuesi heshti, ndersa nxenesit qeshnin. Mendja e mesuesit nuk mund te shihej. Visari vazhdoi: “A mund te themi se nuk keni mend, pasi qe ne nuk e shohim?
    Mesuesi u habit. Nuk e shpetoi logjika e tij. Ne fytyrat e nxenesve shihej kenaqesia.

    ZOTIN E NJOHIM ME ANE TE KRIJESAVE TE TIJ


    Visari vazhdoi: “Mesues i nderuar, a mund te na tregoni shpirtin tuaj, qe te bindemi se ekziston?”
    Mesuesi plasi nga hidherimi dhe tha: “Nuk eshte e logjikshme!... Mendja dhe shpirti nuk mund te shihen, por i shohim shenjat e tyre...A je ti mendjelehte?!” Buzeqeshja e mesuesit ishte e tharte. Visari iu pergjigj: “Shpirti....mendja...ajri..... jane ndodhi qe nuk mund t’i shohim, por i shohim shenjat e tyre me ane te te cilave perfundojme se ato ekzistojne .... Zoti gjithashtu!”
    Ne ate moment, zerat pushuan e u degjua zeri i muezinit: “Deshmoj se nuk ka zot tjeter veq All-llahut!!!” Ne keto momente te qetesise mesuesi e lekundi koken dhe tha: “Edhe une deshmoj se nuk ka zot tjeter veq All-llahut!!!”


    MESIMET E TREGIMIT

    1. Nxenesi i menqur dhe mendjeprehte nuk duhet te mahnitet me veten e vet e ta ule vleren e shokeve te vete, por duhet te thote sikur Visari: “Mos qendroni te habitur, une jam sikurse ju”.
    2. Nxenesi duhet ta prese mesuesin ashtu siq i ka hije kur mesuesi hyn ne klase, sikurse e bente Visari kete.
    3. Nuk mund te thuhet se qdo gje qe nuk mund ta shohim nuk ekziston. Ne i shohim shenjat e fuqise magnetike, por ate nuk e shohim edhe pse ajo ekziston €“ sepse i shohim shenjat e saj.
    4. All-llahun e njohim ne baze te shenjave te Tij, gjurmeve dhe krijesave te Tij, e sidomos kur i shikojme yjet dhe kozmosin, e tere kjo na jep te kuptojme se Ai eshte Krijuesi i Lartesuar.
    5. Muslimani eshte i obliguar t’i drejtohet me urtesi, ne menyre te bukur dhe me plot dituri atij qe e degjon ose e sheh se e shane All-llahun ose fene dhe i refuzon ato.
    6. Mesuesi nuk eshte i pagabuar dhe mund te gaboje, e nxenesi duhet ta permiresoje ate ne menyren me te mire, e sidomos kur mesuesi kerkon nga ai te beje ate qe eshte ne kundershtim me All-llahun xh.sh.
    7. Muslimani duhet te jete i durueshem dhe i qendrueshem ne udhezimin e te tjereve, sikur qe e beri kete Visari, i cili e nderpreu biseden me mesuesin, e pastaj ne menyre te qete ia tregoi te verteten, edhe pse mesuesi e perqeshte.
    8. Ai qe kupton te verteten, nuk duhet te tregoje mendjemadhesi, por duhet t’i kthehet se vertetes, sikur qe beri mesuesi dhe u pendua tek All-llahu xh.sh.
    9. Shpirtin dhe mendjen nuk e shohim, edhe pse e besojme ekzistimin e tyre, per arsye se i shohim gjurmet e tyre, e ato jane krijesa te All-llahut fuqiplote. Atehere si mund te mos e besojme All-llahun, kur i shohim krijesat e Tij?
    10. Ai qe deshiron ta pranoje Islamin le te shqiptoje keto fjale: “Eshhedu en la ilahe il-lAllah ve eshhedu enne Muhammeden resulullah”, si dhe te kete besim te forte dhe te punoje sipas rregullave te Islamit, sikur qe besoi mesuesi kur e verteta iu be e qarte.
    "Idea sht Kshilltari m i mir i Veprs"

Faqja 0 prej 13 FillimFillim 1210 ... FunditFundit

Tema t Ngjashme

  1. Tregime te ndryshme fetare!
    Nga Zana e malit n forumin Komuniteti musliman
    Prgjigje: 41
    Postimi i Fundit: 24-01-2010, 03:28

Ruaj Lidhjet

Regullat e Postimit

  • Ju nuk mund t hapni tema t reja.
  • Ju nuk mund t postoni n tema.
  • Ju nuk mund t bashkngjitni skedar.
  • Ju nuk mund t ndryshoni postimet tuaja.
  •