Close
Duke shfaqur rezultatin -19 deri 0 prej 19
  1. #1
    Paqe! Maska e Matrix
    Antarsuar
    02-11-2002
    Vendndodhja
    N Zemrn e Hyjit!
    Mosha
    41
    Postime
    3,123

    Dita kur Un u kryqzova

    Dita kur Un u kryqzova

    (Nj rrfim i pasionit t Krishtit, duke prfshir ngjarjet n realitetin e dukshm dhe t padukshm)

    Gruaja e Pilatit po shihte nj ndrr t trazuar, t mbushur me imazhe t frikshme ngjjsh dhe njerzish t pafajshm q shkojn drejt vdekjeve t tyre.
    Juda po bnte rrugn e vet drejt pallatit t Makabejve, duke e sforcuar veten pr t mos menduar se cfar gjrash mund t blihen me tridhjet monedha argjendi.
    Ishte tepr von dhe nna ime, Maria, e ndjente zemrn t rnduar dhe t mbushur me shqetsim t thell.
    Sipr, n nj qeli n Fortesn Antonia, tre t burgosur, t lidhur me zinxhirr t rnd, rrinin zgjuar duke menduar se si mund t jet ather kur gozhdt t prshkojn duart dhe ti vdes nga mungesa e frymmarrjes.
    -Mushkonjat dhe mizat jan tmerri m i madh, tha njri prej tyre, duke thyer qetsin e birucs. T paktn kshtu m kan thn
    Nuk dshiroj t dgjoj pr kt, u prgjigj tjetri.

    Duke ecur npr Luginn e Kidronit drejt Malit t Ullinjve, jo shum larg prapa meje, Pjetri po mundohej t fshihte nj thik t vogl nn rrobn e tij.
    Nj djalosh rreth shtat vjec, duke mos qn n gjendje t flinte, rrshqiti jasht shtpis dhe filloi t endej npr qytet, duke shpresuar t gjej ndonj prej dishepujve t mi. Ai kishte nj pyetje t ngulur n kokn e tij: Prse kjo nat sht kaq e errt dhe ndjellakeqe?
    N vendin e rezervuar pr guvernatorin e Galiles, Herodi ishte jo vetm zgjuar por dhe i dehur. E dija se prpara se kjo nat t mbaronte, un do e takoja ate ball pr ball. Un e kisha frik at, ashtu si bora ka frik tymin.
    Liderat judeas, t cilt jetonin m s shumti n pjesn lindore t qytetit, ishin mbledhur pr t marr nj vendim n lidhje me mua. Ky vendim duhej marr para se festivali i Pashks t fillonte. Nqs Dielli do ngrihej n horizont, pr kt vendim do t ishte tepr von.
    Johebrenjt, t cilt jetojn m s shumti n pjesn perndimore t qytetit, do prballen me t njjtin vendim prpara dreks s po t njjts dit.
    Pasi arrita n destinacionin tim, q ishte nj kopsht ullijsh afr Malit t Ullinjve, ajo q m trhoqi m shum vmendjen ishte aktiviteti i lart n realitetin e padukshm midis principatave dhe fuqive.

    T pavetdijshm pr tradhtin e ksaj nate, dishepujt e mi hyn n kopsht bashk me mua, tek i njjti vend ku un vija shpesh pr tu lutur. Ktu, n kt kopsht, un do prjetoja momentet e fundit t liris q un do t kisha prsa koh do t isha n kt tok. Un u gjunjzova dhe pastaj u rrzova prtok. Dishepujt e mi filluan t luten me mua, por lutja e tyre shum shpejt u b e mundimshme dhe n fund ata ran n gjum.
    Prgjat lutjes, fillova t qaja. Dhe kur fillova t qaj, nj got u shfaq para meje.
    Ndonse e dija prej shum kohsh q kjo or do t vinte, un u zbrapsa, i tmerruar nga ajo q pash.
    At! T lutem! Nqs sht e mundur, gjej nj mnyr q un t mos pij prej ksaj.

    Por, ndrsa isha duke folur, gota erdhi akoma dhe m afr.




    (vazhdon)
    Ndryshuar pr her t fundit nga Matrix : 15-02-2006 m 05:25
    Krishti: Ne Qiell me lavdine Hyjnore, ne toke me perulesine e sherbetorit!

  2. #2
    Paqe! Maska e Matrix
    Antarsuar
    02-11-2002
    Vendndodhja
    N Zemrn e Hyjit!
    Mosha
    41
    Postime
    3,123
    Kapitulli 2

    Kupa e derdhi helmin e saj t ndyr, derisa kutrbimi i prmbajtjes s saj mbushi errat e toks.
    Un pash se si mkatet e bijve t Abrahamit rrshqitn brenda n kup. Un pash se si shekujt e tyre t rebelimit, idhujtaris, incestit, vrasjeve, gnjeshtrave dhe mashtrimeve e gjetn rrugn pr n at kup. Mkatet e racs s hebrenjve u bn nj me at kup.
    Duart dhe fytyra ime filluan t kullonin gjak derisa toka prreth meje u njom.
    Un vajtova srisht. Thirra pr clirim dhe brtita: Abba!At!
    Trupi im filloi t dridhet dhe nuk mundesha ta kotrolloja. Po kshtu dhe vajtimi im dhe thirrjet e terrorizuara.
    Asnjher, un ose ndonj qnie tjetr njerzore nuk e ka njohur thellsin e neveris, ashtu sic e ndjeva un kur pash paturpsin dhe poshtrsin q u derdh n at kup.
    Un do kisha vdekur me siguri, por dera e realitetit tjetr u hap dhe lejoi q nj ngjll t vinte dhe t prkujdesej pr mua. Imazhi i kups u venit, por ai do kthehej srisht. Ksaj rradhe, imazhet e saj do ishin akoma dhe m groteske.
    Duke u ngritur me shum mundim n kmb, e sforcova veten time pr tu kthyer tek dishepujt e mi. Duke qndruar pran tyre, e njoma tokn prreth meje me gjakun tim.
    Ju nuk mund t rrini zgjuar asnj nat me mua? pyeta ndrsa u nisa pr tu kthyer n vendin tim t lutjes.

    At, lejoje edhe kt!

    Kapitulli 3

    Ksaj rradhe nuk ishin shkeljet e bijve t Abrahamit ato q pash, por ato t johebrenjve.
    Brenda n kupn ku derdheshin ndyrsit, un pash mkatet e gjith paganizmit se si filluan t derdheshin, pash idhujtarin, blasfemin, ndyrsin dhe gjithcka q imagjinata pagane mund t prfshij. Un thirra: Oh, cfar egrsie ka njeriu kundr njeriut!. Pash betejat, luftrat, dhimbjet, tmerret dhe shkallzimet e shthurrjes s paganve.
    T gjitha kto gjetn rrugn e tyre drejt kups.
    Gjith krimet e racs njerzore, qofshin kta hebrenj apo johebrenj, u mblodhn n nj vend dhe u zhdukn brenda asaj kupe.
    Gjith ligsia priste q t przihej me gjith pastrtin, gjith mallkimet prisnin q t rrethonin gjith drejtsin, gjithcka q ishte e ndyr priste q t asgjsonte t gjith shenjtrin. Gjithcka priste pr mua q t merrja at kup.
    Gjaku tani po buciste rrjedhshem nga koka ime, fytyra, gjymtyrt e mia. Vet forca e jets sime po vraponte pr ti shptuar asaj q priste t bhej nj me mua. Oh, fatmirsisht, kupa u trhoq edhe njher mbrapsht.
    Prsri isha i etur pr ti par dishepujt e mi. U prpoqa q t ngrihesha n kmb, por u rrzova menjher. Por, s fundmi, arrita tek ata. Duke i par n gjum, un smund t bja gj tjetr vecse t vajtoja, ndonse e dija q cdo pik loti q derdhja mund t ishte pika ime e fundit.
    Vetm me ann e ndihms s ngjjve isha n gjendje q t kthehesha n vendim tim t lutjes dhe t prballoja at q m priste. Sa t ndyra ishin veprat e popullit t zgjedhur t Zotit, sa t shmtuara ishin veprat e johebrenjve, t gjitha u zbehn papritmas n prezencn e mkatit q po shihja tani: mkati i krijesave t rna t realitetit tjetr. Ky moment mund t quhej tamam fillimi i dhimbjes.

    Dhe kshtu, kupa u kthye srisht.

    Kapitulli 4

    Hebrenjt po, johebrenjt po. Por, ah, mos vall duhet t pi dhe mkatet e realitetit tjetr?
    Asnj pjes e imja nuk mundej ta zotronte pafundsin e s keqes s mishruar q po formohej tani para syve t mi. Pjesa ime nuk qnka q t pi vetm padrejtsit e bra n realitetin e dukshm, por edhe ato akte monstruoze t kryera n realitetet e padukshme.
    Kupa u drodh kur prmbajtjet e veprave t qytetarve t mallkuar dhe t rn t realitetit t padukshm u derdhn brenda saj.
    Me tmerr t paprshkrueshm, un po shihja korrupsionin e frymrave t mallkuara, ndyrsin e ushtris s rn ngjllore, qelbzimin e poshtrsis s princave t humbjes t gjitha rrodhn n przierjen e neveritshme.
    Oh, At! thirra me dhimbje t paprshkrueshme, nqs ka ndonj mnyr, t lutem largoje kt kup nga un!
    M pas, me nj dorzim t frikshm, thirra prsri, Por.. nqs jo... ather.. u bft vullneti yt...

    At, lejoje dhe kt

    Un u shemba n tok, e cila ishte shndrruar n nj pellg me gjakun tim. Nj engjll u prpoq fuqishm q t m shptonte nga vdekja, e cila mund t vinte nga carja e zemrs, ose nga dobsimi i trupit.

    Kapitulli 5

    Kupa u venit prsri, dhe pr nj moment kujtova nj ngjarje t ndodhur n prjetsin e shkuar, n nj koh prpara krijimit. Kujtova nj qengj nj qengj q ishte therrur.
    Ai u therr nga Ati im, n nj koh prpara t prjetshmve. Un isha ai qengj!
    Un isha ather n Atin nj ofert e br para krijimit. Dhe tani, ajo therrje ishte gati q t bashkohej me realitetin fizik, t bashkohej me historin, kohn dhe hapsirn.
    Pr nj moment, mendimet e mia ndaluan, si n prjetsi ashtu dhe n kopshtin e ullinjve. Gradualisht e gjeta veten time n kmb, para njmbdhjet dishepujve t prgjumur. Njri prej tyre thirri n nj ndrr t keqe dhe m pas ra n nj gjum akoma m t thell.

    Kapitulli 6

    Beteja e gjat e dorzimit kishte prfunduar. Ati im dhe un ishim dakord me njri-tjetrin.
    Mua mu krkua q t pija llumin e mkatit universal. Un kisha pranuar. Megjithat, tmerri i saj ishte prtej asaj q mund t kuptoj raca njerzore. Madje as vet vdekja nuk e imagjinonte dot se cfar m priste mua.
    Prsri un i mbijetova gjith ksaj, me ndihmn e nj ngjlli.


    (vazhdon)
    Ndryshuar pr her t fundit nga Matrix : 15-02-2006 m 14:56
    Krishti: Ne Qiell me lavdine Hyjnore, ne toke me perulesine e sherbetorit!

  3. #3
    Paqe! Maska e Matrix
    Antarsuar
    02-11-2002
    Vendndodhja
    N Zemrn e Hyjit!
    Mosha
    41
    Postime
    3,123
    Kapitulli 7

    Kajafa, prifti m i lart, kaloi npr urn e gjat dhe t ngusht q lidhte Tempullin me rezidencn e tij. Kjo ur ishte ngritur me qllimin e vetm pr tu siguruar se prifti i lart nuk do t prekte asgj t papastr kur t kalonte nga Tempulli pr n pallatin e tij. Kajafa ishte vecanrisht i kujdesshm n kt nat t vecant sepse ora e Pashks ishte shum afr.
    I mbushur me priftri dhe hije mbretrore, Kajafa zbriti nga ura dhe qndroi n kalldrmin me gur t shklqyer. Ku sht Juda ? A sht nisur ai ? pyeti Kajafa.
    Ai do arrij ktu shum shpejt, u prgjigj nj nga rojet e Tempullit.
    A jan thirrur disa ushtar romak pr t shoqruar rojet drejt kopshtit?
    Po
    Thuajuni t gjithve q ushtart romak duhet t mbajn distancn e krkuar nga ne
    A keni shpata, pishtar dhe shkopinj ?
    Patjetr, kemi nga t treja erdhi prgjigjia
    A jeni t sigurt se gjith dishepujt e tij jan bashk me t?
    Sipas informatave t fundit, po
    Kajafa n fillim hezitoi, pastaj urdhroi: Vritini ata nqs rezistojn
    Pasi Galileasi t jet sjell ktu, duhet t jen t pranishm ata q do t dshmojn kundr tij. A jan prgatitur ata ashtu si duhet?
    N detajet m t vogla
    Ather, sht koha q t ndizen llampat dhe pishtart. Nisuni!
    Kur t arrijm aty, si do jemi t sigurt se kush sht Jezusi? Esht errsir dhe ai nuk vesh asnj veshje t vecant
    Juda do ta puth at.

    Me kto fjal, Kajafa u nis pr tu kthyer n pallatin e tij, por befas u kthye srisht pr t thn: Nj pyetje t fundit: A sht lajmruar gjith Sinedri?
    Po, madje jan duke ardhur. Vetm dy prej tyre nuk ishim n gjendje ti gjenim.
    N rregull, ky nuk sht problem. Vazhdoni!

    N at moment Juda hyri n oborr.
    Dikush i thirri atij, Ata po t presin. Shko tek ata urgjent. Ke pr detyr q ti cosh n vendin e lutjes s tij dhe tu tregosh se kush sht Jezusi.

    Kapitulli 8

    Un e ndjeva se biri i humbjes sapo doli nga Jerusalemi dhe u nis drejt Malit t Ullinjve. Ai nuk ishte vetm.
    Ora e tyre ka ardhur, pshprita. At, un e dorzoj lirin time, vullnetin tim, jetn time, dhe s shpejti... dhe frymn time.
    Mbi t gjitha, kjo or kishte koh q ishte prgatitur.
    AtKupa. Un do ta pij at!
    Engjlli i mshirs m ngriti prsri n kmb dhe u sigurua q un isha n gjendje t ecja. Para se t largohej, ngjlli e fshiu me kujdes gjakun nga fytyra ime.
    Un duhet t shkoj i vetm, ngjll i mshirs s madhe; tani po t krkoj t largohesh.
    Engjlli uli kokn dhe u bind, por jo pa protestuar dhe pa derdhur lot: Kur do t mbaroj kjo, Zoti im?
    Jo para se Jona t jet cliruar u prgjigja
    Shpejt, trhiqu i thash ngjllit pr her t fundit.
    Un qndrova drejt dhe fillova ti flas Atit tim.

    Kapitulli 9

    At, krijimi lulzoi nga dora ime.
    Un pikturova yjet. Un i vendosa galaktikat n orbitat e tyre, dhe ato duke shklqyer n llambadart e kups qiellore, reflektonin lavdin time.
    Un shprndava hekurin nn shtresat e toks. Un nxorra prej saj pemt q ato ta vishnin tokn me rrobn e smeraldt.
    Mbi nj pem tani po vij, q racs s vjetr t Adamit ti jap fund.
    Dhe krijimin ta sjell n faqen e tij t fundit.
    Vdekja, q ruhet e lidhur nga un n kafaz, tani po prgatitet q t m sulmoj me inatin e saj t skterrt. Pasi ta kem pir deri n fund gllnjkn e kups q shkumzon, mkati do ta marr shpagesn e tij finale
    Oh, At, q kur erdha n kt tok, un jetova i kufizuar nga natyra e brisht njerzore. Derdhe mbi mua hirin tnd, tani q vdekja po brtet pr tu lshuar nga zinxhirt e saj
    At, przjei lott e mi me t tut.


    Pastaj shkova tek dishepujt e prgjumur dhe u thash: Ngrihuni. Un duhet ta pi kupn..

    Kapitulli 10

    Ata u ngritn me mundim n kmb dhe pan rreth e rrotull. Ata nuk po shihnin dik q e njihnin.
    Ku sht Jezusi? Dhe, kush vall je ti?, foli Pjetri duke ju drejtuar krijess t cuditshme q qndronte para tij.
    O njeri, kush apo cfare je ti? A nuk je i tri gjak? Apo je ndonj i vdekur q ke ardhur t na vizitosh?
    N kt moment, un ju prgjigja: Pjetr.
    Pjetri vuri dorn mbi gojn e tij dhe brtiti: Zoti im! Oh, Zoti im, a je me t vrtet ti? Ti je i tri i mbuluar nga gjaku. Nuk e dalloj dot as fytyrn dhe as formn tnde
    Jakobi dhe Gjoni po mundoheshin t gjenin fjalt pr t shprehur tmerrin e tyre. Si mundet vall nj njeri t ket ndryshuar kaq shum brenda nj ore? Ata nuk e dinin se pikrisht n at or, un kisha fituar titullin e prjetshm:

    Njeriu i Dhimbjeve


    Djersa ime, gjaku im dhe rrobat e mia ishin br nj me formn time ta padallueshme.
    Dhe kshtu ishte prmbushur profecia q un i dhash Isaias shum koh m pare:
    Pamja e tij ishte e shprfytyruar m tepr se e cdo njeriu tjetr dhe fytyra e tij ishte ndryshe nga ajo e bijve t njeriut (Isaia 52:14).

    Duke e injoruar habin e tyre, u bra shenj dishepujve t mi q t m ndiqnin. Ata fillimisht hezituan, por m pas m ndoqn.
    Gjoni nxitoi pr t m ardhur pran. Un pash nj ndrr, pash nj ngjll. Apo e pash n t vrtet? Nuk e di nse ishte ndrr, apo nse e pash me t vrtet at krijes t cuditshme."
    Eja, Gjon, ti do njohsh mjaft s shpejti. Dikush do t vij brenda teje dhe do t t kujtoj ty pr kt moment.

    Duke vn re dritat e zbehta t pishtarve t largt, Pjetri filloi t krkoj thikn e tij. Ai nuk e dinte se njerzit q mbanin pishtart po krkonin pren, sikur ajo pre t ishte nj kriminel.
    Kush t jet duke ardhur vall ktu, n kt or? pyeti Jakobi.

    Menjher pas ksaj, Gjoni e kuptoi se dikush po fshihej hijeve.
    Gjon Mark! Cfar do ti ktu? E di familja q je ktu?
    Nuk mund t flija u prgjigj djaloshi. Duke ardhur pr ktu, pash roje kudo. Mendova se ata po vinin pr t kapur Zotin! vazhdoi djaloshi i friksuar.
    Ata kan ardhur tashm ktu u prgjigja un Ata kan mbrritur tashm tek Gjetsemani im. Por, secili nga ju, cdo njeri, gjithashtu do prballet nj dit me Gjetsemanin e tij.
    Tradhtari im sapo mbrriti.


    (Vazhdon)
    Ndryshuar pr her t fundit nga Matrix : 18-02-2006 m 08:09
    Krishti: Ne Qiell me lavdine Hyjnore, ne toke me perulesine e sherbetorit!

  4. #4
    i/e regjistruar Maska e marcus1
    Antarsuar
    21-03-2003
    Vendndodhja
    Greqi
    Mosha
    49
    Postime
    2,574
    Dy mesazhe u fshine nga une sepse ishin krejtesisht jashte teme!
    Ndryshuar pr her t fundit nga marcus1 : 18-02-2006 m 08:44
    The experience of love, is not when you receive it, but when you give it! - Durin Hufford

  5. #5
    Paqe! Maska e Matrix
    Antarsuar
    02-11-2002
    Vendndodhja
    N Zemrn e Hyjit!
    Mosha
    41
    Postime
    3,123
    Kapitulli 11

    Ushtar romak? Roje t Tempullit? Pishtar? Fener? Nj turm me shkopinj? pyeti Thomai me habi,
    Dhe sa shum q qenkan. Sa shum pishtar q ndricojn n kt errsir t cuditshme.
    Turma eci drejt dishepujve t mi. Menjher dola para tyre.
    Juda, me syt e ti t zinj q lviznin me shpejtsi, po prpiqej t gjente msuesin e tij midis dishepujve t tij. Papritmas, syt e tij ndaln. Pr nj koh t gjat, ai sbri gj tjetr vecse mi nguli syt. Me kujdes, erdhi pran meje dhe ngriti nj pishtar. A je ti , Zot?
    I sigurt tashm se isha un, u zgjat drejt meje dhe m puthi n faqe dhe n qaf.
    Po m tradhton me an t puthjes, Jud?

    AT, LEJOJE DHE KETE.

    Ushtart ishin n kofuzion. Ata dinin thjesht se duhet t shihnin at q Juda do t puthte. Por, jo menduan ata me siguri sht br nje gabim.
    Turma kishte ardhur q t prballej me nj profet, me dik t gjat, t fort dhe sypatrembur. Por, kt mbeturin njerzore, ata nuk ishin n gjendje ta njihnin.
    K po krkoni? i pyeta un.
    Ne po krkojm Jezusin nga Nazareti, tha njri nga ushtart, duke vazhduar q t krkonte me sy n cdo fytyr.
    Un jam Jezusi. Un jam ai q po krkoni.
    Deri n at moment, ushtart nuk po i kushtonin rndsi tmerrit t fytyrs sime. Befas, ata u penguan dhe u ngjeshn tek njri tjetri.
    Kapiteni i rojeve t Tempullit, duke ju kthyer disiplins s tij, urdhroi: Sillni litar

    Pjetri u turr drejt tyre.

    Kapitulli 12

    Duke nxjerr nj thik nga rroba e tij, Pjetri u sul me egrsi. Ai i preu veshin nj skllavi t pafat q ishte aty afr. Me shpejtsi, un ja zvendsova veshin. Kjo ndodhi aq shpejt sa asnj nga ushtart nuk pati koh t reagonte.
    Engjjt e mi e kishin rrethuar kopshtin e ullinjve dhe kishin nxjerr shpatat e tyre. Un i pshprita ushtris ngjllore: Ju nuk keni pun t ndrhyni. Kthehuni n majat e kodrave dhe prgatituni q t riktheheni n realitetin tjetr me komandn time.
    Athere un i thash Pjetrit: N rast se do t kisha nevoj pr ndihm, do tua krkoja ngjjve t mi. Nuk sht koha pr betej, por pr kupn.
    Ather un vshtrova n fytyrn e cdo njeriu npr t gjith turmn.
    M keni ngatrruar me ndonj hajdut? Ju keni ardhur t armatosur deri n dhmb? Me siguri, nuk po m krkoni mua, por ndonj armik t krisur t shoqris. Un kam qn me ju n Tempull haptazi, duke msuar publikisht cdo dit. Prse nuk m arrestuat ather?
    Po jua them un se prse nuk m arrestuat deri tani. Sepse nuk ishte ora juaj. Tani sht kjo or, por sht ora juaj e vetme.
    Duke m vshtruar me nj urrejtje triumfuese, turma filloi t m rrethonte ndrkoh q t njmbdhjet burrat u zhdukn npr nat. I fundit q u largua ishte djaloshi i vogl, Gjon Marku.

    Dhe tani, krijesa m e lir q kishte ekzistuar ndonjher u lidh dhe u zhvesh nga t gjitha t drejtat dhe lirit.

    Un u pshprita veshve t padukshm: Errsir, tani sht ora jote. Un jam lidhur. Un jam n duart e popullit tim t zgjedhur. S shpejti do t jem n duart e paganve. Pas asaj, un do e gjej veten n pranin tuaj, o qytetar t ferrit. Momenti , pr t cilin keni pritur kaq shum, ka ardhur.

    Por tani, un isha n vendin m t rrezikshm q mund t imagjinohet: Isha n duart e fetarve.


    (vazhdon)
    Ndryshuar pr her t fundit nga Matrix : 20-02-2006 m 04:47
    Krishti: Ne Qiell me lavdine Hyjnore, ne toke me perulesine e sherbetorit!

  6. #6
    Paqe! Maska e Matrix
    Antarsuar
    02-11-2002
    Vendndodhja
    N Zemrn e Hyjit!
    Mosha
    41
    Postime
    3,123
    Kapitulli 13

    Nj ushtar hyri n shkritoren e nj hekurpunuesi.
    Kam ardhur pr gozhdt
    Po, sapo i mbarova. Ja shihi, jan ende t ngrohta. N fakt ato ngjajn m shum me kunja se sa me gozhd, ashtu sic i kerkuat vet. Mos do prdoren pr ndonj kryqzim?
    Tamam ashtu, u prgjigj ushtari Mua m duken mir, vazhdoi.
    Sigurisht q jan mir. Gozhdt q un prodhoj ktu jan prdorur n qindra kryqzime. kryqzime q do shtrihesin q nga deti deri n shkrettir녔
    Por, un kam nj pyetje pr ju, vazhdoi ushtari. Grupi i par i gozhdve u porosit nga romakt, por grupi i fundit u porosit nga Sinedri. Prse Sinedri? Kjo sht e paligjshme. Sinedri nuk mund t vras asknd, sidomos me kryqzim. Vetm romakt mund ta bjn kt. Sinedri nuk mund t urdhroj nj ekzekutim, aq me pak nj kryqzim.
    Oh, po, ata munden. T paktn kur jan shum t sigurt n vetvete, u pergjigj hekurpunuesi.Sot ata jan m se t vendosur.
    Un po kshtu kam nevoj pr katr trar horizontal kryqesh
    Katr?
    Po. Tre pr disa hajdut dhe nj pr nj njeri t quajtur Jezus. Ai sht nj lloj profeti lokal
    Jezus?
    Po
    A e dini se ai pretendon se sht Biri i Perndis?
    I Perndise? I cils perndi? Ne romakt kemi shum
    Ne kemi vetm nj
    Nj?
    Por ather si do e lejoj ai veten q t kryqzohet nga krijesat e tij, n qoft se sht Biri i Perndis, ai q krijoi kt hekur dhe q modeloi pemt ? Kjo sht ajo se cfar m shqetson mua n lidhje me kt njeri t cuditshm.
    Po, por kjo nuk e shqetson aspak Sinedrin ja ktheu ushtari duke u kthyer pr t ikur
    A do ju nevojiten trar vertikal pr kryqet ?
    Jo. Ne mendojm t prdorim nj pem ksaj rradhe. Njrn q sht tek Mali i Ullinjve
    Hekurpunuesi ather i ngarkoi trart horizontal n nj karroc.

    I mallkuar sht ai q varet n pem murmuriti i shqetsuar hekurpunuesi. A sht e mundur vall q Biri i Perndis t varet n nj pem?

    (Vazhdon)
    Ndryshuar pr her t fundit nga Matrix : 23-02-2006 m 05:26
    Krishti: Ne Qiell me lavdine Hyjnore, ne toke me perulesine e sherbetorit!

  7. #7
    Paqe! Maska e Matrix
    Antarsuar
    02-11-2002
    Vendndodhja
    N Zemrn e Hyjit!
    Mosha
    41
    Postime
    3,123
    Kapitull 14

    Rojet me nxorrn nga kopshti i ullinjve dhe m drejtuan tek shtpia e Annasit, m t vjetrit prej kryepriftrinjve.
    Bijt e Abrahamit po bheshin gati pr t m gjykuar.
    I burgosuri u soll! i raportoi dikush Annasit.
    Ashtu sic e prisja, dgjova nj shrbtor t thoshte: A sht Jezusi kjo figur e cuditshme aty? Nqs po, ather prse duhet t merremi me t pr ta gjykuar. Ai sht pothuajse i vdekur.
    Annasi rregulloi rrobat dhe erdhi afr meje. Ai e vzhgoi me kujdes fytyrn time dhe mendoi me vete: Esht vetm nj shtitje e shkurtr q ktu deri tek vdekja e ktij njeriu
    Biri i Jozefit dhe i Maris, prse u predikon njerzve tradhtin dhe rebelimin? Cfar u ke msuar pasuesve t tu? pyeti Annasi.
    Un u prgjigja: Ju nuk duhet t ma bni mua kt pyetje. Ju thjesht mund t pyesni ata q m kan degjuar mua duke folur
    N moment, un mora nj goditje t fort n goj nga nj roje i Tempullit. Kshtu i flitet Kryepriftit, kriminel?!
    Ai roje nuk e dinte se pikrisht n at moment, kishte goditur Kryepriftin e vrtet!

    Fjalt e Kajafs, t thna dikur, ende tingllonin n vesht e Annasit:
    Pasuesit e ktij njeriu shtohen dita-dits. Do t vij dita kur ai t prpiqet pr t ngritur mbretrin e tij n Izrael. Kur kjo t ndodh, Roma do ta heq statusin ton si komb paqsor. Roma do ta shprndaj Sinedrin, do ti shtetzoj pasurit tona t shumta, dhe ushtart e saj do t therrin mijra njerz. Do ishte shum m mir t vdiste nj njeri n vend t t gjithve.
    Me kt n mendje, Annasi m coi tek shtpia e Kajafs, ku sinedri filloi t mblidhet bashk me nj numr t madh farisejsh dhe saducejsh.

    Eja, n qndr t salls, o ti nga i cili dridhet gjith Izraeli thirri njri nga priftrinjt. Ai nuk duket kushedi se cfar, apo jo? A e dgjon ndokush kt njeri?
    Mos e kan goditur kshtu ushtart romak? Ata nuk duhej t kishin br kshtu, derisa ne t kemi mbaruar pun me t!
    Jo, aspak. Nuk e kan goditur as romakt dhe as judenjt, u prgjigj njri nga rojet e Tempullit.
    Ather cfar i paska ndodhur t varfrit?
    Nuk e di. Un e kam par kt njeri dhe m par, por sot nuk do e kisha njohur dot at.
    Kajafa bri nj pyetje t ngjashme: A jeni t sigurt se ky sht Jezusi?
    Pasi u sigurua se isha Jezusi, i pshpriti njrit nga rojeve: A i keni sjell dshmitart?

    Pr nj koh t gjat, Kajafa vazhdoi t m pyeste. E shihja n syt e tij se ai ishte i shqetsuar n lidhje me suksesin apo dshtimin e prpjekjes s ksaj nate pr t m vrar.
    Un nuk po thoja asgj.
    Dshmitart hyn brenda. Pas shum dshmive kontradiktore, Annasi rrshqiti afr Kajafs dhe i pshpriti: Ne nuk do mundemi kurr q ta bindim Pilatin se ky njeri duhet dnuar me vdekje, me kaq pak fakte q kemi rreth tij. Cfar t bj me kta dshmitar q nuk din t thon sic duhet ato q duhet t thon?
    Ka dicka qe mund t bsh.
    Ma thuaj ja ktheu Kajafa
    Vreni at n be!- pshpriti nj prift n veshin e tij.
    Po sikur t gnjej? kundrshtoi Kajafa
    Ky njeri nuk gnjen.. Kjo fjal e shpoi Kajafn si shigjet.

    Pas ksaj, Kajafa mori frym thell, dhe duke folur me z t lart n mnyr q ta dgjonin t gjith, shpalli: Un t ve ty n be, para Zotit t gjall, q t na thuash nse ti je Krishti dhe Biri i Perndise!
    Para se t prgjigjesha, un pash rrotull salls npr fytyrn e cdo prifti, rabini, skribi, fariseu dhe saduceu q ishte i pranishm. Pash tek Kajafa dhe m pas tek rojet e Tempullit. T gjith ishin nervoz. M pas i ngrita syt drejt kodrave m t afrta ku qndronin dhjet mij ngjj qiellor, secili duke mbajtur dorn mbi shpat dhe duke pritur vetm nj fjal prej meje.
    Ai sht vn n be. pshpriti njri nga ngjjt
    A do ta zbuloj m n fund se kush sht ai? pyeti nj tjetr.

    M n fund, syt e mi ndeshn prsri syt e kryepriftit. Me nj qetsi q kishte qn e imja prgjat gjith prjetsis, un thash ato fjal t ndaluara:

    UNE JAM

    Pr m tepr, vazhdova po vjen dita kur ju do ta shihni Birin e Njeriut duke u kthyer ktu me ngjjt e tij, duke zbritur n nj re lavdie.

    Nj ngjll pshpriti: Zot, shpejtoje at dit!
    Menjher sapo dgjoi fjalt e mia, Kajafa kapi rrobn e tij dhe e shqeu at. Me nj inat t shtirrur, ai filloi t thrriste:
    Blasfemi! Kush ka nevoj pr m shum prova? Ky Galileas dshmoi kundr vetes s tij! Ai blasfemoi kundr Zotit ton. Ai e shpalli me vet gojn e tij dnimin e vet me vdekje. Ky heretik sht saktsisht ashtu sic e besonim ne, nj njeri i padenj pr t jetuar.
    Kajafa u kthye dhe ju adresua Sinedrit. Un krkoj vendimin tuaj. Pr vete, jam i sigurt se ky Nazareas nuk duhet ta ngrys ditn e sotme. Zoti sht me ne. Un do doja ta shihja t vdekur kt njeri prpara se t filloj Pashka, u betua ai.

    Qetsisht, un ju fola ngjjve, Kthehuni tek realiteti juaj. Un nuk do i shihja m ata deri sa t dgjoja krkllimn e nj guri q rrotullohej duke u larguar.

    Kjo sprov vazhdoi gjith natn.
    Ishte ora 5:00 e mngjesit.




    Kapitulli 15

    Kur vendimi po shpallej, dicka tjetr po ndodhte afr kodrave t Jerusalemit. Nj prift i vetmuar po ngjitej n njrn nga majat e Tempullit. Kur ishte aty lart, ai u kthye nga lindja dhe krkoi npr horizont. Para tij shtrihej oborri i Tempullit, i mbipopulluar nga pelegrin n pritje, ndrkoh q ata q kishin arritur m von, po shtynin njri-tjetrin drejt 24 portave t oborrit t Tempullit.
    Prifti po vazhdonte t studionte peisazhin, duke u sforcuar t shihte drejt shpateve t Malit t Ullinjve, prmes fushave t hapura, drejt Betanis dhe prtej.
    Prifti vshtronte se si udhtar t tjer q kishin ardhur prmes detit, po nxitonin drejt Jerusalemit, prmes portave perndimore. Ai u kthye srisht nga lindja. Pr nj moment, qndroi pa lvizur. Pas ksaj , prifti thirri me z t lart: Dielli i Mngjesit!
    Nga posht, nj prift tjetr i thirri atij: Deri sa larg mund t shihet drita e mngjesit? Deri n Hebron? erdhi pyetja tradicionale.
    Po erdhi prgjigjia Deri n Hebron
    Turrma posht filloi t duartrokas.
    Rreshtat e priftrinjve, n unison, ngritn trumbetat e argjendtta dhe e mbushn ajrin me tingujt e brirve t shenjt. Pelegrint q rrinin posht, brtitn nga gzimi.
    Sakrifica e mngjesit, q ndiqej rregullisht cdo dit t vitit, filloi. Nj qengj i vogl, cohej n nj sahan t art me uj, pr t pir pr her t fundit, dhe m pas cohej n altarin e sakrifics.
    Ashtu si qengji q lidhej n altar, ashtu dhe duart e mia u lidhn.
    Me vshtirsi dgjova vendimin e Sinedrit: Sipas ligjit Hebraik, ky heretik duhet t vdes.
    Ata nuk mund ta kuptonin se ky vendim ishte marr koh m par, n prjetsin e shkuar.
    Me ngritjen e diellit dhe prfundimin e sakrifics s mngjesit , Festivali i Pashks filloi. Ai do mbaronte n ora 6 pasdite.
    N kto dymbdhjet or, qengji i pashks duhej t therrej. Po kshtu, njerzit dhe principatat qiellore e dinin se un duhej t vdisja para asaj ore.
    Un kisha vetm nnt or pr t jetuar. Kto do t ishin ort m t tmerrshme q mund t kishte jetuar nj njeri.

    Ishte ora 6 e mngjesit.

    Kapitulli 16

    Gillefa! Blasfemues! filluan t m thrrisnin.
    Sinedri, si nj trup i vetm, filloi t m mbuloj me pyetje. Un nuk ju prgjigja asnjrs prej tyre.
    M n fund, marrja n pyetje prfundoi. N kt koh, m kthyen prsri tek rojet e Tempullit.
    Vrasja me an t torturs s ngadalt, filloi.
    Ushtart tuaj duhet ta din se ky njeri duhet t vdes para se t bjer nata, urdhroi Kajafa, Goditeni kt njeri dhe goditeni sa m fort. Nuk dua t tregoni asnj keqardhje. Sigurohuni q ai t duket m i mjer sec duket tani. Kur t mbaroni s kamzhikuari, cojeni tek Pilati.
    Un mendova se at e kishin goditur tashm, murmuriti njri nga rojet.
    Papritur, un u godita nga nj goditje e tmerrshme q m rrzoi zvarr prtok. M pas erdhi nj goditje tjetr, dhe m pas nj tjetr.

    Un ju nnshtrova t gjith asaj q vazhdoi. Nj kryqzim sht, n fund t fundit, nj kryqzim.
    M pas rojet e Tempullit, si nj trup i vetm filluan t m pshtynin.
    M pas nje goditje, m pas nj goditje tjetr.
    Korridori u mbush me qeshje tallse q u ndoqn nga nj keqardhje tallse.
    Kur kjo nuk po i zbaviste m, m lidhn syt.
    Prsri u godita me nj grusht dhe m pas me nj tjetr.
    Profetizo, Bir i Perndis. Na thuaj emrin e atij q t goditi. Na thuaj po ashtu kush do t t godas tani

    Skena t turpshme mbushn dhomn. Litari i lidhur rreth duarve t mia u fiksua pas nj unaze t vn n mur. Rrobat e mia u zhveshn.
    Goditja filloi.
    Kamzhikt pasonin njri-tjetrin dhe kurrizi dhe kmbt e mia u skuqn nga gjaku. M pas lkura ime filloi t rripet.
    Shum shpejt, q nga qafa deri n kmb, sisha gj tjetr vecse nj cop mishi i rrjepur.
    Kur, m n fund, e pren litarin, goditja dhe pshtyrjet vazhduan.
    Ashtu si Kajafa urdhroi, nga plagt e mia t hapura, q arrinin deri n kockat e mia, gjaku derdhej lum. Fytyra ime e njtur ishte prer dhe thar. Dukesha shum m pak se nj qnie njerzore.

    Kur u shtriva n dysheme, dgjova Sinedrin duke komplotuar pr lvizjen tjetr q do t bnin. Ne duhet ta cojm kt blasfemues tek Pilati, n mnyr t till q ai t urdhroj ekzekutimin e tij t menjhershm. prfunduan ata.
    Mua m trhoqn zvarr dhe me cuan prball tyre dhe ata filluan t m pyesnin prsri. Ata shpresonin t gjenin nj akuz m t rnd kundr meje. Asnj prej tyre nuk mendonte pr gjendjen time torturuese. Prgjigjia e vetme q u dhash ishte e njjt me prgjigjen e fundit: Ju do t m shihni t ulur n ann e djatht t Zotit. Q aty un do t rikthehem mes reve.

    Gjith Sinedri vendosi se duhej t kishte prforcime n numr dhe se ata duhej t shkonin t gjith s bashku tek rezidenca e Pilatit. Un u detyrova ti ndjek i lidhur me vargonj.

    Un u gjykova nga judenjt. Tani po shkoja pr tu gjykuar nga pagant.

    (Vazhdon)
    Ndryshuar pr her t fundit nga Matrix : 25-02-2006 m 11:51
    Krishti: Ne Qiell me lavdine Hyjnore, ne toke me perulesine e sherbetorit!

  8. #8
    Paqe! Maska e Matrix
    Antarsuar
    02-11-2002
    Vendndodhja
    N Zemrn e Hyjit!
    Mosha
    41
    Postime
    3,123
    Kapitulli 17

    Dhe si Sinedri doli jasht npr rrugt e Jerusalemit, ata u prplasn disa her me mure njerzish q ishin duke festuar dhe kishin bllokuar rrugt. Rojet shtynin me forc turmn derisa arritn m n fund tek Fortesa Antonia.
    Qengji im. Shiheni qengjin tim, thrriste nj fmij. Prifti nuk gjeti asnj t met tek ai.
    Ngado q hidhja syt njerzit mbanin npr shpina qengja t bardh bor. Lumenjt e bardhsis rridhnin vrullshm drejt Tempullit. Gjithcka q m rrethonte sishte vecse bardhsi pastrtie.

    Kur nj fmij i hodhi syt n fytyrn time, ai thirri i tmerruar dhe u largua i terrorizuar.

    AT LEJOJE DHE KETE

    Papritmas dgjova nj z q nuk vinte nga kjo bot:
    Biri im, ti u gjykove nga populli im i zgjedhur. Dhe u hodhe posht prej tyre. Ti u hodhe posht prej hebrenjve fillimisht. Gjithmon ata jan t part. Pas pak castesh ti do t gjykohesh nga racat e johebrenjve. Duke br kshtu, ti do t prmbushsh gjith mallkimin e racs s Adamit. Pas ksaj, do t vijn ato krijesa q jetojn n vendet e padukshme. Kshtu gjith gjykimi do t jet i plot dhe shptimi do t jet i skajshm.

    Zri u venit kur ne arritm tek pallati i Pilatit. Sinedri u ndal tek oborri i jashtm i Pilatit n mnyr q t mos e ndotte veten.
    Un mendova:M arrestuan pa pasur asnj shkak, m gjykuan ilegalisht, m mbuluan me dshmi t rreme, tani po komplotojn vrasjen time, dhe e gjith kjo nuk e ndotka Sinedrin?! Kshtu sht me fetart!

    Prse ma sillni kt njeri? Merreni dhe gjykojeni sipas ligjeve hebraike!
    Ne e duam at t vdekur dhe ju e dini se vetm nj romak mund t urdhroj dnimin me vdekje t dikujt
    Cfar krimi ka kryer? pyeti Pilati me padurim.
    Ai pretendon se sht nj mbret. Po kshtu ai i nxit njerzit q t mos paguajn taksat e tyre.

    Pilati, ky njeri supersticioz, dgjoi vetm fjaln Mbret dhe kshtu m ftoi brenda n pallatin e tij.
    A je ti nj mbret?
    Un jam. Sidoqoft, mbretria ime nuk mund t shihet. Ajo sht lart, n nj vend ku cdo gj sht e padukshme. Por megjithat un jam mbret dhe erdha n kt planet pikrisht pr kt qllim.

    Megjithse duket e cuditshme, i vetmi person q do t mundohej t m shptonte nga vdekja ishte nj guvernator pagan.


    Kapitulli 18

    N ort q vazhduan, pes her u mundua Pilati q t m shptonte prej Sinedrit. Duke dgjuar akuzat e tyre se un kisha nxitur trazira n Galile, Pilati pa nj mundsi. Syt e tij vezulluan :
    Galile ? A sht ky nj galileas ?.
    Pilati ju kthye njrit prej ndihmsve t tij:
    A sht Herodi n Jerusalem, n rezidencen e tij?
    Po, sht.
    Ah, ha! Horri i horrave. Me sa di un, ai sht gjith kohs i dehur! Cojeni kt njeri menjher tek Herod Antipasi. Lrjani atij q t flas me kt galileas. Jam m se i sigurt se Herodi duhet ta njoh kt njeri. Kush e di ! Mbase ai e di se si sht e vrteta !

    Me zhgnjimin total t Sinedrit, un u shoqrova me shpejtsi pr tek Herodi, guvernatori i Galiles.
    Pr mua ishte e vshtir q t qndroja prball ktij njeriu. Ati i tij, Herodi i Madh, kishte cuar mijra foshnja n vdekje gjat kohs s lindjes sime. Dhe vet ky Herod urdhroi prerjen e koks s kushririt tim Gjon.

    Un kam dgjuar se ti je nj magjistar; madje kam dgjuar se bn dhe mrekullira. Ja pra, m jep nj shenj!

    Un i largova syt q andej.
    Un mund t t liroj, shfryu Herodi.
    Un prsri ja largova syt.
    Herodi u zhgnjye.
    Ai mezi kishte pritur deri ather q t m takonte.
    Ma hiqni sysh kt. Nuk dua t harxhoj m koh me kt, megjithse pretendon se sht mbret

    Sapo dgjoi se un pretendoja t isha mbret, nj ushtar vendosi nj rrob t purpurt mbi shpatullat e mia. Ata filluan t tallen dhe t fishkllejn duke thirrur: Mbreti! Mbreti i Judenjve!
    Kur kjo nuk ishte m zbavitse pr ta, m shoqruan pr tu kthyer srisht tek Pilati.

    Duke dal pr n rrug, dgjova Herodin q po thrriste:
    Thuajini Pilatit q ky njeri nuk ka br asgj t keqe!

    Duke m par srisht, Pilati shpalli. Herodi ra dakord me mua q ky njeri sht i pafajshm!
    Duke krkuar srisht pr nj rrugdalje, pa nnvleftsuar vendosmrin e liderave fetar pr t m vrar, Pilati deklaroi: Un do ti jap ktij njeriu nj t rrahur t mir dhe m pas do ta liroj
    Kjo i trboi liderat akoma m shum. Akuzat e tyre kundr meje u shkallzuan m tepr. N mezin e gjith ktyre akuzave kundr meje, qetsia ime e habiste Pilatin. Turma po i afrohej Pilatit gjithnj e m shum. N kt moment, nj roje i dorezoi Pilatit nj mesazh nga gruaja e vet.
    Mos i bj asgj t keqe ktij njeriu t pafajshm. Un kam vuajtuir shum n ndrr pr shkak t tij.
    Akoma dhe m i vendosur se m par, Pilati provoi dhe nj mundsi tjetr.
    Un do liroj nj njeri pr ju. K dshironi, nj vrass dhe kryengrits kunder Roms, apo mbretin tuaj?
    Pilati u pre nga habia kur dgjoi prgjigjen e fetarve dhe moralistve: Na jep Barabn! u prgjigjen ata sikur t ishin nj.
    Pilati mori frym thell dhe mendoi me vete: Me siguri, nqs i nxjerr jasht t dy njerzit dhe populli sheh kriminelin e vrazhdt dhe trupin e goditur dhe t enjtur t ktij t mjeri, Sinedri do t zbutet

    Un isha plotsisht i vetdijshm se tani isha n gjyq para principatave t dukshme. Njerzit e zgjedhur duhet t m dnojn dhe m pas dhe pagant. Pas ksaj duhet t qndroj para nj gjyqi tjetr dhe t hidhem posht dhe aty.

    Baraba ngriti nj grusht t shtrnguar. Pilati e kapi krahun e tij dhe thirri: A doni q t liroj Barabn, apo Jezusin q quhet Krisht?

    Njri nga priftrinjt thirri: Barabn! Liro Barabn!
    Pilati thirri gjith inat: Smir!Gjith kjo ssht vecse smir! Un ju them se ky njeri nuk ka asnj faj!
    Liderat u prgjigjn n korr: Ky njeri duhet t vdes. Cdo njeri qe pretendon se sht Bir i Perndis duhet t vdes!
    Duke qn i vetdijshm se nuk kishte t bnte me nj njeri t zakonshm, Pilatin kur dgjoi fjaln Zot, e zuri paniku.


    (Vazhdon...)
    Ndryshuar pr her t fundit nga Matrix : 27-02-2006 m 15:55
    Krishti: Ne Qiell me lavdine Hyjnore, ne toke me perulesine e sherbetorit!

  9. #9
    E gjeta dje tek rremoja per te gjetur dhe vendosur ne rregull disa gjera

    Krishti i kryqezuar mbi boten

    Ti kujton se eshte pikture, gjithcka ndodhi.
    Ngre syte drejt qiellit
    Dhe s'sheh gje tjeter vec vetes.
    Pasqyre e madhe,
    Te sheh edhe zemren.
    Ate zemer ku gozhda njerezore
    Mbretheu Hyjnine.
    Por ti s'e beson.
    "Se ti s'mund te kesh bere keq!"
    Por ne zemren tende rrjedh gjak.
    Rrjedh gjaku yt.
    Rrjedh gjaku i atij, te kryqezuarit.
    E megjithate ti s'e beson.
    "Sepse ti s'mund te kesh bere keq!"
    Ti ngrite doren kunder vetvetes
    Duke u kryqezuar ne zemren tende.
    Por jo i vetem
    Ne shpirtin dhe trupin tend te kryqshem,
    Ti, kryqezove Hyjnine.
    E prape ti s'e beson.
    "Sepse ti s'mund te kesh bere keq!"
    Dhe qielli, pasqyre e madhe
    Ne zemren tende,
    Te shfaq ate qe ti s'e beson.
    Nje bote te kryqshme.
    Nje hyjni te kryqezuar.

    Nuk e dija qe e kisha bere kaq te bukur (sa e levdoj veten! )
    Te shptohesh do t thot t transformohesh prej Perendise, t ribhesh ashtu si Ai donte q ne t ishim q nga fillimi!

  10. #10
    Paqe! Maska e Matrix
    Antarsuar
    02-11-2002
    Vendndodhja
    N Zemrn e Hyjit!
    Mosha
    41
    Postime
    3,123
    Faleminderit moter Manulaki per poezine.

    Do doja te beja vetem nje "korrigjim" te vogel tek ajo.

    Ti thua se ishin gozhdet njerezore ato qe mberthyen Hyjnine.

    Kjo eshte e vertete kur e shohim nga Plani njerezor.

    Por nqs e shohim nga Plani Qiellor, ishte Dikush tjeter Ai qe kryqezoi Krishtin.
    Kjo permendet dhe tek Zbulesa:

    ...Dhe do ta adhurojn t gjith banort e dheut, emrat e t cilve nuk jan shkruar n librin e jets s Qengjit, q ishte vrar q nga krijimi i bots....

    Zbulesa 13:8

    Pra, Krishti (Qengji) eshte kryqezuar qe nga krijimi i botes. Pra, jo nga duart njerezore, por nga duart e Atit. Ajo qe ndodhi ne vitin 33 ishte thjesht ekzekutimi ne kohe i asaj qe ishte vendosur ne perjetesi.
    Krishti: Ne Qiell me lavdine Hyjnore, ne toke me perulesine e sherbetorit!

  11. #11
    Plani ishte i Perendise, mekati, gozhda, njerezore (mgjtht. faleminderit)
    Te shptohesh do t thot t transformohesh prej Perendise, t ribhesh ashtu si Ai donte q ne t ishim q nga fillimi!

  12. #12
    ..ılılı T.T ılılı.. Maska e Dj-GabrieL
    Antarsuar
    20-01-2003
    Vendndodhja
    Jabanxhi
    Postime
    1,891
    Pergezime per infot e dhena
    Feel the pump √

  13. #13
    Paqe! Maska e Matrix
    Antarsuar
    02-11-2002
    Vendndodhja
    N Zemrn e Hyjit!
    Mosha
    41
    Postime
    3,123
    (vazhdimi)


    Duke m kthyer srisht n rezidencn e tij, me nj fytyr q kishte marr ngjyr hiri dhe me zrin q i dridhej, Pilati m pyeti: “Kush je ti?”
    Un nuk i thash asgj.
    Qetsia ime m bri akoma m t mistershm n syt e tij.
    “A e nuk e di se un kam autoritet t t liroj ose t t kryqzoj? Thuaj pra dicka!”
    Un ju prgjigja, “Ti je nj guvernator, nj zyrtar i lart i Roms, megjithat ti nuk ke asnj autoritet. Ti ke vetm at autoritet q t ka dhn Ati im qiellor.”
    Pilati prsri donte t m lironte.

    “Nqs e liron Jezusin, ti nuk je mik i Cezarit. Pretendimi i tij se sht nj mbret, sht nj rebelim ndaj Cezarit.” - akuzuan liderat judeas
    Pilati u kthye n fronin e gjykimit dhe srisht un qndrova para turms. Pilati deklaroi:
    “Ja njeriu! Un e sjell at para jush, por dijeni se un nuk gjej asnj faj tek ai!”
    Priftrinjt udhheqs ishin t part q brtitn: “Kryqzoje at!”
    Pilati u prgjigj: “Cfar? T kryqzoj mbretin tuaj?”
    Me gnjeshtra dhe lajka n gjuht e tyre, njerzit q e urrenin me gjith shpirt pushtimin romak, brtitn: “Ne nuk kemi mbret tjetr prvec Cezarit!”
    “Un nuk mundem ta besoj kt! Kjo po shndrrohet n nj revolt!”
    Sipas ligjit romak, nqs nj revolt shprthen n nj terren paqsor, guvernatori i atij vendi kthehet n Rom me turp. Duke ju dorzuar padrejtsis s asaj ore, Pilati krkoi nj legen me uj. “Dgjoi fjalt e mia, Sinedr. Un jam i pafajshm nga gjaku i ktij njeriu. Ju po e kryqzoni at!”
    Turma brtiti: “Le t jet gjaku i tij mbi kokat tona!”

    Ushtart m cuan n nj dhom t vogl t fortess, t quajtur Pretorium. Gjith batalioni erdhi pr t vzhguar.
    M par, kur kisha qndruar para Herodit, rojet e tij m hodhn nj rrob t purpurt mbi shpatulla. Tani, kur rojet romake, q kishin pr detyr t m fshikullonin, pan kt rrob, filluan dhe ata t m vinin n loj.
    Prsri un u fshikullova i zhveshur. Nj ushtar mori disa deg gjembash dhe i lidhi ato me njra-tjetrn dhe formoi nj kuror me gjemba. Ndrkoh q t tjert brohorisnin, ai e vendosi at n kokn time. Balli dhe skalpi im u grrye prej tyre. Dhe nj her tjetr gjaku im u shprnda gjithandej.
    M pas m dhan nj shkop prej druri, duke thn: “Ja skeptri yt. Udhhiqna, mbret! Udhhiqna! Ja ku prgjunjemi para teje o mbret i judenjve.”
    M pas ma rrmbyen shkopin dhe me t filluan t m godisnin.

    Un u godita nga pagant ashtu si dhe nga t zgjedhurit....
    M n fund, fshikullimi mbaroi. Trupi im ishte jo vetm i mbushur me plag, por ishte shndrruar i gjithi n nj plag t vetme.
    Pastaj m cuan n qelit ku dhe t burgosurit e tjer ishin duke pritur ekzekutimet e tyre.
    Baraba, i cili po shoqrohej pr jasht burgut, kaloi afr qelis sime duke ecur n rrugn e tij drejt liris. Ai u ndal dhe hodhi syt brenda qelis. Duke par gjendjen time, ai brtiti: “O Zot, cfar i keni br ktij njeriu?”
    “Cfar i kemi br?” u prgjigj nj ushtar.”Ne pothuajse e vram me t goditura. Por, ai ishte po kaq rnd kur judenjt e solln tek ne. Nejse, Baraba, besoj se do t shihemi srisht brenda nj jave. Ne jemi duke vn baste se shum shpejt do t t kryqzojm.”

    Dhe si ata e shtyn Barabn pr ta nxjerr jasht, ishte nj moment i shkurtr kur un ngela vetm. Un isha duke u dridhur si purtek.

    Kapitulli 19

    “Ku do t jet vendi?” pyeti njri nga rojet duke kaluar afr qelis sime.
    “N njrn nga kodrat q ngrihen mbi Jerusalem. Tek ajo q sht prball Tempullit. Kryeprifti insistoi q t jet pikrisht ai vend. Ai tha se pamja e fundit q duhet t shoh ky njeri duhet t jet hyrja e Tempullit.”
    “Kjo nuk m cudit. Ka t bj me nj proverb.”
    “Me nj proverb?”
    “Po, me nj proverb judeas. Kur dikush pretendon se sht Mesia, ata i thon: ‘Vrtetoje kt duke shqyer velin e Tempullit’”
    “N rast se ai e bn kt duke qn i varur n kryq, un vet do t besoj tek ai,” u prgjigj ushtari.
    “Do varen npr trar, apo n pem?”
    “Esht nj pem e vjetr, e vecant, n maj t Malit t Ullinjve. Ajo sht e vdekur, me ngjyr t bardh dhe e fort si gur. Ne mund t’i varim q t tre n t njjtn pem.”
    “Po pjest e tjera t kryqit, ku jan?”
    “Nj hekurpunues lokal i ka br si gozhdt ashtu dhe trart horizontal.”

    Kapiteni i rojeve erdhi n qelin time duke thn,”Un dyshoj se do na duhen tre trar horizontal kryqesh sot. Ky marangozi mund t vdes para se ne ta varim.”
    M pas kapiteni i rojeve i thirri njrit prej ushtarve, “Cfar sht ajo?”
    “Esht rroba e tij. Ne ja hoqm kur e sollm ktu n fillim.”
    Kapiteni ja nguli syt : Rroba e tij ? Un nuk kam par m par si kjo. Nj rrob pa asnj qepje.”

    “At ma ka dhn nna ime,” u prgjigja un.

    “Ai filtka,” tha kapiteni, duke ngurruar q ta kthej kokn andej nga erdhi zri im.
    “Pasi ai t ket vdekur, ju mund t hidhni short pr kt, por vetm pasi t ket vdekur, jo m par. Dhe mos u grindni pr kt rrob. Detyra juaj sht q ta kryqzoni at, jo t luftoni pr t’i marr rrobat. Sic ju thash, hidhni short.”

    Dhe si po qndroja i shtrir n dyshemen e ftoht, dgjova srisht Atin tim t m fliste:
    “Golgothaja nuk do t jet vetm vendi i kryqzimit tnd, biri im, por dhe i ekzekutimit t mkatit t ksaj bote. Pr m tepr, kryqi i Golgothas do t jet instrumenti i shkatrrimit t t gjith krijimit.”

    Kapitulli 20

    “Mos ka vdekur ai?” pyeti njri nga ushtart kur hapi dern e qelis.
    “Ai sht m keq se nj i vdekur, por megjithat nxirreni jasht. T tjert do t vijn pas nesh.”
    Un u ngrita n kmb me vshtirsi, pastaj u mbajta pas murit. Nuk isha i sigurt nse do t jetoja aq gjat derisa t kryqzohesha.
    Nj skuadr me katr ushtar hyri n dhomn e lagsht.
    “Merreni traun e kryqit dhe vreni mbi shpatullat e tij.”
    “Galileas, mbaj tani instrumentin e vdekjes tnde. Kshtu sht mnyra romake e kryqzimit. Kjo duhet t jet nj msim pr gjith ata q do t shikojn.”
    “A e kupton se po t cojm drejt kryqit?” pyeti nj ushtar pa qn i sigurt nse un e dgjoja apo jo.
    “Po” u prgjigja un. “Un i kam msuar rrugt e Kryqit shum koh prpara.”
    “A mund ta mbaj dot ai?”
    “A ka rndsi kjo? Ky kamzhik do t na tregoj q ai mundet!”
    “Por a mundet nj kamzhik t bj t ec nj njeri i vdekur?” ja ktheu ushtari tjetr.

    Ata m nxorrn jasht, n dritn e diellit. Drita e diellit ishte torturuese. “Kjo nuk sht ora e drits,” thash me vete.
    Un u gjunjzova dhe ata vendosn drurin mbi shpatullat e mia. U prpoqa shum q t qndroja i balancuar. Nuk kisha fuqi q t qndroja n kmb. M pas ndjeva nj goditje kamzhiku, m pas nj tjetr, dhe nj tjetr. M n fund, nga hiri q u derdh mbi mua nga nj bot tjetr, arrita t qndroja n kmb. Nn dritn e mngjesit, munda t shoh rrugn q do t m conte drejt kodrs dhe vendit t quajtur “Kafka”.
    Un e kapa traun e drunjt me duart e gjakosura.
    Rojet m cuan prreth mureve t qytetit derisa arritm tek porta perndimore, prej ku m drejtuan drejt Malit t Ullinjve.
    “Turma sht shum e ngjeshur” - u ankua nj ushtar,- “por ata do largohen kur t dgjojn kamzhikun tim”
    Pas ksaj dgjova fishkllimn e kamzhikut romak q cante ajrin. Turma u zbraps.
    Pr nj moment, munda t shoh deri n Bethani. Cdo familje po mbante nj qengj t panjoll, t bardh si bora. Nj cast m von, kalova pran nj grupi grash q po prisnin ans rrugs. Ato po vajtonin me dnes.
    “Ju nuk duhet t qani pr mua,” – u thash –“Kur kta e bjn kt me nj dru t gjelbr, merreni me mend c’mund t bejn m nj dru t that”
    “Largojini ato” urdhroi njri nga ushtart.
    “Ai kurr nuk do t arrij deri n kodr,” shfryu njri nga rojet, “aq m tepr mes gjith ksaj turme.”
    Un u shemba prsri.
    “Gjeni nj ose dy njerz q ta ndihmojn kt hebre, prndryshe do na duhen or t tra pr t’u ngjitur deri n majn e asaj kodre.”
    “Ju t dy atje, ejani ktu!” brtiti ushtari.
    Njri nga burrat vshtroi i terrorizuar.
    “Kapeni traun e kryqit dhe merreni nga ai njeri. Pastaj trhiqeni deri n at kodr,” urdhroi ushtari.
    Burri protestoi: “Un nuk do ta prek at, dhe sikur t m godassh!”
    “Por ti nuk je judeas. Kape drurin po t them!”
    “Judeas apo jo, un kam disa parime. Un nuk do ta prek at, cfardo q t jet…”
    “Ha! Judenjt nuk duan t prekin pagant, tani na del nj pagan q nuk do t prek judenj!”
    “Ti tjetri! Kape!”
    Ushtari ngriti kamzhikun.
    “Kamzhiku nuk sht i nevojshm,” – erdhi nj z i but, por i fuqishm,- “Un do ta ndihmoj at.”
    “E sheh q nuk t bri mir e qndruara n mes t turms” – qesndisi nj ushtar, -“Prej nga je ti?”
    “Un jam nga Kirena”
    Ai m pas u prkul afr kmbve t mia pr t m ndihmuar.”Un do ta mbaj kryqin e tij” shtoi ai.
    “Jo, nuk t lejohet kjo gj. Ai duhet t vdes nqs nuk e mban kryqin e vet. Ty t lejohet vetm ta ndihmosh.”
    “Cili sht emri yt?” pyeta un.
    “Un jam Simoni, i quajtur Niger. Jam nga Kirena”
    Duke thn kt, Simoni u ul dhe kapi traun e drunjt. Ushtari m ngriti n kmb.
    “Nigeri? Simoni nga Kirena?” thash un kur po canim me vshtirsi prpara.
    “Zotri, besoj se nuk m njeh?!”
    Simoni nga Kirena ? pyeta prsri.
    “M njihke?’
    “Po, un gjithmon t kam njohur.”
    “Por un nuk t njoh”, tha ai me habi.
    “A nuk ke dy bij?”
    “Po” u prgjigj n habi t plot.
    “A nuk quhen ata Aleksandr dhe Rufus?” pyeta un.
    “Ti m njeh” u prgjigj Simoni me mosbesim. “Kur jemi takuar? Un nuk t mbaj mend? Pr sa koh m njeh? Pr sa koh t njoh?”
    “Ne jemi takuar shum, shum koh prpara. Prpara themelimit t bots. Vetm pak jav m von, ti do t fillosh t m ndjeksh. Disa vjet m von, ti do t arratisesh nga ky qytet nn persekutim. Do t udhtosh drejt perndimit deri sa t arrish n det. Ti, gruaja jote dhe dy femijt e tu, do t m shpallni m pas ndr pagan.”
    “Zoteri, ti nuk je mir.”
    “Mbase,” u prgjigja un. “Po vjen nj dit kur ti do t’i kujtosh fjalt e mia.”
    Simoni vshtroi thell n fytyrn time t vrar dhe aty, pavarsisht nga mosbesimi i tij, ai besoi.
    Prsri i fola atij: “Simon, duke filluar q sot, un do t jem prgjithmon miku yt, jo n shtpin tnde, por brenda n zemrn tnde.”
    Pa e kuptuar mir se cfar doja t thoja, por megjithat duke e njohur disi, Simoni ngadal e ngriti drurin e kryqit dhe eci prpara.
    Rojet i nguln syt.
    Me qetsi, Simoni ju drejtua rojeve: “Nqs ju e ngrini srisht at kamzhik, ather lshojeni mbi mua.”
    Ushtari, i pamsuar me nj sfid t till, e lshoi kamzhikun mbi t.

    Dymbdhjet ushtar, tre njerz t dnuar me vdekje dhe nj afrikan i marr angari, ngadal arritn n majn e kodrs. M n fund arrita n Golgotha.
    Un u ktheva q t shihja Tempullin. Pash gjithashtu oborrin e Tempullit t mbushur me familje q mbanin qengjat q prisnin t sakrifikoheshin.
    Ashtu si shumica e njerzve, Simoni e kishte par m par se si romakt veprojn gjat ekzekutimit. Pasi arritm n maj t kodrs, Simoni e lshoi drurin e kryqit n tok dhe m pas m ndihmoi t afrohesha pran drurit. Q t dy e dinim se cfar do t ndodhte s shpejti.
    Si Bir i Njeriut, tani m takonte mua q t shpejtoja dramn. Un u fola qiejve dhe atyre q shtriheshin prtej tyre:
    “Esht ora juaj, fuqi t errsirs. Prgatituni q t vini ktu me komandn time. Judenjt m gjykuan. Pagant m gjykuan. Tani sht rradha juaj.”

    Ishte gati mesdit.

    Kapitulli 21

    “Ja ku jan dy nga kriminelt. Esht koha t fillojm.”
    “Ju t dy, qndroni afr trarve tuaj, shtrihuni mbi to dhe hapni duart.”
    “Po ky i treti?”
    “Mos u merrni me t. Ai do t vdes prpara se gozhdt ta shpojn.”

    Pas ktyre fjalve, ushtart nxorrn shpatat e tyre dhe formuan nj gjysm-rrethi prqark tre t burgosurve. Ky ishte nj sinjal pr ata q ishin prreth se n asnj rast nuk duhej t ndrhynin. Cdokush q do t guxonte, do t vritej n moment.
    Un ja ngula syt cops s drurit. “Kryqi im” thash lehtas “ti s’je vecse nj cop druri, por ti do t shkatrrosh t gjith krijimin.”
    Prsri, u fola realiteteve t padukshme. “Takomni ktu, principata dhe fuqi. Ejani. Esht fati juaj q t m takoni n Kryqin tim.”
    M pas i fola qytetit posht: “Jerusalem, ti i ke vrar kaq shpesh profett e tu.”
    M pas pash Tempullin. Pash hyrjen e mbuluar q e pengonte t shihej nn-ndarja e shenjt. Prtej saj, veli, e Shenjta e t Shenjtave. Pamja e fundit q do t shoh nuk do t jet e Shenjta e t Shenjtave, por vet Arka!
    Pas vdekjes sime, do t’i hedh syt n nj der tjetr. Tek ajo q ndan qiellin nga toka. Pas ksaj dite, kjo ndarje nuk do t ekzistoj m.
    M pas krkova me sy npr kodrat prreth, sepse aty ishte nj tjetr sken. M n fund pash qengjin e flijimit, i vetmuar n ann e nj kodre, i lidhur pas nj altari t vogl.
    “M dgjo, qengj i flijimit,” i thash. “Kt dit, ti dhe un jemi nxjerr jasht qytetit. Ti q je piktura dhe un q jam Qengji i vrtet. Ti je lidhur pas nj altari dhe nuk mund t lvizsh. Po kshtu dhe un, jam gati pr t’u lidhur pas altarit tim.”
    Pasi thash kt, u shtriva mbi drurin e kryqit dhe hapa duart.

    AT, LEJOJE DHE KETE

    Ushtart m nguln syt. N t gjitha eksperiencat e ekzekutimeve t tyre, ata kurr nuk kishin par nj viktim q t’i hapte duart vullnetarisht mbi kryq pr t pritur gozhdt.
    Un dhe vetm un, mund ta pranoj kryqin vullnetarisht.
    M pas hapa pllmbt.
    Ushtari u ndal, duke pritur q un t rezistoja. Por kraht dhe pllmbt e mia, thjesht po prisnin,
    “Kshtu duhet ta pranoj kryqin cdo njeri” pshprita un.
    “Mos je i cmendur?” murmuriti ushtari.
    “I cmendur?” pyeti Simoni “ A sht prballur ndokush me kryqzimin me kaq dinjitet?”
    Qielli filloi t errsohet.
    Simoni vshtroi qiellin. “Kto jan ret m t zeza q kam par ndonjher. Ato duket sikur vrshojn jasht nga nj bot tjetr. Un e ndjej se dicka e tmerrshme, e panatyrshme po ndodh.” Ai u drodh. “Duket sikur gjith e keqja e kohs dhe e prjetsis po lviz drejt ksaj kodre.”
    “Cili sht krimi i tij?” pyeti Simoni.
    “Me sa di un,” – u prgjigj njri nga ushtart – “Krimi m i rnd q ky njeri ka kryer sht brja e karrigeve dhe e tavolinave”.
    “Nuk t kuptoj.”
    “Ky njeri q un jam gati ta mberthej mbi at cop druri, sht nj fshatar nga nj fshat i Galiles. Ai sht nj marangoz.”
    “Pr zotat” – murmuriti njri nga ushtart q sapo mbrriti, pasi vuri dorn mbi goj –“Ai sht ky q ne po vrasim sot? Un e kam dgjuar at, e kam par at. A e kupton se mbase jemi duke vrar nje mbret, nje mbret t vrtet?"
    Mos u merakos. Dhe mbretrit vdesin ashtu sic vdesin kusart. Mos sht hera e par q kryqzon dik, ushtar ?
    Po. Por kam iden se nuk ka pr t qn e fundit.
    “Shih atje tej, tek Tempulli i judenjve. A i sheh gjith ata njerz? Ne po i shohim ata, por dhe ata po na shohin ne! N ora gjasht e ksaj mbrmjeje, ata do t therrin nj numr t madh qengjash. Deri ather, ne do t jemi ngjarja kryesore e dits. Ju do t knaqeni duke par festimet e tyre t Pashks dhe ata do t kenaqen duke na par ne se si vrasim nj njeri.”
    “Pamja e ktij njeriu se si prjeton nj vdekje t tmerrshme, mund t jet pr ta m interesante se sa therrja e nj qengji.”
    N at moment, u dgjua nj britm e madhe. Njri nga kusart, duke u munduar t’i vonoj gozhdt, thirri:”Kush sht ai njeriu aty? Ai nuk m ngjet me Barabn!Ai nuk ngjet me asgj. Ku sht Baraba? Ai duhej t vdiste afr meje. Po kjo gjja afr meje, a sht qnie njerzore?”
    “Baraba sht i lir.”
    Fjal sharjesh can ajrin: “Ai ja hodhi prsri?”
    “Po, n saj t ktij q do t vdes afr teje, Baraba ja hodhi. Pilati e liroi Barabn. Ose m mire, ky njeri e cliroi Barabn.”
    “Kush sht ky njeri q mund t cliroj nj njeri tjetr?”
    “Kushdo qoft, ai nuk mund t t cliroj ty” u tall ushtari.
    “Cili sht emri i tij?”
    Kusari tjetr u bashkua: “Po, kush sht ai? Un dua ta di se me k po vdes.”
    Rojet romake qeshn me humorin makabr t kusarit.
    “Kushdo qoft ai, dhe cfardo q t’i ken br atij, as nna e tij nuk do ta njihte at tani.”
    “Nuk sht e vertet.”- erdhi nj z i but i nj gruaje t thyer n mosh q qndronte afr. – “Un e njoh at dhe e di saktsisht se kush sht ai.”

    (vazhdon)....
    Ndryshuar pr her t fundit nga Matrix : 01-03-2006 m 04:53
    Krishti: Ne Qiell me lavdine Hyjnore, ne toke me perulesine e sherbetorit!

  14. #14
    Paqe! Maska e Matrix
    Antarsuar
    02-11-2002
    Vendndodhja
    N Zemrn e Hyjit!
    Mosha
    41
    Postime
    3,123
    (Vazhdimi)

    “Cfar ka br ai, ka vrar ndonj?”- vazhdoi kusari.
    Nj ushtar tjetr u prgjigj: “Ky kriminel ka br nj krim shum m t rnd nga ato q keni br ju. Ju vetm vodht dhe vrat. Ky pretendon se sht Biri i Perndis. Akoma m keq, ai sfidoi institucionet. Asnj njeri nuk ka qn kaq i pamend.”
    Kusari vazhdoi me mosprfillje: “Kush sht ky njeri?”.
    “Nuk ka rndsi. Ju duhet t dini vetm se ai do t vdes n t njjtn mnyr si ju. Nqs sht mbret, ai do t vdes, nqs sht qen, ai do t vdes, nqs ai sht hebre, ai do t des, nqs sht pagan si ju, ai do t vdes. Nqs ai sht vet Zoti, prsri do t vdes. Tani, ju t dy, ose do t shtriheni prtok, ose do t’ju shtrim ne me t goditura.”
    Pikrisht n at moment, nj ushtar mbi kal hyri n sken. Duke par nj shans t fundit pr t’i anashkaluar gozhdt, kusari pyeti kalorsin: “Cfar krimi kreu ky njeri?”
    Kalorsi u prgjigj: “Javn e kaluar ai ishte nj hero. Dhjetra mijra njerz doln pr ta prshndetur at n rrugn e Betanis. Ata hidhnin deg palmash para tij. Por kjo ishte javn e kaluar. Kt jav, ai sht armiku i Izraelit dhe i Roms.”
    Njri nga kusart m vshtroi dhe brtiti: “Cfar ke br kt jav o njeri?”
    “Ai pretendoi se sht Mesia. Problemi sht se ai provoi pr shum njerz se ai sht me t vrtet! Tani, vruni veshin fjalve t mia, ose prisni kamzhikun.”
    Dy kusart filluan t prpliten. T dy i shtrin me forc n tok dhe ua lidhn kraht pas drurve t kryqeve.
    Gjat ksaj kohe, un vazhdoja t prisja. Un isha shtrir mbi nj kryq, t cilin Ati im e kishte veshur me pushtetin pr t asgjsuar universin.
    Njri nga ushtart erdhi n ann time dhe filloi t kontrollonte kycet dhe duart e mia.
    “Simon” thirra qetsisht.
    Nigeri rrshqiti afr meje.
    “Un jam gati pr t’u kryqzuar, por dicka tjetr do t ndodh, t ciln ti nuk do ta shohsh. Pas pak ti do t largohesh nga kjo kodr dhe do t kthehesh tek familja jote, por n syt e Atit tim, ti do t jesh nj me mua, mbi kt kryq. N konsideratn e Atit tim, e cila sht e vetmja konsiderat q vlen, ti do t kryqzohesh me mua.”
    “Por ti the se pas pak ditsh un do t bhem nj nga ndjeksit e tu. Un s’mund t jem ndjeks dhe n t njjtn koh t vdes sot.”
    “N syt e Zotit, kjo gj do t ndodh. Ti do t kryqzohesh me mua, por ti do t vazhdosh t jetosh. Q sot e tutje ti nuk do t jetosh nga jeta njerzore, por nga jeta hyjnore. Jeta e Atit tim do ta jetoj jetn tnde.”

    Kjo e prfundoi bisedn. Procesi i kryqzimit kishte filluar.
    M pas filloi vajtimi i prhimt i njerzve t cilve gozhdt filluan t’ua deprtojn duart duke ua shtrnguar fort pas drurit. T dy burrat po brtisnin neveritshm kur ushtart ngritn shkallt dhe i trhoqn ata t dy sipr mbi pem. Njri u mbrthye me fytyr nga veriu dhe tjetri me fytyr nga jugu.
    Sharjet dhe blasfemit vazhduan. Pesha e t dy njerzve mbahej n asgj m shum se sa n ato gozhd. Dhe nqs kishte ngelur akoma dicka e tmerrshme pa ndodhur, kjo ndodhi kur kuja akoma m t tmerrshme u dgjuan n castin kur nga nj gozhd e vetme tejshpoi t dyja kmbt e tyre. Secili prej tyre, pas ksaj i kishte duart dhe kmbt t shtrnguara fort pas pems.
    Thell brenda meje, un thirra n heshtje: “Oh, Ati im, gjithcka q t ndodh, mos lejo q t pengohet nga vullneti im.”
    Dhe si nj ushtar e shtrngoi kycin tim, tjetri drejtoi gozhdn. Menjher pas ksaj erdhi prplasja e mbytur e nj cekici q godiste gozhdn e cila filloi t cante kycin tim. Gjaku buciti mbi ushtart q shanin, prmbi kraht e mi dhe prmbi fytyrn time.
    Aq qetsisht sa nj qengj q e cojn n therrtore, un nuk nxorra asnj fjal.
    “Ai nuk po reziston. Kjo sht nj pamje q un nuk e kam par kurr.”
    Prsri e ndjeva ushtarin q po m kontrollonte kycin tjetr.
    Prsri u dgjua tingulli i carjes s mishit dhe nyjeve.
    Dhe njher tjetr gjaku im mbuloi t gjitha rojet romake.
    Rnkimet e t dy kusarve t sapo-kryqzuar vazhduan t mbushnin ajrin, po kshtu dhe mallkimet e tyre kundr njerzve dhe Zotit.
    “Pusho, kusar!” thirri njri nga ushtart. “Ji i knaqur q po vdes bashk me Zotin.”

    Kapitulli 22

    T dyja duart e mia ishin tani t shtrnguara fort pas traut t kryqit. Tani ishte casti kur do t m ngrinin lart mbi pem.
    “Vendosni shkallt!” – tha dikush.
    Ata filluan ta trheqin traun e kryqit lart. Pr nj moment t gjat dhe t padurueshm, un isha i varur n ajr. M n fund, druri i kryqit u lidh pas pems.
    “Varmni n ann perndimore t pems”- krkova un.
    “Cfar tha ai?”
    “Ai dshiron q t jet me fytyr nga Tempulli.”
    “Kjo sht nj krkes e vogl pr nj njeri t vdekur. Vareni n ann perndimore!”
    Ashtu si bagtit e zgjedhura q cohen n Tempull pr t’u flijuar, un nuk lshova asnj fjal.
    Q t ishin t sigurt se gozhdt n kycet e mia do t mbanin, ata morn litar dhe lidhn kraht e mi dhe m pas e lidhn traun e kryqit pas pems. Un ndjeva dy ushtar q kapn kmbt e mia dhe i vendosn njra mbi tjetrn, thembr mbi thembr.
    “M jep at gozhdn m t gjat dhe cekicin.”
    Un ndjeva kunjn se si shtyhej npr kycet e kmbs.
    “Ti do t brtassh ksaj rradhe, profet.” -hungriu njri nga ushtart.
    Gozhda u godit vazhdimisht dhe gradualisht e cau mishin tim, prmes njrs thembr, pastaj prmes tjetrs, duke gjetur rrugn drejt pems.
    Un rnkova qetsisht.
    “Nj mbret kaq i but...” – tha njri nga ushtart.- “Nuk besoj se e ka pasur dikush frike kt.”
    Kmbt e mia m pas u lidhn pas pems.
    Un isha tani gjarpri i bronzt, i lartsuar pr t shruar gjith njerzimin.
    Ushtart po bheshin gati pr t zbritur nga shkallt e tyre, kur roja q ishte mbi kal i urdhroi q t prisnin. – Nuk kemi mbaruar akoma. Merreni kt cop druri, me nj shnim t shkruar nga vet Pilati. Mbrthejeni kt shenj prmbi hebreun. Sigurojuni q t gjith t mund ta shohin qart.
    Njri prej ushtarve ja nguli syt cops s drrass.
    Kjo qnka n tre gjuh.
    “Po, n tre.”
    Ushtari m pas e mbrtheu shenjn e drunjt n pem. “Cfar krimi i padgjuar” – tha ai me shaka.
    Cdokush aty afr filloi ta lexoj shenjn.

    Jezusi i Nazaretit – Mbreti i Judenjve

    I knaqur, ushtari foli prsri:”Para pak castesh, jasht oborrit t Pilatit, liderat judeas protestuan pr fjalt q ai kishte shkruar. Ata donin q t shkruhej: ‘Ai pretendoi t bhej mbret i judenjve’. Pilati nuk bri asgj pr kt. Ai u prgjigj prer: ‘Cfar shkrova, shkrova.’”
    “Cfar thot shenja?” – thirri njri nga kusart.
    “Cfar thot ajo?”-vazhdoi t pyeste.
    “Ajo thot se ti po vdes afr nje mbreti izraelit.”


    Kapitulli 23

    Dielli tani ishte ngritur prmbi kodrat lindore. Mbi muret q rrethonin Tempullin, nj prift u thirri pelegrinve: “Prej nga keni ardhur?”
    “Ata vijn nga ant e dheut.”- ishte prgjigjia tradicionale.
    Menjher pas ksaj, Kajafa mori rrugn q t conte nga rezidenca e tij drejt Malit t Ullinjve, pr t qn i sigurt se cdo gj po shkonte sipas planit t tij.
    “Gjja e fundit q ti do t shohsh, do t jet hyrja e Tempullit, ndoshta dhe Veli”- tha ai qetsisht duke folur me vete. “Le ta shohim nse ti mund ta shqyesh Velin e shenjt. Le ta shohim n qoft se mund ta hapsh rrugn pr tek e Shenjta e t Shenjtave.”

    Kapitulli 24

    Vetm syt q mund t shohin at q nuk shihet, do ta prjetonin at dram q filloi t shpaloset prmbi kodr. Koha e ndali marshimin e saj prpara. Masa, koha dhe hapsira u ndaln. Un po shihja tani mbledhjen e krijesave q syt njerzor nuk mund t’i shohin.
    Reja mbi Golgotha vazhdont t trashej dhe t dukej shum ndjellakeqe.
    Kudo pikturat, tipet dhe simbolet m rrethuan. Pashka, Tempulli, Qengji – t gjitha kishin qn vecse hije t miat. Errsira q po mblidhej po e bnte t qart se hijet, tipet dhe simbolet po bheshin gati q t gjenin plotsimin e tyre.
    Qytetart e tmerrshm t humbjes kishin arritur.
    Un dgjova nj z q e njihja fort mir.

    Kapitulli 25

    Jasht nga honi i errsirs, un dgjova nj z po aq t bukur sa zri i nj ngjlli.
    “Prbindsha t rn, t botve t padukshme, ejani tek un.”- urdhrova. I pari nga t tre ata q thirra, erdhi tek un.
    “Marangoz”-rrodhn fjalt e mbla.
    “Un t njoh. Skllevrit e tu jan t panumrt”- u prgjigja un.
    “Po.”-u prgjigj zri trheqs i Sistemit Botror.-“A duhet t t habis kjo? Un jam pushteti i cdo sistemi.”
    “Ti je vet Sistemi Botror,” – fola me qortim. – “Ti je krye-skllavruesi i gjithe njerzimit.”
    “Marangoz, ti m njeh mir. Un erdha n ekzistenc menjher pas rnies s Adamit. Pasardhsit e tij nuk kishin zgjidhje tjetr prvecse t vinin tek un, pasi kishin humbur statusin e favorshm t miqsis tnde. Dhe mos harro se ti je ai q e dboi Adamin nga Kopshti. Dicka duhej q ta mbushte boshllkun. Un e ndjeva pr detyr q t’i ndihmoja ato shpirtra t braktisura. Esht vet zgjedhja e tyre q un t skllavroj cdo bir t Adamit q ka lindur ndonjher. Dhe m e mrekullueshmja sht se ata nuk e din se jan t skllavruar. Ata vajtojn pr lirin, ndrkoh q trheqin zvarr vargonjt e tyre gjat gjith jets.”
    “Prse je ktu, Bot? - pyeta un.
    Ah, kam ardhur pr t t par ty se si vdes. Dhe si t kesh vdekur, un dua q ta dish se i gjith sistemi i bots do ta mbaj brenda ganxhave t tij t gjith njerzimin, q tani e tutje – perjet!”
    Bukuria jote sht vetm pr momentin. Dhe mbi t gjitha, sht vetm pr t verbrit.”
    “Ah, por bizhuterit dhe medaljonet e mia jan kaq joshse! Njerzit mezi presin q t’i zotrojn ato. Dije mir, Marangoz, pasi ti t kesh vdekur, mbretria jote do t jet e mposhtur. T gjith shpenzojn nj jet t tr pr t gjetur lumturi dhe respekt, dhe oh, sa e lakmojn zotin fals q quhet ‘Sukses’. Gjat gjith kohs q vrapojn pas suksesit, ata tundin vargonjt e tyre. Budallenj dhe skllevr, ndjeks t prhershm t narkotikut zhgnjyes t suksesit.
    Shikoji ata! Galerin time t madhe t skllevrve! Ata punojn nj jet t tr pr mua, por pasurit e tyre s’jan vecse plehra. Sisteme brenda sistemesh, skllavrues t prjetshm dhe zhgnjyes t prhershm. T bukura, t gjitha jan shum t bukura, premtimet detyruese, ndrrat, shpresat. Premtime false- ja se cfar jam un! Por ata vrapojn pas meje t etur, brezash pas brezash t pafund.”
    Bota qeshi me knaqsin q vetm nj pronar skllevrish njeh kur z n grack pren e vet.
    “Ata ankohen kur premtimet e mia dalin boshe, por asnjher nuk m fajsojn mua. Ha! Dhe ata ankohen m shum ather kur pasurit u shtohen. Pasuri, pushtet, fam dhe adhurim krkojn, por vetm skllavri i jap cdonjrit prej tyre.
    Kurora q vyshken. Lumturi t pakapshme. A nuk e di, Marangoz, se kjo rac q ke krijuar, do ta shiste shpirtin e vet qoft dhe pr nj moment lajkatimi?!
    Por, fitorja q krkoj m shum, sht ajo pr t ciln kam ardhur ktu n kt or. Me vdekjen tnde, do t vdes cdo krcnim pr ndonj konkurrenc t mundshme. Vdis, Marangoz, dhe brenda nj momenti, sistemi im do t pushtoj t gjith krijimin. Un do t jem skllavruesi i t gjithve. Liria e vrtet do t shuhet nga kujtesa e t gjith njerzimit. T gjith njerzit do t jen n rrjetn e sistemeve t mia botrore. Un do t jem e vetmja ‘form jete’! Toka s’do t jet vecse nj burg dhe qytetrimi do t jet ruajtsi im.
    I varfri Bir i Perndis, ti erdhe ktu, n kt tok, para tridhjet vjetsh, duke menduar se nj popull i shpenguar do t rritej jasht sistemit tim. Ti ke dshtuar!
    Oh, Marangoz i zbeht, shih rrotull teje. Nuk ekziston nj popull i till! Shpresat e tua pr nj qytetari tjetr, pr dicka ndryshe nga civilizimi, nj lloj kombi t ri jasht sistemit tim – jan thar. Ti ndrrove pr specie t reja, q jetonin nj form t re jete q do t m zvendsonte mua. Kto ndrra vdesin ktu! Tani, pije kupn! Un do ta marr bukurin time ndricuese dhe do ta vendos si nj qefin prreth teje dhe prreth gjith qytetarve t toks! Shih se cfar shtrihet n t ardhmen pr planetin q ti krijove: Zinxhirr t art, nj burg me qeli t zbukuruara me gur t cmuar dhe t stolisura me mure diamanti! Askush nuk mundet t arratiset nga piramida ime e sistemeve. Nuk do t ket komunitet t shpenguarish ku t mund t gjesh strehim.”



    (Vazhdon...)
    Ndryshuar pr her t fundit nga Matrix : 02-03-2006 m 04:53
    Krishti: Ne Qiell me lavdine Hyjnore, ne toke me perulesine e sherbetorit!

  15. #15
    Perjashtuar Maska e Lunesta
    Antarsuar
    09-09-2005
    Vendndodhja
    Dove la..Vittoria.....
    Postime
    1,660
    Te bukura keto shkrimet.

  16. #16
    Paqe! Maska e Matrix
    Antarsuar
    02-11-2002
    Vendndodhja
    N Zemrn e Hyjit!
    Mosha
    41
    Postime
    3,123
    Te bukura keto shkrimet.
    Faleminderit Frojdian!
    Krishti: Ne Qiell me lavdine Hyjnore, ne toke me perulesine e sherbetorit!

  17. #17
    Paqe! Maska e Matrix
    Antarsuar
    02-11-2002
    Vendndodhja
    N Zemrn e Hyjit!
    Mosha
    41
    Postime
    3,123
    (Vazhdimi)

    M n fund un u prgjigja: “M thuaj, Bot, kush sht drejtuesi yt? Kush sht zoti yt suprem?”
    “Oh, me nj gzim pervers, un do ta shqiptoj emrin e tij me gzim. Mashtruesi, m i madhi i t gjith mashtruesve. Oh, i dashuri im satanik. Ai sht kreu i t gjitha qeverive. Ai sht drejtuesi i t gjitha sistemeve t mia.”
    “Silleni at prpara meje!” komandova un.
    Un dgjova zrin e but por megjithat zhurmues t m t rnit nga t gjitha krijesat e rna.
    “Jam ktu, Marangoz. Dhe un kam ardhur po kshtu q t t shoh se si po vdes. Un jam ktu q t pushtoj fronin tnd!”
    Un ju prgjigja: “Jo! Isha un ai q t urdhroi q t vish! Fuqit e tua t mjera mbarojn sot n prezencn e autoritetit tim. Dhe ti m thua se paske ardhur q t m shohsh se si po vdes! Pr m tepr, mashtrues i madh, do dshiroj q t shqiptoje nj fjal.”
    “Cfar sht kjo fjal o Bir i Perndis?”
    “Esht nj shprehje e thjesht, por ti nuk mund ta thuash at....M quaj Bir i Njeriut!”

    Nj heshtje tinglluese ra.
    “E sheh pra q nuk mund t m quash me at emr, mashtrues!”
    “Shum koh m par, n nj kopsht, nj njeri u drgua q t drejtonte tokn. Jo nj mbret, jo nj zot, por nj njeri i zakonshm. Ishte detyra e tij q t t conte ty drejt fundit.”
    “Po, dhe un e mposhta at duke e cuar drejt rrugs s gabuar,” erdhi prgjigjia nervoze.
    “Askush, prvecs nj njeriu nuk mund ta mbaroj mbretrimin tnd- dhe nj njeri tjetr ka ardhur.”
    “E vrtet, Marangoz, por shih rrotull teje: un srisht jam n avantazh. Sot ti do t vdessh, ashtu sic ra njeriu i par, nuk ka fare rndsi q je Bir i Perndis!”
    “Akoma nuk po e thua at fjal, Lucifer! Krijimi i prket nj njeriu, jo nj ngjlli, dhe aq m pak nj ngjlli t rn si puna jote. Ti nuk mund t m quash Bir i Njeriut. Nj njeri i dyt, nj lloj i ri njeriu, madje nje specie e re njerzore ka ardhur n kt planet pr t marr mbretrimin e tij mbi kt tok. Nj njeri, i lindur nga nj virgjresh judease, ka adhur ktu pr ta shembur mbretrimin tnd pushtues!”

    Luciferi ra n qetsi. Duke ndryshuar mnyrn e tij t t sjellurit, ai brtiti:
    “Perndi, sot do t t vras!”
    “Jo! Ky lloj njeriu po zgjedh vdekjen vullnetarisht pr t t shkatrruar ty dhe mbretrin tnde t errsirs!”
    “Un do ta gjej nj mnyr pr t t shkatrruar ty, Bir i Perndis!”
    “Un, Biri i Njeriut, kam gjetur nj mnyr pr t t shkatrruar ty. Momenti i shkatrrimit tnd sht ktu, n kt kodr.”
    “Esht dikush tjetr q un do t urdhroj q t vij ktu, Lucifer. Ai q po vjen, sht dikush q ti e njeh mir. Po thrras vet mkatin!”

    Kapitulli 26

    “Un, Mkati, kam ardhur gjithashtu q t t shoh se si po vdes, por jo vetm kaq. Ti je shpirti i vetm q un nuk e kam prekur kurr. Jo vetm q u takuam ktu sot, por jam pikrisht un ai q do t t jap fund. Kam ardhur tek ty, Marangoz, q t t bj t punosh pr mua n kt or. Kam ardhur t t punsoj ty.”
    “Un kurr nuk kam punuar pr ty,”- u prgjigj Marangozi. “Dhe po kshtu ti nuk erdhe ktu vet. Isha un ai q t thirri!”
    “E vrtet, e vrtet,”- klithi Mkati. “Por kt dit ti do t punosh pr mua. Dhe un do t t paguaj mir; do t t paguaj shum mir,” u corr Mkati me histeri.
    Me nj z gati t zalisur nga knaqsia, Mkati vazhdoi: “E di si paguaj un? Cilat jan rrogat e mia? Oh, rroga q un jap sht kaq e lavdishme. Un nuk paguaj n ar, argjend apo diamand. Un paguaj n vdekje” – vazhdoi Mkati i ngazllyer.
    “T gjith kan punuar pr mua, me prjashtimin tnd. T gjith! Dhe t gjithv u kam dhn t njjtn pag. M n fund dhe ti do t punosh pr mua, madje n kt or!” –erdhi zri i mekatit, i mbingarkuar me ngazllim.
    “Por, derisa un t punoj pr ty, ti nuk mund ta sjellsh vdekjen mbi mua, apo jo Mkat?”

    Mkati, po ashtu si Luciferi, ra n qetsi.

    “Do t gjendet nj mnyr. Dhe kjo mnyr do t gjendet sot!” – fishklleu Mkati. “Ti do t mkatosh. Ather un do t sjell vdekjen mbi ty dhe do t ta jap t plot pagn tnde!”
    “Jo, un nuk do t kem t bj me ty n cshtjen e disa mkateve. Nqs un do t kem t bej me ty ndonjher, kjo nuk do t jet vetm pr disa mkate, por pr t gjith mkatin.”
    Ather erdhi nj thirrje tjetr e gzimit histerik. “Po! Oh, po! Bj kshtu, Marangoz. Ma premto kt. M thuaj se ti do t kesh t bsh me mua n lidhje me t gjith mkatin. T gjith mkatin e t gjith njerzimit. Me t gjith mkatin q ka qn m par ose q do t jet m pas – n tok, nn tok, mbi tok, mbi qiej dhe n t gjitha mbretrit e t gjitha principatave dhe fuqive. Un me knaqsi do hiqja dor nga gjith preja ime, vetm t t shihja ty se si bhesh...un!”
    ”M dgjoni tani, Mkat, Lucifer dhe Bot! Kt dit un jam marr me hebrenjt. Kt dit jam marr me johebrenjt. Tani sht rradha juaj q t merreni me mua o qytetar t errsirs dhe klani i ferrit.”
    Ai q qndonte tani para meje ishte Mkati i mishruar.

    Un urdhrova: “Ju, burimi i gjith ligsis, qndroni ktu dhe m dgjoni.”
    Prsri erdhi klithma e ngazllimit:
    “Po”- u prgjigj Mkati- “Ne, armiqt e Zotit, po presim fundin tnd! Ja ku jemi ne t gjith q kemi infektuar qllimin e Marangozit!”
    Ather un ju drejtova Engjllit t rn: “Afrohu, Lucifer. Shum koh m par ti ishe shrbtori im. Tani, ti je pikrisht kapiteni i ushtris s t mallkuarve, dhe nuk pret gj tjetr vecse mallkimin tnd. Gnjeshtar i gnjeshtarve, princ i gjith errsirs, drejtues i sistemit botror, kreu i t gjitha feve, qeverive, shkencave, modave, edukimeve dhe tregtive – ti je mburrur se ke mposhtur njeriun. Jo, nuk sht kshtu, sepse sht pikrisht nj njeri ai q t komandoi q t vish ktu. Ti do ta zbulosh se je vecse drejtuesi i asgjs."
    “Bot, afrohu. Ti je ai q e sjell njeriun n grackat e para t tij. Ti je farktuesi i vargonjve t njeriut. Silli ktu zinxhirrt e tu. Prpara se un t marr frym pr t fundit her, ato do t jen zinxhirrt q do t t lidhin ty.”
    “Ejani tek Kryqi im. Secili prej jush sht mburrur se ka infektuar qllimin tim. Ju jeni mbledhur ktu q t kndoni kngn e cjerr t fitores dhe t vallzoni mbi varrin tim. Vshtroni, un do t thrras dik tjetr q t vij dhe t qndroj afr Kryqit tim.”
    Luciferi u kthye dhe filloi t qesh.
    “Galileas i mjer!” – prgjigj Luciferi me sarkazm kafshuese – “Ti do t thrrassh para teje, vet dshtimin tnd m t madh! Ti do t sjellsh ktu prpjekjen tnde t dshtuar pr shptimin e njeriut. Asnjher nuk ka pasur nj dshtim kaq t madh! Ti do t sjellsh n kt vend prpjekjet e tua pr t sjell shpengim tek njeriu. Prpjekja jote e dshtuar pr t mbrojtur njeriun, nuk solli vecse shtypjet m t kqija pr njeriun. Le t jet pra pamja jote e fundit, Marangoz, ajo e prpjekjes sate tragjike pr t fshir mkatet e llojit njerzor.”
    Duke injoruar llomotitjet e princit t ksaj bote, un brtita: “Eja para meje, Ligj! Ligj, zr vendin tnd para Kryqit tim.”

    Kapitulli 27

    Ligji u shfaq.
    Ligji – i ashpr, i ftoht dhe i ngurt – gjeti rrugn deri afr Kryqit tim.
    Por, ishte Bota ajo q foli tani: “Njerzit u prpoqn kaq shum pr t jetuar sipas urdhrimeve t tua, Ligj, dhe shumica jo vetm q u mposht, por gjithashtu u dekurajua. N dshtimin e tyre, ata gjetn mbrojtje tek un, Sistemi Botror!”
    Un thash: “Ligj, eja dhe m sill t gjitha listat e tua t pafundme me rregullat se cfar duhet dhe cfar nuk duhet t bjn njerzit.”
    Bota prqeshi: “Sa m shum q ata prpiqeshin q t bnin veprat e mira, aq m tepr trhiqeshin n t anasjelltn”
    “Dhjet gjra q ndalohen,” – u tall Luciferi. Ai shtoi me habi t shtirrur: “Jo, jo dhjet! Gjashtqind e tridhjet gjra q njeriu duhet t bj ose t mos bj! Dhe le t mos harrojm dhe hnat, muajt, ditt, stint dhe Sabatin. T gjitha nevojiteshin pr shptimin e njeriut.”
    “Po,”- ndrpreu me krenari Mkati, “por fuqia e mkatit ishte shum her m e madhe se sa ato urdhrime.”
    Pasi foln ata, un ju kujtova atyre nj gj q ata nuk e kishin prmendur: “O armiq t racs s Adamit, ju harruat qengjin!”
    Luciferi ra n qetsi. Un vazhdova: “Madje as vdekja nuk mundi t deprtonte brenda dyerve t lyera me gjakun e qengjit.”
    “E vrtet, Marangoz.” – trumbetoi Luciferi – “po mos harro se biri im, trashgimtari im, do t vij ktu n kt moment. Ather do ta shohim se kush e ka fitoren finale. Ashtu si t gjith qengjat para teje, ti Marangoz do t vdessh kur Vdekja t vij ktu! Ather dhe t gjitha prpjekjet e tua t zbehta do t vdesin bashk me ty.”

    Kapitulli 28

    “Un kam nj pyetje pr t gjith juve q ju kam thirrur t vini ktu: A e dini se cfar jeni ju?”
    “Ne jemi armiqt e tu.” – shpalli Mkati. “Dhe ne jemi ktu q t t shohim se si po vdes.”
    “Un nuk kam armiq ktu.”- u prgjigja un.
    Ata q ishin afr Kryqit tim nuk e kapn se cfar doja t’u thoja.
    “T gjith ju q jeni ktu, nuk keni qn kurr armiqt e mi. Ju jeni armiqt e njerzimit. Ju jeni ata q keni devijuar racn e Adamit. Pr asnj moment, asnj nga ju nuk ka qn armiku im!”
    “Por, ti ke nj armik” – korrigjoi Mkati.
    Me kt thnie, Mkati ndjeu se nj krijes e tmerrshme po afrohej aty.
    “Po, ke nj armik, Marangoz, dhe ai po vjen ktu tani! Vdekja sht afr!”
    “Po.”- u prgjigja un – “Vdekja sht shum afr!”
    “Eja, Vdekje!”- thirri Mkati. Ai ulriu: “Ja ku po vjen ai q mund t vras Zotin!”
    Luciferi foli: “Tani q jeta po rrjedh jasht teje, Bir i Perndis, ja ku po vjen ai q do t ta vjedh frymn tnde t fundit. Ather, ti do t kesh mbaruar prgjithmon. Oh, cfar momenti i bekuar. “ lshoi fjalt e poshtrsis Luciferi.
    “Nuk do t ket m hyjni”- vazhdoi ai. “Universi do t ket vetm forma t ulta jete dhe formn e lart t vdekjes. Vdekja do t triumfoj mbi jetn. Vdekja do t jet sunduesi suprem.”
    “Biri i Perndis,” – vazhduan torturuesit e mi. “”Krijimi yt, si i dukshm dhe i padukshm, do t bjer n qefinin e prjetshm t Vdekjes dhe nn ligjin e tij”
    “Ju nuk i dini t gjitha,” u prgjigja un. “Kur t arrij Vdekja, un do ti bj atij nj sfid.”

    Dhe si i thash kto fjal, bota e padukshme filloi t venitet. Un u ktheva prsri n realitetin e kohs dhe t hapsirs.


    (vazhdon...)
    Ndryshuar pr her t fundit nga Matrix : 04-03-2006 m 14:16
    Krishti: Ne Qiell me lavdine Hyjnore, ne toke me perulesine e sherbetorit!

  18. #18
    Paqe! Maska e Matrix
    Antarsuar
    02-11-2002
    Vendndodhja
    N Zemrn e Hyjit!
    Mosha
    41
    Postime
    3,123
    Kapitulli 29

    “Zot!”
    Ishte kusari.
    Fytyra e tij ishte njtur, syt e tij ishin nxir, vshtrimi i tij ishte mjegulluar dhe cdo frymmarrje ishte nj betej e vrtet. Un isha i sigurt se kto do t ishin ndr fjalt e fundit q ky kusar do t ishte n gjendje t shqiptonte.
    Koha ime ishte gjithashtu shum e shkurtr. Un mund t nuhasja aromn e keqe t vdekjes q po afrohej.
    Un dgjova nj ton n zrin e ktij kusari q nuk e kisha dgjuar m par, ndonse ishte vetm nj fjal e vetme: “Zot!”
    “Zot, a jemi takuar m par?”- pyeti ai.
    “Ndoshta.”
    “Kur?”
    “Prpara fillimit. Ose mbase n fund. Ose ndoshta pas fundit. Un ec npr korridoret e kohs dhe t hapsirs, duke deprtuar npr t shkuarn dhe t ardhmen, n kt mbretri ose n tjetrn. Un t kam njohur ty q prpara se koha t ekzistonte, t kam njohur prpara se t krijoja, madje para se t thosha: ‘U bft drita!’”.
    Kusari plak tundi kokn, “Un nuk e kam iden se cfar po thua, por e di se askush tjetr nuk ka folur sic flet ti. T krkoj vetm nj gj, Zot: A sht e mundur q n momentin e triumfit tnd, kur ti t hysh n mbretrin tnde, a sht e mundur q ti t mund… t m kujtosh mua?”
    “T t kujtoj ty?”- u prgjigja un.-“Por si mund t t harroj ty? Ti je i pari i shptimit tim. Ti je i pari q un i rrmbeva vdekjes.Ti, prmbi gjith t tjert, je prova e par e shpengimit q un sjell. Si mund t t harroj? Ekziston nj libr q quhet Libri i Jets. Emri yt sht shkruar aty, koh, koh m par.”
    Kusari nuk kuptoi asgj, por brenda pak momentesh, ai do t njihte gjithcka. Ai do t njihte ashtu sic njihej.
    “Zot, un nuk di asnj nga msimet e tua. Un nuk di asnj nga urdhresat e tua. Madje un nuk mundem as t lviz. Nuk ka asnj mnyr se si un t t shrbej ty. Cfar mund t bj un?”
    “Ka vetm nj porosi, dhe ti e ke plotsuar at. Ti ke msuar t m quash Zot. Kshtu, un do t hyj n qnien tnde dhe do t banoj tek ty pr t gjith prjetsin. Kjo sht mjaft pr ty q t njohsh.”
    “Megjithse nuk kam asnj njohuri t asaj q po thua, Zot, dicka brenda meje m thot se sht mjaft. A mund t ta bj prsri pyetjen? A do t m kujtosh mua?”
    Un u sforcova q t mbushesha fort me frym pr her t fundit.
    “Prpara se kjo dit t mbaroj, ti do t jesh me mua, n parajs.”
    “Si mund t ndodh kjo?”
    “Kjo do t ndodh, sepse un t zgjodha ty prpara se t mos ekzistonte asgj, madje as vet asgjja. Dhe emri i par q ishte shkruar n Librin e Jets, u shkrua me dorn time. Dhe, emri yt, kusar, ishte emri i par q u shkrua aty.
    Tani mbylli syt, o i shpenguar. Kur t’i hapsh prsri, hapi n parajs.”
    “Tani sht koha.”
    Skena n kodr filloi t ndryshoj.
    “Tani sht koha q un t thrras ktu vet Vdekjen”

    Kapitulli 30

    “Vdekje, ora jote ka ardhur.”-prshprita un.
    “Eja nga bota e nndheshme. Le t flasim me njri-tjetrin, Vdekje, prpara se t vdesim t dy.”
    “Ai vjen! Ai vjen! Biri im po vjen.” – u corr Mkati.- “Eja biri im, nna jote po t thrret. Eja nga lindja dhe merr me vete cdo gj q sht e flliqur. Eja nga perndimi dhe mblidh cdo gj q sht e ndyr. Nga veriu mblidh cdo gj q sht e keqe. Dhe nga jugu mblidh cdo gj q sht demoniake. Eja nga thellsit e deteve, nga vendet e harruara prej kohsh. Eja nga vendet q kan pushuar s ekzistuari. Eja, o ushtri e ferrit. Eja nga pellgjet m t thella t ndyrsis, t shthurrjes dhe t paturpsis. Mblidh me vete gjith fundrrinat e ferrit, gjithcka q sht e panatyrshme. Sill me vete t gjitha blasfemit e kohs dhe t prjetsis.”
    Me arroganc t kapardisur, Mkati deklaroi: “Un po ndjej ern e ndyr t kalbsis s tij. Askush nuk sht si ai – ai sht m i madhi i t gjith zotave! Ai sht shoqruesi im i prhershm.”
    Sistemi Botror e ktheu mgjan kokn me turp. Principatat, demont e mallkuar, dhe frymrat e ndyra po ngulconin pr t marr frym.
    Asnjher m par nuk ishte mbledhur i gjith mkati n kaq hapsir t vogl. Vet toka u drodh nga tmerri. Yjet dhe Dielli i mbylln syt. Jerusalemi u drodh n terror, dhe po kshtu t gjith pelegrint e Pashks.
    Madje dhe Luciferi e ktheu kokn mnjan.
    N mesin e ksaj skene t pashenjt, u shfaq monstra serafimike- Vdekja!
    “Nuk ka asnj kaq krenar sa ty, o Vdekje. Eja dhe na trego pr madhshtin tnde!”- fola me qesndi.
    “Le ta shohin kta se kush je ti.”- brtiti Mkati me nj krenari t smur pr birin e saj.
    “Ai sht zoti i t gjith zotave. Dgjojeni at. Lreni t’ju tregoj at q sht e vrtet.”
    Vdekja filloi monologun e tij: “Ah, ja ku u takuam srisht, o i ashtuquajturi Zot.”

    Kapitulli 31

    “Un erdha nga zorrt e nns sime, Mkatit, ather kur t takova ty prball gjat rebelimit n mbretrin tjetr. M pas, gjat nats s Pashks, ti m ndalove q t merrja pren time t ligjshme. Un u betova at nat se nj dit ti so t bheshe preja ime. A nuk sht tragjike, Nazareas, q kan ngelur vetm dy zota. Njri jam un dhe tjetri po vdes n nj pem. Ti nuk ke njohur kurr vdekje, o Bir i Perndis. Un nuk kam njohur kurr jet. Un jam e kundrta e gjith asaj q je ti. Zoti q jeton dhe zoti q nuk mund t jetoj! Po i shpenzojm momentet tona t fundit s bashku. M pas do t ket vetm qetsi! M pas do t jem vetm un!”
    Vdekja ngriti kthetrat e tij t pamposhtura dhe brtiti: “M n fund, mbi kt kodr, ti je i imi!”
    “Un, Vdekja, shuaj urrejtjen n zemrn e cdo njeriu.
    Un u jap fund pyetjeve dhe dyshimeve t njerzve, prgjithmon.
    Un jam ai q t moshuarit e prqafojn me gzim.
    Un i jap fund cdo dhimbjeje.
    Un, dhe vetm un, cliroj nga cdo dhimbje.
    M lejo t t them prse vetm un mund t quhem zot:
    Un u jap fund t gjitha luftrave.
    Un i prfundoj t gjitha marrveshjet.
    Ti, Galileas q po vdes, solle drit n krijim.
    Un solla errsirn q kurr s’mbaron.
    Askush nuk ka fituar n debat me mua.
    Ti i solle jetn nj pakice.
    Un u solla fundin t gjithve.
    M t fuqishmit kan luftuar me mua dhe jan mposhtur.
    Nuk ka asnj prjashtim.
    Un i barazoj t gjith njerzit.
    Nuk ka t mdhenj apo t vegjl.
    Ti ke ngritur nj a dy, mbase dhe tre veta nga varri.
    Un kam zhytur miliarda miliardash n varr.
    Askush nuk i ka shptuar kthetrave t mia mbytse.
    Sa e fuqishme sht dashuria?
    Un jam akoma m i fuqishm.
    N kshtjelln time, jeta dhe dashuria do t harrohen.
    Hyjnia do t asgjsohet.
    Asnjher nuk do t rritet m nj far e till.”

    Vdekja po vazhdonte t gjmonte duke u vet-lavdruar.
    “A nuk e sheh se un jam i vetmi q jam i denj pr t’u quajtur zot?
    Ti je Krijuesi.
    Po kush sht m i madh, ai q krijon, apo ai q zhduk nga faqja e dheut?
    M pas, mbretria ime nuk do t ket mbarim.
    Bju tani dshmitar i fundit i cdo gjje q ke krijuar.
    Brenda ksaj ore, s’do t ket vecse nj zot.
    Tjetri do t jet prjetsisht i vdekur.
    Shih rrotull teje, Marangoz. I gjith mkati sht trupzuar ktu.
    Tani, pije kupn.
    Piji t gjitha fundrrinat.
    Ti, q dikur quheshe Zot.
    Bje tnden cdo ndyrsi t mkatit.
    Glltite t gjith ligsin.
    Por, dije se ajo do t jet gllnjka jote e fundit.
    N at moment un do t vij dhe do t t mbuloj me prqafimin tim.
    Dhe do t t shtrngoj aq fort, sa frymmarrja jote e fundit t jet frymmarrja e fundit e t gjith universit.
    M pas do ta kurorzoj veten time zot, duke vallzuar mbi varrin tnd.
    Askush nuk do t ngelet gjall me prjashtim t atyreve q nuk mund t jetojn. Ai q sht prjetsisht i vdekur, do t sundoj mbi gjithcka. Un do ta ngre mbretrin time n nj vend ku t gjith qytetart jan pa frym.”

    Mkati ishte n ekstaz ndrkoh q Vdekja ishte dehur me krenarin e vet.
    “Marangoz, ti ke deklaruar se ke vetm nj armik dhe gjith t tjert s’jan vecse kundrshtar t njerzimit. Kjo sht e vrtet! Ata kan triumfuar vetm mbi gjrat e Adamit. Por, tani m shiko mua, armikun tnd. Un jam fitimtar mbi ty!”
    “Vdekje, a mbarove me vet-ekzaltimin tnd?”- pyeta un.

    Kapitulli 32

    “Sundues serafimik i bots s nndheshme, a je ti i barabarti im? Kshtu mendon?
    Ti thua se mund t vrassh dhe Zotin, apo jo?
    Por, nga ato q the, vetm njra sht e vrtet: Ajo q kjo sht beteja finale.
    Jeta kundr Vdekjes.”
    “Vdekja kundr vet Jets s Prjetshme” – tha Vdekja me kmbngulje. “Beteja jon finale. Nqs un fitoj, kjo do t jet rrnjosja e jets s Zotit.”
    “Dhe nqs humbet, rrnjosja e vdekjes!”-shtova un.
    “Kjo nuk mund t ndodh kurr.”- ulriu Vdekja. –“Un do ta vras jetn hyjnore dhe ajo nuk do t njihet kurr m.”
    “Kjo sht ajo q do t ndodh, apo ajo q thua ti se do t ndodh?”- u prgjigja un.
    N at moment, Kupa u shfaq.
    As Vdekja madje nuk mund t shihte brenda helmit t ndyr q ishte aty brenda.
    Vdekja filloi t kndoj si i cmendur, me nj gzim pervers:
    “Ora ime, ora ime.
    M n fund, ora ime. Ora e fundit q do t jet ndonjher.”
    “Vdekje, po t pyes nse ti mund t m vrassh.”
    “Po, po”- shkumzoi ai me nj ngazllim t cmendur- “Un mundem, un mundem!”
    “A mund t m vrassh, pa Kupn?”

    Vdekja angulloi dhe ra n qetsi.
    “Ather, mos e harro kurr: Esht vetm me vullnetin tim q kjo kup sht ktu!”
    N at moment, kupa u drejtua q ta derdhte prmbajtjen e saj tek un. Trbimi i cdo mkati filloi ta mbushte cdo qeliz t trupit tim. Zemra dhe me pas mendja ime filloi t ligshtohej. Un, q kurr nuk kisha mkatuar, q isha i panjohur me shkeljet, po bhesha n moment, nj me mkatin.
    Fundi im ishte tek dera. Un jo vetm q kisha marr mkatin brenda meje, por po bhesha mishrimi i tij. Un e dija se jeta ime nuk do t duronte dhe shum.
    Kur thirra me forc brenda tmerrit tim, Vdekja e kuptoi se kishte ardhur casti i tij.
    Vdekja ather ulriu tingullin e tij djallzor dhe u sul drejt meje.
    Trupi dhe shpirti im ishin ndezur flak nga ajo q tani po deprtonte n t gjith qnien time. Me nj trup n flak, un e dgjova veten time t thrriste:
    “Kam etje!”
    Nj nga ushtart rrmbeu nj sfungjer, dhe n aktin e vetm t mshirs s asaj dite, e zhyti sfungjerin n ver t thartuar dhe filloi t krkonte dicka q ta ngrinte deri tek buzt e mia.
    Ai moment ishte pamja ime e fundit.
    Gjoni, me kujdes, kishte car drejt kodrs dhe po rrinte afr nns sime.
    “Gjon, kjo sht nna jote tani.
    Nn, ky sht tani biri yt.”
    Pamja ime humbi. Un isha verbuar nga prmbajtja q u derdh n shpirtin tim. Pr nj moment, un nuk do t isha m njeri.

    Un…do t isha… mkat!

    Kapitulli 33

    “Un kam jetuar prpara se ti t kishe ekzistuar.”- i thash Vdekjes kur ai m shtrngoi nn kthetrat e tij. “Vdekje e mjer, ka gjra q kan ndodhur prpara se ti t ekzistoje, pr t cilat ti nuk di asgj.”
    “Kjo nuk ka rndsi.”- u mburr Vdekja.
    “Kjo sht e vetmja gj q ka rndsi” – u prgjigja un.
    N at moment final, un i urdhrova t gjith ata q ishin t pranishm nga realiteti i padukshm: “Eja ktu, Sistem Botror. Eja brenda vet qnies sime.
    Ti, Bot, do t vdessh bashk me mua!
    Lucifer, principata dhe fuqi, dhe t gjitha ato q ti drejton, ejani brenda meje.
    Ligj, ti u prmbushe, tani eja brenda gjirit tim.
    Rac e Adamit, gjithka q u prek nga Rnia, dhe vet krijimi, ejani brenda meje dhe bhuni nj me mua!
    Vdekje, beju shrbtori im: Bj t vdes cdo gj q tani sht nj me mua!
    Eja, fe! Ajo q prpiqet pr t br mir, por q dshton gjithmon, eja.
    Vdekje, merre fen, njeriun e vjetr, dhe natyrn egoiste dhe bji ato pret e tua.
    Vdisni mbi Kryqin tim. Ejani, t gjith ju, vdisni n mua! Ju tani keni takuar fuqin m t madhe shkatrruese n krijim – Kryqin tim!
    M o n vdekje, po t urdhroj. Vdekje, m shih: Un jam br Rnia!
    Cdo gj q sht krijuar sht kryqzuar n mua.
    Oh, ka ngelur vetm njri!
    Vdekje, pasi ta marrsh frymn time t fundit, kam nj supriz dhe pr ty.
    Vdekje, ti tani je i imi!” – brtita triumfalisht.

    Kapitulli 34

    Dhe si Vdekja m mbshtolli me veten e vet, para se t shuhej dhe thngjilli i fundit i jets sime, i pshprita Vdekjes: “Ti nuk je Vdekja. A nuk sht dikush m i madh se ty?”
    “Askush” – shkumzoi Vdekja.
    “A nuk ekziston dikush q mund ta coj dhe Vdekjen n vdekje?”
    “Nuk ekziston asnj q mund ta bj kt!” - brtiti Vdekja.
    “Nuk sht e vrtet.” – u prgjigja un- “Ti e ke thirrur veten Vdekje pr nj koh t gjat, por un kam qn shum koh prpara teje. Un po t them tani dika q ti nuk e di. Un jam maskuar. Ti, Vdekje, nuk je vese nj hije. Ti nuk je fare vdekje. Ti s’je vese nj piktur e imja. Jo, Vdekje, ti nuk je vdekje aspak. Un jam jet, kjo sht e vrtet, por un jam gjithashtu ai q sht vdekja e vrtet. Dhe n kt moment final, un jam vdekja jote.
    Oh, Vdekje, tani t pret habia. Dikush sht m i madh se t gjitha deklaratat e tua mburravece. Ai q mund t vras Vdekjen, sht vdekja e vrtet. Sot, un po t vras, Vdekje. Ti mendove se erdhe pr mua, por n fakt isha un ai q erdhi pr ty!
    Ather kur ti Vdekje t kesh vdekur, ather dhe mkati do t ket vdekur gjithashtu, bashk me principatat, fuqit, botn, racn e Adamit dhe ligjin. Kur Vdekja t vdes, ligji do t jet prjetsisht i vdekur. Kur Vdekja t vdes, krijimi do t takoj fundin e tij. Dhe n qoft se Vdekja ka vdekur, ather, kush do t’i mbaj varret? Do t ket jet pr t gjith ata q ishin dikur preja jote.
    Vdekje, m dgjo, do t ket vetm nj q banon n mbretrin e t vdekurve! Ai do t jesh ti!”

    Vdekja filloi ta ndjente se si fuqia po i shterronte. Syt e tij shndrritn n tmerr.
    “Un kam kryqzuar botn, un kam kryqzuar Mkatin, un kam kryqzuar Ligjin, un kam kryqzuar racn e Adamit, un kam kryqzuar krijimin dhe kam kryqzuar cdo gj tjetr q n kt or hyri brenda meje.”
    Vdekja brtiti:”Mua m mjafton vetm fakti q po vras Galileasin. Kjo knaqsi m mjafton. Le t mbaroj, ktu dhe tani, por Marangoz, ti do t dergjesh n varr, afr meje.”
    Vdekja vazhdoi t brtiste gjithnj e m fort duke u zhytur n varrin e tij. Fjalt e tij t fundit, n kulmin e dshprimit, ishin: “N qoft se un do t mund t t mbaj ty pr tre dit, Marangoz, ather do t t mbaj prjetsisht.”
    Kur gjithka e imja, q nuk ishte mkat, ishte larguar nga un, un thirra:

    Eloi, Eloi, Lama sabachthani

    Dikush q ishte aty afr mendoi se un po thrrisja Elin.
    Ushtari kishte gjetur nj deg hisopi dhe po bhej gati ta ngrinte sfungjerin drejt buzve t mia.
    “Ndal!”- tha dikush- “Le t shohim nse vjen Elia dhe e shpton.”

    Nj sken e fundit m kaloi prpara. Pash se si gjith krijimi dhe cdo gj q ishte brenda tij, vdiq n Kryqin tim, dhe m pas dgjova zrin e Atit tim:
    “T lumt, Biri im i dashur dhe besnik.”

    Pasi dgjova fjalt e Atit tim, un brtita:

    Mbaroi!

    N sekondn e fundit t jets, un e lshova hyjnin time tek Ati.

    At, n duart e tua, e dorzoj frymn time.


    Kapitulli 35

    Perdja e hyrjes tek e Shenjta e t Shenjtave u ca prmes dhe copat e drurit u prplasn me dyshemen posht.
    Menjher, reja e madhe dhe e zymt q ishte mbledhur prreth Golgathas u zhduk.
    Pr her t par, Pashka u kalua n kaos. Priftrinjt t tmerruar po prpiqeshin t gjenin ndonj mnyr pr t mbuluar hyrjen pr tek e Shenjta e t Shenjtave, duke klithur: “Mos shikoni tek e Shenjta e t Shenjtave!”
    Kur i than se hyrja e s Shenjts s t Shenjtave, ishte e dukshme pr njerzit e zakonshm, Kajafa u mundua ta fshihte panikun e tij.
    N t njjtin moment, n vendet qiellore, Kerubint e fuqishm bashk me shpatat e tyre t zjarrta q nuk pushonin s rrotulluari (t cilat ruanin dern midis dy mbretriv q nga koha e Rnies), fluturuan me tmerr, sepse dera u zhduk papritmas.
    Q nga koha kur Adami nga toka dhe Zoti nga qielli, ecnin s bashku n kopsht, nuk kishte pasur m shkmbime midis dy botve.
    Engjjt, po aq t tmerruar sa Kerubint, erdhn tek vendi bosh ku ishte dera ruajtse. M n fund, kur kurioziteti i mposhti ata, ngjjt me ndrojtje po zgjateshin pr t par vendin q pr kaq kohe kishte qn i vulosur.

    Kapitulli 36

    Ishte ora tre e pasdites.
    Un kisha qn n Kryq pr gjasht or.
    T dnuarit me kryq, asnjher nuk vdesin brenda nj kohe kaq t shkurtr, sepse qllimi i kryqzimit ishte q t ekzspozonte nj vdekje t ngadalt dhe t pamshirshme.
    I pasigurt se dikush mund t vdiste kaq shpejt, ushtari ngriti nje hesht dhe shpoi brinjn time.
    Un u shpova n t njjtin vend ku shum koh m par, un kisha marr brinjn e Adamit pr t krijuar nusen e tij.Njeriu i dyt, i cili ishte kreu i nj race t re, kishte gjithashtu nj grua brenda tij. Brenda pak ditsh, kjo grua hyjnore, do t dilte nga un.
    Dhe si ushtari hoqi heshtn nga brinja ime, fillimisht rrodhi uj dhe m pas gjak – kshtu u plotsua ajo q i kisha thn Zekerias.
    Kur mbrmja dhe ora e ritualit t Pashks po afrohej, ushtart romak morn shufra hekuri dhe goditn kmbt e dy kusarve q ishin akoma gjall. Kmbt e tyre u thyen dhe q t dy vdiqn brenda nj casti nga asfiksimi. Meqnse un kisha vdekur, dhe ata e kishin provuar kt, kmbt e mia ngeln t pathyera, duke plotsuar kshtu profecin time se asnj nga eshtrat e mia nuk do t thyhej.
    M n fund, gjithcka kishte mbaruar, por kush do te vinte pr t marre trupin tim? Pr aq sa romakt mund t kujdeseshin pr t, ai s’ishte vecse mish pr korba.
    Nna ime kishte mbajtur vigjiljen e Pashks , s bashku me Marian, motrn e saj dhe Maria Magdalenn.
    Dikush nga Sinedri, me nj kuraj t fort dhe besim, po bhej gati pr t krkuar trupin tim.

    Kapitulli 37

    Megjithse Pashka po afronte, njri nga burrat e Sinedrit kishte ardhur n kodr pr t krkuar trupin tim. Ishte Jozefi nga qyteti i afrt i Arimates. Ai nuk guxoi pr t ardhur shum afr t vdekurit, por u krkoi ushtarve q t mund t merrte kufomn time.
    “Vetm Pilati mund ta lejoj kt.”- kundrshtoi njri nga ushtart.
    Jozefi, nj njeri i mir dhe i dashur, nuk kishte qn i pranishm n gjyqin tim. Ai e sforcoi veten dhe shkoi tek Pilati dhe i krkoi trupin tim. Kur Pilati dgjoi se un kisha vdekur tashm, ai nuk mundi ta besoj.
    “Askush nuk ka vdekur kaq shpejt n kryq.”- tha ai.
    Njri nga rojet u prgjigj: “Zotri, brinja e tij u shpua; ai ka vdekur. Un isha aty.”
    Me kt fjal, Pilati i dha Jozefit lej pr t hequr trupin tim.
    Menjher pas ksaj, nj antar tjetr i Sinedrit, dikush q quhej Nikodem, u bashkua me Jozefin dhe shrbetort e tij. Koha po vraponte shpejt dhe kshtu ata nxituan drejt Golgothas pr t marr trupin tim.
    Forcrisht, nj roje i shkuli kunjat nga kmbt e mia. M pas, duke u ngjitur n pem, i preu litart q e mbanin trupin tim tek trau i kryqit. Trupi im i pajet ra prtok.

    Me dhimbje dhe keqardhje, Nikodemi dhe Jozefi, bashk me shrbtort e tyre, e vendosn trupin tim n nj savan t linjt, t gjat dhe t bardh, q e mbuloi t gjith trupin tim.Disa vjet m par, Jozefi kishte bler pr veten dhe familjen e tij nj varr q nuk ishte prdorur akoma. Varri ishte afr Gjethsemanit dhe vendit ku un isha kryqzuar.Duke qn se vetm pak momente ndanin nga Pashka, shrbtort nxituan pr tek varri i Jozefit dhe e vun aty trupin tim, s bashku me mirra dhe aloe.
    Vetm pak metra larg ktyre burrave, ishte nna ime, duke u munduar t sigurohej se ku ishte vendi q un po varrosesha. Bashk me nnn time, ishin Maria Magdalena dhe Maria nna e Jakobit t ri dhe Jozefit.Para se t largoheshin, Jozefi nga Arimatea i vuri shrbtort e tij q t rrokullisnin nj gur t madh n hyrjen e varrit tim.

    Askush n t gjith universin nuk mund ta kuptonte se cfar dergjej n at varr n at mbrmje.
    Vet krijimi ishte n at varr, duke pritur lindjen e nj krijimi t ri. Krijimi i ri nuk do t krijohej n shtat dit, por n tre, dhe fillimi i tij do t ishte pikrisht n at varr. Ai krijim i ri do t lindte brenda nj casti nga nj shprthim i drits dhe i fuqis.
    T gjitha fuqit e errsirs, Bota, Mkati dhe Ligji ishin n at varr. Po kshtu dhe raca e hebrenjve dhe e johebrenjve, i gjith njerzimi. Por m e rndsishmja nga t gjitha ishte se vet Vdekja dergjej aty e ftoht dhe e heshtur.

    T gjitha ishin duke pritur – duke pritur triumfin e tyre ose timin.

    A do t ringjalleshin vall fuqit e errsirs? Apo kjo do t ishte fitorja gjith-konsumuese e Vdekjes dhe mbarimi i jets prgjithmon?

    Apo?

    Mos vall ishte e mundur q asgj nuk do t ndodhte?

    Kapitulli 38

    “Kan kaluar vetm disa sekonda sipas kohs njerzore dhe shum gjra po ndryshojn”
    “Un s’mund t bj gj tjetr vecse t habitem,”- u shpreh njri nga ngjjt. –“Mos vall zhdukja e ders do t thot se ne do t jemi n gjendje q t shkojm e t vijm n tok, ashtu sic bnim me Adamin?”
    “Apo m shum se kaq,”- pyeti nj tjetr. –“A do t shohim qnie t vdekshme q hyjn n mbretrin e frymorve?”
    “Un nuk mund ta imagjinoj kt,”- u prgjigj njri nga ngjjt.
    “Mbase ke t drejt.” – ra dakord nj tjetr.

    Pas ksaj ishte nj pauz. T gjith ngjjt shihnin nga vendi i ders dhe drejt toks.
    Nj ngjll i alarmuar, kapsiti syt dhe thirri: “Cfar sht ajo q po shoh? Cfardo q t jet, ajo u shfaq pikrisht n kt moment dhe duket sikur po vjen ktej.”
    “As q mendohet q nj njeri i rn t mund t hyj n vendet qiellore!” – brtiti nj ngjll i shqetsuar. – “Por cfar sht ajo?”
    “Nuk e kam iden,”- u prgjigj nj ngjll tjetr.
    “A mund t jet nj ngjll i nj lloji q ne nuk e njohim?”
    “Jo, nuk ka mundsi. Esht shum i ndritshm pr t qn nj ngjll.”
    “Mbase sht njri nga Kerubint e zhdukur?”
    “Jo, sht shum m i ndritshm se dhe ata. Prvec ksaj, Kerubint jan t egr, ndrsa ky po shpreh nj gzim trulloss. Nuk mund t jet Kerubin.”
    “Nuk mund t jet njeri, apo jo?”
    “Pa tjetr q jo! Njerzit e rn nuk lejohen t hyjn n mbretrin e gjrave frymore, n asnj rast. Por, cfardo q t jet, sht duke ardhur ktej.”
    “Ather ne duhet t prgatitemi pr t’u larguar.”
    “Pse?”
    “Sepse, fardo q t jet, kaq i ndritshm dhe i shenjt, ne nuk do t kemi asnj t drejt q t qndrojm n pranin e tij.”
    “Cfardo qoft, ai po bn shum zhurm.”
    “M thoni shpejt, kush ka qn n mbretrin ton m par?”
    “Ka qn Enoku.”
    “Po tjetr?”
    “Moisiu pa brenda mbretris son, por nuk hyri.”
    “M pas ishte ajo vizita e Isaias.”
    “Po, por ai qndroi vetm tek cepi i t Shenjts s t Shenjtave.”
    “Elia.”
    “Jo, Elia pa nj ushtri ngjjsh gati pr betej, por nuk hyri brenda.”
    “Dikush tjetr?”
    “Solomoni e pa mbretrin ton. Davidi po ashtu i hodhi syt ktu.”
    “Por askush nuk ka hyr brenda?”
    “Jo, me sa m kujtohet mua.”
    Shkojeni kt. Ai duket shum i vendosur pr t ardhur ktu, duke u ngjitur npr shkallt qiellore.
    Ai pengohet, vrapon dhe pengohet prsri. Shihni...tani po krcen. Ai po vjen pikrisht ktu... po hyn brenda!”
    “Un nuk kam par kurr nj sjellje t till,” – u shpreh njri nga ngjjt.
    “Sic u thash, do t na duhet t gjejm nj vend tjetr pr t jetuar. Pr arsyen e vetme sepse nuk mund t rrijm afr nj pastrtie dhe shenjtrie t till.”

    Pr momentin, gjith ushtria ngjllore ishte vendosur n vendin e hyrjes s pambrojtur pr n vendet qiellore. “Cfar drite!” . Engjjt ishin shtangur nga tmerri kur tjetri po afrohej gjithnj e m shum.
    “Ai sht i tejdukshm,” – thirri njri nga ngjjt. – “Un mendoj se ai mund t’i shoh t dyja mbretrit.”
    “Un mendoj se ai u prket t dyja mbretrive.”
    “Kjo nuk sht e mundur.”
    “Jo, t paktn nuk ka qn e mundur deri para pak castesh.”
    “Nuk ka asnj dyshim se ky q vjen, sht m se i sigurt se e ka t drejtn pr t qn ktu.”
    “Cfar drite!”- prsriti njri nga ngjjt.
    “Un besoj se ai mund t na shoh!”
    “Por si sht e mundur kjo? Ne jemi t padukshm.”
    “Un mendoja se dicka e ngjashme do t ndodhte n qoft se muri midis dy mbretrive do t shembej- dhe n fakt ky mur u shemb...”
    “Sa po m mungon dera...” tha nj ngjll shum i shqetsuar.
    “Mua nuk po m plqen kjo carje... kaq e pambrojtur...” – ra dakord nj tjetr.
    “A mundeni ta dgjoni at? Mua m duket sikur po na flet.”
    “A nuk na lejohet q t paktn njri nga ne t nxjerr shpatn?”
    “M thuaj, cfar mund t bnte shpata n kt rast” - deklaroi nj tjetr.
    “Mos ndoshta ky sht fundi?”
    “Mua m ngjet m shum me fillimin. Drita e tij po bhet gjithnj e m e fort.”

    Engjjt filluan t mbulonin syt.

    Kapitulli 39

    A jeni q t gjith ju, ngjj ? - pyeti ai.
    Po na flet ne ! - brtiti njri nga ngjjt.
    “A jam un nj ngjll?”
    Krijesa q po afrohej, u ndal dhe pa me kujdes rreth e rrotull.
    “Jo, un besoj se nuk jam ngjll. Mendoj se dikur kam qn qnie njerzore. Por, oh, m shihni tani!”
    “Un nuk kam par kurr kaq pafajsi, pastrti dhe perfeksion.” – pshpriti njri nga ngjjt. – “Duket sikur ai nuk sht i vetdijshm se sa i bukur sht dhe sa e ndritshme sht drita e tij.”
    “Ku jam une? Cfar po bj ktu? Kush jeni ju? Ju lutem, m thoni far jam un?”
    “A mund t guxojm t flasim me t?”- pyeti nj ngjll tjetr.
    “Ju nuk keni par asgj si mua, apo jo?”
    “Ti je i pari.”- belbzoi njri nga ngjjt m n fund. “Por, kam iden se nuk do t jesh i fundit. Prsa i prket asaj se far je, un do doja t ta thoja, por un nuk e di se far apo kush je ti.”
    “Ai me tha se do t jem ktu sot. A sht kjo e sotmja?”

    M n fund, gojt e ngjjve u hapn.
    Njri prej tyre tha: “M n fund e kuptuam se kush je ti!”
    Dikush tjetr tha: “Kjo nuk sht e mundur. Mbi t gjitha, kujtohuni se cfar ishte ai. Ai ishte vetm nj kusar plak. Ai kusari plak, hileqar dhe mashtrues.”
    “Tani m’u kujtua!” brtiti kusari. “Dhe oh, oh, oh, Ai m kujtoi mua!”
    “E dim se kush je tani, o i dashur. Por ne jemi pak t habitur se far ke qn kt mbrmje.”
    “Un jam nj kusar. Apo isha i till? Cfar jam tani?”
    “Ti je i pari i t shpenguarve”
    “Ti je vepra e puns shpenguese t Krishtit.”
    “Kjo sht pikrisht ajo se far jam!”- brtiti ish-kusari.
    “Kam nj pyetje tjetr. A jam aq i bukur sa mendoj se jam?”
    Je m i bukur nga sa mendon. - u prgjigjn ngjjt n korr.
    Jam kaq i ndritshm sa jeni ju ? - pyeti prsri.
    Jo. Shum m tpr. Shum, shum m tepr. Ne asnjher nuk kemi qn kaq t ndritshm.
    Asnjher m par nuk kam qn n gjendje q t shoh vende q nuk mund t shihen, - vuri re kusari me habi. – A jeni t sigurt se un jam i vetmi i llojit tim ?
    Po. - u prgjigj njri nga ngjjt. – Por ne presim shum t tjer nga lloji yt.
    Ti je i pari nga specia jote, - e informoi nj ngjll tjetr.
    “Un mendoj se vdiqa.”- tha kusari.-“Isha n nj kryq vetm pak momente m par. Tani, m shihni! A jam un n...n Parajs?”
    “Kjo sht m e pakta e Parajss.”- u prgjigj nj ngjll. “Dhe ndoshta do t jet akoma m tepr se kaq. Do ta msojm brenda tre ditsh. N fakt, me ardhjen tnde ktu, ne jemi t sigurt se kjo do t jet shum m tepr se sa Parajs- brenda tre ditsh.”
    Me kto fjal, ky fmij i Zotit, rrmbeu njrin nga ngjjt e tmerruar, e prqafoi at dhe filluan t vallzojn.
    “Engjjt nuk vallzojn.”- u mundua t ndrhynte njri nga ushtria qiellore me ashprsi.
    “Por, do t vallzojm tani...”- tha nj tjetr me buzqeshje.
    “Un nuk e di se kush jam, Un nuk e di se ku jam. Un nuk e di se far jam. Por e ndjej se nuk jam ai q kam qn- dhe q jam i mrekullueshm dhe i bukur,” – brtiti ai.

    Papritmas, ai ndaloi. “Ai q po vdiste afr meje m tha se un do t isha bashk me t n parajs, por ai m prmendi dhe dicka n lidhje me nj libr. Nj Libr t Jets. A ekziston dika e quajtur Libri i Jets? Oh, dhe dika tjetr, ne lidhje me at q do t njoh ashtu si njihem.”
    Kur dgjuan kt, ngjjt vrapuan drejt Librit t Jets. Ashtu sic e kishin pritur, emri i par i shkruar n at Libr, ishte emri i kusarit.
    Engjjt filluan t lshojn lavdrime t shoqruara m gjmime t qeshurash. Ata shprthyen n nj kng entuziaste q rrall her ishte dgjuar m par.
    “Un jam i pari i far?”- pyeti ai.
    “Ti je i pari i atyre pr t cilt ne kemi pritur prgjat epokave. Ne kemi pritur shum q kjo dit t vinte.”
    “Nj pyetje t fundit: Ju quheni ngjj. Por un si quhem?”- pyeti ai.
    “Ti quhesh i shenjt”.

    Kapitulli 40

    A sht dielli ai q po lind? Ai sapo ka filluar t ngrihet mbi kreshtat e maleve. Un po ndjej lkundjet e nj trmeti.
    Duhet t jet e diel n mngjes!

    (Vazhdon...)
    Ndryshuar pr her t fundit nga Matrix : 06-03-2006 m 11:10
    Krishti: Ne Qiell me lavdine Hyjnore, ne toke me perulesine e sherbetorit!

  19. #19
    Paqe! Maska e Matrix
    Antarsuar
    02-11-2002
    Vendndodhja
    N Zemrn e Hyjit!
    Mosha
    41
    Postime
    3,123
    Kapitulli 41

    Nna ime, Maria, kishte kaluar nje nat t tmerrshme, t mbushur me imazhet e momenteve te mia t fundit n kt jet, t varrimit tim t nxituar dhe t gurit t madh q ishte vendosur n hyrje t varrit tim.
    E shtuna ishte dita m e uditshme nga t gjitha,- u kishte thn miqve t saj. Maria Magdalena e kishte prshkruar akoma m mir: Dukej sikur gjith universi ishte ndalur dhe gjithka n krijim dukej sikur priste t ndodhte dika.
    Nata e s shtuns do t ishte po aq e rregullt sa ajo e s premtes. Dshprimi dhe humbja e do shprese, i kishte gllabruar t gjith pasuesit e mi. Por sa pr Marian, pr Magdalenn dhe pr t gjitha grat e tjera, t gjitha mendimet e tyre rrotulloheshin rreth gurit t madh. Nikodemi dhe Jozefi i kishin paralajmruar grat: N asnj mnyr nuk duhet t shkoni tek varri, deri t dieln.
    Pr Maria Magdalenn, vizitimi i atij varri ishte qllimi i vetm q asaj i kishte mbetur n jet. Ashtu si grat e tjera q kishin par trupin tim se si vihej n varr, ajo kishte par se si nj grup burrash t fuqishm kishin rrokullisur nj gur t rrumbullakt aty. Grat kishin par se si guri ishte puthitur pas nj ndarjeje t dhmbzuar, t latuar n shkmb, duke i ndaluar cdo njeriu hyrjen n dhomn e brendshme dhe duke vulosur kshtu prgjithmon trupin. T gjith ran dakord se guri ishte i palvizshm. Do t nevojiteshin nj shumic burrash pr ta lvizur at. Dhe kshtu ato prisnin, vzhgonin dhe meditonin.
    (Prsa u prket t njmbdhjetve, ata ishin fshehur t gjith. Ku? Askush nuk e dinte kt. Dihej vetm se ishin diku n qytet. Dhe ashtu t fshehur, ata ishin aq t tronditur sa dhe fjalt i shqiptonin me vshtirsi.)
    Prve ksaj, kishte dhe nj problem tjetr. Liderat judeas kishin shkuar tek Pilati dhe u kishin krkuar romakve q t vendosnin roje tek varri, pr ta ruajtur dit e nat.
    Ushtart romak knaqeshin duke trembur njerzit me vringllimn e shpatave t tyre dhe n qoft se dikush do t guxonte ti afrohej varrit, ata nuk do t prtonin ta ndanin m katrsh. Derisa kta roje t qndronin aty, askush nuk do t guxonte ti afrohej varrit. Rojeve madje nuk u lejohej as t flinin gjat kohs q ishin n ruajtje. N qoft se ata i zinte gjumi, dnimi i tyre me vdekje ishte i sigurt. Nj roje q mund t gjendej n gjum, arrestohej menjher dhe goditej me thik pr vdekje.
    Nj gur i palvizshm dhe nj tog ushtarsh t specializuar, i pren cdo shpres nj gruaje zemrthyer q t qndronte afr trupit tim t pajet.
    Nj nat e tr n pritje ishte shum e gjat pr Maria Magdalenn. Ajo vendosi se, pavarsisht nga rreziku, do t shkonte tek varri im dhe do t qndronte n pritje aty.
    Ajo kaloi Gjesthemanin, vendin e kryqzimit dhe q aty vrapoi me t shpejt drejt e tek varri i Jozefit. Aty ajo filloi t priste nj mngjes q nuk donte t vinte.
    Ndrkoh q rojet po ruanin- dhe Maria Magdalena po vraponte npr rrugt e Jerusalemit- askush nuk mund ta mendonte se far po fillonte t ndodhte posht siprfaqes s varrit tim, dhe akoma m posht, n botn e nndheshme.
    Vdekja kishte vdekur, por shtrngimi i tij mbi mua ishte i pathyeshm. Do t nevojitej nj fuqi e jashtzakonshme e pakrahasueshme me asgj tjetr, q t m lironte nga dora e ftoht e vdekjes. Madje as fuqia q un kisha derdhur n krijim, nuk mund t triumfonte mbi kt armik t Zotit.
    T tjer ishin ringjallur s vdekursh, vetm pr t vdekur srisht m von. Nqs un, Biri i Njeriut, do t ringjallesha s vdekursh, kjo do t ishte nj ringjallje njher e prgjithmon. Ather e gjith puna e vdekjes do t kishte marr fund prgjithnj.
    Ka gjra q ishin konsideruar sikur t kishin jet t prjetshme, por me sa duket kjo nuk ishte e vrtet, sepse ato tani ishin n varrin tim. Mkati ishte i prjetshm dikur, por tani ai ishte prjetsisht n varrin e tij. Hebrenjt mendonin se Ligji i tyre i shenjt ishte i prjetshm, por dhe Ligji ishte tani n qefinin e tij, pr t mos i ndikuar m njerzit prsri. Po kshtu dhe Sistemi Botror, q kishte lindur n kohn e Rnies dhe ishte rritur dhe kishte rrethuar planetin. Po ky sistem vdiq, kur un vdiqa. Po kshtu, raca e Adamit shtrihej n varrin tim e ftoht dhe e vdekur. Gjrat n realitetin e padukshm mendonin se raca e rn njerzore do t vazhdonte derisa fmija i fundit t lindte.
    Prsa i prket princit t errsirs, ai, ashtu si dhe t tjert, kishte jet t prjetshme, por Kryqi im ja kishte vjedhur kt jet atij.
    N syt e Zotit, t gjitha kto q njerzit i konsideronin si t prjetshme, tani ishin prjetsisht t vdekura. Njerzit nuk mund ta perceptojn vdekjen e vdekjes, fundin e mkatit, shkatrrimin e sistemit botror, asgjsimin e t gjith racs njerzore, apo shfuqizimin e mbretris s errsirs, por n syt e Zotit- dhe kndvshtrimi i Tij sht i vetmi kndvshtrim q ka rndsi- t gjitha kto tani ishin n varr me mua.

    Ngelej vetm nje pikpyetje.
    A do t ringjallej Biri i Njeriut prej s vdekursh? A do t mund t shuhet nj rac e tr njerzish dhe t zvendsohet nga nj rac e re?
    A ekziston nj fuqi e till?
    Kjo n fakt, ishte e pamundur. Krijimi kishte prfunduar n shtat dit. Zoti nuk do t krijonte m. Por Ati dinte dika q askush tjetr nuk e dinte.
    Zoti kishte rezervuar t drejtn pr t sjell dika t q nuk ishte e krijuar- pra q ishte e pakrijuar- Vet jetn e Tij hyjnore! Ai do t sillte nj jet q nuk ishte e krijuar!
    Kshtu pra, n orn m t errt t s shtuns, u mblodh posht meje nj fuqi m e madhe nga ajo q ishte cliruar nga un kur krijova galaktikat, tokn dhe njeriun.
    Mbledhja n nj vend t vetm e nj fuqie t till, shkaktoi q e gjith toka t dridhej. Q nga atomi m i vogl deri tek galaktikat, gjrat e dukshme dhe t padukshme, filluan ta humbin orbitn e tyre t prcaktuar. N dhimbjen e nj kataklizme t till, vet krijimi filloi t rnkonte dhe tmerri i hapi kraht e tij deri n cepat e universit.

    Kapitulli 42

    Gjat gjith ksaj stuhie, un shtrihesha i ftoht dhe pa frym, i vdekur si do krijes tjetr q ka vdekur ndonjher. Po kshtu, dhe shtrngimi i xhindosur i vdekjes, me sa duket nuk donte ta lironte pren e vet. A ishte fuqia e vdekjes po aq e madhe sa fuqia e Fryms s Prjetshme?

    Dhe kshtu filloi dueli.
    Vdekja kundr Jets. Jeta prmbi vdekjen.

    Kapitulli 43

    Engjjt, duke ndjer rnkimin vajtimtar t planeteve, trupave qiellor dhe rruzujve, po mundoheshin t zbulonin origjinn e trazirs kozmike.
    Prfundimisht, ushtria qiellore e kuptoi se nuk kishte nj vend t veant ku ata t ndrhynin, sepse q nga molekulat deri tek galaksit, do gj ishte n kaos t paprcaktuar.
    Konflikti sht diku posht toks, afr Jerusalemit,- njoftoi njri nga ngjjt.
    Sikur t ishin nj, ata e kuptuan tani. Esht pothuajse dita e tret.
    Me kto fjal, e gjith ushtria ngjllore u zhvendos - ashtu si para tre ditsh - n kodrat e Jerusalemit. Aty, lajmtart e Zotit n ankth filluan t vzhgonin t shqetsuar, duke ditur se rezultati i betejs q po fillonte do t prcaktonte fatin jo vetm t krijimit, por dhe t prjetsis.
    A do ta mund ta thyente Fryma e Prjetshme, shtrngimin e vdekjes? A do t mund t triumfonte Fryma e Prjetshme mbi vdekjen? A do t mundej q jeta e prjetshme, ajo jet q jeton Zoti, jeta hyjnore, t bhej burimi i jets pr njeriun?

    Dhe kishte akoma m shum.
    Fryma po prpiqej q ti jepte jetn e prjetshme nj specieje t re njerzore dhe e njjta Frym po shkatrronte krijimin e vjetr. Nj specie e re do t jetonte tani n liri t plot n krijimin e ri.
    Trmeti u intensifikua dhe disa nga varret n Jerusalem u hapn. Vende t harruara prej kohsh, vet vendi ku ishte varrosur Adami dhe Eva, u tund fuqishm n kohn kur t gjith pasardhsit e familjes s par shkuan drejt fundit t prjetshm.
    Por akoma, shtrngimi i vdekjes nuk po lehtsohj.
    Drita e zjarrt e jets u prhap posht varrit tim, me aq intesitet sa dhe ngjjt q mund ta shohin qart t padukshmen, menduan se shklqimi i Fryms s Prjetshme do ta ndizte t gjith planetin n flak.
    Q nga koha e Rnies, krijimi nuk ka njohur nj dhimbje t till. murmuriti nj ngjll me keqardhje.-A do ta shkatrroj tani Zoti kt mbretri t rn? Apo po ndodh dika m e thell se kjo?

    Lkundjet u intesifikuan akoma m shum.
    Kodrat e Jerusalemit filluan t lshonin gur n ajr, arje filluan t formoheshin n tok, ndrtesat po tundeshin. Dhe n t gjith Izraelin, varreve u ishte mohuar paqja.
    Mos ka t bj gjith kjo me vdekjen?- pshpriti njri nga ngjjt.
    Ose mbase me jetn- u prgjigj nj tjetr.
    Dhe si spazmat e toks po rriteshin, po kshtu dhe shklqimi po rritej. Kjo nuk ishte drita e yjeve, e diejve dhe as e zjarrit, por ishte nj shklqim q asnj ngjll nuk e kishte njohur dhe as par ndonjher.
    Ky sht Zoti prpara se t na krijonte ne! Ky sht Zoti prpara se t mos ekzistonte asgj. Ja se si ishte Zoti kur Ai ishte Gjithkaja!- brtititi njri nga ngjjt pa frym.
    Syt tan po shohin dika q asnj gj e krijuar nuk e ka par deri tani,- tha nj tjetr pasi mori frym.
    Kjo sht mbledhja n nj vend t vetm e gjithkaje q sht n Frymn e Prjetshme, foli tjetri nn efektin e friks.
    Ai sht ktu, n nj vend kaq t kufizuar sa...- ndrhyri nj ngjll tjetr, - Ne jemi duke par fuqin e pakufishme t Zotit, te lshuar pa asnj fre e penges...pikrisht n nj vend t vetm...posht varrit.
    Mos do t thot kjo se fuqia e vdekjes sht po aq e madhe sa fuqia e jets? Ne po shohim duelin final. Asnjra nga luftrat q sht zhvilluar ndonjher nuk ngjan me kt betej.
    Dhe akoma turbullira e furishme e gjrave t dukshme dhe t padukshme, vazhdoi t rritet.
    Un mund t ndjej vet inatin e Zotit. Jeta paska nj urrejtje t thell pr vdekjen,- tha tjetri duke mbajtur frymn.
    Duke kuptuar q forca q ata po ndjenin ishte shum m e madhe n botn e padukshme se sa n at fizike, nj korr me ngjj thirri: Qiejt po bhen copa-copa!
    Shklqimi i drits, m n fund i detyroi ngjjt q t kthehen prapa. E gjith ushtria ngjllore, me fytyra t mbuluara me nderim t frikshm, ra n gjunj. Qetsisht ata filluan t vajtojn. Drita q buronte nga thellsit e varrit, tani po deprtonte npr ngjjt. Drita e lavdis s fuqis, e kishte mbshtjell do gj sa nuk kishte m vend pr asgj tjetr me prjashtim t lavdis.
    Prse nuk sht thyer akoma?- brtiti njri nga ngjjt m z t lart.- nn nj drit kaq t shklqyeshme, nn nj fuqi kaq t madhe, prse nuk sht prpir vdekja akoma nga jeta?
    Kjo shfaqje hyjnore e Fryms s jets dhe fuqis, duhet t prfundoj, prndryshe do gj q ekziston do t konsumohet.
    Duke u prpir ne jetn e Atit tim, shtrngimi i vdekjes m n fund filloi t dobsohet.
    Thell brenda varrit dika lvizi.

    Kapitulli 44

    Pr nj moment kishte nj shprthim drite aq t madh sa asnj njeri apo ngjll nuk mund ta prkufizoj dhe asnj pen nuk mundet ta prshkruaj. Pr nj moment t shkurtr dhe t lavdishm, i gjith universi u mbshtoll brenda Zotit.

    Vdekja po tretej n prezencn e lavdis.
    N t njjtin moment, Magdalena po shkonte drejt varrit, duke u prpjekur t qndronte n kmb, sepse toka vazhdonte t dridhej. Dhe si u rrzua prdhe, ent me vajra t shtrenjta, t cilat i kishte marr pr t balsamosur trupin tim, u prplasn n tok. Ato u derdhn n tok dhe toka e turbulluar e prpiu vajin.
    Oh, Zoti im!- brtiti Magdalena, - Ti dikur m lirove nga nj robri q asnj grua nuk e kishte njohur m par. N qoft se kjo sht ora ime, ather t lavdroj ty q do t m lirosh nga dhimbja q sht n zemrn time, sepse t kam humbur ty, Zotin tim, gjithkan time.
    Ndrkoh q isha akoma i humbur n gjumin e vdekjes, un prapritmas fillova t ndiej! Dora ime lvizi. M pas kmba ime, s bashku me plagt q ato mbanin. M pas fillova t lviz pr t dal jasht nga tunelet e bots s nndheshme.
    Fryma ime filloi t flakroj.
    M pas erdhi nj thirrje, nj britm triumfi, nj britm aq e madhe sa dhe vesht e mpreht t ngjjve nuk mundn ta dallonin origjinn e saj. Dhe si britma jehoi prmes botve, m n fund u dallua qart.
    Esht zri i tij,- brtitn ata n nj z t vetm, -por far sht duke thn?

    UNE JAM RINGJALLUR!

    M pas, ngjt q po prisnin, brtitn me nj britm q nuk ishte dgjuar kurr m par. Ishte nj Halelujah e lavdishme. Por, n t njjtin moment triumfant, ngjjt bn dika q asnj qnie e vdekshme nuk do ta kuptonte kurr. Secili ngjll e zhveshi shpatn e tij dhe q t gjith i varrosn kto shpata n dheun e kodrave t Jerusalemit.
    Ai sht fitimtar! Beteja prfundoi!
    Dhe si thirrja e tij e triumfit u ngrit prmes galaktikave, ngjjt i shtrnguan fort vesht dhe n t njjtn koh vazhdonin me lavdrimet e tyre.
    Ora e Jons u prmbush!-gjmuan ata.

    Un qndrova!
    Me nj gzim q asnj njeri ose ngjll, por vetm Zoti mund ta njihte, un kalova prmes rrobave t varrimit. E hoqa dhe e mbshtolla rrobn q ishte n kokn time dhe e vendosa n nj qoshe t varrit. M pas i ngrita duart drejt Zotit t prjetshm, Atit tim, q tani kishte provuar se ishte Zoti i t gjithave.
    At, vdekja dhe varri jan nn kmbt e tua!
    M pas e ktheva kokn prapa dhe thirra srisht:
    Un jam ringjallur!
    Un jam ringjallur!
    Une jam ringjallur!
    Un jam ringjallur s vdekursh!
    Armiqt e njeriut, armiqt e Zotit jan mposhtur!-brtita un-M n fund speciet e reja mund t lindin t sigurta. Asgj nuk mund ta krcnoj racn e re.

    Momenti n vazhdim ishte momenti m i gzueshm q un kisha jetuar ndonjher! Preka brinjn time!
    N ast brtita me nj z aq t fort sa pothuajse e shprbhu krijimin:
    Ajo nuk sht m brenda meje! Une nuk jam m i vetm. Oh, Frym e Prjetshme! Oh, At! Ti q m bre mua Zot t qiellit dhe t toks, m ke dhn at q sht frym nga Fryma ime. Kjo sht ora ime m e lavdishme.
    Un nuk jam m i vetm.
    Ajo jeton. At, ti e ke lindur at n tok.
    Ajo nuk ka armiq, madje as nuk e ka njohur ekzistencn e tyre, sepse ajo shtit n krijimin e ri.
    Ajo nuk mund ti shoh ata q ishin dikur, sepse ajo u lind pasi ata vdiqn.
    Ashtu si Ati im nuk sht i krijuar, po ashtu nuk sht as ajo, sepse ajo sht eshtr nga eshtra ime, mish nga mishi im, frym nga fryma ime, jet e prjetshme nga jeta ime e prjetshme.
    At, ti e ke lindur at, Plotsen time!

    Prpara se vet varri im t shkrihej nga rrezatimi im, un eca drejt hyrjes s tij dhe kalova prmes ders s gurt.
    Sapo kalova prmes gurit, u prshndeta nga nj thirrje dhe britma shkumzuese q nuk ishin dgjuar ndonjher (dhe nuk do t dgjohn m deri n orn e dasms sime.)
    Ajo ka lindur!- thirra un. N kt dit nuk modelova as yjet, as planetet, as rruzujt qiellor, por kam formuar At nga materia ime hyjnore. Krijimi im i ri, nuk sht m pak se sa speciet e reja. Ashtu si jam un, ashtu sht dhe ajo. Ashtu si un, ajo sht hyjnore, dhe njerzore. Ajo sht hyjshmria ime, ajo sht njerishmria ime. Ajo sht Plotsja ime. Ajo sht substanca ime. Hija e nj uniteti t till ka kaluar, realiteti i unitetit ka ardhur. Kjo grua sht nga lloji im.

    Pasi kuptoi kt, ushtria ngjllore shprtheu n at q mund t prshkruhet vetm si prartje!

    Kapitulli 45

    Trmeti pushoi.
    Si u ngrit n kmb, Maria Magdalena vshtroi prreth. Aty nga lindja, ajo pa rrezen e par t diellit q ante prmes kodrave.
    Esht e diel n mngjes. Zoti im ka tre dit n varr. Prej tre ditsh... Zoti im...sht i vdekur.- vetm ky mendim e shndrroi fytyrn e saj n nj lum lotsh. Maria m pas ra n gjunj dhe vazhdoi t qante me dnes.
    M pas vshtroi lart.
    Cfar ishte ajo? Nj thirrje?,-pyeti veten.Nj thirrje triumfi? Dukej si z trumpete? Asnjher nuk kam dgjuar dika t till? Apo mos nuk e dgjova fare? Dukej sikur vinte...nga brenda meje. Cfardo q t ishte, ishte e mrekullueshme, si zri i mijra ngjjve.
    Maria Magdalena ua nguli syt enve t thyera, prpjekjes s saj t dshtuar pr t ruajtur trupin e Zotit t saj.
    Un madje as nuk mund t prkujdesem pr trupin tnd. Vaji sht derdhur. Oh, Perndia im, t prgjrohem, bj nj mrekulli q trupi i tij t ruhet. Njerzit nuk munden ta bjn kt, por un e di se ti mundesh.
    Maria vazhdoi t bnte rrugn e saj drejt atij varri q ajo nuk e dinte se ishte bosh n at moment - nj varr m se i zbrazt.
    Mendimet e saj u solln rreth ushtarve. Ajo ishte e sigurt se ata do ti nxirrnin shpatat e tyre dhe do ta urdhronin at t kthehej prapa. Ajo ndjente se me siguri, do t dgjonte ndonjrin prej tyre q t brtiste: Mos po vjen q t vjedhsh trupin e marangozit?. Madje mund t dgjonte dhe talljet e tyre: Mir se erdhe tek trupi. E vetmja gj q t duhet t bsh, sht q t lvizsh gurin!
    Duke menduar kto, ajo erdhi pran varrit, por pa e vn re ende, guri ishte hequr! Dhe ishte hequr pr t.
    Me gzim, dy kryengjj kishin ardhur para saj dhe kishin hequr gurin pa asnj mundim. Tani e kishte rradhn universi q ta shihte se varri ishte vrtet bosh.
    Principatat nuk e pan kt or, sepse nuk ishte pjesa e tyre q ta shihnin.
    Ligji nuk e pa kt or, sepse nuk ishte pjesa e Ligjit q ta shihte.
    As mekati dhe as vdekja nuk e pan kt or, sepse nuk ishte pjesa e tyre.
    Nuk ishte as pjesa e racs s Adamit, sepse ora e saj kishte kaluar.
    Dhe si guri ishte rrokullisur tutje, drita e diellit t mngjesit deprtoi n varr. ngjjt ngritn duart e tyre dhe shpalln:
    Esht bosh! Nuk sht askush ktu!
    Dhe si Maria Magdalena ju afrua varrit, ajo ishte mbuluar nga dhimbja dhe zemrthyerja. Ajo ra prsri n gjunj dhe vajtoi: Si do t mundemi q ta hapim varrin? u lut ajo.
    M pas pa drejt varrit dhe pa se guri ishte rrokullisur! Ajo vrapoi drejt varrit dhe hyri n t.
    E kan vjedhur trupin e tij! E kan vjedhur trupin e tij! Tani un nuk do ta gjej dot kurr m.
    Nuk ka m nj varr ku prehet ai. Nuk ka m vajra pr t derdhur mbi t. Oh, trupi i tij, i zhdukur prgjithnj! Oh, ku do t mund t shkoj pr t derdhur dashurin time pr t?
    Me sy t njtur dhe me lott q i rridhnin rrke, ajo doli nga varri. Pikrisht aty, ajo dgjoi nj z.
    Kopshtari!Kopshtari i kopshtit t Jozefit t Arimateas. Mbase ai e di...mbase ai ka par dika...mbase ai i ka ndjekur ushtart q hoqn trupin e pajet t Zotit tim.
    Oh, kopshtar! Oh, kopshtar! T lutem, m thuaj, far ke br me trupin e Zotit tim? M thuaj, q t mund t shkoj tek ai, kudo q mund t jet.

    Ishte zemra e ksaj vajze t re q krkonte trupin tim t ftoht pr t rn mbi t, pr ta lyer m lott e saj ashtu si kishte br m par n nj banket ku un isha i pranishm.
    Ajo u mundua q t fshinte lott, n mnyr q t shihte m qart, dhe po priste q t dgjonte zrin e kopshtarit.
    Me gzim i buzqesha asaj q kishte msuar, t vrtetn m t thjesht dhe n t njjtn koh m madhshtore. Dhe pikrisht kjo zemr e thjesht e ksaj vajze, kishte prmbushur dshirn m t madhe dhe m t lart t Zotit. Dshirn e thjesht pr tu dashuruar!
    Me gjith butsin, un fola vetm nj fjal:
    Mari,
    Magdalena brtiti: Msues! Oh, Msuesi im, Msuesi im!
    N moment m shtrngoi n nj prqafim t till, sa un kujtova se nuk do t m linte m kurr t shkoja.
    Maria Magdalena bri gjn m t lavdishme at gj t ciln hyjnia kishte dshiruar gjithmon. Ajo m dashuroi me gjith zemrn e saj, me gjith mendjen e saj dhe me gjith fuqin e saj.
    Mari, i thash un, - ti duhet t m lsh t shkoj. Esht koha pr mua q t ngjitem n qiej. Un po shkoj aty n triumf. Engjjt po m presin. Esht ora e kurorzimit tim. Serafimt jan aty. Kerubint jan aty. Por, mbi t gjitha, Ati im m pret. Un duhet t shkoj aty, Mari, q t marr vendin tim n t djatht t fronit t Atit.
    U gjunjzova afr saj dhe i pshprita: Dhe tani, Mari, dua q t bsh dika pr mua. Un dua q ti t shkosh dhe tu thuash vllezrve t mi.
    Un pash befasim n fytyrn e Marias. Ajo brtiti: Vllezrve t tu?! Ata jan pasuesit e tu, jo vllezrit e tu.
    Mari, n tok tani sht nj rac e re. Raca e vjetr e njerzve ka kaluar. Ti mbase nuk e kupton kt dhe nuk mund ta shohsh kt. Por Ati im e sheh kt dhe po kshtu dhe un, dhe kjo sht gjithka q ka rndsi.
    Mari, ti tani je motra ime. Ti je nj gjak me mua. Ti je lloj nga lloji im. Nuk ka diferenca tani n linjn e gjakut ton. Un isha dikur hyjnor dhe m pas u bra njerzor. Asnj krijes e till nuk ekzistonte prpara se un t vija ktu n tok. Un isha nj specie e re, por e vetme e llojit tim. Tani gjithka ka ndryshuar. Tani specia ime sht shtuar dhe do t vazhdoj t shtohet. Me po aq siguri sa un jam Biri i Perndis dhe Biri i Njeriut, me po aq siguri dhe ti je motra ime dhe fmij e Perndis. Tani banon brenda jush njerishmria e shpenguar dhe po kshtu tani banon dhe hyjshmria ime. Po, Mari, shko dhe thuaju atyre q tani jan vllezrit e mi. Thuaju atyre tre fjal:

    Un jam ringjallur.
    Un jam ringjallur s vdekursh.


    Shko shpejt, Mari. Un tani do t ngjitem tek Ati im dhe tek Ati juaj. Por mos u shqetsoni, sepse prpara se dielli t perndoj n kt dit t lavdishme...

    Un do ti shoh vllezrit e mi...

    Un do t jem me vllezrit e mi....

    Un do t jem n vllezrit e mi!


    ************************FUND***************************
    Ndryshuar pr her t fundit nga Matrix : 09-03-2006 m 07:47
    Krishti: Ne Qiell me lavdine Hyjnore, ne toke me perulesine e sherbetorit!

Ruaj Lidhjet

Regullat e Postimit

  • Ju nuk mund t hapni tema t reja.
  • Ju nuk mund t postoni n tema.
  • Ju nuk mund t bashkngjitni skedar.
  • Ju nuk mund t ndryshoni postimet tuaja.
  •