Close
Faqja 3 prej 5 FillimFillim 12345 FunditFundit
Duke shfaqur rezultatin 41 deri 60 prej 92
  1. #41
    Larguar.
    Anėtarėsuar
    30-11-2004
    Postime
    1,506
    Faleminderit
    0
    8 falenderime nė 8 postime
    Kurse unë po lexoj një roman nga Marc Levi, Herën tjetër (La prochaine fois)

    Intriga :

    Jonathan Gardner është specialist arti, në veçanti specialist i piktorit të njohur rus të shekullit XIX-të, Vladimir Radskin, i cili, asokohe, kishte pikturuar vuajtjet e popullit rus nën sundimin e carit. Dhe cari e kishte marrë aq inat atë saqë jeta e tij rrezikohet seriozisht. Dhe nën këshillën e një miku të tij që i dinte synimet e carit për zhdukjen e piktorit, ai arratiset natën nga pallati ku ishte strehuar. Dhe në ikje e sipër ai sheh ushtarët e carit të pushkatojnë gruan e tij Clara. Pas kësaj ai nuk pikturoi kurrë në ngjyrë të kuqe. Dhe emigron në Angli, ku vdes në moshën 62 vjeç.

    Një mbrëmje, pas një konference në lidhje me pikturën e fundit të Radskin, e cila ishte zhdukur akoma pa u shfaqur në publik, i lodhur, Jonathan, takon në një bar një grua me të cilën, ndër të tjera, ka këtë bisedë, të cilën po e përkthej shpejt e shpejt për ju (si oiseau që jam) :

    - Zoti Gardner, vazhdoi gruaja, unë nuk besoj aspak në rastësinë.
    - E ç’lidhje ka rastësia këtu ?
    - Rëndësia e tepërt që ne i japim asaj është për të të shtirë frikën. Nga gjithçka që sapo ju thashe, mbani mend vetëm një gjë. Ndodh që dy shpirtëra të takohen për të formuar një të vetëm. Atëherë ato varen përgjithmonë nga njëri-tjetri. Ato janë të pandashëm dhe nuk do të pushojnë kurrë së gjeturi njëri-tjetrin, nga jeta në jetë. Nëse përgjatë njërës prej këtyre ekzistencave tokësore një gjysmë do të ndahej nga tjetra, ose do të thyente betimin që i lidh ato, të dy shpirtërat do të shuheshin përnjëherë. Ato nuk mund ta vazhdojnë udhëtimin veç e veç.(…)
    - Zoti Gardner, në këtë çast, diçka brenda jush ju thotë që unë nuk jam një plakë e cila do të kishte humbur mendjen. Kini kujdes për atë çka do t’ju them tani : mos u dorëzoni ! Ajo është rikthyer, është aty. Diku mbi këtë tokë, ajo ju pret dhe ju kërkon. Tani e tutje koha është e numëruar për të dy. Nëse ju hiqni dorë nga njëri-tjetri, kjo do të ishte shumë më e keqe sesa ju të çonit dëm jetën tuaj, kjo do të ishte të humbisnit shpirtërat tuaj. Fundi i dy udhëtimeve tuaja do të ishte një humbje e pallogaritshme për ju që jeni kaq pranë qëllimit. Kur ju të jeni njohur, mos kaloni mënjanë njëri-tjetrit.(…)


    Si thoni, di të tregoj apo jo ? Kushedi ç’do ngjasë aman, por di që ky autori, Marc Levi, ka shkruar dhe tre libra të tjerë, Po sikur të ishte e vërtetë (që Spielberg ia ka blerë të drejtat e autorit për ndonjë film të ardhshëm), Ku je ti ?, dhe Shtatë ditë për përjetësinë.
    Ndryshuar pėr herė tė fundit nga oiseau en vol : 29-10-2005 mė 15:07

  2. #42
    e kthjellet dhe e kalter Maska e Niagara
    Anėtarėsuar
    29-10-2005
    Vendndodhja
    Tirane
    Mosha
    37
    Postime
    230
    Faleminderit
    0
    2 falenderime nė 2 postime

    e madhe

    Citim Postuar mė parė nga leci
    Ernest Hemingway
    Nga ky shkrimtar kam lexur pothuajse gjithēka.
    Duke filluar nga Addio alle armi,Per chi suona la campana,Il vecchio e il mare,Il giardino dell'Eden,I quarantanove racconti..
    Po citoj nje fragment nga libri "Plaku dhe deti"

    Mendonte perhere detin si "la mar",ashtu si e quajne spanjollet kur e duan.
    Nganjehere ata qe e duan flasin keq,po perhere sikur po flasin per ndonje grua.Plaku e mendonte perhere si nje femer detin.-
    Konsiderohet si virtyt te mos flasesh,ose vetem ne raste te veēanta,ne det.
    Plaku e kishte respektuar perhere kete rregull,por tani shpesh thonte me ze te larte mendimet e veta.
    Po te me degjojne te tjeret duke folur me ze te larte vetem,do mendojne se jam i marre.
    Por kjo nuk eshte e vertet dhe per kete pak me intereson.-
    Ndoshta nuk duhet te peshkoja,mendoi plaku,por per kete kam lindur.
    Pa detin dhe kuptoi sa i vetmuar qe ishte.

    plaku ne enderr shihte luane...
    fundi eshte fantastik fare....
    pershendetje Lecit

  3. #43
    in bocca al lupo Maska e Leila
    Anėtarėsuar
    25-04-2003
    Postime
    2,559
    Faleminderit
    0
    6 falenderime nė 6 postime
    Nga tregimi KOHA E DASHURISE te Ismail Kadarese.

    "Ne vendosem <<t'i futnim duarte>> Violes, ne mbremjen e se premtes, fill pas kthimit nga kinemaja..."

    "... Te nesermen, kur po dilnim me Ilirin nga shkolla, te kreu i rrugices pame dy cuna te klases me lart qe po pinin cigare bashke me Vason. Dy javet e fundit Vasoja ishte bere idoli i gjithe djemve te shkolles. Ishte kthyer nga Tirana, ku vazhdonte shkollen teknike, e kishte kthyer emrin nga Vaso ne Vasko, kishte veshur nje xhakete me katrore, dhe megjithese s'ishte vec dy vjet me i madh se ne, tregonte historira te mahnitshme dashurie. Ne, ashtu si te tjeret, enderronim te njiheshim me te..."

    "... Rrinte pak menjane, me cigare ne goje, gati i paarritshem.... dhe ne pa e vrare mendjen me gjate, mendjelehtesisht, mizorisht ishim gati ta hidhnim ne kembet e te gjitheve Violen, mjaftonte qe ai te na fliste..."

    "... Kur u ndame prej tyre ishim si te trullosur. Copera te historirave te Vasos (kishte ne to letra dashurie me fjalet sikur qielli te ishte leter dhe deti te ishte boje, dashuria qe kam per ty, zemra kurre s'do ta tregoje, te qara dashnoresh, pergatitje helmi per vetevrasje, te brendshme te mendafshta boje qielli etj., etj.,), pra historite e tij perziheshin me gezimin qe ishim njohur me te, por edhe me nje hidhesi te hajthme, qe s'guxonte te shfaqej haptas, po qe ishte perhere aty. Hidhesia qe ate njohje e kishim fituar duke dhene si kembim Violen..."

    "... Ishim duke i thene <<naten e mire>> njeri-tjetrit, kur Mama Belgjika, duke u skuqur tha:
    - Pa dale njehere... te them te drejten, une...
    - Cfare? - i tha Iliri me ftohtesi.
    Mama Belgjika u mbllacit.
    - Une, te them te drejten nuk di si futen duarte..."

    Harroj si vuajne meshkujt... e dikur desha te isha dhe djale, pale.
    Kur e kam lexuar, me ka pelqyer shume tregimi tjeter i Kadarese me titullin NUDO. Ndersa tani qe e mendoj... s'e di.

  4. #44
    Larguar.
    Anėtarėsuar
    04-08-2003
    Postime
    2,157
    Faleminderit
    0
    32 falenderime nė 32 postime
    Nuk e di, ka mjaft pjese te bukura nga libri Njeriu qe qesh te V. Hygos. Une po shkepus vetem nje per tani:

    fq. 148
    perkthyer nga Bujar Dako
    shtepia botuese Naim Frasheri
    Tirane, 1977

    &#171; Guinpleni kishte rene ne lak: me e mira ishte armike e se mires.

    Mjere ai per te cilin thote njerezia: "I lumi ai".

    Njeriu i ben balle me lehte fatkeqesise sesa lumturise. Fati i keq eshte me pak i demshem se fati i mire. Vobekesia eshte Karibda, por begatia eshte Shila. Ata qe qendrojne me kryet perpjete perpara rrufese, bien te verbuar nga vetetima. Ti qe s'kishe frike nga gremina, druhu se mos te ngrene ne rete ligjione enderrimesh kraheshkruara. Ngjitja do te te lartesoje dhe do te te zvogeloje. Apoteoza fsheh ne vetvete rrezikun e kobshem te rrezimit.

    Ta njohesh veten ne lumturi, eshte gje e veshtire. Rasti ve gjithmone nje maske. Nuk ka asgje me mashtruese se ai. Cfare eshte ai valle: mos eshte hyjnia, mos eshte fataliteti? &#187;

  5. #45
    Fisnike e LARGUAR! Maska e Zana e malit
    Anėtarėsuar
    06-12-2004
    Postime
    808
    Faleminderit
    0
    4 falenderime nė 4 postime
    ...Her&#235; duke shkruar e her&#235; duke u menduar, nuk e vija re koh&#235;n se si vraponte. Me vrap erdhi e shtuna. Shi nuk binte, por ishte ftoht&#235; dhe n&#235; fillim n&#235; qiell era shtynte ret&#235; si balona t&#235; m&#235;dha.
    Pastaj ret&#235; e ndal&#235;n vrapin e tyre dhe u bashkuan nj&#235;ra me tjetr&#235;n duke formuar nj&#235; mas&#235; t&#235; madhe t&#235; murrme. Nga kjo mas&#235; e murrme do t&#235; l&#235;shonin miliarda e miliarda fluturza t&#235; vogla t&#235; bardha dhe do t&#235; mbulonin pyjet dhe sheshet, p&#235;renjt&#235; dhe gropat.
    At&#235;her&#235; mbi &#231;atit&#235; do t&#235; ngriheshin shtyllat e vogla t&#235; kaltra t&#235; tymit t&#235; oxhak&#235;ve.
    Un&#235; kisha qejf q&#235; Zana t&#235; vinte n&#235;p&#235;r d&#235;bor&#235;.
    Ashtu edhe ndodhi. N&#235; fillim ret&#235; l&#235;shuan nj&#235; si miell t&#235; holla. M&#235; von&#235; mielli u trash dhe u b&#235; si ato pet&#235;t q&#235; b&#235;jn&#235; grat&#235; k&#235;r&#231;are p&#235;r dim&#235;r.
    Filloi d&#235;bora me flok&#235; t&#235; m&#235;dhenj dhe gjith&#231;ka zbardhte. Er&#235; nuk frynte dhe asgj&#235; s’pip&#235;tinte. Kishe qejf t&#235; q&#235;ndroje n&#235; dritare e t&#235; v&#235;shtroje k&#235;t&#235; &#231;udi t&#235; bardh&#235;. K&#235;t&#235; &#231;udi din&#235; ta p&#235;rshkruajn&#235; me gjith&#235; bukurin&#235; e saj mahnit&#235;se shkrimtar&#235;t e vendeve t&#235; ftohta.

    Kur erdhi Zana, ishte ngarkuar e gjitha me d&#235;bor&#235;, si plaku i vitit t&#235; ri. Dola dhe e prita gjer te ura e drunjt&#235;, q&#235; qe mbuluar me kat&#235;r gisht d&#235;bor&#235; t&#235; pashkelur. Gjurm&#235;t e para ishin t&#235; Zan&#235;s.
    Ajo m’u hodh n&#235; qaf&#235; dhe d&#235;bora e fytyr&#235;s dhe e flok&#235;ve t&#235; saj shkriu n&#235; faqet e mia.
    Zana u mbajt n&#235; krahun tim dhe t&#235; dy u ngjit&#235;m gjer n&#235; sht&#235;pi.
    U shkund para se t&#235; hapja der&#235;n dhe p&#235;rpoqi k&#235;mb&#235;t q&#235; t&#235; shkundte d&#235;bor&#235;n.

    - Shkundm&#235;, Mina!- tha ajo dhe un&#235; fillova ta shkund, duke i r&#235;n&#235; me dor&#235; n&#235; shpin&#235; dhe n&#235; shpatulla.
    Zana zhveshi pallton dhe hoqi shamin&#235; q&#235; i mbulonte gjysm&#235;n e flok&#235;ve, zbathi k&#235;puc&#235;t me afa dhe u ul n&#235; karrige pran&#235; zjarrit.
    Fytyra e saj u skuq mnj&#235;her&#235; nga afshi i zjarrit dhe syt&#235; i xix&#235;lluan.

    -Ah, &#231;’d&#235;bor&#235; e bukur! Ah, &#231;’zjarr i bukur!- tha ajo dhe p&#235;rpoqi shuplak&#235;t e vogla, si gjithmon&#235; kur emocionohej nga di&#231;ka q&#235; asaj i dukej e bukur.

    Un&#235; rrija e v&#235;shtroja dhe mundohesha t&#235; gjeja filiza t&#235; rinj n&#235; sjelljen, q&#235;ndrimin dhe gjith&#235; humorin e saj. Por ajo, n&#235; thelb, kishte mbetur ashtu si&#231; ishte, e &#231;ilt&#235;r dhe e bukur.
    Qenia e saj asgj&#235; nuk fshihte. E megjithat&#235; e ndieja se ajo ishte b&#235;r&#235; m&#235; e men&#231;me, m&#235; e p&#235;rmbajtur.

    - Ti, Mina, u g&#235;zove q&#235; erdha?- tha ajo papritur.

    N&#235; k&#235;t&#235; &#231;ast ajo e sht&#235;rngoi me gisht&#235;rinj g&#235;rshetin e trash&#235; t&#235; hedhur mbi gjoksin e saj q&#235; ulej e ngrihej.
    Un&#235; nuk u p&#235;rgjigja menj&#235;her&#235; a u g&#235;zova apo jo p&#235;r ardhjen e saj.
    Duke v&#235;shtruar g&#235;rshetin e bukur thash&#235;:

    - Ti e paske g&#235;rshetin Zana!

    Ajo padashur e t&#235;rhoqi me gisht&#235;rinjt&#235; e holl&#235;, sikur t&#235; dionte t&#235; sigurohej se me t&#235; v&#235;rtet&#235; e kishte.

    -E kam,- tha dhe qeshi me t&#235; madhe.
    - E mir&#235;!- thash&#235; un&#235;.
    -Po t&#235; mos e kisha?- pyeti ajo.
    - Po t&#235; mos e kishe, nuk do t&#235; g&#235;zohesha aq shum&#235;, se un&#235; e dua k&#235;t&#235; g&#235;rshet,- thash&#235; dhe p&#235;r her&#235; t&#235; par&#235; e p&#235;rqafova vet&#235;.

    Ajo u tulit, e heshtur, n&#235; krah&#235;t e mi. Pastaj u shk&#235;put dhe t&#235;r&#235; seriozitet, e menduar tha:

    -Mina, mos mendo kurr&#235; p&#235;r at&#235; q&#235; t&#235; thash&#235; p&#235;r Bertin. As p&#235;r at&#235; k&#235;mb&#235;nguljen time budallaqe p&#235;r sken&#235;n banale q&#235; dont&#235; t&#235; xhironte Berti.
    Un&#235; vet&#235;m ty t&#235; kam dashur.
    Ato q&#235; t&#235; thash&#235; p&#235;r Bertin, ishin fjal&#235; n&#235; er&#235;...E kupton?

    Fytyra e Zan&#235;s ishte m&#235; e kuqe se tr&#235;ndafili. Ajo v&#235;shtronte zjarrin q&#235; digjej.
    Mendimet e saj kushedi ku fluturonin. T&#235; gjitha ato mendime t&#235; hidhura q&#235; kishte bartur, donte t’i digjte n&#235; k&#235;t&#235; flak&#235;.

    -Un&#235; vet&#235;m ty t&#235; kam dashur- p&#235;rs&#235;riti ajo pa i hequr syt&#235; nga flaka e verdh&#235; n&#235; t&#235; tr&#235;ndafilt&#235;.

    E p&#235;rqafova p&#235;rs&#235;ri dhe e kuptova q&#235; kishte t&#235; drejt&#235;.......

    *****************************

    Nga romani “Tr&#235;ndafili n&#235; got&#235;” (faq. 275-277)e autorit Drit&#235;ro AGOLLI

    ZeM
    Ndryshuar pėr herė tė fundit nga Zana e malit : 22-01-2006 mė 07:09
    “Tė mos ishte feja Islame, populli shqiptar do tė ishte shumė mė tepėr nė numėr, por jo shqiptar-F.Konica

  6. #46
    Southern Prince Maska e Pyrrhus_Mollos
    Anėtarėsuar
    12-01-2006
    Vendndodhja
    Ēamėri
    Postime
    315
    Faleminderit
    0
    5 falenderime nė 5 postime
    Nga libri arvanitasit dhe prejardhja e Grekerve: (fq.333)

    Arbereshet:
    i konsideronin helenet e lashte parardhes te tyre te menjehershem dhe i imagjinonin ata si gjysmezota, njerez me fuqi mbinatyrore dhe te paarritshme.

    Vishnin...monedhat e Aleksandrit te Madh si nuska, dinin shume gjera mbi orakullin si dhe menyren se si jepeshin profecite....
    Dinin gjithcka per Pirron dhe vete Ali Pashai quhej "Pirro i Ri"...
    P.S. Sic quhej Gjergj Kastrioti "Princeps Epirotarum'' ne latinisht
    ĒAM 24 KARAT

  7. #47
    bitter girl Maska e marsela
    Anėtarėsuar
    11-06-2002
    Postime
    1,163
    Faleminderit
    0
    7 falenderime nė 6 postime

    Nga " Emri i trendafilit" U.Eko

    Ndoshta s'ka ndonje gje shume te vecante tek fragmenti me poshte, por sdi pse ajo thjeshtesia e ben te bukur..
    Te mendosh qe nje plak po shprehet pikerisht si i ka ndjere gjerat ne ate te ri, pa u perpjekur ti beje te duken me te plota, te ndryshme, pa vendosur gjykime e mendime..pershkrim vetem ,,shume i rrjedhshem.


    ...Sa e bukur je, syte e ty dy pellumba (thoja), lerme te ta shoh fytyren, te ta degjoj zerin, jonet e zerit tend sa te embla, fytyra jote plot magji, me cmende dashurie o motra ime, me marrose vetem me nje veshtrim, vetem me gjerdanin e qafes sate, hoje lengezuese buzet e tua, mjalte e qumesht nen gjuhen tende, fryma jote ere molle, gjinjte e tu si bistake, bistake rrushi gjinte e tu, qiellza jote vere e zgjedhur qe rrjedh permes dashurise sime e me derdhet neper buze e dhembe...cezme kopshti, lavande e shafran, kanelle e bargjumi, po kush ishte valle ajo qe mu shfaqej syve si agu i mengjesit, e bukur si hene, shkelqimtare si diell, e hatashme si ushtri e rradhitur per beteje?

  8. #48
    bitter girl Maska e marsela
    Anėtarėsuar
    11-06-2002
    Postime
    1,163
    Faleminderit
    0
    7 falenderime nė 6 postime

    dhe vazhdon.............

    ...Zot i madh kur ta rrembejne shpirtin, athere i vetmi virtyt qe te mbetet eshte te duash ate qe te shikon( a s'eshte keshtu?) lumturia me e madhe te kesh ate qe ke, athere e pi drejt e ne burimin e vet jeten e hareshme, athere shijohet jeta e vertete qe na takon te jetojme, pas jetes se vdekeshme, prane engjejve ne amshim...
    Keshtu po mendoja e me dukej se se fundi po vertetoheshin profecite ndersa vajza me dehte me kenaqsi te papershrkueshme dhe trupi im sikur ishte bere i teri nje sy i vetem, nga para e nga pas, dhe i shihja njehersh gjithe gjerat perreth. Dhe kuptova se permes asaj qe quhet dashuri arrihet njeheresh bashkimi e embelsia, e miresia e puthja e njesimi, sic edhe kisha degjuar te thonin po duke pandehur se flisnin per tjeter gje...

  9. #49
    e kthjellet dhe e kalter Maska e Niagara
    Anėtarėsuar
    29-10-2005
    Vendndodhja
    Tirane
    Mosha
    37
    Postime
    230
    Faleminderit
    0
    2 falenderime nė 2 postime
    Qendrimi yne me njeri-tjetrin ishte i cuditshem, ne e kalonim te shumten e kohes bashke me pelqemin e te dy paleve, megjithate ne ia fshihnim ndjenjat njeri-tjetrit dhe aty beheshim xheloze, aty fyheshim nga veprimet tona.
    Midis nesh kishte shoqeri te ngushte por pa besim, nga njera ane dashuri pa shprese e pa qellim dhe nga ana tjeter turbullim, dyshime, here-here pakenaqesi. Megjithate besoj se kjo tronditje ndjenjash ( e tille eshte natyra e zemres se njeriut), qe vazhdonte nepermjet nje mije rrethanave mahnitese dhe ngacmuese, sido qe te parendesishme, na detyronte ta mbanim mendjen vazhdimisht te njeri-tjetri dhe kjo rruge natyrisht te conte ne pergjithesi ne shtimin e dashurise me te cilen ishim te prirur prej natyre ta veshtronim shoku-shokun.

    Walter scott. Rob Roy fq 221
    Fjalet e embla jane si nje huall mjalti,
    embelsi per shpirtin dhe ilac per kockat.
    Fjalet e Urta 16:24

  10. #50
    Super Moderatore Maska e shigjeta
    Anėtarėsuar
    16-04-2002
    Postime
    4,779
    Faleminderit
    108
    193 falenderime nė 168 postime
    Lulet e molles - John Galsworthy

    Hena e arte sapo kishte dale mbi koder dhe veshtronte me syrin e saj te mprehte permes rrjetes se erret te degeve gjysme te zhveshura te frasherit. Nen druret e molleve ishte erresire dhe Eshersti u ndal aty ku bari ishte i pashkelur. Prapa tij levizi dicka e erret me nje zhurme te shurdhet dhe ate kohe ai vuri re tre derra te medhenj qe u shtrine prane njeri-tjetrit, afer gardhit. Mbajti vesh te degjonte. Ere s’kishte, por gurgullima e perroit ndihej akoma me e forte se diten. Nje zog qe s’e shquante dot cicerinte papushim ne menyre monotone: “Pip – pip…Pip – pip”; i zuri veshi klithmen e bufit dhe renkimin e hutinit. Eshersti beri nja dy hapa perpara dhe perseri u ndal i habitur nga nje drite e bardhe qe i ra mbi koke. Neper pemet e qeta, te zhytura ne erresire, lulet dhe sythat e panumert, te njome dhe delikat, u gjalleruan nen driten e magjishme te henes qe derdhej fshehurazi mbi to. Te gjitha keto i zgjuan atij nje ndjenje te cuditshme: iu be sikur miliona flutura te bardha nate e miliona shpirtra fluturonin ne hapesiren midis qiellit te erret dhe tokes se zeze sterre dhe hapnin e mbyllnin krahet mu perpara syve te tij. I mahnitur nga kjo bukuri e heshtur e castit, pa aroma, ai per pak harroi se perse kishte ardhur ne kopsht.
    Mos shkruaj gjė kur je me nerva, sepse, ndėrsa plaga e gjuhės ėshtė mė e keqe se e shpatės, mendo ē’ka mund tė jetė ajo e pendės

  11. #51
    i/e regjistruar Maska e hajla
    Anėtarėsuar
    08-06-2003
    Postime
    1,553
    Faleminderit
    0
    3 falenderime nė 3 postime
    SHPELLA E DRAGOBIS
    (Elegji per Bajram Currin)

    *
    Kur tufani e qthuri fen,
    Kur tirani e krrusi atedhen
    Mi nje brek te Dragobis,
    Priret Flamuri i liris.
    *
    Atje nisi, atje mabaroi,
    Atje krisi, atje pushoi,
    Rrufe-shkab' e Malesis,
    Ne nje shkemb te Dragobis.
    *
    Vendi dridhej, ay mbeti,
    Se s'tronditej nga termeti,
    Dif drangoj i Dragobis,
    Trim tribun i Vegjelis.
    *
    O bajram bajrak i gjall,
    More nam me gjak ne ball,
    Te nje shpell' e Dragobis,
    Yll i rrall' i burreris.
    *
    Thon u-shtri e thon u-vra,
    Por ti s'vdiqe or Baba,
    As te shkemb' i Dragobis,
    As te zemr' e Djaleris.
    *
    As s'je vrara as po vritesh
    Legjendar Ante po rritesh.
    Dirhiramb i Dragobis,
    Tmerr, panik i Mizoris.
    *
    Me zjarr shenjt u-ndrit kjo shpell
    Gjer ne qiell u-ngrit keshtjell,
    Per qlirimin' e Shqiperis.
    Katakomb' e Dragobis.

    Marr nga Shkrimtari Fan Noli (1882-1965)

    hajla,
    Ju qe sollet lirin,(flini te qet)Ju trasuat udhen e pavarsise...per te gjithe LAVDIIIIIII

  12. #52
    e kthjellet dhe e kalter Maska e Niagara
    Anėtarėsuar
    29-10-2005
    Vendndodhja
    Tirane
    Mosha
    37
    Postime
    230
    Faleminderit
    0
    2 falenderime nė 2 postime
    M'u duk sikur enkas kerkonte ta ceriste plagen. E bente nga nje nevoje e madhe, nga nevoja per te qene e deshperuar, e pervuajtur.
    keshtu u ndodh zemrave qe humbasin shume ne jete.


    Te fyer e te poshteruar. Dostojevski.
    Fjalet e embla jane si nje huall mjalti,
    embelsi per shpirtin dhe ilac per kockat.
    Fjalet e Urta 16:24

  13. #53
    bitter girl Maska e marsela
    Anėtarėsuar
    11-06-2002
    Postime
    1,163
    Faleminderit
    0
    7 falenderime nė 6 postime
    Sa larg kishte shkuar kjo teme, mezi e gjeta
    Me poshte dy fragmente nga libri " Verberi " i Jose Saramangos..Libri i dyte nobelist pas "Tuneli" te Sabatos qe me ka pelqyer vertet shume.


    ...Ajo u drodh nga te ftohtet, per here te pare qe kur kishte dale nga fjetorja, guret e kalldremit ishin nen kembet e saj si copa akulli, si nje diegie. Mos ftohem mendoi. Jo ishte nje lodhje e pafundme , nje deshire per tu mbledhur kutullac mbi vetveten, syte, ah, sidomos syte, ti kthente perbrenda vete trurit te saj, atje ku ndryshimi midis shikimit dhe mosshikimit ishte i padukshem per syrin.Ngadale dhe me ngadale duke u terhequr pas ne drejtim te vendit qe i perkiste, kaloi prane te verberve qe dukeshin si sonambule, edhe ajo ishte per ta nje sonambul, madje ajo nuk kishte asnje nevoje te shtirej e verber...
    Inner beauty takes some finding, but it lasts forever..

  14. #54
    Argjentinas Maska e ArberXYZ
    Anėtarėsuar
    05-05-2005
    Postime
    867
    Faleminderit
    0
    9 falenderime nė 9 postime
    Nga shoku Stalin:

    "Vdekja e nje njeriu eshte tragjedi, vdekja e shume njerezve eshte statistike"

  15. #55
    bitter girl Maska e marsela
    Anėtarėsuar
    11-06-2002
    Postime
    1,163
    Faleminderit
    0
    7 falenderime nė 6 postime
    Ky me poshte eshte paragrafi i fundit i librit..ka teper kuptim po te kihet parasysh libri, qe nese e gjeni ju keshilloj ta lexoni

    Pse u beme te verber? Nuk edi, ndoshta do ta zbulojme nje dite arsyen. Do te ta them se c'mendoj une? Thuaje, Une mendoj se nuk u beme te verber, se ne ishim te verber. Te verber qe shohin, te verber qe duke pare nuk shohin.
    Gruaja e mjekut u cua dhe shkoi tek dritarja, veshtroi poshte rrugen embuluar nga plehrat, njerzit qe bertisnin e kendonin. Pastaj ngriti koken drejt qiellit dhe e pa krejtesisht te bardhe. Erdhi dhe radha ime mendoi. Frika e detyroi te ulte menjehere syte. Qielli ishte ende atje.
    Inner beauty takes some finding, but it lasts forever..

  16. #56
    Larguar.
    Anėtarėsuar
    30-11-2004
    Postime
    1,506
    Faleminderit
    0
    8 falenderime nė 8 postime
    Ca miq franceze me keshilluan nje liber japonez. Nje liber japonez ? Po, po, megjithese nuk di pothuaj asgje mbi boten e Lindjes se Largme. Nje liber mbi fatin e njerezve mbi toke. Ok, vendosa ta blej. Nje liber prej 600 faqesh, i rende si nje gjyle, por i lidhur bukur dhe me nje kopertine aq te bute. Kuptohet qe kontakti i pare me nje liber eshte thelbesor ne blerjen ose jo te atij libri. Madje dhe aroma e tij.

    Po e lexoj, me nje fryme. Vertete ndihet qe eshte nje roman i madh, i shkruar nga nje shkrimtar i madh. Sipas njerezve te letrave, me kete roman, ai ka hyre ne listen e me te medhenjve te letersise.

    Ja nje pjese e shkurter nga libri. Dialogu zhvillohet ne keto rrethana : nje djale 15-vjeēar eshte larguar nga shtepia. Thjesht ka deshire te ike, ne kerkoje te panjohuren, nuk di asgje ēfare e pret, dhe nuk di nga te shkoje. E vetmja gje qe di eshte te ndjeke fatin e vet. Pasi eshte larguar nga Tokio, kembet e kane ēuar drejt nje biblioteke, mendon te kaloje kohen duke lexuar ndonje gje. Oshima eshte punonjesi i bibliotekes. Djali 15-vjeēar quhet Kafka Tamura.


    Faqe 51-53

    - Ti nuk ke mėsim sot ? pyet Oshima kur shkoj tė lė ēantėn time nė banak pėrpara se tė rikthehem nė sallėn e leximit.
    I pėrgjigjem duke i zgjedhur me kujdes fjalėt :
    - Po, por kam vendosur tė marr pak pushime.
    - Ti refuzon tė shkosh nė shkollė, thotė ai.
    - Ndoshta.
    Oshima mė vėshtron me njė interes tė thellė.
    - Ndoshta ?
    - Nuk ėshtė qė refuzoj pėr tė shkuar, por thjesht kam vendosur tė mos e bėj.
    - Kėshtu, qetėsisht, dhe me mendjen tėnde, ti ke vendosur ta lėsh shkollėn ?
    Pohoj mė kokė. Nuk kam as idenė mė tė vogėl mbi atė ēka do tė duhej tė thosha.
    - Nė Banketi tė Platonit, Aristofani pohon qė nė botėn mitike tė dikurshme ekzistonin tre tipe qeniesh njerėzore. E di kėtė histori ?
    - Jo.
    - Dikur, qeniet njerėzore nuk lindnin burrė ose grua, por burrė/burrė, burrė/grua ose grua/grua. Thėnė ndryshe, duheshin bashkuar dy vetė pėr tė bėrė njė tė vetėm. Tė gjithė ishin tė kėnaqur kėshtu, dhe jeta rridhte qetėsisht. Por Zoti ka marrė njė shpatė dhe i ka ndarė mė dysh tė gjitha qeniet, mes pėr mes. Rezultati : ka burra dhe gra, dhe njerėzit janė vėnė tė vrapojnė andej-kėndej gjatė gjithė jetės sė tyre nė kėrkim tė gjysmės sė tyre tė humbur.
    - Pėrse e ka bėrė Zoti kėtė ?
    - Qė i ka ndarė njerėzit nė dysh ? Ku di gjė unė. Ēka bėn Zoti ėshtė nė pėrgjithėsi e pakuptueshme. Ai zemėrohet lehtė dhe pastaj, si tė them, Ai ka njėfarė prirje pėr idealizėm. Them se duhet tė ketė qenė njė ndėshkim. Siē nė Bibėl, kur Ai ka dėbuar Adamin dhe Evėn nga parajsa.
    - Mėkati origjinal, them unė.
    - Po, mėkati origjinal. (Ai mban lapsin e tij nė ekuilibėr ndėrmjet gishtit tregues dhe tė madhit dhe e bėn tė rrėshqasė ngadalė.) Nė fakt, doja tė thoja qė ėshtė e vėshtirė pėr njė njeri tė jetojė vetėm.
    Kthehem nė sallėn e leximit tė lexoj vazhdimin e historisė sė Abu-Hasan gaztorit. Por e kam tė vėshtirė tė pėrqėndrohem. Burrė/burrė, burrė/grua ose grua/grua ?



    Haruki Murakami, Kafka sur le rivage (Kafka mbi breg), Ed. Belfond, 2006, 23 euro, 619 faqe.

  17. #57
    Unquestionable! Maska e Cupke_pe_Korce
    Anėtarėsuar
    24-06-2002
    Postime
    1,602
    Faleminderit
    0
    15 falenderime nė 15 postime
    now, who is afraid of Virginia Woolf?
    ***Per te gjithe amatoret e prozes (I mean beautiful prose!). Perkthimi me poshte eshte disi i fragmentuar, karakteristike kjo e stilit te Woolf, si dhe teknikes "rrjedhe e ndergjegjes" (stream of consciousness) qe Virginia e perdor ne perfeksion.

    -----------------------------------------------------

    Levduar qofshin qiejte per vetmine! Tani jam vetem. Ai person pothuajse i panjohur ka ikur, te arrije ndonje tren, te marre ndonje taksi, te shkoje diku apo tek dikush qe une s'e njoh. Fytyra qe me shikonte eshte zhdukur. Presioni eshte cliruar. Ja ku jane filxhanet e zbrazur te kafese. Ja ku jane karriket por askush s'eshte ulur ne to. Ja ku jane tavolinat por askush nuk vjen me per te darkuar sonte.

    Me lini te ngre kengen time te lavdise. Levduar qofshin qiejte per vetmine. Me lini vetem. Me lini ta heq dhe flak tutje vellon e te qenit, kete re qe ndryshon me frymen e fundit, nate e dite, dhe gjithe naten e gjithe diten. E ndersa rri ulur ketu une po ndryshoj. Kam pare qiellin te ndryshoje. Kam pare rete kur mbulojne yjet, e pastaj ti zbulojne, e pastaj ti mbulojne yjet perseri. Tani nuk i shoh me tek ndryshojne. Tani askush s'me sheh dhe une s'ndryshoj me. Levduar qofshin qiejte per vetmine qe ka hequr presionin prej syve te mi, shqetesimin e trupit, dhe gjithe nevojen per genjeshtra dhe fraza.

    'Libri im ngjeshur me fraza eshte hedhur pertoke. Eshte hedhur poshte tavolines per tu fshire nga pastruesja kur vjen e lodhur ne mbremje duke kerkuar per copa letrash, bileta te vjetra, dhe aty-ketu ndonje shenim i mbeshtjelle shuk dhe i hedhur ne qese per tu pastruar. Cfare eshte fraza e henes? Dhe fraza e dashurise? Me cfare emri duhet ta therrasim vdekjen? Nuk e di. Me duhet nje lloj gjuhe si ajo qe perdorin te dashuruarit, fjale njerrokshe si ato qe flasin femijet kur hyjne ne dhome dhe gjejne nenen e tyre duke qepur, dhe marrin ne dore ndonje fije te shndritshme leshi, nje pupel, nje cope lecke. Kam nevoje per nje vajtim; nje thirrje. Kur stuhia kalon mocalin duke fshire permbi mua, aty ne gropen ku shtrihem i paperfillur s'kam nevoje per fjale. Asgje e persosur. Asgje qe rrezohet me kembe ne toke. Asnje nga ato rezonanca dhe eko te mrekullueshme qe thyhen e tringellojne nga nervi ne nerv brenda gjoksit duke nxjerre muzike te gjalle, fraza fallco. Kam mbaruar me frazat.

    Sa me e kendeshme eshte heshtja; filxhani i kafese, tavolina. Sa me kendshem eshte te ulesh vetem, si nje zog deti vetmitar kur hap krahet. Me lini te qendroj i ulur ketu pergjithmone, me gjerat e thjeshta, me kete filxhan kafeje, kete thike, kete pirum, gjerat ne vetvete, vetveten qe eshte vetvetja. Mos me shqetesoni me ndonje gjest qe nenkupton se eshte koha per te mbullur dyqanin dhe larguar. Do te jepja me deshire gjithcka kisha qe ju te mos me shqetesonit, por te me lini te ulem ketu, te ulem e te ulem, i heshtur, vetem.

    'Por tani kryekamarieri, qe ka mbaruar ushqimin e vet, shfaqet dhe ngryset; nxjerr shamine nga xhepi dhe behet gati te shkoje. Ata duhet te shkojne; duhet te mbyllin qepenet, te mbledhin mbulesat e tavolinave, te lajne dyshemene poshte tyre.

    'Mallkuar qofshi atehere. Sadoqe i rrahur dhe i mbaruar qe jam, me duhet te ngrihem, te gjej ate pallton qe me perket mua; duhet te shtyj krahet ne menget e saj; duhet te mbeshtjell veten kundrejt ajrit te nates dhe te shkoj. Une, une, une, i lodhur ashtu sic jam, i harxhuar ashtu sic jam, dhe pothuajse i vdekur nga gjithe ajo fshirje e hundes pergjate siperfaqes se gjerave, madje edhe une, nje plak qe po rendohet dhe urren shtytjen, edhe une duhet te nisem dhe te arrij ndonje tren te fundit.

    Perseri shoh para meje rrugen e zakonshme. Tenda e civilizimit eshte djegur. Qielli eshte i erret si eshtrat e lemuara te balenave. Por shoh dicka te ngrohte ne qiell, qofte prej shkelqimit te dritave apo perendimit. Ka nje lloj trazimi--harabela duke u cjerre diku neper peme. Ka nje ndjesi te thyerjes se dites. Nuk po e quaj perendim. E c'eshte perendimi ne nje qytet per nje plak qe ka qendruar ne rruge, e me mente qe i vijne verdalle veshtron lart nga qielli? Perendimi eshte nje lloj zbardhje i qiellit; nje lloj ringjallje. Nje tjeter dite, nje tjeter e premte, nje tjeter 20 Mars, Janar apo Shtator. Nje tjeter rizgjim. Yjet terhiqen dhe shuhen. Kangjellat thellohen midis dallgeve. Tisi i mjegulles dendesohet mbi fusha. Nje rreze e kuqe bie mbi trendafilat, madje edhe mbi ato me te zbehtat qe varen nga dritaret e dhomes se gjumit. Nje zog cirret. Fshataret ndezin feneret e pare. Po, ky eshte rigjenerimi i perjetshem, ngritja e vazhdueshme dhe rrezimi dhe rrezimi dhe perseri ngritja.

    'Dhe brenda meje dallga ngrihet. Fryhet; harkon kurrizin. Edhe nje here jam i vetedijshem per nje deshire te re, dicka qe lartohet brenda meje sikurse nje kale krenar kur kalorsi fillimisht u bie mamuzeve dhe pastaj terheq freret. C'armik ndjejme te avancoje kundrejt nesh, ju qe po kaleroni me mua tani, ndersa qendrojme duke care perpara kete rruge qe perzgjatet? Eshte vdekja. Vdekja eshte armiku. Eshte vdekja kundrejt te ciles une kaleroj me heshten gati per lufte dhe floket qe me derdhen prapa sikurse ato te nje djaloshi te ri; sikurse ato te Percival kur galoponte ne Indi. Godas mamuzet ne hijet e kalit tim. Kunder teje do te hidhem, i pamposhtur dhe i patrembur, O Vdekje!'

    Dallget u perplasen ne breg.

    ----------------------------------------

    Dallget (The Waves) – Virginia Woolf
    Ndryshuar pėr herė tė fundit nga Cupke_pe_Korce : 12-07-2006 mė 09:43
    Summertime, and the livin' is easy...

  18. #58
    Unquestionable! Maska e Cupke_pe_Korce
    Anėtarėsuar
    24-06-2002
    Postime
    1,602
    Faleminderit
    0
    15 falenderime nė 15 postime
    Henri Michaux-

    “Nuk ti them kėto se dua tė tė lėndoj. Do tė kisha thėnė tė tjera gjėra nėse vėrtet do desha tė tė lėndoj.” (nga “Po te shkruaj nga nje vend i larget.”)

    Disa pasazhe te tjera nga "La vie dans les plis."

    Keshilla per Ēiftet e Reja

    Sapo harron se cfare jane njerzit, ti rrezohesh ne deshiren per ti pare ata mire. Pa dyshim, kjo eshte arsyeja pse eshte e keshillueshme ta mbledhesh veten here pas here dhe te terhiqesh. Ai qe s’ka gra nuk enderron gje tjeter vecse ti perkedhele ato. Ai qe ka nje grua e perkedhel ate, por enderron vecse ta zhdepe ne dru. Epo lereni ta zhdepe atehere…duke shpresuar qe ajo nuk do ta zbuloje nje gje te tille.
    Akoma me mire, thjesht vraje. Me pas, gjithcka do te shkoje fjolle. Do te ndihesh me i sigurt ne vetvete, sikur te kishe tymosur nje llulle te mire, vertet nje llulle te mire. Ajo do te ndihet me mire gjithashtu, dhe do te te vleresoje me shume, duke te pare me pak te preokupuar, me te gjalle, me te dashur, pasi ti do te jesh “its foolproof.” Por do te te duhet ta vrasesh ate perseri dhe perseri. Ky eshte cmimi i paqes mes nje cifti.
    Per me teper, ajo vete mund te te kete vrare ty qysh diten e pare qe kaluat se bashku, pasi nje grua qe eshte pak delikate, pak nervoze, eshte pothuajse nje domosdoshmeri.


    * "its foolpfoof" - kete e kam lene keshtu sic eshte pasi eshte perkthyer nga anglishtja dhe s'jam e sigurt ne del i sakte kuptimi.
    Ndryshuar pėr herė tė fundit nga Cupke_pe_Korce : 31-07-2006 mė 19:48
    Summertime, and the livin' is easy...

  19. #59
    Unquestionable! Maska e Cupke_pe_Korce
    Anėtarėsuar
    24-06-2002
    Postime
    1,602
    Faleminderit
    0
    15 falenderime nė 15 postime

    still in love with Virginia

    "Por nese nje dite ti nuk do te vish pas mengjezit, nese nje dite me shfaqesh ne pasqyre ndoshta duke pare nje tjeter, nese zilja e telefonit bie dhe bie ne dhomen tende te shkrete, une atehere, pas nje dhimbje qe s'mund te thuhet, une atehere--pasi budallalleku i zemres njerezore nuk ka fund--do te kerkoj nje tjeter, gjej nje tjeter ti. Nderkohe, le ta shkaterrojme tik-tak-un e kohes me nje fryme. Afrohu."

    - nga "dallget"
    Summertime, and the livin' is easy...

  20. #60
    Unquestionable! Maska e Cupke_pe_Korce
    Anėtarėsuar
    24-06-2002
    Postime
    1,602
    Faleminderit
    0
    15 falenderime nė 15 postime

    glimpses, revealing the psyche...

    "....
    Por ajo filloi ta ndjeje se i shoqi po e shikonte. Ai po i buzeqeshte, ne menyre enigmatike, sikur po e perqeshte lehtas per te qenit ne gjume ne mes te dites, por ne te njejten kohe ai po mendonte, Vazhdo te lexosh. S'me dukesh e trishte tani, ai mendoi. Dhe ai po vriste mendjen se c'fare ajo po lexonte, dhe ekzagjeronte injorancen e saj, thjeshtesine e saj, pasi atij i pelqente te mendonte se ajo nuk ishte e zgjuar, dhe aspak e lexuar. Ai po vriste mendjen nese ajo e kuptonte ate qe po lexonte. Ndoshta jo, mendoi ai. Ajo ishte mrekullisht e bukur. Atij i dukej se bukuria e saj, nese ish e mundur, sa vinte dhe rritej...
    ...
    Ai qendronte i heshtur, duke vertitur kompasin e ores se xhepit sa andej kendej, dhe mendonte per Novelat e Skot-it, novelat e Balzakut. Por permes mureve te zbehte te intimitetit te tyre, pasi ata po afroheshin gjithnje e me shume, ne menyre te pavullnetshme, duke ardhur krah per krah, shume afer, ajo po e ndjente mendjen e tij te ngrihej si nje dore e te mbulonte me hije te sajen, dhe ai filloi, tani qe mendimet e saj morren nje kthese te cilen ai nuk e pelqeu--drejt "pesimismit" te tij, sic e quante ai--te sillej nervoz, megjithese ai s'tha asgje, duke ngritur doren mbi balle, shtrenguar nje tufe flokesh, e duke e lene te bjere perseri..."

    --nga "To the Lighthouse"
    Summertime, and the livin' is easy...

Faqja 3 prej 5 FillimFillim 12345 FunditFundit

Tema tė Ngjashme

  1. Fragmente interesante librash
    Nga [xeni] nė forumin Krijime nė gjuhė tė huaja
    Pėrgjigje: 134
    Postimi i Fundit: 29-04-2014, 17:54
  2. Shkėmbim Librash
    Nga Tulipani Zi nė forumin Enciklopedia letrare
    Pėrgjigje: 45
    Postimi i Fundit: 07-03-2007, 16:46
  3. Botues Librash Apo Seksere Te Rendomte
    Nga Fenomeni nė forumin Enciklopedia letrare
    Pėrgjigje: 1
    Postimi i Fundit: 04-05-2006, 09:16
  4. Ndihmë për tituj librash
    Nga _MALSORI_ nė forumin Ndihmoni njėri-tjetrin
    Pėrgjigje: 13
    Postimi i Fundit: 28-02-2006, 19:02
  5. Dy koleksione librash
    Nga benseven11 nė forumin Krijime nė gjuhė tė huaja
    Pėrgjigje: 0
    Postimi i Fundit: 04-07-2005, 23:18

Ruaj Lidhjet

Regullat e Postimit

  • Ju nuk mund tė hapni tema tė reja.
  • Ju nuk mund tė postoni nė tema.
  • Ju nuk mund tė bashkėngjitni skedarė.
  • Ju nuk mund tė ndryshoni postimet tuaja.
  •