Close
Faqja 30 prej 32 FillimFillim ... 202829303132 FunditFundit
Duke shfaqur rezultatin 581 deri 600 prej 630
  1. #581
    i/e regjistruar
    Antarsuar
    19-06-2020
    Postime
    1,530
    Postimet n Bllog
    3

    Pr: Prgatitja e liturgjis s festave t urdhruara. Komente postohen disa dit prpara festave.

    F. A. E DIELA Xl ORD. VITI B.

    PRGATITJA E LITURGJIS

    E DIELA Xl ORD. VITI B.

    M 16 – 6 – 2024.


    UNGJILLI: Mk. 4, 26-34.


    26 Dhe vazhdoi: “Mbretria e Hyjit sht porsi kur njeriu e hedh farn n dhe. 27 Si t flej si t rrij zgjuar nat e dit, fara mbin, rritet ‑ pa ditur ai se si. 28 Toka vetvetiu qet bimn; m par krcyllin, pastaj kallirin e n fund kallirin plot kokrra. 29 E posa fryti piqet, i v draprin, sepse sht koha e korrjes”.
    30 Dhe thoshte: “Me ka ta krahasojm Mbretrin e Hyjit? Ose me far krahasimi ta paraqesim? 31 Ajo i prngjet kokrrs s sinapit q sht m e vogla ndr farra kur hidhet n dhe; 32 por, kur mbillet, rritet e bhet m e madhe se t gjitha perimet; lshon deg t mdha, aq sa zogjt e malit banojn nn hijen e saj”.
    33 Me shum shmblltyra si kto ua shpallte Fjaln, ashtu si ishin t zott ta kuptojn; 34 por pa shmblltyra atyre nuk u fliste asgj, kurse nxnsve ua shtjellonte vemas t gjitha.


    LECTIO DIVINA – MEDITIM – LUTJE.
    Sot do t dgjojm dy shmblltyra t Jezusit t vna n nj mjedis bujqsor n t ciln ai u rrit.
    E para sht nj xhevahir i muar, i cili na sht ruajtur nga Ungjilltari Marku, sepse nuk sht raportuar nga ungjilltart e tjer. Jezusi na tregoi nj shmblltyr tjetr, shmblltyrn e mbjellsit, q ne e dim shum mir, at t katr vendeve n t cilt bie fara e Fjals s Ungjillit: n kt shmblltyr t par Jezusi donte t paraqiste vshtirsit q has fara e fjals pr t'u mirpritur dhe pr t'u rrnjosur n zemra, dhe pr t prodhuar fryt. Ai kishte folur pr tre toka n t cilat fara nuk mund t prodhoj asgj, por tha se ka nj tok t katrta t mir q pr kt arsye jep shum fruta. Ai nuk po i referohej katr llojeve t njerzve, kshtu q ata q duken m pak t hapur, duhet t hidhen posht, sepse shpallja e fjals duhet t rezervohet pr ata q jan m t hapur. Nuk sht ky mesazhi.
    Jezusi donte t'i inkurajonte predikuesit duke thn: "Kini parasysh se shum nga fara q mbillni, do t humbasin, sepse n zemrat e do njeriu ka ato gjemba, ata gur, at tok t fort, n t ciln mesazhi nuk mund t deprtoj, por terreni i bukur sht i pranishm n do person, prandaj ju duhet ta shpallni mesazhin ungjillor me besim”. Por n kt shmblltyr t par, Jezusi u referohej mbi t gjitha atyre njerzve t pagzuar q kuptojn, n jetn e tyre, se ungjilli q ata dgjojn, prodhon shum pak dhe m pas ftesa ishte q t verifikohej pse ky Ungjill nuk po jepte rezultate t mdha dhe arsyeja ishte se terreni nuk ishte i prgatitur pr ta marr at.

    Nuk sht faji i fars, nuk sht faji i predikuesve. Jezusi tha: "Kontrolloni tokn, nse ka shum gjemba, shum gur, nse toka sht e fort, prpiquni ta punoni".
    Shmblltyra e sotme nuk u drejtohet atyre q e marrin Fjaln, por atyre q e shpallin at. Le t prpiqemi t kujtojm fjalimet q dgjojm shpesh nga priftrinjt, katekistt, prindrit, t cilt duan t ngulitin Mesazhin e Ungjillit n zemrat dhe mendjet e fmijve t tyre, pr t cilt ata dshmojn edhe me jetn e tyre, dhe m pas edhe nga t gjith t krishtert, veanrisht ata m t prkushtuarit, t cilt i referohen Ungjillit n kuadrin e puns s tyre profesionale ose n takime dhe me miqt. Kur ata paraqesin propozimet e tyre pr nj jet t krishter, gjykimet e tyre mbi realitetin politik, ata gjithashtu angazhohen pr t mishruar kt Ungjill, por kan prshtypje q ashkush nuk i dgjon.
    far fjalimesh kan t krishtert? Duke filluar nga priftrinjt: kta jan fjalime t njerzve t shkurajuar, t atyre q e ndjekin jetn e Kishs me pasion m t madh, t cilt mendojn se jan antar t gjall; mund t shohim vuajtjet n fytyrat e tyre kur dgjojn t dhnat e pamshirshme t raportuara n gazeta, qindra kisha n Evrop t mbyllura ose t dekonkretuara, t shndrruara n librari, muze, dyqane ose thjesht t lna n nj gjendje t braktisur. Le t mendojm pr Holandn, ku katedralja e mrekullueshme t Utrehtit, e cila nuk sht m e nevojshme, u shit me mimin simbolik t nj euro muzeumit aty pran.
    Epo, njerzit, t krishtert m t prkushtuar vuajn kur ndjejn kt realitet kishtar: braktisjen e praktiks fetare dhe m pas propozimet e jets q na rrethojn, t cilat joshin veanrisht brezat e rinj dhe kto propozime pr jet nuk jan ato t ungjillit, jan t tjera. Deri para disa dekadash, shoqria jon nuk mund t kuptohej pa iu referuar Zotit dhe vlerave t predikuara nga krishterimi. Sot ne mund ta kuptojm shum mir botn, shoqrin pa prmendur Zotin, sot njeriu nuk kuptohet nse nuk u referohemi paras, knaqsis, argtimit.
    Bota laike gzohet pr kt situat dhe vazhdon t na prsris neve t krishterve se tani e kemi kaluar ditn dhe se duhet t dorzohemi pr t'u zhdukur. N kt kontekst, dekurajimi mund t shihet n fytyrat e priftrinjve, katekistve dhe prindrve t krishter; nuk e thon, por mendojn se sht m mir t jepet dorheqja. Pse duhet t vazhdohet shpallja e Ungjillit pr ata njerz q nuk jan t interesuar, ose m sakt jan t interesuar pr dika krejtsisht t ndryshme? A ka Jezusi ndonj gj pr t'u thn ktyre dishepujve t shkurajuar? Pyetjeve tona ai sot u prgjigjet me nj shmblltyr t par, pikrisht ktyre pyetjeve q prmenda. Le t dgjojm pjesn e par t ksaj shmblltyre, at n t ciln nj fermer sht n pun.
    sht shum e shkurtr.
    Jezusi tha: “Mbretria e Hyjit sht porsi kur njeriu e hedh farn n dhe […]”.
    Jezusi po ia shpjegon turms Mbretrin e Perndis. E dime, me fjalt “Mbretria e Hyjit” nuk nnkuptohet ktu parajsa, ose nj bot tjetr. sht pikrisht n kt bot ku jetojm ne sot q Jezusi dshiron t vendos Mbretrin e tij, t ciln e filloi me personin e tij, me mesazhin e tij; ktu ai dshiron t filloj nj shoqri alternative dhe vrtet humane.
    Ather, natyrisht, kjo Mbretri e Perndis do t realizohet plotsisht n shtpin e Atit.

    "Mbretria e Perndis sht si nj njeri q hedh farn n tok" (v. 26). Por kush sht ky mbjells? sht ai, Jezusi dhe pas tij vijn dishepujt, q thirren pr t'i dhn vazhdimsi misionit t tij: ata duhet t hedhin kt far, q sht mesazhi ungjillor.
    Dhe vrejm se nuk thuhet se njeriu mbjell farn, por thuhet se q “hedh farn” q do t thot se po hedh farn me dor gjersisht, ku bie bie, e hedh me bollk. Do t thot se mesazhi ungjillor do t'u shpallet t gjithve, ai nuk sht i rezervuar pr asknd n veanti, sepse t gjith njerzit duhet t ken mundsi t prfitojn nga ky propozim.
    Dishepujt e Krishtit duhet t shpallin Ungjillin pr t gjith njerzit, pr cilindo popull, pr fardo kulture, pr fardo feje q ata i prkasin: kjo Fjal e Shptimit duhet t shpallet gjithkund!
    Dhe ku bie kjo far? Jezusi e zgjodhi mir imazhin q prdor, sepse dgjuesit e tij e njohin vendin e tyre. Tokat n t gjith Izraelin jan plot me gur, aq sa rabint thoshin se Zoti, kur krijoi botn, kishte katr masa gur, dhe tre u prdorn pr Izraelin. Dhe n fakt do metr fush duhet pushtuar duke hequr gurt q m pas prdoren pr t ndrtuar ato mure prej guri t that q shnojn kufirin dhe mbrojn nga kafsht e egra, t cilat shkatrrojn t mbjellat: derrat e egr, dhelprat...
    Dhe pastaj ka, prtej gurve, shum shkurre, degza, gjemba, barrat e kqija... dhe pastaj n Izrael ka shum diell dhe pak shi, dhe kshtu mbjellja n kt lloj toke pr fermert sht nj akt besimi: besimi n forcn e fars, e cila ka forcn e jets, e cila u reziston t gjitha vshtirsive dhe n fund mbin, por sht edhe besim n dhe, sepse pavarsisht nga t gjitha pengesat q natyra dhe agjentt e jashtm i vendos rrugs, n fund fermeri sht i sigurt se ajo tok do t jap fryte.
    E njjta gj ndodh, thot Jezusi, me shpalljen e Fjals: sht nj akt besimi nga ana e predikuesit; besimi n forcn jetsore t ksaj fjale, e cila sht e aft t jap fryte t jashtzakonshme, t ndryshoj zemrat e njerzve, t krijoj nj bot t re. Dhe sht besimi, jo vetm te forca e fars ungjillore, por besimi te njeriu q sht shruar, q sht br pikrisht pr ta mirpritur kt fjal dhe sht nj besim q duhet kultivuar. Pr far arsye?
    far sheh mbjellsi i Ungjillit? far sheh prifti pas predikimit, prifti q e prgatiti me kujdes t dieln a mendon gjithashtu se i doli mir? far fryti sheh pasi e hedh kt far n ar? Kur, te dera e kishs i dgjon njerzit q ende mendojn si m par, sikur t mos e kishin dgjuar predikimin? Ata besimtart e ln veten t ndikohen nga arsyetimi i t gjithve, fillojn t bjn srish t njjtat fjalime t vjetra dhe ende arsyetojn duke folur pr banalitete.
    far sheh katekisti, i cili me prkushtim preks e kalon gjith pasditen e s shtuns n famulli? far sheh ai? Fmijt largohen nga katekizmi, kthehen n futboll dhe fillojn t debatojn si m par, sikur t mos e kishin dgjuar msimin e katekizmit. Ata jan t interesuar pr modelin m t fundit t iPad-it, pr lojrat elektronike dhe ndajn do rekord q kan arritur t vendosin.
    far sheh nna, e cila ka rrnjosur vlerat ungjillore n zemrn e t birit? Kur i mbush tetmbdhjet vje, nuk dshiron m t shkoj n kish.
    Pra, ishte nj pun e kot, ajo e ktyre mbjellsve t Ungjillit. Kujdes nga gabimi: mos prisni t shihni rezultatin menjher.
    Ashtu si fara, edhe mesazhi ungjillor krkon koh pr t'u asimiluar dhe pr t dhn fryte.
    Mbjellsit e Fjals s Ungjillit duhet t ken durim, t kultivojn shpresn q sht siguria n vitalitetin e fars ungjillore.
    Edhe mbjellsi Jezusi duhej t kishte kt durim. Le t prpiqemi t mendojm pr at q ai pa tek dishepujt e tij t shkurajuar.
    U them shpesh prindrve dhe katekistve: “Ju keni mbjell, keni punuar shum, besoni tani n farn e Ungjillit. Nse ajo q keni shpallur, ishte nj ungjill autentik, jo mendjemprehtsi apo banalitet, djali juaj, studentt tuaj t katekizmit, nuk do ta heqin kurr qafe at, mund t kalojn dhjet, njzet vjet, por ajo far do t prfundoj duke mbir dhe ndoshta ju nuk do t jetoni mjaft pr t par rezultatet e puns suaj. Prandaj jini t sigurt: kto rezultate do t jen atje nj dit ose n nj tjetr, kur fara do t mbij”.
    "Tani," u them ndonjher prindrve, "duhet t pushoni, duhet t flini", si do t thot s shpejti shmblltyra.
    Mbjellsi e ka mbaruar punn, duhet t largohet mnjan. Tani ai nuk ka t bj m me t, sht fara q duhet t merret me tokn. Fars nuk duhet t'i msohet se far duhet t bj.
    Pra, le t dgjojm tani se far na thot Jezusi pr at q ndodh nn tok.
    “Si t flej si t rrij zgjuar nat e dit, fara mbin, rritet ‑ pa ditur ai se si. Toka vetvetiu qet bimn; m par krcyllin, pastaj kallirin e n fund kallirin plot kokrra. E posa fryti piqet, i v draprin, sepse sht koha e korrjes” (v.27-29).
    N pjesn e par t shmblltyrs pam se Jezusi e paraqiti punn e fermerit n mnyr shum t nxituar: "Hidhe farn".
    Tani shmblltyra, megjithat, vazhdon shum ngadal, sepse Jezusi dshiron t paraqes at q ndodh nn tok, kur fermeri nuk ka m asgj me t: "Fli ose rri zgjuar".
    Fermeri bn jetn e tij t qet, duke mos menduar m pr at q ndodh n tok, sepse ai nuk mund t bj m asgj pr kt, nuk varet m prej tij, ai as nuk e di se far po ndodh nn tok.
    sht pikrisht eksperienca q kam edhe un: mund t kem br nj konferenc n nj sall apo n streaming, dhe pastaj mund t kem shkuar t fle, nuk kam m asgj pr t br, tani sht fjala e Ungjillit q merret me zemrat e njerzve q e kan dgjuar. Un nuk kam m rndsi, m duhet vetm t fle i qet, duhet t largohem mnjan.
    Pastaj Jezusi e konsideron kohn q kalon: "natn ose ditn", pastaj kalojn ditt dhe nett, pastaj stint pasojn njra-tjetrn. Pas mbjelljes s vjeshts vjen dimri, ftohti, bora. Bujku rri n shtpi dhe pushon. Pastaj vjen pranvera, kur fara fillon t mbij, t rritet, ather fermeri mund t kundroj mrekullin e natyrs. “Toka vetvetiu qet bimn; m par krcyllin, pastaj kallirin e n fund kallirin plot kokrra”. Mund t shohim se si Jezusi ishte nj vzhgues i vmendshm i natyrs. Ktu, kjo shmblltyr jeton pikrisht n kt kontrast midis pasivitetit t bujkut, i cili pushon pas mbjelljes, dhe vitalitetit t fars, i cili lshon t gjith forcn e tij jetsore nga toka dhe jep fryt. sht ftesa e Jezusit pr sigurin se fara e Ungjillit, kur hidhet n tok, prfundon duke mbir dhe duke dhn fryt. N fakt, ne dgjojm prfundimin e shmblltyrs.

    Dhe kur fryti piqet, bujku vendos menjher dorn n drapr, sepse koha e t korrave ka ardhur.
    Fermeri ka durim, di t pres t piqet fruti. Kur fruti piqet, e v dorn te drapri, jo m par. Jetojm n nj bot gjithnj e m t prshpejtuar, ku duam t shohim menjher rezultatin, ku besojm vetm n at q mund t verifikohet; sot, prandaj planifikimi i shpejt dhe ndrhyrjet vendimtare jan norm, sepse ritmi i prodhimit sht i ngutshm.
    Kjo nxitim, ky padurim sht i kuptueshm tek ata q drejtojn nj kompani dhe kujdesen pr prodhimin, por ktu nuk jemi n kontekstin e prodhimit, por n kopntekstin t nj bote t dashuris, ku vendimet nuk mund t merren me nxitim, por duhet t merren me kujdes dhe lirisht.
    Ne e dim se shkndija e dashuris mund t godas e papritur si dashuria me shikim t pare. Ka dashuri me shikim t par edhe tek ata q dgjojn Ungjillin: ata entuziazm t menjhershm, q megjithat nuk zgjasin shum. Nxitimi nuk sht i Zotit, nuk sht i Krishtit dhe nuk duhet t jet i t krishterve, sepse nxitimi nuk favorizon zgjedhjet e lira, t menduara, t pjekura me urtsi.
    Ajo q Jezusi dshiron t kuptoj dishepulli q shpall Ungjillin e tij, sht se ai nuk duhet t jet me nxitim, ai nuk duhet t pres t shoh menjher ose thjesht t shoh frytin e puns s tij, por ai duhet t kultivoj sigurin se ky frut do t jet atje. Pas prpjekjes s mbjelljes, dishepullit nuk i mbetet gj tjetr vese t jet i durueshm duke pritur me besim.
    Jezusi paraqiti n shmblltyr mesazhin e gzimit dhe t shpress, t pranishm n tekstin e famshm t Isaias, t cilin Jezusi e njihte shum mir dhe q predikuesit e Ungjillit duhet ta ken gjithmon parasysh; ky tekst i mrekullueshm gjendet n kapitullin 55,10-11 t Isais:
    "…sikurse zbret shiu e bora nga qielli
    e atje nuk kthehet,
    por e ujit tokn, e zbrun
    dhe i jep fuqi t bleroj,
    i jep bujkut farn dhe bukn pr ushqim,
    kshtu edhe fjala ime q del prej gojs sime,
    s’do t kthehet tek un pa fryt,
    pa pas kryer gjithka m plqen
    dhe pa pas zbatuar at pr ka e nisa”.
    Dhe tani le t dgjojm shmblltyrn e dyt.
    “Dhe thoshte:
    “Me ka ta krahasojm Mbretrin e Hyjit? Ose me far krahasimi ta paraqesim? Ajo i prngjet kokrrs s sinapit q sht m e vogla ndr farra kur hidhet n dhe; por, kur mbillet, rritet e bhet m e madhe se t gjitha perimet; lshon deg t mdha, aq sa zogjt e malit banojn nn hijen e saj”.
    Me shum shmblltyra si kto ua shpallte Fjaln, ashtu si ishin t zott ta kuptojn; por pa shmblltyra atyre nuk u fliste asgj, kurse nxnsve ua shtjellonte vemas t gjitha” (v.30-35).
    Shmblltyrn e dyt e prezanton Jezusi me dy pyetje: “Me far mund ta krahasojm Mbretrin e Perndis? Me far shmblltyre mund ta prshkruajm?”
    Kto jan pyetje retorike: dgjuesit e tij, turmat dhe dishepujt q e ndiqnin e kishin gati prgjigjen: "Mbretria e Perndis do t jet si kedri i Libanit". Ata nuk e shpikn kt imazh, por gjendet tek profeti Ezekiel, i cili pr t prshkruar Sirin n kulmin e shklqimit t saj, n kapitullin 31, 2-7 thot:
    “2 “Biri i njeriut, thuaji faraonit, mbretit t Egjiptit, e krenaris madhshtore t tij: Kujt i prngjan n madhshtin tnde? 3 Je si bredh, porsi cedri i Libanit, me gema t bukur, me gjethe t njoma, me shtat t lart; maja ndr re i ka arritur! 4 E ushqyen ujrat, e rriti humnera, lumenjt e tij rridhnin gjithreth rrnjve t tij, prrenjt i lshoi prreth t gjitha pemve t fushs! 5 Prandaj edhe u rrit i lart prmbi t gjitha pemt e fushs, u shumuan degt e tij morn lart gemat e tij, sepse ujt kurr s’i mungoi. 6 Kur e shtriu hijen e vet, n degt e tij i bn folet t gjith fluturakt e qiellit, e nn gema plot me gjethe egrsirat e fushs polln, e nn hije t tij banonin popuj t shumt! 7 Ishte i hijshm n madhri t vet, n shtrirjen e degve t veta, sepse rrnjt e veta i kishte prbri ujit q s’mungon”.
    Ishte br si kedri i Libanit, i bukur me deg, i trash me deg, i gjat me trung dhe maja e tij ishte deri te ret, si do t bhej nj dit Izraeli.
    Izraeli sht nj popull q ka qen gjithmon i parndsishm, n skenn ndrkombtare, sepse e gjen veten n mes t perandorive t mdha, q e kishin shtypur gjithmon, ato t Lindjes s Mesopotamis dhe t Egjiptit, por nj dit, thot profeti Ezekieli, "Zoti do t marr nj deg kedri dhe do ta mbjell n nj mal t lart, n malin e Izraelit, dhe ky kedri do t bhet i madh, do t lshoj deg, do t jap fryt, do t bhet madhshtor, nn t do t banojn t gjith zogjt, do zog do t pushoj n hijen e degve t tij".
    Pr k po fliste? Pr Izraelin, i cili nj dit do t bhej Mbretria nn t ciln do t krkonin streh t gjitha mbretrit e tjera, t gjith popujt e tjer: madhshtia, pra, e kedrit. Kjo sht ajo q dishepujt do t'i kishin sugjeruar Jezusit: "Edhe ne duhet t bhemi t till". Madhsia e kedrit ishte gjithashtu proverbiale pr t drejtt: n Psalmin 92, 13-16:
    "I drejti lulzon si palma, rritet porsi cedri i Libanit. T mbjell n Shtpin e Jakobit lulzojn n banesat e Hyjit ton. Japin fruta edhe n pleqri, jan t krthndezt e plot shndet, pr t shpallur se Zoti sht i drejt: Qeta ime, n t cilin nuk ka t meta!”.
    Jezusi i zhgnjen: ai merr imazhin q ata kan n mendje, imazhin madhshtor t kedrit, e zhvillon at sipas mnyrs s tij, e rrnon, rrnon kt madhshti; ka nj madhsi, por nuk sht ajo e kedrit, dhe merr imazhin e fars m t vogl, fars s mustards. Ai imazh ishte proverbial pr voglsin e fares s saj.
    Cili sht imazhi q prdor Jezusi? sht krahasimi midis voglsis s asaj fare dhe asaj q zhvillohet n nj stin t vetme. Ajo far krijon nj shkurre, e cila mund t arrij dy, madje edhe tre metra; nuk sht nj kedr i Libanit, sht nj madhsi tjetr: "Rritet", thot Jezusi, "bhet m e madhe se t gjitha perimet e kopshtit". Flitet pr nj madhshti mes perimeve t kopshtit: “lachanon” n greqisht do t thot "nj shkurre", por sht pr t'u habitur q ajo lloj madhshtie del nga nj far e vogl; nj bim e zakonshme, pra, nuk ka asgj q t bie n sy, rritet mes perimeve t shtpis, patllxhanve, angjinarve… por ka prmasat e saj, jo prmasat q vlersojne ata q admirojn kedrat e medhenj... sht nj madhsi t ndryshme.
    Prandaj Jezusi nuk ka ndrmend t bj profeci pr t ardhmen e ndritur t Kishs, e cila filloi me peshkatart e varfr, por m pas sht e destinuar t bhet nj shoqri e madhe dhe t fort, t aft pr t marr respekt edhe nga mbretrit, nga perandorit e ksaj bote. Jo, prparimi i Mbretris s Zotit nuk vlersohet n kt mnyr, sepse n Ungjillin e Luks, 17,20vv thuhet:
    "20 I pyetur prej farisenjve: “Kur do t vij Mbretria e Hyjit?” ai iu prgjigj: “Mbretria e Hyjit nuk vjen n mnyr t dukshme, 21 as nuk do t mund t thuhet: ‘Qe ktu!’ Ose ‘Qe atje! ‘Porse, ja, Mbretria e Hyjit sht mes jush!”
    22 Ather u tha nxnsve t vet: “Do t vij koha, kur do t dshironi t shihni nj dit t vetme t Birit t njeriut, por nuk do ta shihni. 23 Do t’ju thon: ‘Qe, ktu sht! Ja, atje!’ Mos shkoni as mos i ndiqni! 24 Sepse, sikurse vettima q vetton n njrin skaj e ndrit deri n skajin tjetr t qiellit, ashtu do t jet edhe Biri i Njeriut [Ditn e tij]. 25 Por, m par i duhet t vuaj shum e t prbuzet prej ksaj breznie”. Mbretria e Zotit nuk mund t shihet nga jasht, ajo sht brenda, n zemrn e do njeriu. N kapitullin 17 t Luks ka kjo thnie e Jezusit, far do t thot? far sht kjo far e vogl?
    Aty ku mirpritet Ungjilli, aty fillon Mbretria e Zotit, dika e jashtzakonshme ndodh n zemrat e njerzve, ndodh nj ngjarje e papritur, nj transformim i brendshm q i l t gjith t habitur, por asgj si habia t "yjeve" t suksesshme n kt bot; jo, sht nj madhsi tjetr. Koprrac, q shfrytzon m t dshpruarit pr t grumbulluar para, ka humbur mendjen pr t mirat e ksaj bote: nj dit gjen nj far t vogl, nj thrrime t ungjillit. Kjo far zhvillohet tek ai dhe shkakton dika t jashtzakonshme. Nj zgjedhje e papritur, ai fillon t shoh nevojn e t varfrve, ai fillon t ndihmoj ata q kan nevoj. Ktu sht nj madhshti q nuk ndodh jasht, por brenda zemrave t njerzve. Kjo nuk sht madhshtia e kedrave para s cils t gjith mbeten t mahnitur, t magjepsur, sht madhshtia e brendshme, ajo e dashuris, e cila sht e vetmja madhshti e vrtet.
    Jezusi prdor edhe nj her imazhin e fars s sinapit pr t folur pr efektet e jashtzakonshme, befasuese t besimit, q i jepet atij. N kapitullin 17,20 t Mateut ai thot:
    "Prnjmend po ju them: n pait fe edhe vetm sa nj kokrr sinapi e i thoni ktij mali: ‘Dil kndej e shko atje!’, do t kaloj dhe asgj s’do t’ju jet e pamundshme!”
    Besimi n Ungjill prodhon dika t jashtzakonshme, dika q sht e pamundur pr njerzit, si lvizja e nj mali. Ka male q na ndajn: disa urrejtje, paknaqsi t caktuara q “nuk do t lvizin kurr”, themi; jo, Ungjilli sht i aft t'i lviz ata, nse i japim mbshtetjen ton.

    “Por, kur mbillet, rritet e bhet m e madhe se t gjitha perimet; lshon deg t mdha, aq sa zogjt e malit banojn nn hijen e saj” (v. 32
    Zogjt e qiellit kujtojn profecin e br nga profeti Ezekiel, t gjith zogjt do t zbarkonin m pas n nj kedr. far jan kta zogj? N Bibl, kta zogj prfaqsojn popujt pagan. Libri i Zanafills thot se kta zogj, kta popuj pagan, donin t pengonin aleancn e Abrahamit me Perndin dhe Abrahami i kishte przn. “Tani”, thot Jezusi, “do t krkojn strehim edhe kta popuj q jan larg Mbretris s Perndis, do t afrohen dhe do t mirpriten n kraht, n degt e ksaj kaube, q ka dal nga nj far e vogl”.
    sht komuniteti i krishter q prfaqsohet ktu nga ky fidan mustard dhe far donte t thoshte Jezusi? Mbretria e Zotit sht nj vend mikprits pr t gjith, sht nj realitet modest q nuk poshtron asknd, nuk e bn asknd t ndihet i padenj dhe secili mund ta gjej shtpin e tij nn hijen e ksaj mustarde, q sht Mbretria e Zotit; edhe ata q ndihen t larguar nga Zoti sepse jetojn n kushte mkati nuk duhet t ndihen t refuzuar, duhet t ndihen t mirpritur n degt e ksaj mustarde, q jan kraht mikprits t bashksis s krishter.
    Me kto dy shmblltyra sot, Jezusi dshiron t na rrnjos gzimin dhe optimizmin. Shum madhshti t Kishs son do t paksohen n madhsi. Kto jan madhshtia e kedrave t Libanit, ato t mbretrive t ksaj bote, t cilat gjat shekujve gjithashtu na kan joshur; dhe lidhja me kto madhshti e ka errsuar identitetin ton si dishepuj dhe t atij q u b shrbtor i t gjithve: Providenca po na zhvesh nga kto madhshti, por thell brenda njerzve, fara e Ungjillit dhe e Mbretris s Perndis do t vazhdoj t zhvillohet n mnyr t pandalshme, sepse n kt far ka nj forc q nuk sht e ksaj bote, por vjen nga qielli. Kjo sht arsyeja e shpress son.

  2. #582
    i/e regjistruar
    Antarsuar
    19-06-2020
    Postime
    1,530
    Postimet n Bllog
    3

    Pr: Prgatitja e liturgjis s festave t urdhruara. Komente postohen disa dit prpara festave.

    .A. JAVA. E DIELA Xl ORD. VITI B.

    PRGATITJA E LITURGJIS.

    E DIELA Xl ORD. VITI B

    M 16-6-2024.


    3 LEXIME.


    Ne do t sodisim kallzat e pjekura.
    Kemi prshtypjen se jemi dshmitar t nj rnieje t shpejt t vlerave t krishtera: shohim njeriun q prpiqet t lirohet nga ideja e Zotit, duke e vendosur veten si nj pik referimi absolute, si mas e gjithkaje. Njeriu vendos veten si arbitr t s mirs dhe t s keqes, absolutizon realitetet e ksaj bote dhe e konsideron besimin si nj aspekt t vjetruar t jets. Ky sht laicizmi, nj fenomen q ka rrnj t largta historike, por q ka arritur kulmin e tij n kohn ton. Si ka ardhur? N krkimin e shkaqeve, ka nga ata q ia atribuojn prgjegjsin priftrinjve, t cilt, gjithnj e m t friksuar, nuk i kujtojn ato t vrteta, t cilat n t kaluarn, kur kishat mbusheshin me besimtar, prbnin temat e prsritura t katekzs: gjykimi i Zotit, dnimi i prjetshm, djalli, dnimet.
    E vrteta sht tjetr: sot ne po paguajm pasojat e nj ungjillizimi dhe nj katekizimi, i cili - pa dashur t'ua atribuoj fajin predikuesve dhe katekistve t gatshm t s kaluars - u shkput nga fjala e Zotit.
    E ardhmja sht n duart tona. Kisha e ka rindrgjegjsuar thesarin q i ka dhn Mjeshtri: Fjaln, nj far q pret t prhapet n bot me bollk, q besimi t lulzoj srish mbi baza t reja dhe mbi nj themel t sigurt.
    Ata q sot me vshtirsi po e mbjellin kt far t muar n mbar botn, nuk do t shohin kallzat e pjekura, por t paktn krcellin: po, mund t'i krkojn Zotit q t jen n gjendje ta shohin at.
    Pr t prvetsuar mesazhin, ne do t prsrisim:
    "Vetm kokrra e grurit q zhduket n tok, prodhon shum fruta"


    LEXIMI I PAR: Ez 17,22-24)

    22 Kshtu thot Zoti Hyj:
    Edhe un do ta marr
    prej majs s cedrit t madh
    prej majs s gemave t tij
    do ta kpus nj gemz
    e do ta mbltoj mbi nj mal
    t lart e t madhrishm.
    23 Do ta mbltoj n mal t lart t Izraelit:
    do t shprthej n pinjolla e do t bj fruta:
    cedr do t jet i madhrueshm.
    Nn t do t banojn t gjith shpendt,
    do shpend nn hijen e gemave t tij
    erdhen do ta bj.
    24 T gjitha pemt e fushs do ta din
    se un jam Zoti
    q e zvoglon pemn e madhe
    dhe e lartson t vogln,
    e thaj lndn e njom
    dhe e bj t bulzoj t thatn.
    Un Zoti thash dhe do t bj ashtu.


    LECTIO DIVINA – MEDITIM - LUTJE

    Kjo profeci u shqiptua nga Ezekieli n nj moment veanrisht dramatik n historin e Izraelit: Jehojakini, pasardhsi i fundit i dinastis s Davidit, u mund, u kap rob dhe u internua n Babiloni.
    Fatkeqsia kombtare ka tronditur besimin e shum izraelitve q pyesin sesi Zoti, i cili i premtoi Davidit nj dinasti t prjetshme, e lejoi Jehojakinin t rrmbyhej nga froni i Jerusalemit, si nj pem shkulet nga nj stuhi dhe trhiqet zvarr nga valt e vrullshme t nj lumi. Ndoshta Zoti nuk i mban m me besnikrin premtimet q iu betua t zgjedhurit t tij?
    Ezekieli, i cili e gjen veten mes t dbuarve n Babiloni, i prgjigjet ksaj pyetjeje shqetsuese me nj imazh. Familja e Davidit - shpjegon ai - sht nj cedr i harlisur q nj druvar barbar dhe i pamshirshm, Nabukodonosor, mbreti i Babilonis, e preu dhe e bri cop-cop.
    Megjithat, Zoti nuk prgnjeshtron vetveten, ai kurr nuk i mban premtimet e tij. Ja far do t bj: ai do t shkoj n Babiloni dhe, nga kedri i shkatrruar i dinastis s Davidit, do t kpus filizin e fundit dhe do ta mbjell n nj mal t lart n tokn e Izraelit (v. 22). Ky pinjoll i brisht dhe pothuajse i pajet do t zhvillohet derisa t bhet nj kedr i pamas, nn t cilin do t banojn t gjith zogjt e qiellit (v. 23).
    Premtimi sht, s’ka se ’thuhet, befasues. Me imazhin e zogjve t qiellit, profeti aludon, n fakt, pr asknd tjetr ve mbretrive vasale t perandoris s pamas asiriane (Ez. 31,6: “Kur e shtriu hijen e vet, n degt e tij i bn folet t gjith fluturakt e qiellit, e nn gema plot me gjethe egrsirat e fushs polln, e nn hije t tij banonin popuj t shumt!). Kta - siguron ai - nj dit do t bien nn sundimin e Izraelit, t gjith do t'i nnshtrohen atij, si n kohn e Davidit.
    Kur shqiptoi kt profeci, Ezekieli ndoshta ndrroi pr nj rivendosje t shpejt t monarkis Davidike, por vitet kaluan dhe pritshmrit e tij u zhgnjyen. N kt situat, pritja e Mesis, e nj dege t familjes s Davidit, e destinuar pr t realizuar plotsisht premtimet e bra nga Zoti pr popullin e tij, u shfaq me qartsi gjithnj e m t madhe.
    N kohn e caktuar, profecit u prmbushn n Jezusin, filizin e kedrit t madh q Perndia mbolli n tok. Ai sht pasardhsi i pritur i Davidit. Zogjt q gjejn freskim nn hijen e degve t tij prfaqsojn t gjith popujt, t nnshtruar m par nga fuqia e s keqes q i bri skllevr. Degt, nga ana tjetr, mund t tregojn kraht mikprits t komunitetit t krishter.
    Ky lexim sht nj ftes pr t'i besuar Perndis, gjithmon, por veanrisht kur pritjet tona duken t kota dhe shpresat tona t prishura. Ai sht ai q zakonisht "ngre pemn e ult" dhe sht i aft t bj "t mbij pemn e thar" (v. 24).
    Shprehjet e prdorura nga Ezekieli na kujtojn kngn e Maris:
    "51 E tregoi fuqin e krahut t vet:
    i hodhi posht qllimet e krenarve,
    52 i rrzoi princat prej froneve t tyre
    e i lartsoi t prvuajturit.
    53 Me t mira i mbushi ata q s’kishin ’t han
    e t pasurit i nisi duarthat.
    54 I ndihmoi Izraelit, shrbtorit t vet,
    duke e sjell n mend mshirn
    55 ‑ si ua pati premtuar etrve tan ‑
    n t mirn e Abrahamit e t pasardhsve
    t tij n amshim” (Lk 1:52).
    Ata na kujtojn, mbi t gjitha, veprn supreme t Perndis: ringjalljen e Krishtit. Nga varri ku vdekja mbretroi, ai bri q t lindte jeta. Nse ai ka br nj mrekulli t till, ai do t jet n gjendje t transformoj do humbje n fitore.


    LEXIMI I DYT: 2 Cor 5,6-10.

    6 Kshtu, pra, jemi gjithmon plot shpres edhe pse e dim se derisa t banojm n kt trup, jemi t mrguar, larg Zotit; 7 sepse jetojm n fe e jo n pamje t Zotit. 8 Pr kt arsye edhe jemi plot shpres e m fort dshirojm ta lm banesn e ktij trupi pr t banuar te Zoti. 9 Prandaj, edhe mundohemi me gjith shpirt t’i plqejm Zotit, qoft duke qndruar n banesn ton, qoft edhe duke e ln at, 10 sepse t gjithve na duhet t dalim n gjyq para Krishtit, q secili t marr shprblimin pr veprat q ka br gjat jets s vet n trup, qoft pr t mira, qoft pr t kqija.


    LECTIO DIVINA – MEDITIM - LUTJE

    E kemi thn tashm gjat t dielave t fundit se Pali, tashm i moshuar, kishte filluar t ndihej i lodhur. Vuajtjet q kishte duruar, prndjekjet, tradhtit e miqve, keqkuptimet e shum vllezrve t besimit e kishin shnuar n trup dhe n shpirt.
    N pjesn e par t fragmentit t sotm (v. 6-8) ai e krahason gjendjen e tij me at t mrgimit: n kt bot ndihet i huaj, jeton larg atdheut, me mendimet e tij gjithmon t drejtuara nga atdheu q e pret. Ai dshiron t jet me Perndin dhe me Krishtin prgjithmon dhe e di se, pr t arritur kt jet t plot dhe prfundimtare, duhet t kaloj prmes vdekjes, por ky mendim nuk e tremb.
    N pjesn e dyt (v. 9) ai kupton se dshira e tij pr t ln kt bot mund t kuptohej si nj arratisje nga vshtirsit, nga vuajtjet, nga prgjegjsit e tij ndaj komuniteteve t krishtera t lindura nga predikimi i tij. M pas ai prfundon: pr sa koh q Zoti dshiron t m lr n kt trup, un do t jap m t mirn nga vetja.
    N vargun e fundit (v. 10) ai kujton, duke prdorur imazhin tradicional t gjykimit t Zotit, vlern dhe rndsin vendimtare t jets n kt bot. Jeta e ardhshme nuk do t lind nga asgjja, ajo do t mbij nga ajo q t gjith kan mbjell n kt jet. Askush nuk do t refuzohet nga Zoti, por aftsia pr t mirpritur dashurin e tij t pafund do t jet e ndryshme pr t gjith dhe do t varet nga "shtatzania" m e mir ose m e keqe e prjetuar n kt bot.


    UNGJILLI: Mk 4,26-34.

    26 Dhe vazhdoi:
    “Mbretria e Hyjit sht porsi kur njeriu e hedh farn n dhe. 27 Si t flej si t rrij zgjuar nat e dit, fara mbin, rritet ‑ pa ditur ai se si. 28 Toka vetvetiu qet bimn; m par krcyllin, pastaj kallirin e n fund kallirin plot kokrra. 29 E posa fryti piqet, i v draprin, sepse sht koha e korrjes.”
    30 Dhe thoshte:
    “Me ka ta krahasojm Mbretrin e Hyjit? Ose me far krahasimi ta paraqesim? 31 Ajo i prngjet kokrrs s sinapit q sht m e vogla ndr farra kur hidhet n dhe; 32 por, kur mbillet, rritet e bhet m e madhe se t gjitha perimet; lshon deg t mdha, aq sa zogjt e malit banojn nn hijen e saj.”
    33 Me shum shmblltyra si kto ua shpallte Fjaln, ashtu si ishin t zott ta kuptojn; 34 por pa shmblltyra atyre nuk u fliste asgj, kurse nxnsve ua shtjellonte vemas t gjitha.


    LECTIO DIVINA – MEDITIM – LUTJE.

    A mund t prshpejtohet rritja e mbretris s Perndis?
    Ksaj pyetjeje Jezusi i prgjigjet me nj shmblltyr t shkurtr, nj xhevahir t vogl, t ruajtur pr ne vetm nga Marku, q prbn pjesn e par t ungjillit t sotm (v. 26-29).
    Ndahet n tre pjes me gjatsi t ndryshme, t cilat korrespondojn me tre momentet n t cilat zhvillohen punt bujqsore: mbjellja (v. 26), rritja e fars (v. 27-28), korrja (v. 29).
    E para dhe e treta, pra ato n t cilat prshkruhet puna e fermerit, reduktohen n minimum: “Ai e hedh farn n tok” (v. 26) dhe “i v dorn draprit” (v. 29), asgj tjetr.
    Shum m i zhvilluar sht pjesa qendrore q z dy t tretat e shmblltyrs. Narratori dshiron qart t trheq t gjith vmendjen n kohn e rritjes; pr kt arsye, me njfar force, jo vetm i shmanget theksimit t puns s fermerit, por injoron qllimisht veprimtarit q ai kryen zakonisht edhe pas mbjelljes: mbrojtjen, pastrimin, vaditjen e arave. Jezusi dshiron t nxjerr n pah vetm nj gj: forcn e parezistueshme t fars, e cila, sapo t hidhet n tok, rritet vet.
    Vm re nj detaj nga pjesa e par e shmblltyrs (v. 26): ungjilltari nuk prdor termin teknik mbjellje, por tregon pr nj njeri q hedh farn, duke e br gjestin e gjer t krahve t fermerit pothuajse t dukshm ndrsa shprndan kudo, me gzim dhe pa kursim, kokrrat e muara. Kshtu duhet t prhapet, me bollk, mesazhi ungjillor dhe duhet t lshohet n tok, jo n nj fush t caktuar dhe t kufizuar, por kudo, n mbar botn. sht ftesa pr t kaprcyer do ekskluzivitet; asnj popull nuk mund t'i konsideroj bekimet e Zotit t rezervuara pr veten e tyre.
    Pas stins s mbjelljes, pr njeriun vjen momenti kur puna pushon (v. 27-28). Ditt dhe nett pasojn njra-tjetrn dhe fermeri fle e zgjohet pa mundur t ndrhyj m n rritjen. Nuk ka kuptim q ai t jet i zn, apo i shqetsuar, procesi i vazhdueshm nuk varet m prej tij; nse trazohet, nse futet n fush, shkakton vetm telashe, shkel e dmton lastart e njom. Gjithka q ai duhet t bj sht q t pres. N fakt, n heshtje dhe pothuajse n mnyr t padukshme, mrekullia fillon: fara del nga toka.
    Prshkrimi i rritjes sht i sakt: fillimisht shfaqet krcelli i gjelbr dhe i but, m pas kalli dhe n fund kokrra e pjekur. Nj zhvillim q t mahnit dhe t magjeps, por q nuk mund t detyrohet, krkon koh dhe durim.
    Asimilimi i mesazhit ungjillor nuk sht i menjhershm; puna e transformimit t brendshm t njeriut krkon dit dhe vite. Megjithat, sapo t ket deprtuar n zemr, fjala e Krishtit v n lvizje nj dinamizm t pandalshm, ndonse t ngadalt. Kush e ka dgjuar nuk mbetet m i njjti.
    Nj nga tundimet m t zakonshme pr apostujt e ungjillit sht shkurajimi. Ata shpesh dekurajohen nse nuk vrejn menjher disa rezultate konkrete nga predikimi i tyre.
    Mesazhi i shmblltyrs u drejtohet mbi t gjitha atyre. Nse ata jan t sigurt se kan shpallur mesazhin autentik t Krishtit, nse nuk e kan ngatrruar at me urtsin e ksaj bote, nse nuk e kan dobsuar forcn e saj shprthyese me shtimin e nj maj t logjiks njerzore, ata duhet t kultivojn siguri intime se frutat do t jen t bollshme.
    Stina dhe bollku i t korrave nuk varet prej tyre, por nga toka pak a shum pjellore n t ciln ra fara e fjals.
    Modeli i do predikuesi sht Pali, i cili u tha Korintasve: "Un mbolla, Apoli lagu, por Hyji bri q t rritet" (1 Kor 3,6).
    Procesi i maturimit duhet respektuar. Kushdo q dshiron ta prshpejtoj kt proces, rrezikon ta lr veten t kapur n furi, ata e bindin veten se mund ta zvendsojn veprimin e tyre me at t Shpirtit dhe, nse ndrhyjn, humbasin lehtsisht kontrollin dhe madje prdorin metoda t pasakta, prdorin dhunn, t gjitha mjett e shtrngimit, nuk respektojn lirin, bjn shantazh psikologjik.
    Ata q, q nga koha e Shn Agustinit, kan justifikuar prdorimin e shpats pr t detyruar konvertimin, tregojn se n far devijimesh on mungesa e respektit pr kohn e rritjes s fars.

    Shmblltyra v n dyshim t gjith, prindr, edukator, udhheqs t komunitetit t krishter, t cilt, edhe pse t gjallruar nga qllimet m t mira, ndonjher e lejojn veten t kaprcejn nga padurimi, nxitimi, efikasiteti, duke marr, si rezultat i vetm, t duken irritues, agresiv, intolerant.
    Shumica e rekomandimeve t mjeshtrave t jets shpirtrore prbhen nga ftesa t ngutshme pr angazhim, pr veprimtari t palodhur, pr pun t ethshme. Ungjilli i sotm kujton nj aspekt tjetr, po aq t rndsishm. Ka momente kur duhet “t flesh”, pra t dish t pressh, t qndrosh i qet dhe t ulesh e t soditsh me habi farn q mbin dhe rritet vet. Frutat me siguri do t shkojn prtej do pritshmrie. Kushdo q nuk sht i bindur pr kt, nuk ka besim n fuqin e jashtzakonshme t fjals s Krishtit.
    Shmblltyra e dyt (v. 30-32) sht marr gjithashtu nga prvoja e jets n fusha. do dit fermeri sheh farat e vogla t zhduken n tok dhe t rilindin pr t'u br krcell, shkurre dhe madje edhe pem t mdha.
    sht ky kontrast mahnits midis voglsis s fillimeve dhe madhshtis s rezultateve q Jezusi synon t nxjerr n pah me shmblltyrn e fars s sinapit, e cila, sipas mendimit popullor, sht m e vogla nga t gjitha farat. udia erdhi nga vzhgimi se, nga nj kokrr pothuajse e padukshme, mbiu dhe u rrit, n nj stin t vetme, nj shkurre, e cila edhe sot n brigjet e liqenit t Galiles mund t arrij tre metra lartsi.
    Me kt shmblltyr, Jezusi nuk kishte ndrmend t bnte profeci pr triumfet e ardhshme t kishs, e cila, e lindur nga disa peshkatar t varfr, do t bhej nj institucion solid, me ndikim, i aft pr t ngjallur frik dhe respekt edhe te mbajtsit e pushtetit politik. Zhvillimi i mbretris s Perndis nuk mund t vlersohet me statistika, sepse, si raporton Luka, ai nuk mund t shihet ose t matet, n fakt gjendet brenda do njeriu (Lk 17,21).
    Fara e mbretris s Perndis mbetet gjithmon e vogl dhe pa lavdin e ksaj bote; efektet q prodhon n vend t ksaj i tejkalojn t gjitha pritjet dhe n shmblltyr paraqiten prmes imazheve t marra nga Beslidhja e Vjetr.
    Rritja e harlisur e pems ngjall bollkun e jets, plotsin e suksesit. Ezekieli e krahason Asirin, q ka arritur majat e fuqis, me nj kedr t Libanit: “3 Je si bredh, porsi cedri i Libanit, me gema t bukur, me gjethe t njoma, me shtat t lart; maja ndr re i ka arritur! 4 E ushqyen ujrat, e rriti humnera, lumenjt e tij rridhnin gjithreth rrnjve t tij, prrenjt i lshoi prreth t gjitha pemve t fushs!
    5 Prandaj edhe u rrit i lart prmbi t gjitha pemt e fushs, u shumuan degt e tij, morn lart gemat e tij, sepse ujt kurr s’i mungoi. 6 Kur e shtriu hijen e vet, n degt e tij i bn folet t gjith fluturakt e qiellit, e nn gema plot me gjethe egrsirat e fushs polln, e nn hije t tij banonin popuj t shumt!” (Ez 31,3-6).
    Hija q mbron nga rrezet djegse t diellit sht nj metafor pr mbrojtjen q u ofron mbretria e Perndis atyre q hyjn n t (Ps 91,1).
    Imazhi i zogjve q bjn folen e tyre, gjendet gjithashtu n Besllidhjen e Vjetr (Ez 31,6); ai prshkruan ata q, duke pasur besim t plot n fjaln e Perndis, ndrtojn folen e tyre n shtpin e Zotit (Ps 84,4), domethn, ata planifikojn jetn e tyre n harmoni me vlerat ungjillore. Ata do t prjetojn lumturin, paqen, plotsin e dashuris, n strehn e hijes s ofruar nga Shum i Larti (Ps 91,1).
    Shmblltyra sht nj ftes pr ta konsideruar realitetin prmes syve t Zotit. Njerzit i japin vler asaj q sht e madhe dhe asaj q duket, ata gjykojn sukseset dhe dshtimet e njerzve bazuar n parat e grumbulluara, pozicionin e pushtetit t arritur, titujt e nderit, prestigjin, fam. Jezusi e ktheu prmbys peshoren e vlerave: "Kushdo q bhet i vogl do t jet m i madhi n mbretrin e qiejve" (Mt 18,4).
    Vetm ata q e kan br veten t vegjl sa nj kokrr sinapi do t bhen "si nj pem e mbjell pran rrjedhave t ujit, q do t jap fryte n kohn e duhur dhe gjethet e saj nuk do t bien kurr" (Ps 1,3).
    Shmblltyra synon t ngjall gzim dhe optimizm. Nj dit mrekullit e bra nga Perndia do t'i shfaqen t gjithve nprmjet atyre q, ashtu si Biri i tij, jan br shrbtor t prulur dhe t but t t gjithve.
    Nga i gjith mesazhi i krishter, kjo sht sigurisht pjesa m e vshtir pr t'u asimiluar, kshtu q nuk sht pr t'u habitur q jo t gjith mund ta kuptojn at. Pr shumicn mbetet nj enigm e pazgjidhur, jo sepse nuk e kuptojn domethnien e saj, por sepse sht absurde dhe e pakonceptueshme nga ana njerzore q, duke e br veten t vogl, t shfaqet i madh prpara Zotit.
    Pjesa prfundon me nj shnim t ungjilltarit: "Pa shmblltyra atyre nuk u fliste asgj, kurse nxnsve ua shtjellonte vemas t gjitha" (v. 34). Reflektimi, heshtja dhe lutja jan t nevojshme; duhet t'i kushtojm koh dialogut me Krishtin, duhet t krijojm nj klim t prshtatshme shpirtrore nse duam t mirpresim, nga Shpirti, dritn e nevojshme pr t asimiluar dhe prkthyer mesazhin e ksaj shmblltyre n zgjedhjet e jets.

  3. #583
    i/e regjistruar
    Antarsuar
    19-06-2020
    Postime
    1,530
    Postimet n Bllog
    3

    Pr: Prgatitja e liturgjis s festave t urdhruara. Komente postohen disa dit prpara festave.

    PRGATITJA E LITURGJIS

    E DIELA 12 Ord VITI B

    M 23-6-2024


    LEXIMI I PAR: Job 38, 1. 8 11


    [I]1 Nga stuhia Zoti iu prgjigj Jobit e i tha:
    8 Kush e mbylli brenda dyerve detin,
    kur po dilte nga krahrori i nns?
    9 Kur e vesha me re si me petka,
    me errsir si m shprgenj e mbshtolla?
    10 Kur un caqet atij ia vura,
    e kya me dyer e shula
    11 dhe i thash: Deri ktu! M tej mos shko!
    Ktu le t thehen valt tua krenare!



    LECTIO DIVINA MEDITIMI LUTJA.

    GJITHKA U KRIJUA, SHT N DUART E ZOTIT.


    Studiojm nj tekst q na tregon se si paraardhsit tan e imagjinuan Zotin n momentin n t cilin Ai krijoi botn! Ai e gjen veten para masave t zhurmshme t ujit: me nj gjest t dors i ndalon ato: "Ju do t vini ktu! Ju nuk do t shkoni m tej, ktu do t marr fund krenaria e valve tuaja!". Dhe, pr t'i prmbajtur ato, ai instalon dyert me bulona; s fundmi, ai kap ret q e mbulojn tokn si nj shall dhe q trhiqen zvarr n qiell dhe bn me to nj pelen pr detin e qetsuar prfundimisht, duke e br at si nj foshnj shum t dobt n duart e Tij. N nj civilizim q ka mbajtur kujtimin e nj prmbytje vdekjeprurse, por q njeh edhe thatsir dhe etje, zotrimi i Zotit mbi ujrat sht mnyra m e mir pr t shprehur Plotfuqin e tij. Dhe nse libri i Jobit thot q Zoti flet "n mes t stuhis", sht gjithashtu nj mnyr pr t thn se ai sht me t vrtet qenia e vetme n bot q zotron stuhin deri n prdorimin e saj si nje megafon!
    Kjo sken sht tashm nj prgjigje pr problemet e Jobit; sepse, si e dim t gjith, ka stuhi t t gjitha llojeve n jetn ton, dhe ato q shpalosen n kokn ton jan shum m serioze sesa ato n oqeane. Por Jobi sht n mes t nj stuhie t brendshme, pikrisht.
    Dihet se libri i Jobit nuk pretendon t tregoj nj histori t vrtet, ai sht klasifikuar n mesin e librave t Urtsis: prandaj sht nj reflektim q na ofrohet mbi problemet e mdha t njerzimit. Problemi n fjal ktu sht ai q na trondit t gjithve, nj dit apo nj tjetr, m i tmerrshmi i jets son: ai q zakonisht quhet problemi i s keqes: prballet me smundje, vuajtje, vdekje, dshtim t ndrrave tona dhe projekteve tona; n mnyr spontane, ne i krkojm llogari Zotit, sepse, n nj mnyr apo n nj tjetr, ne mendojm se ai sht prgjegjsi i madh pr fatkeqsit tona.
    Kjo sht historia e Librit t Jobit. Duket si nj prrall: do t mund t fillonte me "nj her e nj koh": dikur ishte nj burr i quajtur Job; ai e kishte filluar jetn e tij n lumturi, pasuri, sukses; por papritmas i bien t gjitha fatkeqsit: vdekja tragjike e t gjith fmijve t tij, mjerimi m i tmerrshm, smundja, rnia fizike ...
    Megjithat deri ather ai ishte nj njeri i drejt, besnik ndaj Zotit, dhe kshtu, si duhej t ishte, gjithka ishte mir pr t. Pra, far ndodhi?
    Tani lind pyetja: pse kto vuajtje? Pse kjo fatkeqsi kundr meje, q jam nj njeri i pafajshm? Nse do ta kisha fyer Zotin ose dike tjetr, do ta konsideroja veten t ndshkuar pr mkatin tim dhe kjo do t ishte drejtsia, por pa marr parasysh se sa duket, nuk kam asgj pr t qortuar veten pr kto eshtje. Kto pyetje, Jobi i drejton drejtprdrejt Zotit, ai i bn ato pyetje, dhe i prsrit ato do dit pa pushim.
    Dhe pasazhi q tani jemi duke komentuar, sht fillimi i prgjigjes s Zotit; ky nuk sht nj shpjegim i gjrave q sapo i kishin ndodhur Jobit, as nuk sht pr t thn se sht nj gj e turp guximi pr t'i br Zotit pyetje, jo, sht nj prgjigje, por e papritur: sht gjja m e vogl q mund t themi.
    Kjo prgjigje vjen n formn e nj fjalimi t gjat nga Zoti: fjalia e par thot: Kush sht ai q e errson Provanin me ca fjal q krip nuk kan? (Fjal pr fjal: "Kush e errson planin e Zotit me fjal pa menuri?").
    Pjesa tjetr sht nj himn i vrtet pr Krijimin.
    Do t ishte gj e mir t lexohej prsri n trsin e tij ky himn: por tani do t lexohet vetm hyrja e himnit (sht duke folur Zoti): "3 Ngjeshu, pra, si ngjeshen trimat: un dua t pyes e ti m mso! 4 Kur themelet toks ia vura ti ku ishe? M trego nse njmend e di. 5 A e di: kush prmasat ia caktoi? Me litar kush e ka matur? 6 Prmbi ka i pushojn themelet? T kndit gurin kush ia vuri 7 ndrsa kndonin yjet e mngjesit, brohorisnin t gjith bijt e Hyjit? "
    Dhe Zoti, butsisht, n heshtje, por n mnyr t vendosur, e v Jobin, si thuhet, n vendin e tij, ndersa Ai flet pr kt: nuk e krijove botn, nuk e zotrove detin (ky sht teksti yn sot). Ti s'dominon dritn, as born, as breshrin, as ndonj nga dukurit natyrore, as marshimin e yjeve; ti nuk je zot i kafshve, far di pr ushqimin e tyre dhe riprodhimin e tyre?


    EDHE JETA JON SHT N DUART E ZOTIT.

    Prball ktyre prkujtimeve t vrtetave q nuk mund t'i vn n diskutim, Jobi nuk gjen asgj m shum se kt pr t thn:
    Heu! Pa mend fola! Si t prgjigj? Me dor gojn po e ky! Nj her fola: se prsris dot! Dy her fola: svazhdoj dot!" (Jb 40, 4-5).
    Ai madje prsrit fjalin q nga fillimi, (ksaj here sht duke folur Jobi):
    Mir e di se je i gjithpushtetshm, ka sheston, n gjendje je ta bsh! Kush sht ai q me fjal t marra provanin hyjnore e errson? Prandaj fola si i pamend pr mrekullit q si kuptoj".(Jb 42, 3).
    Gj q dshmon se ai e ka dgjuar dhe kuptuar msimin.
    Kjo vetdije nuk e zgjidh problemin e Jobit, mund t kuptohet kjo leht; ai sht po aq i smur, fmijt e tij jan me t vrtet t vdekur, ai sht viktima e murtajs mbi nj pleherishte ... Ather si sht e mundur q dikush t mendoj nse ai sht n gjendje t mrekullohet duke kundruar bukurit e bots? Kur syt jan t mbushur me lot, nuk mund t shojn m asgj ...
    Pra, far do t thot ky himn pr madhshtin e Zotit? Ne pothuajse besojm se Zoti po mburret ... Kjo sht koha pr t kujtuar at q tha shn Pali: " Tashti, gjithka q dikur u shkrua, u shkrua pr msimin ton, n mnyr q, me an t qndress e t ngushllimit q vjen nga Shkrimi i shenjt, t kemi shpres. E Hyji q jep qndresn dhe ngushllimin, bft q ju t jeni plotsisht n prkim me njri-tjetrin si dshiron Jezu Krishti, n mnyr q, nj mendimi e nj goje, ta lvdoni Hyjin, Atin e Zotit ton, Jezu Krishtit" (Rm 15, 4-6); Zoti nuk mburret me fuqin e tij, Zoti nuk ka nevoj pr admirimin ton; kur mrekullohemi me Krijimin e tij, kjo gj na bn mir neve!
    Nse Zoti i kujton Jobit fuqin e tij, sht pr ta qetsuar at, q ai t rifitoj shpres ... Shum m tepr sesa t lartsohet madhshti e t Plotfuqishmit, sht shtje t nxitohet nj njeri i pafuqishme q t ket besim dhe shpres. Meqense Zoti zotron detin dhe valt, meq ai u imponon atyre ligjin e tij, ai sht zotria i tyre. Ajo q autori i librit t Jobit dshiron q ne t dgjojm ktu sht: Kini besim, ju jeni ndoshta t pafuqishm, por jeni n dorn e Zotit; n fardo stuhie n t ciln mund t ndodheni, ai nuk do t'i lejoj q t mbyteni.
    Ndryshuar pr her t fundit nga ninoenina : 18-06-2024 m 09:19

  4. #584
    i/e regjistruar
    Antarsuar
    19-06-2020
    Postime
    1,530
    Postimet n Bllog
    3

    Pr: Prgatitja e liturgjis s festave t urdhruara. Komente postohen disa dit prpara festave.

    PRGATITJA E LITURGJIS

    E DIELA 12 Ord VITI B

    M 23-6-2024


    PSALM, 106, 21-24. 25-26. 28-29. 30-31


    21 Le ta lvdojn Zotin pr shkak t mshirs t tij, pr mrekullit e tija ndaj bijve t njerzve,
    22 le t’i flijojn flin e lavdit, me hare le t’i shpallin veprat e tija!
    24 ata i pan veprat e Zotit, mrekullit e tija n thellsit e detit.
    25 Ai urdhroi dhe u ngrit era e stuhis, lart u ngritn valt e stuhishme.
    26 Ngrihen deri n qiell, zbresin deri n humbner: shpirti i tyre mekej prej s keqes.
    28 Ather t ngushtuar e thirrn n ndihm Zotin, Ai i liroi nga vshtirsit e tyre.
    29 Stuhin e shndrroi n puhi e valt e detit e shuan gjmn e vet.
    30 Iu gzuan qetsimit t valve, ai i nxorri n portin e dshiruar.
    31 Le ta lvdojn Zotin pr shkak t dhembshuris s tij, pr mrekullit e tija ndaj bijve t njerzve.


    LECTIO DIVINA-MEDITIM-LUTJE.

    NJ PSALM SI NJ EX-VOTO.


    Un tashm ju kam thn n lidhje me ofertat e kushtimit n formn e pikturave q mund t shihen n kisha t caktuara, veanrisht n Jug t Francs: piktura evokon n detaje dramatike nj situat t dshpruar, pr shembull marinar n ankth; gjithka sht atje: deti i ashpr, anija n gropn e valve t mdha, marinart e tmerruar, ndonjher madje, familjet q luten n breg ... Nse piktura varet n murin e nj kishe, ajo sht prfunduar mir! Dhe nj dit familjet, ende n lot, por me gzim ksaj radhe, erdhn n kish pr t falnderuar pr ndrhyrjen e Zotit q shptoi nj t tyren.
    Ky Psalmi 106 q komentohet ktu, sht pak a shum si muri i kishs q mbart kto piktura: evokon katr situata dramatike, katr rreziqe t vdekshme; numri katr nuk sht pr shkak t rastsis, ai prfaqson trsin, ktu sht simbolik i t gjitha rreziqeve q krcnojn njerzimin dhe n veanti njerzit e Zotit.
    Piktura e par paraqet njerzit n shkrettirn e Eksodit, duke u prballur me uri dhe etje n marshimin e tyre drejt liris, pasi u larguan nga Egjipti:
    "U endn n shkrettir, n vend t that,
    nuk e gjetn udhn drejt qytetit t banimit.
    T uritur e t etur shpirti i tyre ishte mekur n ta!
    T ngushtuar i lshuan kushtrimin Zotit
    dhe Ai i shptoi nga vshtirsit e tyre" (v 4-6).
    Piktura e dyt na on te mrgimtart n Babiloni:
    “ Banonin n errsir e n hijen e vdekjes,
    t lidhur n mjerim edhe n pranga,
    Ai i shptoi nga vshtirsit e tyre.
    I nxori nga errsira dhe nga hija e vdekjes
    e i kputi zinxhirt e tyre" (v 10... ).
    Tabela e tret evokon shqetsim moral, dekurajim, sot do t thoshim “depresion":
    " T marr pr shkak t jets s paudh,
    t mjeruar pse ndoqn udhn e mkatit,
    shpirtit t tyre iu neverit do ushqim,
    arritn n dyert e vdekjes.
    Ather t ngushtuar e thirrn n ndihm Zotin,
    Ai i liroi nga vshtirsit e tyre"(v.17...).
    … M n fund, piktura e fundit sht ajo q na paraqitet sot, piktura e marinarve t shkatrruar n stuhi:
    " Ata q me anije lundruan deteve
    q npr ujra t mdha t bnin tregti,
    ata i pan veprat e Zotit,
    mrekullit e tija n thellsit e detit.
    Ai urdhroi dhe u ngrit era e stuhis,
    lart u ngritn valt e stuhishme.
    Ngrihen deri n qiell,
    zbresin deri n humbner:
    shpirti i tyre mekej prej s keqes.
    ohu e rrzohu si t ishin t dehur,
    asgj s’u ndihmonte mjeshtria e tyre" (v 23...) .
    Kta njerz ishin besimtar; dhe pr kt arsye, ata kishin refleksin e duhur, at t thirrjes s Zotit n ndihmn e tyre. Katr her Psalmi prsritet si nj refren:
    "N ankthin e tyre ata i klithn Zotit
    dhe ai i nxori nga fatkeqsia".
    Dhe psalmi rendit zellin e ndrhyrjeve t Zotit pr t shptuar fatkeqin, n seciln nga kto situata.
    T part jan ata q krkonin rrugn e tyre n shkrettir.
    Ai, Zoti, i udhheq n rrugn e drejt, i on n nj qytet pr t'u vendosur ...
    Ai u shuan etjen e tyre, i mbush t uriturit me gjra t mira!
    Ata q ishin n mrgim n Babiloni, Zoti i liron nga errsira e vdekshme,
    bn q zinxhirt e tyre t bien ... Ai thyen dyert prej bronzi, ai thyen shufrat e hekurta!
    Pr ata q ishin n depresion, Ai drgon fjaln e tij, Ai i shron ata, ua rrmben jetn nga gropa ...
    Sa pr ata q ishin n humbje, ai heshti stuhin, duke heshtur valt ... dhe ai i ka uar ata n portin q ata dshironin".


    Q T DIM T FALNDEROJM!

    Logjikisht, prfundimi i ktyre besimtarve sht nj falnderim i madh; prsri, psalmi prsritet si nj refren:
    " Le ta lvdojn Zotin pr shkak t dhembshuris s tij,
    pr mrekullit e tija ndaj bijve t njerzve.
    Le ta falnderojn Zotin pr dashurin e tij,
    pr mrekullit e tij pr njerzit ..."
    Kta besimtar, si kuptohet mir, jan Populli i Izraelit: sht Populli q i ka hasur kto katr situata dramatike gjat historis s tij... Dhe ai mund t thot nga prvoja (dhe ky sht vargu i par i ktij psalmi):
    "Falnderoni Zotin: Ai sht i mir!
    E amsuheshme sht dashuria e saj!”
    Dhe, ky popull, duke kaluar npr tr historin e tij, ende zgjeron falnderimet e tij; sht nj litan i vrtet i mrekullive t Zotit n favor t Izraelit:
    "sht ai q i kthen lumenjt n nj shkrettir,
    burimet e ujit n nj vend t etjes ...
    sht ai q e kthen shkrettirn n nj pellg, tokn e that n nj burim uji; atje ai e vendosi nj Popull i uriturit pr t themeluar nj qytet... Perndia i on t fuqishmit n prbuzje, ai i drejton ata n nj situat kaotike pa rrugdalje. Por ai e lehtson t varfrin nga mjerimi i tij; ai bn familje dhe tufa t begata. T drejtt shohin, ata po festojn; dhe padrejtsia e mbyll gojn.
    Shekuj m von, nj vajz e re n Nazareth, e cila ishte jashtzakonisht e menur , gjeti t njjtat mendime; pa dyshim, kjo pjes e psalmit ton sot ka nj ngjashmri t uditshme me Magnificat.
    Nuk sht udi: Maria, si do besimtare e vrtet, prjeton veprimin e Zotit dhe rilexon t historin e saj n kt drit:
    “Mshira e tij brezni m brezni pr ata q e druajn.
    E tregoi fuqin e krahut t vet:
    i hodhi posht qllimet e krenarve,
    i rrzoi princat prej froneve t tyre
    e i lartsoi t prvuajturit…
    I ndihmoi Izraelit, shrbtorit t vet,
    duke e sjell n mend mshirn".
    Vargu i fundit i ktij psalmi nxjerr msimin e fundit, q sht nj prmbledhje e mesaxhit t psalmit:
    "Kush sht i menur le t’i kujtoj kto,
    do ta shoh mirsin e Zotit” (v. 43).
    Ky sht ndoshta vrtet elsi i menuris: n do koh, n stuhit e jets son Zoti sht i pranishm dhe mbetet Zot i valve. Spontanisht, kur prballemi me ndonj fatkeqsi, ne, si Jobi, tundohemi t themi se nuk sht e drejt dhe se Zoti na ka braktisur. Si Jobi, nuk do t gjejm nj shpjegim t knaqshm pr vuajtjet q po kalojm, por si ai, ne jemi t ftuar ta jetojm fatkeqsit me besim. Ne gjithmon duhet t kemi parasysh fjaln e profetit Haggai:
    “Besa q e lidha me ju kur dolt nga dheu i Egjiptit
    dhe shpirti im qndron mes jush: mos u trembni!” (Ag 2, 5).

  5. #585
    i/e regjistruar
    Antarsuar
    19-06-2020
    Postime
    1,530
    Postimet n Bllog
    3

    Pr: Prgatitja e liturgjis s festave t urdhruara. Komente postohen disa dit prpara festave.

    PRGATITJA E LITURGJIS

    E DIELA Xll ORD. VITI B

    M 23-6- 2024.


    LEXIMI I DYT: 2 Kor 5,14-17.


    14 Sepse dashuria e Krishtit na nxit kur mendojm se: Njri vdiq pr t gjith, prandaj, t gjith vdiqn; 15 e Ai vdiq pr t gjith, n mnyr q ata q jetojn, t mos jetojn m pr vete, por pr at q vdiq dhe u ngjall pr ta.
    16 Kshtu, pra, q tani nuk njohim m asknd n mnyrn thjesht njerzore; po edhe nse e kemi njohur Krishtin n mnyrn thjesht njerzore, nuk e njohim m ashtu.
    17 Pra, nse ndokush sht n Krishtin, sht krijes e re: e vjetra u zhduk, dhe, ja, u b e reja!


    LECTIO DIVINA – MEDITIM – LUTJE.

    KUR PALI E KUNDRON KRYQIN.


    “Dashuria e Krishtit na kap kur mendojm se njri vdiq pr t gjith”: fjala “kap” ktu sht shum e fort, mund t themi fjal pr fjal “Dashuria e Krishtit na kap”; le t mos pyesim veten se far sht dashuria: dashuria e Krishtit pr ne? Apo dashuria q kemi pr Krishtin? Nj pyetje e till sht ende brenda logjiks njerzore; n logjikn e Zotit, t dyja jan nj, pasi e gjith dashuria vjen nga Zoti, si thot Shn Gjoni.
    "Dashuria e Krishtit na kap kur mendojm se njri vdiq pr t gjith", domethn kur soditim kryqin. Ndoshta ne duhet t msojm t soditim kryqin e Krishtit sepse ai sht vendi par excellence i Zbuless s Perndis. Faza e fundit e pedagogjis s Zotit: prderisa nuk e kishim par Krishtin, njeriun-Zot n kryq, nuk mund ta njihnim Zotin, domethn t dinim deri ku shkon dashuria e Zotit. Shum dihej tashm n agimin e Beslidhjes s Re, por mungonte zbulesa supreme, ajo q u dha n kryq.
    N Beslidhjen e Vjetr, ne qndruam pr nj koh t gjat (por jo gjithmon) n at q mund ta quajm nj model kompensimi: Abrahami, duke negociuar me Perndin shptimin e Sodoms dhe Gomorrs, arsyetoi pr sa i prket kompensimit: "Nse n qytet do t jen rastsisht pesdhjet t drejt, vrtet do ta shfarossh at vend dhe nuk do ta falsh pr shkak t atyre pesdhjet t drejtve q do t jen n t?” (Za. 18,24).
    Dhe Perndia u prgjigj: “Nse do t’i gjej n Sodom pesdhjet t drejt, brenda n qytet, pr shkak t tyre do ta fal tr qytetin” (Za. 18,26).
    ... “Ja, prap, po marr guxim ‑ tha ‑ t flas me Zotin tim: po nse, ndoshta, atje do t jen vetm njzet”! Hyji i tha: “Nuk do ta shfaros pr shkak t atyre t njzetve”. 32 “Po t lutem ‑ vazhdoi ‑ Imzoti nuk do t m hidhrohet, nse flas vetm edhe nj her: po qe se atje jan, ndoshta, vetm dhjet”! ‑ Zoti tha: “Un nuk do ta shfaros pr shkak t atyre t dhjetve” (Za. 18, 31-32).
    Jeremia kishte shkuar edhe m tej, pasi kishte parashikuar q shptimi i popullit t Perndis do t arrihej nga nj njeri i vetm i drejt:
    “Enduni udhve t Rusalemit,
    vreni mir edhe shikoni,
    krkoni n sheshet e tij,
    a mund ta gjeni nj njeri t vetm,
    nj njeri q e zbaton t drejtn,
    q krkon t jet besnik,
    vet qytetin do ta fal” (Jr. 5,1).
    Por tashm, nga Isaia e dyt, profett nuk foln m pr kompensimin, pr mimin q duhet paguar pr t fshir t metat e njerzve. Isaia (kur flet pr shrbtorin q vuan) dhe Zakaria (duke folur pr nj t pafajshm t shpuar) njoftojn se i gjith njerzimi do t kthehet n besim fal sjelljes s Mesis; sepse ai ofron jetn e tij, dhe zemrat e njerzve m n fund do t preken. Zemrat tona prej guri do t bhen zemra prej mishi. Nuk sht shtje prllogaritje meritash, por m tepr nj shtje ngjitse, nse guxoj t them kshtu.
    Shprehja "Krishti vdiq pr t gjith" sht sigurisht n kt regjistr. Nj gj sht e sigurt: sht nj nga formulimet e para t besimit t krishter.
    “Sepse Biri i njeriut nuk erdhi pr t qen shrbyer, por q ai t shrbej e t jap jetn e vet si shprblim pr t gjith”(Mk. 10, 45)...
    “Ky sht gjaku im, gjaku i Beslidhjes, q derdhet pr t gjith” (Mk. 14,24)...
    “Dashuria m e madhe q ndokush mund t tregoj sht: t jap jetn e vet pr miqt e vet” (Gj. 15,13).
    “Nj vdiq pr t gjith”, thot Pali: kjo sht me t vrtet zemra e besimit ton; por pikrisht, pr shkak se sht zemra e misterit t Perndis, sht krejtsisht e pamundur pr ne q ta formulojm at me fjalt tona njerzore; ne vetm mund t prpiqemi t'i qasemi pak misterit. Pyetja e par q lind, natyrisht, sht se far do t thot "vdekje pr t gjith"? A do t thot "pr" "n vend t"? Apo "pr t mirn e"? Sigurisht q nuk sht "n vend t": pasi ne do t duhet t vdesim prsri nga ana jon. sht padyshim “pr t mirn e”, domethn, vdekja e tij ka kuptim pr ne; jeta jon transformohet nga vdekja e tij.


    FYTYRA E VRTET E ZOTIT T MSHIRS.

    Ai vdiq, pikrisht q ne t jetojm (q do t thot t jetojm jetn e vrtet, n kuptimin e Shn Gjonit):
    “E kjo sht jeta e pasosur:
    q t njohin ty, Nj t vetmin Hyjin e vrtet,
    dhe at q drgove, Jezu Krishtin” (Gj. 17,3).
    T shptosh do t thot t "njohsh" Perndin: Krishti pranoi t vdiste n mnyr q ne ta njohim Perndin ashtu si sht: sepse sht n kryq q ne shohim fytyrn e vrtet t Perndis, dashurin q mbijeton gjith urrejtjen xhelozin, gjith etjen pr pushtet dhe dominim. sht kundr t gjitha ktyre teprimeve njerzore q Jezusi luftoi gjat gjith jets s tij publike; sht nga kto teprime njerzore q Krishti vdiq. Ai pranoi t prballej me kt oqean t dhuns njerzore pr t zbuluar dashurin, butsin dhe faljen e Perndis. N kt kuptim, mund t themi me Shn Pali:
    “Zoti yn u flijua pr faje tona dhe u ngjall pr shfajsimin ton” (Rm. 4,25),
    Dhe n 1 Kor. 15,3-4, Pali n kontekstin e nj zbulese thot:
    “M s pari ju shpalla ato t vrteta q edhe un vet i mora: se Krishti vdiq pr mkatet tona si e paralajmroi Shkrimi i shenjt. Qe varrosur e t tretn dit u ngjall s vdekuri si u tha n Shkrimin e shenjt”.
    sht qart, nuk sht m shtje kompensimi; ka t bj me zbulesn: vdekja e Krishtit na sjell jetn, jo sepse ai pagoi mimin pr gabimet tona, por sepse n vdekjen e tij m n fund njohim fytyrn e vrtet t Perndis. Ky lexim nuk ishte i mundur derisa e kishim par Krishtin n kryq.
    Ja prse Pali thot: “Tani ne nuk njohim m asknd n mnyr njerzore: nse e kemi njohur Krishtin n kt mnyr njerzore, tani nuk e njohim m n kt mnyr”. Ky zbulim i fytyrs s vrtet t Perndis, kjo zbules n kryq, kjo njohuri e re padyshim q na mahnit. Pali mund t thot fare mir: “Dashuria e Krishtit na kaplon... Nse dikush sht n Krishtin Jezus, ai sht nj krijes e re. Bota e vjetr ka vdekur, nj bot e re tashm ka lindur”.
    Ndryshuar pr her t fundit nga ninoenina : 18-06-2024 m 09:58

  6. #586
    i/e regjistruar
    Antarsuar
    19-06-2020
    Postime
    1,530
    Postimet n Bllog
    3

    Pr: Prgatitja e liturgjis s festave t urdhruara. Komente postohen disa dit prpara festave.

    PRGATITJA E LITURGJIS

    E DIELA Xll Ord VITI B

    M 23-6-2024

    UNGJILLI: Mk 4, 35 41


    35 Po at dit, kur u err, u tha nxnsve: T kalojm matan!
    36 Ata e nisn popullin, kurse Jezusin e morn ashtu si ishte n lundr.
    E prcillnin edhe lundra t tjera.
    37 Ndrkaq, u ua nj stuhi e madhe. Valt e detit u trbuan aq sa hidheshin brenda e gati e mbushn me uj.
    38 Jezusi n pope flinte n nnkres. E zgjuan dhe i than:
    Msues! A nuk shqetsohesh q po mbytemi?
    39 Ai u zgjua i urdhroi ers dhe i tha detit: Qetsohu! Shuaj!
    Era pushoi e u b fash e madhe.
    40 Ather u tha: Pse jeni frikacak? Po a ende nuk besoni?
    41 Ata i kapi frik e madhe dhe i thoshin njri‑tjetrit:
    Vall, kush sht ky t cilit po i nnshtrohen era dhe deti?


    LECTIO DIVINA MEDITIMI- LUTJA.


    KUSH SHT KY T CILIT I BINDEN ERA DHE DETI.


    Dhe sht e qart, elementt e trbuar i binden atij. Mark kmbngul: Ishte nj stuhi e dhunshme. Valt po hidheshin n bark, kshtu q ajo tashm po mbushej me uj. T shqetsuar, dishepujt e zgjojn Jezusin; ai thjesht duhet t'i thot detit dhe ers: Qetsohu! Shuaj!. Kshtu q menjher era u shua dhe pati nj qetsi t madhe.
    Kush sht ather ky njeri?" Kjo sht pyetja e madhe e Markut gjat gjith Ungjillit t tij ... dhe ktu prgjigjja sht n pyetje. Kush ka pushtet mbi detin, si mbi gjith Krijimin, nse jo vet Zoti? Kujto librin e Jobit kur Zoti i tha Jobit:
    8 Kush e mbylli brenda dyerve detin,
    kur po dilte nga krahrori i nns?
    9 Kur e vesha me re si me petka,
    me errsir si m shprgenj e mbshtolla?
    10 Kur un caqet atij ia vura,
    e kya me dyer e shula (Jb 38, 8-10).
    Psalmet kndojn pr kt mjeshtri t Zotit: "Tokn e vendose mbi qndrueshmrin e saj, nuk do t lkundet n shekuj t shekujve. E mbulove si me petk me ujrat e humnerave, majat e maleve i mbulonin ujrat: Ti u krcnohesh e ato trhiqen, dridhen nga zri i bubullims sate: ngjiten n male, zbresin n lugina drejt vendit q ti u cakton: u ke vn cakun q sguxojn ta kalojn, q prsri t mos e mbulojn tokn (Ps 103, 5-9) Ti qetson trbimin e deteve, gjmn e valve t tija dhe rrmujn e popujve (Ps 64, 8).
    Zoti i zotron aq shum elementet, thot Bibla, sa i v n shrbim t popullit t tij:
    "Deti i Kuq u b nj rrug pa pengesa, vrshimi i andejshm bn nj fush t gjelbr, npr t ciln kalonte nj popull i tr, i mbrojtur nga dora jote (Urt. 19, 7-8). T pan ujrat, o Hyj, t pan ujrat e u zmbrapsn, u trazuan deri edhe humnerat! (Ps 76, 17).
    N kt moment, prandaj, kur ata bjn pyetjen: "Kush sht ky t cilit po i nnshtrohen era dhe deti?, dishepujt gjetn prgjigjen: ky njeri sht nj lajmtar i Zotit! Dhe kjo sht arsyeja pse ata i kapi frik e madhe, si thot Mark. Deri m tani, ata ishin t tmerruar nga stuhia e ndezur, tani q qetsia sht rivendosur pr mrekulli, ata jan mbushur me frikn e pranis s Zotit.
    Por gjja m e habitshme n lidhje me kt tekst nuk sht frika e dishepujve: as frika e tyre e par, para stuhis, as frika e tyre e dyt, para atij q ata e njohin si t drguarin e Zotit. Gjja m e habitshme n lidhje me kt tekst sht pyetja q Jezusi u bn atyre:
    "Pse jeni frikacak? Po a ende nuk besoni?.
    Ajo q sht e mahnitshme, sht se mosbesimi i dishepujve e mahnit Jezusin! Dhe prve ksaj, ai madje kritikon! Megjithat, a nuk sht frika nga stuhia fillimi i Urtsis? Ndrgjegjsim i thjesht pr pafuqin ton, pr kufijt tan, a nuk sht fillimi i urtsis?. Kur jemi n nj bark t kontrolluar keq, kur era fillon t rritet, shpejt trembemi; kshtu q kur nj stuhi e vrtet godet, duhet t jet e tmerrshme! Po n lidhje me stuhit e jets son dhe t bots?
    Msues! A nuk shqetsohesh q po mbytemi? Me knaqsi ia bjn kt pyetje! Marku thekson ktu tundimin pr t interpretuar heshtjen e Zotit si nj shenj indiference. Por ai, Jezusi, duket se thot: T keni frik do t thot t mos keni besim: "Si ndodh q ju nuk keni besim?. Ndrsa ai, me shum qetsi, zotron elementet; ai nuk u friksua pr asnj sekond, sepse ai kishte besim. Ai e di q Ati i tij i jep atij aftsin pr t komanduar detin dhe ern. Nse e kuptoj drejt, sht vet ndjenja jon e pafuqis q sht mungesa e besimit!
    Ajo q sht thn deri tani, nuk ka t bj me marrjen e ndrrave tona pr realitet: nuk na garantohet q, duke besuar, jemi t plotfuqishm tani; realiteti do t na dekurajonte shum shpejt. Por ka t bj me besimin, domethn me bindje q tek Ai tani mund t bjm gjithka! Prfshir zotrimin e detit dhe, e kjo gj sht edhe m e rndsishme, fitoren mbi forcat e s keqes.


    NJ BOT E RE TASHM LINDI.

    Shtohuni e shumohuni e mbusheni tokn
    dhe sundojeni at!
    Bhuni zotruesit e peshqve t detit,
    t shpendve t qiellit
    dhe t do gjallese q lviz prmbi tok! ,
    u tha Zoti burrit dhe gruas ndrsa i krijoi ato. Nuk ishte nj fjal boshe! Ishte, dhe prandaj sht ende, plani i Zotit pr ne. Ky plan i Zotit pr njerzimin sht prmbushur n Jezu Krishtin; nga ana tjetr ai na thot "E gjith pushteti m sht dhn n qiell dhe n tok ... Shko ather". Tani, si thot Pali n letrn e dyt drejtuar Korintasve, 5,14-17, "Dashuria e Krishtit na nxit kur mendojm se Njri vdiq pr t gjith, prandaj, t gjith vdiqn; e Ai vdiq pr t gjith, n mnyr q ata q jetojn, t mos jetojn m pr vete, por pr at q vdiq dhe u ngjall pr ta. Kshtu, pra, q tani nuk njohim m asknd n mnyrn thjesht njerzore; po edhe nse e kemi njohur Krishtin n mnyrn thjesht njerzore, nuk e njohim m ashtu. Pra, nse ndokush sht n Krishtin, sht krijes e re: e vjetra u zhduk, dhe, ja, u b e reja!.!
    Dashuria e Krishtit na z" (leximi yn i dyt kt t Diel); tani e tutje asgj nuk do t na ndaj nga kjo dashuri n t ciln ne jemi zhytur q nga Pagzimi yn; dhe nse ai na kap, sigurisht q sht pr t na uar prpara e kush sht n Krishtin Jezus, ai sht nj krijim i ri. Bota e vjetr sht zhdukur, nj bot e re tashm ka lindur. Tani, ne nuk jemi m n Krijimin e par. Na mbetet ndoshta t marrim masn e prmbysjes q u prezantua n bot nga Ringjallja e Krishtit. "Nj bot e re tashm ka lindur". Tani! Nj i krishter sht dikush q thot "Tani e tutje! "Tani, asgj nuk sht e njjt. Njerzimi sht i ri, sht sikur sapo ka lindur.
    Tani e tutje ne jetojm jetn e re t Jezusit t Ringjallur, nj jet e prbr nga solidariteti, drejtsia, ndarja; tani e tutje ne mund t jetojm si Krishti jo pr t'u shrbyer, por pr t shrbyer; nse jetojm t shartuar me t, ne jetojm jetn e tij, n shrbim ndaj t tjerve; ne jemi n gjendje, q tani e tutje, t qajm me ata q qajn dhe t prballemi me t njjtat luftra me t cilat u prballua Jezusi, pr t zotruar t gjitha stuhit e njerzve: t keqen dhe urrejtjen n t gjitha format e saj. do i krishter mund t thot si Shn Pali "Nuk jetoj m un, sht Krishti q jeton n mua ...Na mjafton, si thot letra drejtuar Hebrenjve, t mbajm " shikim t drejtuar mbi Autorin dhe Prkryesin e fes, Jezusin, i cili, n vend t gzimit q i takonte, duroi kryqin duke e prbuzur turpin..."(Heb 12: 2).
    N fund fare, nse kuptohet mir mesaxhi i liturgjis, fjala "e pamundur" nuk sht e krishter!

  7. #587
    i/e regjistruar
    Antarsuar
    19-06-2020
    Postime
    1,530
    Postimet n Bllog
    3

    Pr: Prgatitja e liturgjis s festave t urdhruara. Komente postohen disa dit prpara festave.

    F.A. E DIELA Xll ORD. VITI B UNGJILLI.

    PRGATITJA E LITURGJIS

    E DIELA Xll ORD. VITI B

    M 23 6 2024

    UNGJILLI. Mk 4, 35-41.


    35 Po at dit, kur u err, u tha nxnsve:
    T kalojm matan!
    36 Ata e nisn popullin, kurse Jezusin e morn ashtu si ishte n lundr. E prcillnin edhe lundra t tjera. 37 Ndrkaq, u ua nj stuhi e madhe. Valt e detit u trbuan aq sa hidheshin brenda e gati e mbushn me uj. 38 Jezusi n pop flinte n nnkres. E zgjuan dhe i than:
    Msues! A nuk shqetsohesh q po mbytemi?
    39 Ai u zgjua i urdhroi ers dhe i tha detit:
    Qetsohu! Shuaj!
    Era pushoi e u b fash e madhe.
    40 Ather u tha:
    Pse jeni frikacak? Po a ende nuk besoni?
    41 Ata i kapi frik e madhe dhe i thoshin njri‑tjetrit:
    Vall, kush sht ky t cilit po i nnshtrohen era dhe deti?.


    LECTIO DIVINA MEDITIM LUTJE.

    Historia q sapo dgjuam, mund t kuptohet si tregimi i nj ngjarjeje materiale q ndodhi n t vrtet n Liqenin e Galiles. Gjat nj stuhie Jezusi u dha prova dishepujve t tij pr fuqin e tij hyjnore, me Fjaln e tij ai qetsoi valt e liqenit.
    Le t prpiqemi t imagjinojm se cili mund t jet reagimi i nj jobesimtari kur prballet me kt interpretim... do t na shikonte i habitur, i uditur, do t ishte shum i hutuar; por edhe besimtari prjeton njfar siklet kur prballet me kt shpjegim, sepse ai n mnyr t pashmangshme i bn vetes pyetje t cilave n fund nuk sht n gjendje t'u prgjigjet.
    Duam t prmendim disa nga kto pyetje, sepse duam t kapim dhe identifikojm mir gjinin letrare t ksaj faqeje, prndryshe humbasim pasurin e mesazhit q ungjilli dshiron t na komunikoj.
    E para nga kto pyetje lind nga treguesi shum i uditshm i kohs: ishte mbrmja kur Jezusi u thot dishepujve t shkojn n ann tjetr t liqenit.
    Jezusi kaloi gjith ditn mes njerzve, ai foli pr mbretrin e Perndis n shmblltyra, kto jan shmblltyrat q gjejm n kapitullin katr t Ungjillit sipas Markut dhe dgjuam dy nga kto shmblltyra t dieln e kaluar, at t fars q rritet vet dhe ajo e fars s sinapit.
    N fund t dits, do t prisnim q Jezusi t'u thot apostujve: Lrini njerzit t shkojn n shtpi tani dhe edhe ne do t shkojm pr dark. Nse ka ndonj gj, ne do t presim q pas darks Jezusi t takohet prsri me dishepujt e tij, si na thot ungjilltari: "N mnyr private ai m pas ua shpjegoi t gjith kuptimin e shmblltyrave q Ai kishte thn" ... n vend t ksaj ai thot t shkojm n ann tjetr t liqenit.
    Tani, nse lexojm Ungjillin sipas Markut, Jezusi dhe dishepujt nuk shkuan kurr n ann tjetr t liqenit dhe nga historia e mposhtme, duket qart se ata nuk njohin njeri atje... far mund t bjn n ann tjetr t liqenit n mbrmje, kur t vij nata?
    Historia e mposhtme q Marku tregon, sht ajo e atij t djallosurit q del nga varret, shkon t takoj Jezusin. Ka qen ai q ka thyer zinxhirt me t cilt tentuan ta lidhnin, q u rrah me gur, i bri keq vetes dhe t tjerve... Jezusi i dbon ata shpirtrat t papastr q prfundojn n derrat q m pas shkojn n det.
    Ky informacion nga mbrmja sht shum i uditshm dhe i pamundur, ndaj pyesim veten: Por a na jep Marku informacione apo aludon pr simbolikn e mbrmjes dhe t nats n Bibl?
    Pyetja e dyt lind nga stuhia. sht shum e uditshme kjo stuhi n liqenin e vogl t Galiles: sht i gjat 21 km, gjersia maksimale sht 11 km, sht nj liqen shum i bukur por i vogl, sht nj liqen i mbrojtur mir nga malet, aq sa duket vrtet si nj fole n mes t ktyre maleve, n kt liqen nuk lindin stuhi.
    Dhe m pas ata duhet t shkojn nga Kafarnaumi n Gergesa Kursi, ku m pas ndodhi ai episod i shrimit t atij t djallosurit. Edhe sikur t kishte stuhi, bregu sht shum afr, por ather apostujt e njohin shum mir liqenin, ata kan lindur atje, ata e din kur ndryshon moti, kur do t ket nj er e fort, por kurr nuk ka nj er e aft pr t ngritur nj stuhi n at liqen...
    Dhe pastaj i bjm vetes nj pyetje tjetr: A sht nj stuhi materiale apo ungjilltari i referohet ndonj stuhie tjetr q rrezikon t fundos varkn n t ciln ndodhen dishepujt?
    Dhe pastaj gjat kalimit n ann tjetr t liqenit ka dallg q derdhen mbi varkn, aq sa ajo tani sht mbushur plot.
    Varkat e asaj kohe ishin 8 metra, varka t konsiderueshme si ajo q duhet t ket qen barka e Pjetrit: 8 metra t gjat, 2 metra t gjer, me 4 rrema, pastaj ishte timonieri dhe gjithashtu nj vela n prgjithsi.
    Epo n kt bark ka 13 veta, Jezusi n pop flinte n nj nnkres (v.38). Tregimi thot q u ua nj stuhi e madhe, q valt e detit u trbuan aq sa hidheshin brenda e gati e mbushn me ujv.37)... si ishte e mundur q Jezusi ishte n pop pr t fjetur n nj nnkres?
    Madje duket se apostujt harruan plotsisht se Ai ishte me ta.
    Nuk ka gjasa q Jezusi t mund t pushoj i qet n at vark t vogl plot me uj n mshirn e valve dhe kshtu, pyetja vjen prsri:
    A po tregon Marku nj fatkeqsi q u ka ndodhur Jezusit dhe t 12-ve, apo po flet pr dika tjetr?
    M pas dishepujt n fund i drejtohen Zotit q ai t'i shptoj, prandaj tregojn se besojn n T, por prkundrazi qortohen si njerz besimpak.
    Pra, le t'ju tregojm se si jan gjrat! Ne nuk prballemi me nj faqe lajmi, por me nj faqe teologjie, nj shmblltyr t kompozuar nga ungjilltari me imazhe biblike.
    Detyra jon ather sht t deshifrojm kto imazhe pr t kuptuar mesazhin q ungjilltari dshiron t na jap.
    Le ta marrim kt histori pik pr pik dhe t shohim kuptimin e ktyre imazheve.
    Le t dgjojm:
    Po at dit, kur u err, u tha nxnsve: T kalojm matan! Ata e nisn popullin, kurse Jezusin e morn ashtu si ishte n lundr. E prcillnin edhe lundra t tjera (v.35-36).
    Imazhi i par i ksaj shmblltyre: erdhi fundi i dits, mbrmja ka ardhur pr Jezusin, dita bie, nata vjen.
    sht imazhi i prfundimit t jets s Jezusit, imazhi q gjendet n Bibl, q prdoret edhe nga Jezusi: pr shembull, para se t'i hap syt t lindurit t verbr thot:
    Derisa t jet dit
    na duhet ti kryejm veprat
    e Atij q m drgoi
    Po vjen nata,
    kur askush smund t punoj.
    Derisa t jem n bot,
    jam drita e bots (Gj. 9, 4-5)
    dhe pak m par, n kapitullin 8, 39-41.56 t Ungjillit sipas Gjonit, lexojm:
    "Ata iu prgjigjn:
    Ati yn sht Abrahami.
    Jezusi u tha:
    Po t ishit bijt e Abrahamit,
    do t bnit veprat e Abrahamit!
    Dhe, ja, krkoni t m vritni mua,
    q ju fola t vrtetn,
    q e dgjova prej Hyjit.
    Nj gj t till Abrahami se bri kurr.
    Ju bni veprat e babait tuaj (v.39,41).
    Abrahami, ati juaj, galdoi n shpirt
    nga dshira pr ta par Ditn time.
    E pa dhe u gzua.
    Kjo dit sht jeta e Jezusit, e cila tani ka marr fund.
    Dhe far bn Jezusi tani? Ai ia kushtoi gjith jetn vendosjes s mbretris s Zotit n bot, dhe tani ua beson dishepujve kt mision, jan ata q duhet t kryejn misionin e sjelljes s Ungjillit, pr ta uar At n bregun tjetr. Ky sht qllimi! far do t thot bregu tjetr?
    Gjithmon n ungjill kur thuhet se shkohet n bregun tjeter, do t thot se shkohet kah lindja, kah toka pagane. Liqeni shenonte kufirin midis toks s shenjt t banuar nga izraelitt dhe dheut t papastr, ku rriteshin derrat, e q ishte banuar nga pagant.
    sht simbol i bots s vjetr, i bots s lasht q ende nuk e ka takuar Krishtin dhe Ungjillin.
    Dhe si sht kjo bot? Ajo prfaqsohet pikrisht nga ai diallosur q i paraqitet Jezusit, ai sht i pushtuar nga shpirtrat q e njerzojn at.
    Cilat jan kto shpirtra q dehumanizojn t gjith shoqrin pagane?
    Ato nuk jan gj tjetr vese egoizmi, krkimi i interesave t veta, lidhja me parat, dshira pr t grumbulluar mallra, krkimi i knaqsis, i pushtetit, i suksesit me do kusht, madje edhe drejt prdorimit t padrejtsive, gnjeshtrave... kta demon ojn n konkurrenc, shkaktojn luftra, krijojn nj bot t pajetueshme, sht bota e vjetr, shoqria njerzore q ende nuk sht humanizuar nga mesazhi ungjillor, nga Shpirti i Krishtit.
    Detyra e dishepujve sht t sjellin Ungjillin n kt bot pagane, nj bot demoniake: do t jet Fjala e Ungjillit q do t'i largoj kta shpirtra t papastr, sepse atje ku arrin Ungjilli, shpirtrat nuk mund t qndrojn m t qet, Ungjilli dhe shpirtrat e ndyr jan t papajtueshm: ku sht nj, t tjert nuk prshtaten. Pr kt, ne t gjith e bjm eksperiencn gjithashtu, edhe n jetn ton personale.
    Nse indinjohem, mbaj inat, urrej nj person... Filloj t lexoj ungjillin dhe m pas kto urrejtje, kta inate nuk futen m n mua sepse bien n konflikt me ungjillin, ndaj ose e flak ungjillin ose largohen shpirtrat e ndyr, prndryshe ka nj konflikt t brendshm t cilit nuk mund t'i rezistoj.
    Imazhi i tret: ata e marrin Jezusin me vete, ashtu si ishte.
    Ata e nisn popullin, kurse Jezusin e morn ashtu si ishte n lundr! (v.36).
    Ky detaj sht kurioz dhe i uditshm, do ta shohim s shpejti se far do t thot, sepse lidhet me mbrmjen e Jezusit, me fundin e jets s tij toksore, e marrin ashtu si ishte n lundr.
    M pas prmendim pranin e shum varkave.
    Ne e dim shum mir simbolikn e varks n t ciln jan dishepujt: varka sht komuniteti i krishter, Kisha e ka pasur gjithmon si simbol varkn.
    Ne shohim edhe n kishat gotike se si qemerja e ktyre kishave ka formn e byks s anijes, pikrisht sepse tregon se komuniteti i gjetur nn at qemer, sht n varkn e Pjetrit. N kt vark q prshkon dallgt e vrazhda t bots pagane, sht edhe Jezusi.
    Prandaj, varkat e shumta prfaqsojn komunitetet e shumta t krishtera q tashm ishin krijuar n t gjith Perandorin Romake, dhe jan t gjitha kto varka q duhet t sjellin Krishtin dhe Ungjillin e tij n bot, nj mision i vshtir, n fakt le t dgjojm tani se far ndodh:
    Ndrkaq, u ua nj stuhi e madhe. Valt e detit u trbuan aq sa hidheshin brenda e gati e mbushn me uj. Jezusi n pop flinte n nnkres (v.37-38).
    Shoqria pagane, e shtyr nga shpirtrat e papastr, rebelohet: nuk pranon n mnyr paqsore q Kisha t kryej misionin e saj pr t sjell Krishtin dhe Ungjillin, sepse Ungjilli i dbon kta demon, duke shkatruar shoqrit e vjetra q njra pas tjetrs duhet t zhduken.
    Ja simbolika e detit q rebelohet, q e kundrshton kt rrugtim!
    Deti, n t gjith Lindjen e Mesme t lasht, sht simboli i forcave kaotike q pengojn jetn; le t kujtojm se n krijim ujrat e detit ishin t przier me tokn, t pamundura pr t'u jetuar... Zoti e ndan tokn nga ujrat dhe i thot detit: "Do t arrish deri ktu, jo m larg!"
    Zoti, kudo q vjen, eliminon forcat e kaosit dhe promovon jetn.
    Ktu Ungjilli, ku mbrrin, bllokon valt e detit, bllokon kaosin dhe krijon jet, humanizon.
    Simboli i detit, i Detit t Kuq: njerzit duan t arrijn n tokn e liris dhe deti i pengon, por aty sht "forca e Zotit", e prfaqsuar nga shkopi i Moisiut q ndan ujrat e atij deti. Jobi 9,8 thot : Vet Zoti pa ndihm t kujt ai e shtrin qiellin,

    lirisht ecn mbi val t detit!"
    Zoti sht i vetmi q sht n gjendje t mbizotroj mbi kto forca kaotike dhe sht vetm Fjala e tij q sht n gjendje t'i dominoj kto forca t bots pagane.
    Lexojm n psalmin 89, 9-10:
    O Zot, Hyji i ushtrive, kush sht si ti?
    I pushtetshm je, o Zot, e besnikria t rrethon!
    Ti zotron krenarin e detit,
    ua ul kokn valve t trbuara.
    Do t jet pikrisht duke iu referuar ktyre imazheve biblike q dishepujt do t kuptojn hyjnin e personit t Jezusit, i vetmi i aft pr ta nxjerr njerzimin nga kaosi me Fjaln e tij.
    sht historia jon q na tregohet nga kjo shmblltyr, historia e kishs son, e komuniteteve tona t krishtera, ndoshta nuk e kishim marr parasysh q varka jon duhet t prballet me stuhi, val krcnuese dhe kur t hipim me Jezusin duhet t'i marrim kto stuhit n konsiderat.
    far shohim sot? Cila sht situata q po prjeton komuniteti yn kishtar?
    Jemi n nj stuhi, po largohemi nga ajo q deri von quhej shoqria e krishter, sot flasim pr nj shoqri postkristiane, sikur Kisha ta kishte pasur ditn e saj.
    Ne prpiqemi t reformojm disa struktura t vjetruara t Kishs son, po pastrojm veten nga mendjelehtsia q e ngatrruam me besimin dhe q na bnte qesharak prpara jobesimtarve, sepse nuk kishin lidhje me besimin; mjaft i themi edhe ngreve t caktuara ideologjike, por pr nj pjes t madhe t bots laike kto prpjekjet tona konsiderohen marifete q i zbatojm pr t mbijetuar dhe nuk heqim dor pr t qndruar mnjan.
    Ata q i kultivojn kto pritje, ndoshta edhe kto shpresa, nuk e njohin historin.
    Kisha jon ka kaprcyer stuhi shum m dramatike se ajo q po kalojm sot dhe ka dal gjithmon m e pastr, m e gjall... koha n t ciln po jetojm sht nj Kairos, nj mundsi q na ofrohet pr t'u shfaqur nj Kish m ungjillor.
    Ne kemi ende shum aspekte pr t pastruar, imazhet e stuhive mund t'i referohemi edhe n shum situata q ndodhin n komunitetet tona t vogla, n familjet tona, n jetn ton personale dhe m pas kur shohim shum projekte t coptuara, ose ndoshta edhe shum marrdhnie t ndrtuara me dashuri ndr vite, le t kemi parasysh q Jezusi sht me ne: i Ngjalluri na shoqron n kto stuhi.
    Imazhe t tjera tani, shum domethnse, n shmblltyrn q po shqyrtojm: Jezusi gjendet n popn e varks, me nj jastk nn kokn duke fjetur.
    Vetm ungjilltari Marku na thot kt.
    Shum her harrojm, pikrisht si ndodhi me dishepujt n kt vark, ata punuan vetm pr t zgjidhur problemet, me aftsin e tyre, me dinakrin e tyre, asnjrit nuk i shkonte ndrmend q Jezusi ishte me ta... ai flinte. n nj jastk.
    Tashm kemi thn se nuk mund t jet lajm, pra far sht ky gjumi i Jezusit?
    N Bibl, ky imazh prdoret shpesh pr t treguar vdekjen.
    Sirach thot se "vdekja sht gjum i prjetshm"; Jobi prdor gjithashtu t njjtin imazh, "Njeriu nuk do t zgjohet kurr nga gjumi"; ose n Psalmi 13, psalmisti i krkon Zotit q: "Gjumi i vdekjes t mos m zr"; Jezusi flet edhe pr "gjumin e Llazarit"; i pari prdori edhe kt imazh q sht shum i varfr, pr t thn q zgjohet nga gjumi; Pali kur u shkroi Thesalonikasve:
    " Nuk duam, o vllezr, tju lm n padijeni lidhur me ata q vdiqn, q t mos trishtoheni porsi t tjert q nuk kan shpres. E njmend, nse besojm se Jezusi vdiq dhe u ngjall, ather Hyji patjetr edhe ata q vdiqn, npr Jezusin dhe bashk me Jezusin do ti marr n lumturi (1 Ts. 4, 13-14).
    Ktu, ktu kemi Jezusin q ra n gjum n fund t dits s tij, ai sht n bark me dishepujt, ata e harrojn At sepse ai nuk sht m Jezusi q ishte fizikisht i gjall n kt bot, por ai sht i ringjallur dhe sht e leht edhe pr ne q t harrojm se Ai sht me ne n bark.
    Pastaj jastku nn kokn e Jezusit?
    N mes t atij kaosi, nga doli jastku q uditrisht, n at trazir, n at stuhi, mbeti nn kokn e Jezusit?
    Prania e jastkut nuk na habit m po t kemi parasysh termin grek t prdorur: proskefalaion q tregonte jastkun q vendosej nn kokn e t ndjerit.
    Jezusi sht n popn n vendin e timonierit, nj pilot q, n nj situat rreziku ekstrem, duket se e ka zn gjumi dhe nuk i intereson far ndodh me dishepujt.
    S shpejti do t dgjojm sharjen q ata i drejtojn atij, por n kt pik kuptimi i gjith skens sht i qart: Jezusi q sht me dishepujt n bark, q sht me ne sot, Jezusi q na shoqron ndrsa jemi t hedhur nga stuhit, nuk sht Jezusi q ishte fizikisht pran dishepujve gjat jets s tij publike... sht Krishti, ai sht i Ngjalluri.
    N fakt, m n fund, dishepujt kujtojn se Jezusi sht me ta, edhe nse duket se ai nuk sht i interesuar pr at q ndodh n bot. Le t dgjojm se far i thon atij:
    E zgjuan dhe i than: Msues! A nuk shqetsohesh q po mbytemi?
    Sa i bukur qortimi q dishepujt i drejtojn Jezusit t fjetur!
    sht lutja q i bjn t Ngjallurit dhe sht nj qortim: Nuk ka rndsi pr ty q ne t humbasim, ti nuk do t humbassh.
    Ata po i flasin t Ngjallurit, ata e din se ai sht me Atin, Ai nuk mund t humbas, ne jemi ata q jemi n nj situat n t ciln jemi t pushtuar nga dallgt e kaosit.
    Mjeshtri jep ndjesin e dshirs pr t ln gjithka t shpaloset sikur t mos ishte i pranishm, le t mendojm pr dallgt nga t cilat jemi t lkundur n Kish sot, tensionet e brendshme, mosmarrveshjet, skandalet, braktisjet dhe gjithashtu gnjeshtrat. , shpifjet q vijn nga jasht shum her, edhe n stuhit tona personale e familjare, n vshtirsit e do lloji q na paraqet jeta... kush prej nesh nuk ia ka drejtuar ndonjher kt lutje Zotit:
    "Po ku je ti, ku je Krishti, pse nuk e demonstron fuqin tnde?"
    Ndonjher e ndiejm se ai sht i largt apo edhe mungon, heshtja e tij na shqetson, na frikson dhe do t donim t'i thrrasim atij si psalmisti:
    Zgjohu, prse po fle, o Zot?
    Zgjohu, mos hiq dor prej nesh pr amshim!
    Prse e fsheh fytyrn tnde prej nesh,
    prse e harron mjerimin e vuajtjen ton?
    Se u poshtruam e ram prdhe,
    zvarr hiqet trupi yn pr tok.
    ohu, na eja n ndihm!
    Na shpto pash dashurin tnde! (Ps. 44,24-27).

    Le t'i bjm kto lutje, t'ia drejtojm kto qortime Zotit, q n kt mnyr t hyjm n dialog me T dhe t fillojm t'i shohim gjrat ashtu si i sheh Ai; ne nuk duhet t kemi frik t lutemi me sinqeritet t madh, si bn psalmistt, t cilt i thirrn Perndis dhimbjen e tyre.
    Le t kujtojm se si fillon Psalmi 13, 2-5:
    E deri kur, o Zot, do t m harrosh krejtsisht?
    Deri kur do ta fshehsh fytyrn tnde prej meje?
    Deri kur do t shqetsohem n shpirt,
    n zemrn time do t kem trishtim pr do dit?
    Deri kur armiku do t m rrij shqipe mbi kok?
    Shih e m ndihmo, o Zot, Hyji im!
    Ndriti syt e mi q t mos m kap gjumi i vdekjes,
    t mos thot armiku: Ngadhnjeva mbi t!.
    Le t'ia bjm kto pyetje Zotit, dishepujt iu drejtuan Jezusit dhe i than:
    "Por a nuk ju intereson q ne po vdesim?"
    Ato jan nett tona, ato q t gjith i prjetojm n jet, nett e vetmis, t padrejtsis q nuk mund t'i ndreqim, nett e braktisjes, t smundjeve, t dhimbjeve q nuk kan shpjegim, nett e tradhtive n t cilat pyesim veten me t vrtet: "Por ku sht Zoti?"
    Dhe ne i drejtohemi Atij: Ku je? Pse nuk ndrhyn? Bej dicka!"
    Jezusi na zbulon nj Zot q duket se fle, q i l gjrat ashtu si jan. Por n t vrtet Zoti nuk ka asgj pr t'u friksuar kur prballet me lirimin e forcave t s keqes, ai nuk ka frik t humbas kontrollin e situats, ai na beson , ne ai na ka dhn t gjitha aftsit pr t dal t pjekur, fitimtar nga do situat, prderisa ne gjithmon e lm veten t udhhiqemi nga Ungjilli i tij.
    Ai sht nj Zot q i l gjrat t ndodhin, q lejon edhe zilin, rivalitetet, padrejtsit, gnjeshtrat; ne do t donim ta kishim Perndin n dispozicion pr ta br at t bj at q duam... ai nuk sht Perndia i Jezusit t Nazaretit.
    Zoti e do kt bot, e l jetn t shpaloset sipas asaj q, n lirin e tyre, bjn njerzit, por historia jon nuk ikn nga duart e tij... sht Ai q e udhheq at, sht "Pantokratori" ai q mban fatet e jets s secilit prej nesh.
    Le t dgjojm tani se si Jezusi, i Ngjalluri i prgjigjet lutjes s dishepujve:
    Ai u zgjua i urdhroi ers dhe i tha detit:
    Qetsohu! Shuaj!
    Era pushoi e u b fash e madhe.
    Ather u tha:
    Pse jeni frikacak? Po a ende nuk besoni?
    Ata i kapi frik e madhe dhe i thoshin njri‑tjetrit:
    Vall, kush sht ky t cilit po i nnshtrohen era dhe deti? (v.39-41).

    Ata duhet ta zgjojn At, t bhen t vetdijshm pr pranin e tij dhe misionin e tyre, ata jasht varks mendojn se Kisha po fundoset dhe ata kan do arsye t mendojn kshtu, ata besojn se Kisha mund t llogaris vetm n aftsit e veta njerzore dhe ka shum , por ata q jan brenda Kishs duhet t'i njohin, duhet t jen t sigurt se ajo sht e pathyeshme, jo pr shkak t forcs s tyre, por sepse Krishti sht i pranishm n kt Kish me fuqin e tij hyjnore.
    T mos e kujtojm kt sht munges besimi dhe sot nuk duam ta dgjojm kt qortim nga Jezusi q na drejtohet neve, sepse jemi t sigurt se Ai sht biri i Zotit dhe se ai ka fuqi mbi valt e detit.


  8. #588
    i/e regjistruar
    Antarsuar
    19-06-2020
    Postime
    1,530
    Postimet n Bllog
    3

    Pr: Prgatitja e liturgjis s festave t urdhruara. Komente postohen disa dit prpara festave.

    F.A. JAVA E DIELA Xll ORD. VITI B TRE LEXIME

    PRGATITJA E LITURGJIS

    E DIELA Xll ORD. VITI B.

    M 16-6-2024.



    Stuhia trbohet dhe Jezusi fle.

    far fjalsh kan t drejt t presin nga nj i krishter ata q prjetojn drama personale dhe familjare? Epidemit, trmetet, ciklonet q godasin zona t bots tashm t shkatrruara nga uria dhe varfria, shtrojn pyetje serioze pr besimtarin. Luftrat, dhuna, padrejtsit, tradhtit, sht e vrtet, duhet t'i atribuohen njeriut, por ngaq njeriu sht kaq i keq, a nuk mund ta kishte br Zoti m mir?
    N t kaluarn, problemi i s keqes zgjidhej duke ia vn fajin djallit, ligjeve natyrore ose duke iu drejtuar formuls magjike: Zoti nuk dshiron, por lejon. Por nse Zoti mund t ndrhyj n historin e njeriut, pse nuk e bn?
    Enigma e s keqes nuk mund t shpjegohet me arsyetime, prndryshe Jezusi do ta kishte sqaruar pr ne. Nj dit, kur historia e bots do t prfundoj, ne do ta kuptojm enigmn e s keqes, por tani prgjigja e Zotit ndaj akuzave q kemi t drejt t'i drejtojm atij, me fjalt e apopstujve t Ungjillit t sotm: “Msues! A nuk shqetsohesh q po mbytemi?”, sht vetm nj dhe sht m e papritura. Ai nuk filloi t debatonte, por hipi n t njjtn bark me ne; i hedhur nga stuhia, bashk me ne, sht edhe ai atje. Me t varfrit Jezusi prjetoi varfrin, me t refuzuarit dhe t margjinalizuarit prjetoi prjashtimin; me t zhgnjyerit ndau keqkuptimin dhe lott, me t tradhtuarit hidhrimin e vetmis dhe t braktisjes; s bashku me t shtypurit duroi padrejtsin dhe me t dnuarit me vdekje prjetoi tmerr dhe frik.
    Megjithat mbetet prshtypja se ai sht duke fjetur. Me britmn ton, q sht lutja, do t donim ta zgjonim dhe ta detyronim t ndrhynte. Por ai tashm sht zgjuar, thjesht ka nj vizion tjetr pr rrezikun dhe mnyrn pr ta prballuar at dhe krkon besim t pakushtzuar. Ne jemi t prkulur, po, nga dallgt e detit, por, edhe nse nuk e kuptojm, jemi t shoqruar prej tij.
    Pr t prvetsuar mesazhin, ne do t prsrisim:
    “Stuhia po shprthen, por un nuk kam frik: edhe ti je n barkn time”.


    LEXIMI I PAR: Gb. 38,1.8-11.

    1 Nga stuhia Zoti iu prgjigj Jobit e i tha:
    8 Kush e mbylli brenda dyerve detin,
    kur po dilte nga krah’rori i nns?
    9 Kur e vesha me re si me petka,
    me errsir si m shprgenj e mbshtolla?
    10 Kur un caqet atij ia vura,
    e kya me dyer e shula
    11 dhe i thash: ‘Deri ktu! M tej mos shko!
    Ktu le t thehen valt tua krenare!’.


    LECTIO DIVINA – MEDITIM – LUTJE.

    T gjitha mitet e krijimit t Lindjes s Mesme t lasht tregojn pr konfliktin dramatik midis Zotit, nxitsit t rendit dhe jets, dhe Yam, detit, nj prbindshi t frikshm i cili, duke liruar fuqin e tij t tejmbushur, u prpoq t ruante kaosin n bot dhe vdekjen. Deti u b kshtu nj simbol i forcave negative, gjithmon n armiqsin kundr njeriut, dhe n luft kundr jets.
    Nuk sht pr t'u habitur q Bibla, e lindur n kt mjedis kulturor, ka ruajtur kujtimin e ktij miti n disa nga faqet e saj. Tashm n kapitullin e par t Zanafills flitet pr nj mas pa form dhe t pabanuar, pr nj humner t mbshtjell n errsir (Zan. 1,2) n t ciln Zoti ndrhyn pr t vendosur rregulla, duke ndar dritn nga errsira, ujin nga toka e that dhe ujrat e embla nga ujrat e kripura:
    “Toka ishte e shkret dhe e zbrazt; terri e mbulonte humnern dhe fryma e Hyjit endej prmbi ujra”.
    Ndryshe nga perndit q veprojn n prrallat e popujve t Mesopotamis, Zoti biblik megjithat ruan nj sjellje krejtsisht origjinale. Ai nuk prfshihet kurr n nj luft t ashpr kundr dragoit t detit, por imponohet pa prpjekje t jshtzakonshm kundr atij, arrin qllimin e vet vetm duke iu drejtuar fjals:
    “…ai foli ‑ gjithka u b,
    ai urdhroi ‑ gjithka u prftua!” (Ps. 33,9),
    ai flet dhe do gj bhet, ai urdhron dhe gjithka ekziston.
    I mahnitur nga kjo fitore mahnitse, psalmisti kndon:
    “5 Tokn e vendose mbi qndrueshmrin e saj,
    nuk do t lkundet n shekuj t shekujve.
    6 E mbulove si me petk me ujrat e humnerave,
    majat e maleve i mbulonin ujrat:
    7 Ti u krcnohesh e ato trhiqen,
    dridhen nga zri i bubullims sate:
    8 ngjiten n male, zbresin n lugina
    drejt vendit q ti u cakton:
    9 u ke vn cakun q s’guxojn ta kalojn,
    q prsri t mos e mbulojn token” (Ps. 104, 5-9).
    Sundimi i Zotit mbi krijimin zbulohet se sht i plot dhe i prsosur, sepse
    "O Zot, Hyji i ushtrive, kush sht si ti?
    I pushtetshm je, o Zot, e besnikria t rrethon!
    10 Ti zotron krenarin e detit,
    ua ul kokn valve t trbuara” (Ps. 89, 9-10).
    Fuqia e tij e pakundrshtueshme u shfaq mbi t gjitha gjat nats s lirimit nga Egjipti, kur
    “Zoti e shtyri gjith natn detin me an t nj ere t fort e t nxeht dhe e thau: ujrat u ndan.... dhe ujrat pr ta ishin br si mur n t djatht e n t majt t tyre”. (Dal 14,21.29).
    Mbi kt tem, leximi i sotm na ofron nj fragment t paharrueshm, marr nga prgjigja e Zotit ndaj Jobit, i cili krkoi nj shpjegim pr enigmn e madhe t dhimbjes.
    “Kur themelet toks ia vura ti ku ishe? – e pyet at Zoti-
    M trego nse njmend e di” (Gb 38,4).
    sht ftesa pr t'u ndrgjegjsuar pr gjendjen e vet si nj krijes, e kufizuar n koh dhe hapsir, e paaft pr t deprtuar n misteret e mdha t universit.
    Pastaj, duke u kthyer ende nga Jobi, Zoti vazhdon duke kujtuar sesi, pothuajse pr knaqsi, ai mori kontrollin e plot t ujrave fillestare q krcnonin t pushtonin elementt e tjer. Zoti thot edhe:
    “4 Kur themelet toks ia vura ti ku ishe?
    M trego nse njmend e di.
    5 A e di: kush prmasat ia caktoi?
    Me litar kush e ka matur?
    6 Prmbi ka i pushojn themelet?
    T kndit gurin kush ia vuri
    7 ndrsa k’ndonin yjet e mngjesit,
    brohorisnin t gjith bijt e Hyjit?
    8 Kush e mbylli brenda dyerve detin,
    kur po dilte nga krah’rori i nns?
    9 Kur e vesha me re si me petka,
    me errsir si m shprgenj e mbshtolla?
    10 Kur un caqet atij ia vura,
    e kya me dyer e shula
    11 dhe i thash: ‘Deri ktu! M tej mos shko!
    Ktu le t thehen valt tua krenare!” (v.4-11).
    Jan imazhe sugjestive, q dalin nga mendja dhe zemra e nj poeti t pakrahasueshm; ato komunikojn qart ndjenjn e sundimit t prsosur, t padiskutueshm t Zotit mbi gjithka q krcnon rendin e krijimit dhe jetn e njerzve. Jan imazhe q na lejojn t kuptojm arsyen e habis s dishepujve, kur ata kuptuan se Jezusi madje urdhroi valt e detit dhe ata iu bindn.


    LEXIMI I DYT: 2 Kor 5,14-17.

    14 Sepse dashuria e Krishtit na nxit kur mendojm se: Njri vdiq pr t gjith, prandaj, t gjith vdiqn; 15 e Ai vdiq pr t gjith, n mnyr q ata q jetojn, t mos jetojn m pr vete, por pr at q vdiq dhe u ngjall pr ta.
    16 Kshtu, pra, q tani nuk njohim m asknd n mnyrn thjesht njerzore; po edhe nse e kemi njohur Krishtin n mnyrn thjesht njerzore, nuk e njohim m ashtu. 17 Pra, nse ndokush sht n Krishtin, sht krijes e re: e vjetra u zhduk, dhe, ja, u b e reja!


    LECTIO DIVINA – MEDITIM - LUTJE

    Pali jetoi gjithmon n nj mnyr n prputhje me mesazhin q shpallte, megjithat, ndonjher, ai u tregua gjithashtu shum i ashpr dhe i papajtueshm dhe ky kufizim i karakterit t tij shpesh e largoi at nga simpatit e shum vllezrve t besimit. N Korint, mbi t gjitha, disa t krishter nuk mund ta duronin at, ata kritikuan angazhimin e tij apostolik, diskredituan doktrinn e tij dhe, pr t fituar besimin e komunitetit, shfaqn prvoja mistike, rrmbime ekstatike, vizione, t bindur si ishin se n kt mnyr mund t provonin, n nj mnyr t pakundrshtueshme, se predikimi dhe jeta e tyre kishte miratimin e Zotit.
    Pali mund t ishte prgjigjur, si kishte br n nj rast tjetr (2 Kor 12,1-6), se, pr sa i prket prvojave t larta shpirtrore, ai nuk ndihej inferior ndaj askujt, megjithat nuk ishte n kt nivel q ai pranoi krahasimi. Nuk jan fenomenet e jashtzakonshme q na lejojn t identifikojm dishepullin e vrtet dhe t provojm vrtetsin e mesazhit. Ajo q e cilson t krishterin sht prkushtimi i painteresuar n shrbim t komunitetit, n imitim t Mjeshtrit, i cili nuk jetoi pr veten e tij, por dha jetn pr t gjith (v. 14-15). N kt imitim, Pali e di se nuk ka rival, prandaj, me njfar guximi, ai u rekomandon korintasve: "M prngjani mua, sikurse un i prngjaj Krishtit… me an t Ungjillit, un ju linda n Jezu Krishtin. Prandaj, ju prbej: m prngjani!" (1 Kor 11,1.4,15-16).
    Para konvertimit – e pranon ai – e kam njohur Jezusin “sipas mishit”, domethn e kam gjykuar sipas kritereve njerzore, t msuara nga rabint dhe e kam gjykuar si “t mallkuar nga Zoti”, sepse ishte i dnuar nga autoritetet e ligjishme t popullit tim (Gal 3,13). Tani, pasi ai e mori dritn nga qielli n rrugn pr n Damask, ai tha: “nuk e njoh m kshtu (v. 16)…dhe kuptova se ai "Krishti na shprbleu prej mallkimit t Ligjit duke u br Ai vet Mallkim ‑ sepse sht shkruar: “I mallkuar sht gjithkush varet n kryq” (Gal. 3,13).
    Q nga ajo e Premte e Madhe, gjithka ka ndryshuar, ka lindur nj bot e re n t ciln hyn kushdo q heq dor nga t menduarit pr veten dhe i hapet dashuris vetmohuese pr t tjert. Kshtu, “Pra, nse ndokush sht n Krishtin, sht krijes e re: e vjetra u zhduk, dhe, ja, u b e reja!” (v. 17).


    UNGJILLI: Mk. 4,35-41.

    35 Po at dit, kur u err, u tha nxnsve:
    “T kalojm matan!”
    36 Ata e nisn popullin, kurse Jezusin e morn ashtu si ishte n lundr. E prcillnin edhe lundra t tjera. 37 Ndrkaq, u ua nj stuhi e madhe. Valt e detit u trbuan aq sa hidheshin brenda e gati e mbushn me uj. 38 Jezusi n pope flinte n nnkres. E zgjuan dhe i than:
    “Msues! A nuk shqetsohesh q po mbytemi?”
    39 Ai u zgjua i urdhroi ers dhe i tha detit:
    “Qetsohu! Shuaj!”
    Era pushoi e u b fash e madhe.
    40 Ather u tha:
    “Pse jeni frikacak? Po a ende nuk besoni?”
    41 Ata i kapi frik e madhe dhe i thoshin njri‑tjetrit:
    “Vall, kush sht ky t cilit po i nnshtrohen era dhe deti?”


    LECTIO DIVINA– MEDITIM – LUTJE.

    Disa mrekulli t rrfyera n ungjij e ln njeriun t hutuar: fiku thahet sepse nuk jep fryte jasht stins (Mk .11,13), pes ose gjasht hektolitra uj shndrrohen n ver (Gj. 2,1-11), Jezusi ecn mbi ujra dhe Pjetri prpiqet ta imitoj at (Mt. 14,22-33), Pjetri paguan taksn pr tempullin me nj monedh argjendi q gjendet n gojn e nj peshku (Mt. 17,24-27). Kto jan histori q duhen lexuar me shum kujdes, sepse, pr t'i shkruar ato, ungjilltart iu drejtuan imazheve dhe prezantuan referenca biblike q nuk jan gjithmon t lehta pr t'u kuptuar.
    Stuhia e madhe, q na propozohet n fragmentin e sotm t Ungjillit, bn pjes n kt kategori mrekullish disi t veanta dhe gabimi q duhet shmangur sht ta konsiderojm at nj rrfim t sakt deri n detajet m t vogla, t nj lajmi. Disa udira bien menjher n sy: gjat kialimit t rrezikshm n krahun tjetr t liqenit Jezusi fle, ndrsa dishepujt prpiqen, t dshpruar, t luftojn kundr dallgve t detit; por nuk ka gjasa q Jezusi t mund t pushonte i qet n nj vark t vogl, plot me uj, n mshirn e valve. Pastaj, sht mbrmje, Jezusi dhe dishepujt jan t lodhur dhe do t ishte koha pr t'u kthyer n shtpi, n Kafarnaum; nuk e kuptojm se far shkojn t bjn n ann tjetr t liqenit ku nuk duket se kan pasur miq; n fakt, nga episodi i mposhtm del qart se n at rajon ata nuk njohin asknd (Mk. 5,17). Dishepujt i drejtohen Zotit pr t'i shptuar, prandaj tregojn se besojn n t, por prkundrazi qortohen sepse nuk kan besim. M n fund, pasi era pushoi dhe pati nj qetsi t madhe, apostujt, n vend q t gzoheshin, "u mbushn me frik t madhe".
    Kto dhe detaje t tjera jan nj ftes e heshtur pr t shkuar prtej informacionit t thjesht t lajmeve dhe pr t par m thell pr t zbuluar mesazhin e vrtet t historis. Jemi prball nj pasazhi teologjie q prmban referenca t shumta biblike dhe objektivi i Markut nuk sht t tregoj se Jezusi sht i aft t kryej mrekulli t jashtzakonshme, por t na zbuloj n mnyr progresive identitetin e tij. Ungjilltari dshiron t'i prgjigjet pyetjes se q n fillimet e jets publike t gjith kan br: "Kush sht ky?".
    Le t fillojm duke deshifruar gjuhn e prdorur nga Marcu. Varka, vendi drejt t cilit sht nisur, varkat e tjera q shoqrojn at t dishepujve, dallgt e detit, errsira e nats, gjumi i Jezusit, era, stuhia dhe frika q i pushton apostujt: jan imazhe t njohura mir pr lexuesit e Ungjillit, sepse ato ndodhin shpesh n Bibl. Le t prpiqemi t kujtojm kuptimin e tyre.
    Historia fillon me dy detaje domethnse: kohn n t ciln ndodh ngjarja dhe destinacionin e udhtimit.
    sht mbrmje. Ditn n t ciln Jezusi shpalli mbretrin e Perndis ka prfunduar, dishepujt hyjn n bark me Msuesin dhe nisen drejt bregut tjetr. Ku po shkojn ata?
    Vazhdimi i ungjillit (Mk 5,1) tregon destinacionin: tokn e gerasenve, territorin e paganve. Duke qen fermer derrash, gerasent mund t ishin vetm pagan, hebrenjt, n fakt, nuk han kafsh t papastra.
    N literaturn e lasht, imazhi i varks tregon nj komunitet ose nj shoqat. N tregimin ton varka prfaqson komunitetin e krishter, i cili n fund t dits, domethn n fund t jets toksore t Jezusit, ftohet nga Mjeshtri t shkoj drejt "bregut tjetr", domethn drejt kombeve pagane. Varka duhet t sjell edhe Krishtin tek ata, por gjat kalimit shprthen nj stuhi e furishme q e bn t pamundur vazhdimin e udhtimit, n t vrtet rrezikon vet varkn dhe jetn e atyre q jan n bord.
    Varkat e tjera q shoqrojn at n t ciln sht Jezusi me t Dymbdhjett, prezantohen pr t treguar se, n kohn e Markut, kishte shum komunitete t krishtera t prfshira n kalimin e rezikshm, duke ndjekur apostujt.
    Vshtirsia e aventurs se kalimit n nj an tjetr nnvizohet nga nj tjetr detaj, errsira e nats. N Bibl, errsira e dendur ka gjithmon nj konotacion negativ. N fillim t bots, prpara se Perndia t nnshtronte detin, gjithka ishte e mbuluar me errsir (Za. 1,2).
    Pikrisht gjat nats, kur errsira dhe forcat e s keqes dhe vdekjes duket se mbizotrojn t pakundrshtueshme, Zoti zakonisht ndrhyn pr t br jetn t shprthej. Ndodhi natn e lirimit nga Egjipti, si kndon autori i librit t Urtsis: "Ndrsa nj heshtje e thell i mbuloi t gjitha gjrat dhe nata ishte n gjysm t rrugs s saj, fjala jote e gjithfuqishme zbriti nga qielli" (Di. 18 ,14-15). N nj nat edhe m t errt, at t varrit, Perndia shfaqi fuqin e tij t shptimit dhe t jets (Mt. 28,2-6).
    Skena q pason (v. 37-38) ndjek qllimisht at t Jonait, profeti i drguar n Ninive pr t'u sjell mesazhin e Zotit paganve. Gjat stuhis, Jona gjithashtu u shtri n fund t anijes dhe po flinte i qet:
    “Detart i kapi frika e secili e thirrte n ndihm zotin e vet dhe, pr ta lehtsuar anijen, i hodhn barrt n det. Ndrkaq Jona ishte ulur n fund t anijes, kishte rn e po flinte me gjum t rnd. Kapiteni i anijes iu afrua e i tha: “ka? Ti po vdes n gjum!? ohu, thirre n ndihm Hyjin tnd! Ndoshta Hyji mendon pr ne e nuk mbytemi” (Jon. 1.5-6).
    N historin ton sht Jezusi ai q fle dhe, vren ungjilltari, ai ishte n stern, n vendin e timonierit. Nj pilot q, n nj situat rreziku ekstrem, bie n gjum dhe nuk interesohet pr at q ndodh, meriton nj qortim t ashpr dhe apostujt ia japin: "A nuk t intereson q ne t humbasim?". Fjalia sht m e dendur nga sa duket. Dishepujt e ndajn gjendjen e tyre nga ajo e Msuesit: ata humbasin, ai jo, n t vrtet, ai duket se sht n nj gjendje n t ciln nuk mund t humbas dhe nuk interesohet pr at q ndodh.
    Dy vzhgime t tjera. E para ka t bj me gjumin, i cili, n Bibl, prdoret shpesh pr t treguar vdekjen (Job, 14,12; Sir 46,19). Jezusi gjithashtu e merr at n nj kuptim figurativ: "Miku yn Llazari ka rn n gjum" (Gj.11,11); “Vajza nuk ka vdekur, por fle” (Mk. 5,39-40). E dyta i referohet jastkut, i cili n mes t atij kaosi, uditrisht, mbetet nn kokn e Jezusit. Ky na kujton gjithashtu jastkun e vendosur nn kokn e nj personi t vdekur. Tani kuptimi i gjumit t Jezusit sht i qart: i referohet vdekjes s tij dhe ne gjithashtu kuptojm vlern teologjike t gjith skens.
    Ata q i lkunden dallgt - q prfaqsojn dramat e jets, persekutimet, tensionet dhe mosmarrveshjet brenda komunitetit kishtar - jan dishepujt. Mjeshtri e ka mbyllur ditn e tij n kt bot; ai i shoqron dishepujt e tij, por nuk ndrhyn kurr drejtprdrejt n histori, ai jep ndjesin se dshiron t lr gjithka t shpaloset sikur t mos ishte i pranishm.
    T krishtert, n momente t caktuara, mund t ndihen t vetmuar prball problemeve, fatkeqsive, dshtimeve dhe t pyesin veten: "Ku sht Zoti? Ku sht Krishti? Pse nuk e tregon fuqin e tij?”. Ata e ndiejn at t largt apo edhe t munguar, heshtja e tij i shqetson dhe ngjall frik. Ata do t donin t'i thrrisnin atij, me psalmistin: "Zgjohu, Zot, pse po fle?" (Ps. 44,24).
    Keqkuptimi lind nga fakti se ne do t donim t kishim n dispozicion nj Zot q ndrhyn, me urdhr, pr t ndryshuar ekuilibrin e fuqis q ekziston n bot, i cili bashkohet me ata q vuajn padrejtsin pr t mposhtur dhe poshtruar ata q kryejn at.
    Jezusi na zbulon nj Zot q "fle", q i l gjrat ashtu si jan, q nuk ka asgj pr t'u friksuar prball lshimit t dhuns s t keqes, q nuk ka frik t humbas kontrollin e situats. Ai sht nj Zot q i lejon gjrat t ndodhin, lejon q zilia, rivalitetet, gnjeshtrat dhe padrejtsit t lshohen dhe q ngjarjet t marrin rrjedhn e tyre. M pas, kur e keqja duket se ka thn fjaln e fundit, ai zbulon letrat dhe tregon se ka fituar. Ai prdori t njjtat forca t s keqes pr t zbatuar planin e tij t shptimit dhe dashuris. Ne i thrrasim atij q ta trheq n ankthin ton, ai prgjigjet duke na futur n paqen e tij.
    sht nga ky kndvshtrim q qortimi i Jezusit ndaj dishepujve t tij ka nj shpjegim. Ata bn gabim q e kujtuan at vetm kur u gjendn n nj situat t dshpruar. Ata q kan besim jetojn n dialog t vazhdueshm me Krishtin dhe fjaln e tij, nuk e thrrasin vetm kur gjrat shkojn keq. Apostujt mendonin se duhej t mbshteteshin vetm n aftsit e tyre, ata nuk e kuptonin se Jezusi ishte pran tyre, gjithmon, si kishte premtuar (krh. Mt. 28,20). Ai ishte me ta, por n nj mnyr tjetr, sepse e kishte zn gjumi... n gjumin e vdekjes.
    Msimin m t rndsishm t ktij ungjilli e lash pr s fundi. N fund t tregimit Marku vren se dishepujt i ka zn nj frik e madhe dhe pyesin njri-tjetrin: "Kush sht ky q i binden edhe deti dhe era?" (v. 41).
    Ata kan arsyet e tyre t mira pr t'ia br vetes kt pyetje, sepse, nga Shkrimet e Shenjta, kan msuar se vetm Zoti ka fuqin t'i imponohet valve t detit. Nse Jezusi e ka kt autoritet hyjnor, do t thot se ai sht Zot. Kjo sht arsyeja q, ashtu si Moisiu dhe si t gjith ata q kan pasur nj takim me Zotin, edhe dishepujt i godet “frika”. Nuk bhet fjal pr frikn, pr terrorin q kaplon ata q e gjejn veten t prballur me rrezikun, por pr habin e atyre q kan njohur n Jezus Zotin t aft pr t dominuar t gjitha fuqit q krcnojn jetn.
    Pasi sht deshifruar gjuha biblike me t ciln sht zhytur, pasazhi zbulon gjinin e tij letrare. Nuk sht nj histori mrekullie, por nj teofani, nj shfaqje n Jezusin e forcs, e fuqis shptuese t Zotit dhe sht nj rrfim besimi nga Marku dhe komunitetet primitive n hyjnin e Krishtit.

  9. #589
    i/e regjistruar
    Antarsuar
    19-06-2020
    Postime
    1,530
    Postimet n Bllog
    3

    Pr: Prgatitja e liturgjis s festave t urdhruara. Komente postohen disa dit prpara festave.

    PRGATITJA E LITURGJIS

    E DIELA Xlll ORD. VITI B.

    M 3O-6-2024.


    LEXIMI I PAR: Ur. 1,13-15 ; 2,23-24


    13 Hyji nuk e krijoi vdekjen
    dhe nuk i gzohet humbjes s t gjallve.
    14 Sepse gjithka krijoi q t jetoj:
    dhe n bot breznit jan shptimprurse.
    E n to nuk ka vrer shkatrrues
    dhe Nntoka nuk e sundonn tokn:
    15 sepse drejtsia sht e pavdekshme.
    2,23 E pra Hyji e krijoi njeriun q t mos prishet
    dhe e bri at shmblles t prngjasimit t vet
    24 por, prej smirs s djallit, vdekja hyri n bot
    dhe do ta shijojn ata q i prjkasin atij.


    LECTIO DIVINA MEDITIM - LUTJE

    HYJI E KRIJOI NJERIUN Q T MOS PRISHET.


    Fillimi i Librit t Urtsis na kujton Librin e Zanafills; t dy fillojn me nj meditim t gjat mbi fatin e njeriut: njmbdhjet kapituj te Zanafilla, pes te Urtsia; t shkruara n koh t ndryshme, n stile shum t ndryshme gjithashtu, ata megjithat trajtojn t njjtat probleme, ato t jets dhe vdekjes, ato t marrdhnies s njerzve me Zotin. Kjo sht pikrisht tema jon sot.
    Autort jan hebrenj, t ushqyer nga prvoja fetare dhe meditimi i njerzve t Beslidhjes s Vjetr; por t dy jan n kontakt me botn pagane dhe kan t bjn me ruajtjen e integritetit t besimit hebre. Nj besim karakteristika e par e t cilit sht optimizmi. Deklarata n librin e Urtsis: Zoti "gjithka ka krijuar q t jetoj dhe n bot breznit jan shptimprurse" (1,14) sht nj variant i pohimit te Zanafilla: "Hyji shikoi gjithka kishte br dhe, ja, ishin shum t mira! (Za 1,31). Dhe ajo q kemi dgjuar ktu: "Hyji e krijoi njeriun q t mos prishet dhe e bri at shmblles t prngjasimit t vet" sht nj kopje e frazs s famshme nga Zanafilla: " Hyji krijoi njeriun n prngjasimin e vet, e krijoi n prngjasimin e Hyjit; i krijoi mashkull e femr" (Za. 1,27).
    Fraza e famshme? Sigurisht, por a i nxjerrim t gjitha pasojat? Nse Zoti na bri vrtet n shmblltyrn e tij, ather ne jemi t gjall, t krijuar pr t jetuar prgjithmon. Ve ksaj, mjaftonte t lexohej e gjith fjalia: "Hyji e krijoi njeriun q t mos prishet dhe e bri at shmblles t prngjasimit t vet" (2,23). Ma t vrtet Zoti e krijoi njeriun dhe e bri at nj imazh t identitetit t tij.
    Por ather, a do t kishte dshtuar Zoti? Sigurisht q jo; vetm ai rrezikoi t na krijoj t lir. T lir t zgjedhim vdekjen, t jemi n an t atyre q zgjedhin vdekjen, si thot teksti: por ktu nuk flitet pr vdekjen biologjike, domethn, pr transformimin e thjesht t krizalids n nj flutur; por ktu flitet pr vdekjen pr t ciln flet Bibla, pr vdekjen shpirtrore, q konsiston n nj ndarje nga Zoti, q "do ta shijojn ata q i prjkasin atij" si pasoj t nj zgjedhje q vet e kan br.
    Pes kapitujt e par t Urtsis i dallojn saktsisht t drejtit nga t pabesit: t drejtt jan ata q jetojn nga ktu posht dhe prjet jetn e Zotit; dhe t pabesit, ata q jan anuar me vdekjen, domethn ata q nga ktu posht, megjith dukjen, nuk jetojn m me t vrtet, sepse jan larg Zotit.


    DUKE E NDAR SHPIRTIN E HYJIT

    Pr t shpjeguar kt me nj mnyr tjetr, t drejtt jan ata q jetojn duke e ndar Shpirtin e Zotit, t paudht, ata q nuk lejojn m t drejtohen nga ai. Kur historia e dyt e Krijimit n librin e Zanafills thot q Zoti i dha frymn e tij n vrimat e hunds s njeriut dhe se n at moment njeriu u b nj qenie e gjall, kjo sugjeron q ne t jemi br t varur n Shpirtin e Zotit. Ata q nuk e pranojn kt varsi dhe largohen prej Zotin me pretekst q nuk kan nevoj pr t n realizimin e jets s tyre, duan t mbajn krahun e partis s vdekjes.
    Autori i Librit t Urtsis padyshim q dshiron t inkurajoj lexuesit e tij q "t qndrojn pran Zotit", pr t prdorur shprehjen e tij.
    Psalmi 1 kndon kt kundrshtim midis t drejtit dhe t pabesit:
    1 "Lum njeriu q nuk i ndjek kshillat e keqbrsve,
    q nuk qndron n udhn e mkatarve
    e nuk rri s bashku me prqeshs,
    2 por knaqet n Ligjin e Zotit
    dhe e kujton at dit e nat...
    3 Ai sht porsi pema e mbjell n bregun e ujit q rrjedh,
    e cila frytin e vet e jep n stin
    dhe gjethet kurr si vyshken ...
    4 Jo, kshtu jo, sdo tu ndodh t paudhve,
    por ata jan porsi byku q shprndan era.
    5 Prandaj t paudht sdo ti bjn ball gjyqit
    as mkatart bashkimit t t drejtve!
    6 Sepse Zoti e di udhn e t drejtve,
    kurse udha e keqbrsve do t mbaroj".
    Autori i Librit t Urtsis e njihte mir kt psalm: ai ishte me siguri shum i etur pr tu kujtuar bashkkohsve t tij kto t vrteta trheqse. Ata ishin n nj pozit t vshtir dhe, tani pr tani, gjithka dukej se prfitohej nga t pabest, nga pagant. Pa qen n gjendje t specifikojm datn e sakt, t paktn e dim q Libri i Urtsis sht shkruar n Aleksandri, rreth vitit 50 apo edhe 30 vjet para Krishtit, pr hebrenjt, natyrisht, t ballafaquar me kulturn greke, pra pagane. Nse autori u jep shkrimeve t tij titullin "Libri i Urtsis s Solomonit" (pasi Solomoni kishte vdekur afrsisht nntqind vjet m par), kjo sht pr shkak se ai sht n prputhje t plot me Judaizmin. Pr t, sht shtja e dhnies s argumenteve vllezrve t tij pr t mbojtur besimin hebre, prball arsyetimeve t paganve.


    JETA JON E TANISHME SHT FARA E PRJETSIS

    Problemi i paraqitur ktu sht ai i qndrimit q duhet t adoptohet prball vdekjes: hebrenjt kan ditur gjithmon, si dhe grekt, q vdekja sht e pashmangshme; por sipas besimeve t tyre, q jan t ndryshme, ata sjellin pasoja krejt t ndryshme.
    Pr shkak se ekzistojn dy qndrime t mundshme, mund t thuhet shkurtimisht se ky sht qndrimi i paganve: le t shijojm kohn e tanishme, le t bjm far t duam, sepse gjithka do t mbaroj s shpejti.
    Autori yn e prmbledh mendimin e tyre n fillim t kapitullit 2 si m posht: "Ekzistenca jon sht e shkurtr dhe e trishtuar, asgj nuk mund ta shroj njeriun n fund t jets s tij, askush nuk sht kthyer kurr nga Hadesi. Ne kemi lindur rastsisht, dhe ather do t jemi sikur t mos ekzistonim ... Me kalimin e kohs, emri yn do t harrohet, dhe askush nuk do t dij se far kemi br ... Pra, le t shkojm! Le t gzojm t mirat q jan atje; shpejt, le t prfitojm nga krijesat, ndrsa ne jemi t rinj. "(Ur. 2,1 ... 6).
    Hebrenjt kan nj tjetr besim, nj tjetr qndrim: pr ta, jeta jon e tanishme sht tashm fara e prjetsis: Hyji e krijoi njeriun q t mos prishet dhe e bri at shmblles t prngjasimit t vet. Ndoshta jeta n tok nuk i shprblen gjithmon ata q kan br mir, por Zoti q sht pafundsisht i drejt do t prfundoj duke br drejtsi.
    Ky tekst shum i von, i fundit n Beslidhjen e Vjetr, kurorzon meditimin hebre t disa shekujve mbi problemin e ndshkimit: prball padrejtsis s dukshme t ekzistencs (ku shohim q njerz t pafajshm vdesin pa ngushllim), besimtari pohon se "drejtsia sht e pavdekshme".
    Pra, pagant gabojn: "Kshtu mendojn t patenzont, por gabojn; i verboi paudhsia e tyre, nuk i njohin fshehtsit e Hyjit,nuk e presinshprblimin pr shenjtri, dhe nuk besojn n shprblimin e shpirtrave t pastr (Ur 2,21-22).
    Prkthejeni Vllezrit e mi, qndroni t vendosur, Zoti do t dij tju shprblej. "
    Mbetet fjalia e fundit: "... prej smirs s djallit, vdekja hyri n bot
    dhe do ta shijojn ata q i prjkasin atij".
    Nuk flitet ktu pr vdekje biologjike, sepse t gjith, besimtart dhe pagant, do ta prjetojn at nj dit ose nj tjetr. Bhet fjal pr vdekjen shpirtrore, privimin nga Zoti: pr autorin e librit t Urtsis, ringjallja u ishte premtuar vetm t drejtve; ai akoma mendonte se pagant, ata q ishin n ann e partis s vdekjes, q do t thot kundr Zotit, nuk do ta njohin ringjalljen.
    Ne do t duhet t prisnim pr ardhjen e Krishtit, t ofruar "pr shum njerz" n mnyr q t zbulojm besimin n ringjalljen e premtuar pr t gjith, sepse, si thot Shn Gjoni "Zoti sht m i madh se zemra jon".

  10. #590
    i/e regjistruar
    Antarsuar
    19-06-2020
    Postime
    1,530
    Postimet n Bllog
    3

    Pr: Prgatitja e liturgjis s festave t urdhruara. Komente postohen disa dit prpara festave.

    PRGATITJA E LITURGJIS


    E DIELA 13 Ord VITI B


    M 30-6-2024.


    Ps. 30. 2-4.5-6ab.6cd.12-13


    2 T madhroj, o Zot, pse m shptove
    e nuk lejove t ngihen armiqt e mi mbi mua.
    3 O Zot, Hyji im, un t thirra e ti m shrove,
    4 ti, o Zot, ma nxore shpirtin nga Nntoka,
    m ktheve n jet q t mos zbres n varr.
    5 Kndoni Zotit ju, o besimtart e tij,
    falenderojeni Emrin e shenjt t tij!
    6 Sepse nj ast zgjat hidhrimi i tij
    e tr jetn dashamirsia e tij!
    Mbrmja vjen me lot,
    e mngjesi plot hare!
    12 Ti vajin ma ktheve n valle,
    ma zhveshe grathoren time e m ngjeshe me hare,
    13 q shpirti im t t kndoj e t mos pushoj:
    “O Zot, Hyji im, do t t lavdroj pr amshim”!



    LECTIO DIVINA-MEDITIMI-LUITJA


    Psalmi 30 sht shum i shkurtr, prmban vetm trembdhjet vargje (nga t cilt vetm gjasht lexohen gjat liturgjis s ksaj t Diele); por ne duhet t njohim t gjith historin themelore pr ta kuptuar m mir kt psalm.
    Imagjinoni dik q ra n fund t nj pusi: ai qau, u lut, thirri pr ndihm ... madje dha argumente pr dik q ta ndihmonte (un do t jem m i dobishm pr ty, i gjall se i vdekur!); me sa duket, njerzit prreth pusit nuk ishin t mrzitur fare duke e par at atje brenda dhe po talleshin ... por ai vazhdoi t qante pr ndihm: dikush do t prfundonte duke pasur mshir ... dhe dikush dgjoi thirrjet e tij, dikush erdhi ta shptonte, e nxori nga pusi. Ky "dikush", duhet t shkruhet me nj shkronj t madhe, sepse sht vet Zoti. Sapo lart, prsri n drit dhe disi n jet, njeriu yn shprthen nga gzimi:
    " 12 Ti vajin ma ktheve n valle,
    ma zhveshe grathoren time e m ngjeshe me hare,
    13 q shpirti im t t kndoj e t mos pushoj:
    “O Zot, Hyji im, do t t lavdroj pr amshim”!"
    3 "O Zot, Hyji im, un t thirra e ti m shrove,
    4 ti, o Zot, ma nxore shpirtin nga Nntoka,
    m ktheve n jet q t mos zbres n varr.
    5 Kndoni Zotit ju, o besimtart e tij,
    falenderojeni Emrin e shenjt t tij!" (Ps 130)
    N realitet, si gjithmon n Psalmet, ekzistojn dy nivele leximi: historia q na tregohet, sht ajo e nj individi q ra n nj pus; por kjo sht vetm nj shmblltyr; m thell, sht populli n tersin e tij q lutet, ose m sakt q kndon, q shprthen nga gzimi gjat kthimit nga Mrgimi n Babiloni ...si Populli robr n Egjipt kishste knduar, krcyer, shprthyer nga gzimi pasi kaloi Detin e Kuq. Mrgimi babilonas sht si nj rnie pr vdekje n nj grop pa fund, n nj humner ... dhe shum menduan se Izraeli nuk do t ngrihej m prej tij. Midis ktyre njerzve, edhe ne mund t ishim kapur nga dshprimi ... Dhe, m shum, kishin edhe armiq, me t vrtet t lumtur, t cilt qeshnin me kt rnie ...me nj indiferenc t jashtzakonshme.
    Gjat gjith ksaj periudhe sprove, njerzit, t mbshtetur nga priftrinjt e tyre, profett e tyre, mbajtn shpresn, pavarsisht gjithkaje, dhe me forc vazhduan t thirrisnin ndihm (pr fat t keq, ne nuk i dgjojm kto vargje kt t Diel):
    " 9 Ather ty, o Zot, t lshoja kushtrimin,
    i lutesha Hyjit tim...
    11 M dgjoi Zoti e pati mshir pr mua,
    Zoti u b ndihmtari im ”(vargjet 9 dhe 11).
    N lutjen e tij, ai nuk hezitoi t prdorte t gjitha argumentet q t shptonte, pr shembull t llojit "far dobi do t keni kur do t jem i vdekur" ... sepse, kur u shkrua ky psalm, Populli izraelit nuk besonte akoma n Ringjallje: imagjinohej se t vdekurit ishin n nj dhom n errsirs, "sheol" ku asgj nuk po ndodhte. Dhe pr kt arsye, Populli u thoshte kto gjra atyre q e pushtonin:
    "10 ’dobi nga gjaku im
    n qoft se zbres n shkatrrim?
    A thua do t t lavdroj pluhuri,
    e do ta kumtoj besnikrin tnde? "(Vargu 10).



    KTHIMI NGA MRGIMI.


    Dhe ndodhi mrekullia: Zoti e shptoi popullin e tij:
    "3 O Zot, Hyji im, un t thirra e ti m shrove,
    4 ti, o Zot, ma nxore shpirtin nga Nntoka,
    m ktheve n jet q t mos zbres n varr".
    Flitet pr lirimin e popullit t mrguar, pr kthimin e tij n tokn e tyre, Tokn e premtuar: njerzit ishin si dnuar me vdekje, mund t mendohej se ata t ishin fshir nga faqja e toks; pr kt kur ata u kthyen n vendin e tyre, n shtpit e tyre t braktisur afrshisht 50 vjet m par, mund t merreshin si njerz q ishin kthyer n jet.
    Kur i lexojm kto vargje sot, pas njzet shekuj besimi t krishter, ne tundohemi t lexojm n to nj aludim pr Ringjalljen. Por kjo do t ishte nj anakronizm. N kohn e kthimit nga Mrgimi, populli ende nuk besonte n ringjalljen individuale. Tekste t tjera biblike, vizioni i Ezekielit pr kockat e thata, pr shembull, jan shkruar n t njjtn frym: restaurimi i njerzve, kthimi nga internimi prshkruhet n termat e ringjalljes.
    M von, shum m von, n shekullin e dyt para Krishtit. (rreth 165) kur besimi biblik ka marr hapin vendimtar dhe ka mirpritur zbulimin e besimit n ringjallje, kto tekste do t rilexohen dhe nj thellsi e re do t zbulohet n to. Sot, kur lexojm kt psalm ose profecin e kockave t thata t Ezekielit, i themi vetes: "Kur autort e tyre prdorn imazhe t ringjalljes, ata menduan vetm pr popullin, por ata nuk besuan aq mir pr t thn: kto imazhe jan gjithashtu t vrteta n nivel individual".
    " 12 Ti vajin ma ktheve n valle,
    ma zhveshe grathoren time e m ngjeshe me hare,
    13 q shpirti im t t kndoj e t mos pushoj:
    “O Zot, Hyji im, do t t lavdroj pr amshim”!
    Tani, pr t gjith ata q besojn n ringjallje, hebrenj dhe t krishter, kjo fjali e fundit ka marr nj kuptim t ri. E njjta gj mund t thuhet pr shum fraza t tjera n Bibl q marrin kuptim t ri ndrsa besimi hebre ishte duke prparuar gjat shekujve.
    E njjta gj mund t thuhet edhe pr fjaln "Aleluja"... Fillimisht ajo ishte vetm nj dshmi t gzimit dhe t gzimit pr largimin nga Egjipti: kjo tashm ishte gj e marr n konsiderat. Ja nj koment i rabinve pr "Aleluja": "Zoti na ka sjell nga robria n liri, nga trishtimi n gzim, nga vajtimi n ditn e fests, nga errsira n dritn e ndritshme, nga robria n gzim. Shpengimi. Kjo sht arsyeja pse kndojm Hallelujn para Tij!". Sigurisht, sot ne mund ta kndojm edhe me m shum bindje sepse e kndojm me preferenc ditn e Pashkve n prkujtim t ringjalljes s Krishtit dhe tonn.
    Mund t kthehet tani te psalmi q komentohet: sigurisht q shprehet gzim pr kthimin nga internimi, si e kemi par. Por ka edhe shum aludime pr kohn e tmerrshme e skllaveris n Babiloni dhe ka edhe ajo shprehje mahnitse:
    "Sepse nj ast zgjat hidhrimi i tij
    e tr jetn dashamirsia e tij!" (v. 6).
    far zemrimi sht ky? Sigurisht, zemerimi i Zotit. * Gjat Mrgimit Babilonas, mrgimtart kishin mjaft koh pr t medituar mbi shkaqet e ndryshme t mundshme t ksaj tragjedie; dhe menduan se ndoshta fatkeqsia q vuanin, mund t ishte qen pasoj e mkateve t tyre. Zgjidhja e vetme pr t mos rn prapa, si e dim, sht t jetojm tani e tutje n besnikri t Beslidhjes:
    “O Zot, Hyji im, do t t lavdroj pr amshim” (v. 13).

  11. #591
    i/e regjistruar
    Antarsuar
    19-06-2020
    Postime
    1,530
    Postimet n Bllog
    3

    Pr: Prgatitja e liturgjis s festave t urdhruara. Komente postohen disa dit prpara festave.

    PRGATITJA E LITURGJIS

    E DIELA Xlll ORD. VITI B

    M 30 – 6- 2024.


    LEXIMI I 2: 2 Kor. 8,7.9.13-15.


    7 Prandaj, sikurse edhe n do gj tjetr dalloheni n shenj ‑ n fe, n fjal, n dije e n do kujdes, n dashurin tuaj ndaj nesh ‑ dallohuni edhe n kt bujari!
    8 Nuk po ju urdhroj, por, duke ju treguar kujdesin e t tjerve, ju jap mundsin ta tregoni vrtetsin e dashuris suaj. 9 Sepse, ju e njihni bujarin e Zotit ton Jezu Krishtit, i cili, duke qen i pasur, u b pr ju i varfr, q ju t bheni t pasur me an t varfris s tij…
    13 Porse, merret vesh se jo ju t ngushtoheni e t tjerve t’u lehtsohet, por ‑ pr nj lloj barazimi. 14 N kt rast ‑ ka ju keni m tepr, t plotsoj sa atyre u mungon, kshtu q, nj dit, teprica e tyre ta plotsoj mungesn tuaj ‑ q t bhet barazi, 15 si thot Shkrimi i shenjt:
    ‘Asgj nuk i teproi atij q bashkoi shum,
    dhe asgj nuk i mungoi atij q bashkoi pak’.


    LECTIO DIVINA – MEDITIM – LUTJE.

    MSONI T JEPNI.


    sht gjithmon e vshtir t krkosh para: Shn Pali thrret, pr kt, n t gjitha burimet e diplomacis dhe vendosmris; kapitujt 8 dhe 9 t letrs s dyt drejtuar Korintasve i kushtohen asaj. Dhe aty zbulojm nj Pal t papritur, ironik, nse jo grindavec, inkurajues dhe i ashpr n t njjtn koh. Fillimisht, ekziston nj fakt historik, nj zi buke q shprtheu n Jude (dhe veanrisht n Jerusalem), rreth viteve 46-48 pas Krishtit. Historiani Flavius Josephus i bn jehon ksaj: ai tregon se, me kt rast, mbretresha Helen e Adiabene (nj mbretri e vogl n brigjet e Tigrit) u dallua pr bujarin e saj, duke sjell grur nga Aleksandria dhe fiq t that nga Qipro.
    Edhe komuniteti i krishter i Jeruzalemit prjetoi varfri pr disa vite; duhej organizuar lehtsimi. Menjher, Antiokia e Siris la shembullin. Ktu sht tregimi nga Veprat e Apostujve:
    “27 N ato dit disa profet zbritn prej Jerusalemit n Antioki. 28 Njri prej tyre q quhej Agab, u ngrit dhe, i shndritur prej Shpirtit Shenjt, parakallzoi q s shpejti do t ndodh n mbar botn nj uri e madhe. Kjo vrtet ngjau n kohn e sundimit t Klaudit. 29 Prandaj vendosn q, sa t mundet secili prej nxnsve t mbledh pr t’u uar ndihm vllezrve n Jude. 30 Ashtu edhe bn. Ndihmn ua drguan udhheqsve me an t Barnabs e t Saulit” (Vap. 11, 27-30).
    Ajo q vijon tregon se Pali i kushtoi nj rndsi t madhe ksaj mbledhjeje ndihmash q n fillim: ai q i ishte prkushtuar ungjillizimit t paganve, gjithmon shfaqi shqetsimin pr t qndruar i lidhur me Kishn mm t Jeruzalemit. N syt e saj ishte nj drejtsi e thjesht, pr m tepr, sepse t gjitha kishat i kishin borxh asaj kishe pr shpalljen e Ungjillit. Dhe ne kujtojm se n kohn e asaj q mund ta quajm "Koncilin e Jeruzalemit" ai u angazhua solemnisht t qndronte n solidaritet me apostujt e tjer; ai m von tregoi: “Duke njohur hirin q m qe dhn, Jakobi, Kefa e Gjoni ‑ q mohen shtyllat e fes ‑ na i shtrin t djathtat e veta, mua dhe Barnabs, n shenj t bashksis, kshtu q ne t shkonim ndr pagan e ata ndr t rrethprer. 10 Vetm na porositn t’i kujtojm t vobektt ‑ gj q jam kujdesuar ta bj n mnyr t veant” (Ga. 2, 9-10).
    N kto vite t vshtira, pra, Pali sulmon pr t marr kontributin e komuniteteve m t afrt; mjafton t lexosh letrn drejtuar Romakve: “Maqedonia dhe Akaja vendosn t’u drgojn nj ndihm shenjtrve t varfr t Jerusalemit. Po, vet deshn, por e kan edhe pr detyr, sepse, pasi pagant u bn pjestar t t mirave shpirtrore t tyre, jan t detyruar t’i ndihmojn me t mira material” (Rom 15,26-27).
    Para s gjithash, komuniteti i Korintos shfaqet veanrisht i qllimshm dhe entuziast pr kt mbledhje ndihmash; Pali u thot atyre m von:
    “7 Prandaj, sikurse edhe n do gj tjetr dalloheni n shenj ‑ n fe, n fjal, n dije e n do kujdes, n dashurin tuaj ndaj nesh ‑ dallohuni edhe n kt bujari!
    8 Nuk po ju urdhroj, por, duke ju treguar kujdesin e t tjerve, ju jap mundsin ta tregoni vrtetsin e dashuris suaj. 9 Sepse, ju e njihni bujarin e Zotit ton Jezu Krishtit, i cili, duke qen i pasur, u b pr ju i varfr, q ju t bheni t pasur me an t varfris s tij. 10 Me kaq vetm po ju kshilloj: vrtet ju ka hije juve, t cilt vitin e shkuar filluat t part, jo vetm ta realizoni, por edhe t krkoni q t bhet. 11 Tani, pra, ojeni deri n fund kt vepr q, sikurse qet gati ta propozoni, ashtu edhe ta plotsoni sipas mundsis” (2 Kor. 8, 7-11). Me kt rast, pr t zbuluar talentet e organizatorit t Palit, ktu jan ato rreshta nga letra e par drejtuar Korintasve: “1 Pr sa i prket mbledhjes s ndihmave pr shenjtr bni edhe ju si u kam urdhruar kishave t Galacis. 2 T parn dit t secils jav, secili prej jush t ndaj sa t ket mundur t kursej, n mnyr q t mos mblidhen vetm kur t vij vet. 3 Kur t vij do t’i drgoj me letrprcjellse ata q ju t’i zgjidhni pr ta uar dhuratn tuaj n Jerusalem. 4 Po qe m mir t shkoj edhe vet, do t vijn me mua” (1 Kor 16,1-4).


    PAS PREMTIMEVE FAKTE.


    Por premtimet e bukura nuk mjaftojn gjithmon; duket se Korintjant kan pasur probleme pr t kaluar nga premtimet n fakte, ja far na tregojn kapitujt e famshm 8 dhe 9 (dhe, n veanti, leximi i dyt t ksaj t diele). Jo pa humor, Pali fillon duke folur pr bujarin e komuniteteve t tjer, q, pr nj fat t lumtur, kan mundsin t shijojn gzimin q vjen nga bujaria ndaj t tjerve:
    “1 Tani, o vllezr, dshirojm t’ju tregojm hirin e Hyjit q u qe dhn kishave t Maqedonis: 2 si me gjith vshtirsit e shumta e nevojat, gzimi i tyre sht i madh dhe si varfria e tyre e teprt erdhn e u zbrazn n visarin e fisnikris. 3 Them t vrtetn: ata vullnetarisht sipas mundsis, dhe madje prtej mundsis, 4 na u lutn me gjith shpirt ta ken hirin t marrin pjes n kt shrbes n dobi t shenjtrve”(2 Co 8,1-4).
    Dhe Pali shtoi:
    “10 Me kaq vetm po ju kshilloj: vrtet ju ka hije juve, t cilt vitin e shkuar filluat t part, jo vetm ta realizoni, por edhe t krkoni q t bhet. 11 Tani, pra, ojeni deri n fund kt vepr q, sikurse qet gati ta propozoni, ashtu edhe ta plotsoni sipas mundsis” (2 Kor. 8,10-11).
    Disa ndoshta ishin strehuar pas dobsis s mjeteve t tyre: Pali e l mnjan argumentin: “Sepse, n qoft vullneti i gatshm sht i plqyeshm pr aq sa ka, e nuk merret parasysh pr ka s’ka. Nse ka zjarr, ne jemi t mirpritur me at q kemi, pavarsisht se far nuk kemi” (2 Kor 8,12). Dhe aty gjejm leximin e ksaj t diele: “Porse, merret vesh se jo ju t ngushtoheni e t tjerve t’u lehtsohet, por ‑ pr nj lloj barazimi. Nuk ka t bj me t vn veten n siklet duke lehtsuar t tjert, ka t bj me barazin. N rrethanat aktuale, ajo q keni me bollk do t'i plotsoj nevojat e tyre..." (2 Kor. 8,13). Ktu, Pali ilustron predikimin e tij duke prmendur shembullin e mans n shkrettir (Eks 16):
    ‘Asgj nuk i teproi atij q bashkoi shum,
    dhe asgj nuk i mungoi atij q bashkoi pak’.
    do dit t gjith mund t mblidhnin vetm sasin e nevojshme pr jetesn e tyre, do tepric do t kalbet. Msimi i shklqyeshm i ekuilibrit social n prdorimin e pasuris.
    S fundi, pasuria m e mir e Palit sht nj argument teologjik (dhe ne gjejm nn penn e tij nj nga kto formula pr t cilat ai ka gjenialitet):
    "Sepse ju e njihni bujarin e Zotit ton Jezu Krishtit, i cili, duke qen i pasur, u b pr ju i varfr, q ju t bheni t pasur me an t varfris s tij. Ju e dini me t vrtet dhuratn bujare t Zotit ton Jezu Krisht: ai q sht i pasur, ai bhet i varfr pr hirin tuaj, q t bheni t pasur nga varfria e tij” (2 Kor. 8,9).

  12. #592
    i/e regjistruar
    Antarsuar
    19-06-2020
    Postime
    1,530
    Postimet n Bllog
    3

    Pr: Prgatitja e liturgjis s festave t urdhruara. Komente postohen disa dit prpara festave.

    PRGATITJA E LITURGJIS


    E DIELA 13 ORD. VITI B.


    M 30-6-2024.



    UNGJILLI: Mk. 5,21-4


    21 Kur Jezusi prsri kaloi me bark n ann tjetr, ngarendi tek ai turm e madhe populli. Ai zuri vend n breg t detit. 22 Erdhi nj nga kryetart e sinagogs, q quhej Jair, e, kur e pa, ra n gjunj para tij 23 dhe i lutej shum: “E kam vajzn n fill t vdekjes! Eja, vri duart mbi t q t shrohet e t jetoj!” 24 Jezusi shkoi me t. I shkonte pas nj turm e madhe dhe furej rreth tij nga do an. 25 Nj grua ishte e smur q prej dymbdhjet vjetsh nga derdhja e gjakut. 26 Hoqi shum keq ndr mjek t ndryshm e shpenzoi gjithka pati pa far dobie ‑ por, ishte edhe m keq. 27 Ajo kishte dgjuar pr Jezusin, hyri n turm e, pas shpins, ia preku petkun Jezusit. 28 I thoshte mendja: “Nse ia prek vetm petkat, do t shrohem.” 29 Aty pr aty iu ndal gjaku e n trupin e vet ndjeu se u shrua nga smundja. 30 Jezusi prnjher e ndjeu n vete fuqin q shprtheu prej tij, u soll n mes t turms e tha: “Kush m’i preku petkat?” 31 Nxnsit e tij iu prgjigjn: “Po a s’e sheh popullin si t furet n katr ant e thua: ‘Kush m preku’“ 32 Ai shikoi prreth pr t par at q e kishte prekur.
    33 Gruaja, plot frik e tmerr, sepse e dinte se ’i ndodhi, u afrua, ra me fytyr pr dhe para tij dhe tregoi tr t vrtetn. 34 Ai i tha: “Bij, feja jote t shptoi! Shko n paqe! Dhe ji e shruar nga smundja jote!”
    35 Ndrsa Jezusi ende po fliste, erdhn prej shtpis s kryetarit t sinagogs dhe i than: “Vajza jote vdiq. Pse ta trazosh m Msuesin?” 36 Kur Jezusi dgjoi ’than, i tha kryetarit t sinagogs: “Mos ki frik! Ti vetm beso!” 37 Jezusi nuk lejoi ta prcjell askush tjetr, prve Pjetrit, Jakobit e Gjonit, vllait t Jakobit. 38 Arritn te shtpia e kryetarit t sinagogs. Jezusi vuri re nj pshtjellim t madh e njerz q qanin e vajtonin me z t lart. 39 Hyri dhe u tha: “Pse brtitni e vajtoni? Fmija nuk ka vdekur, por fle.” Ata e prqeshn.
    40 Jezusi ather i nxori prjashta t gjith. Me vete mori t atin e t’mn e fmijs e prcjellsit e vet dhe hyri atje, ku ishte fmija. 41 E kapi fmijn pr dore e i tha: “Talitha kum!” q do t thot: “Vajz, un po t them: ohu!” 42 Vajza aty pr aty u ngrit e nisi t ec. Ishte dymbdhjet vjee. T gjith mbetn pa mas t habitur. 43 Jezusi u urdhroi rreptsisht t mos ia tregojn askujt ngjarjen dhe u tha t’i japin vajzs t haj.


    LECTIO DIVINA-MEDITIMI-LUTJA.

    JEZUSI, MJESHTRI I JETS.


    Dy rrfimet pr mrekullit jan t ndrthurura; tre ungjijt sinoptik rrfejn t njjtat ngjarje me t njjtin rend: krkesa e Jairit pr shrim t vajzs s tij, pastaj shrimin e gruas dhe m n fund ringjalljen e vajzs. Gruaja sht e smur pr dymbdhjet vjet, fmija sht dymbdhjet vjee; n secilin rast, sipas mjekve, nuk ka shrime. T gjitha ndihmt q mund t vijn nga mjeksia, shterohen.
    Mark kmbngul n kt gj; lidhur me gruan, ai specifikon se ajo " ishte e smur q prej dymbdhjet vjetsh nga derdhja e gjakut. Hoqi shum keq ndr mjek t ndryshm e shpenzoi gjithka pati pa far dobie ‑ por, ishte edhe m keq” (v.26-27)... pr sa i prket vajzs s vogl, ai raporton fjalt e dshpruara t t afrmve t Jaire: “Vajza jote vdiq. Pse ta trazosh m Msuesin?” (v. 35)".
    Nse Marku dshiron kshtu t vrej pafuqin e mjekve, sht pr t nxjerr m mir fuqin e Jezusit: nj fuqi e till q buron prej tij, q shpton, e shron gruan, nj fuqi q shkon deri n ringjalljen e t vdekurit (vajza e Jairus).
    Nj fuqi q i prket atij si person n t drejtn e tij; Marku dshiron t bj ndryshimin midis Jezusit dhe profetve t Beslidhjes s Vjetr: Elia ringjall djalin e vejushs s Zarephath (1 Mbretrve 17,17-24), Eliseu duke sjell prsri n jet djalin e Shounamitit (2 R 4 , 18-37), t dy fillojn me thirrjen e Zotit. Mark i njeh prmendsh kta shembuj shum t famshm; dhe saktsisht, ai manifeston fuqin e drejtprdrejt t vet Jezusit mbi smundjen dhe vdekjen: "Mos ki frik, vetm beso", u tha ai Jairit dhe t tjerve: "Pse ky shqetsim dhe kto lot? Fmija nuk ka vdekur: ajo sht duke fjetur".
    N kt mnyr, Marku synon t na thot se vet Jezusi sht Zoti i jets; tani e dim q vdekja sht nj gjum nga i cili Jezusi mund t na zgjoj. Ringjallja e vajzs s Jairit sht nj shmblltyr dhe nj shije paraprake e ringjalljes son: ashtu si Jezusi mori vajzn e re pr dore, kshtu do t na marr edhe neve duart, secila me radh: si tha Isaia:
    " Sepse jam un Zoti, Hyji yt,
    q t marr pr dore
    e t them: “Mos druaj,
    un do t t ndihmoj!?" (Is. 41.13).
    Njerzimit mbar nj dit Shptimtari do t'i thot: "Talitha koum", q do t thot: "Vajz e re, ohu!". Ne tashm kemi nj shije t ksaj gjjeje t par n Pagzim. A e dinte Marku tashm kt kng pagzimi t komuniteteve t para, t raportuar n letrn drejtuar Efesianve:
    " ‘Zgjohu ti q fle,
    ngrihu nga t vdekurit,
    dhe do t t shndris Krishti!’?"(Ef 5,14).


    E GJITHKA SHT E MUNDUR PR ATA Q BESOJN.

    Pr t marr pjes n kt fuqi t shrimit, t ringjalljes s Jezusit, ekziston vetm nj kusht: q t besojm n t: “Bij, feja jote t shptoi! Shko n paqe! Dhe ji e shruar nga smundja jote!” (v. 34). . Besimi, i dhn lirisht, sht nj kusht i domosdoshm dhe i mjaftueshm pr shptimin ton: kjo sht sigurisht tema e dyt e Markut; t gjith mund t arrijn kt besim: Jairus sht nj sundimtar esinagogs, njeriu m i lavdrueshm q ekziston n at vend; por n skajin tjetr t shkalls shoqrore, pr t thn kshtu, sht kjo grua, e ndaluar n nj far mnyre; smundja e saj q rezultoi n humbje t vazhdueshme t gjakut e vuri at n nj gjendje t papastrtis ligjore: megjithat sht pr kt grua t papastr q Jezusi flet pr shptimin; duke shikuar mbi t gjith, ai e rivendos at n komunitet. Ktu gjejm nj kmbngulje t Markut, e hasur tashm n fillim t ungjillit t tij, n episodin e shrimit t lebrozit (Mk 1, 40-45): luftn e Jezusit kundr do prjashtimi (shih e Dieln e 6 Ord. VITI B). Por ne mbetemi t lir; mund t refuzojm t besojm, dhe mund t marrim ann e "tallsve" ("Por ata u talln me t", vargu 40), sht "t rreshtohemi me partin e vdekjes", si thot libri i Urtsis (Leximi i par ): t refuzojm t hym n rrugn e jets do t thot t qndrojm larg Zotit dhe pr kt arsye larg jets.
    Nj tjetr tem shum e rndsishme pr Mark: duhet t besojm se lexuesit e tij kishin nevoj ta dgjonin kt: pak m tej, ai do t jet i vetmi q do t raportoj fjalin e Jezusit: "Gjithka sht e mundur pr ata q besojn"(Mk 9,23). Pr momentin, Jezusi kujdeset shum pr t edukuar dishepujt e tij n besim: ne gjejm tre dishepujt m t afrt, gjithmon t njjt: Pjetrin, Jakobin dhe Gjonin, ata t ors s par (1,16-20), ata q do t dshmojn Shprfytyrimin e Jezusit n mal (9,2) dhe lutjen e tij n Gjetsemanin (14,33); gjithashtu edhe ata t cilve ndonjher u dha nj msim special, do t jen m von figurat e mdha t Kishs s par, t cilt Pali i citon n letrn drejtuar Galatasve: "Duke njohur hirin q m qe dhn, Jakobi, Kefa e Gjoni ‑ q mohen shtyllat e fes ‑ na i shtrin t djathtat e veta, mua dhe Barnabs, n shenj t bashksis, kshtu q ne t shkonim ndr pagan e ata ndr t rrethprer. Jakobi, Pjetri dhe Gjoni, t cilt konsiderohen si shtyllat e Kishs" (Ga 2, 9): kur Marku shkruan ungjillin, nuk ishte ndoshta nj gj padobishme t tregohej simpati e madhe q Jezusi u tregonte gjithmon ktyre tre apostuj.
    M n fund, duhet t thuhet nj fjal pr nj veanti e fundit t Markut, pr forcn me t ciln ai prkujton udhzimet e heshtjes t dhna nga Jezusi pas do shfaqjeje t tij t fuqis: "Jezusi u urdhroi rreptsisht t mos ia tregojn askujt ngjarjen dhe u tha t’i japin vajzs t haj" (v. 43). Jezusi i urdhroi vendosmrisht q t mos i linin asknd n dijeni; mbase duhet t shohim ktu edhe nj her "sekretin mesianik": fakti q Jezusi nuk mund t njihet si Mesia pa rrezik keqkuptimi deri pas Pasionit; por ka nj shpjegim tjetr: Jezusi sht shum i suksesshm; e kemi prov pr kt n dy fjali nga Marku para dhe pas rrfimit ton sot: n kapitullin 3: "E meqense shroi shum ‑ t gjith t smurt turreshin drejt tij pr ta prekur. E shpirtrat e ndyt kurdoher e shihnin, binin prmbys para tij e brtisnin: “Ti je Biri i Hyjit!” Por Jezusi u urdhronte rreptsisht t mos dftonin se kush sht. Ai kishte br shum shrime, kshtu q t gjith ata q vuanin nga ndonj e keqe vrapuan tek ai pr ta prekur” (Mk 3,10-12) ... dhe n kapitullin 6: "Menjher shpejtuan t shkojn npr mbar krahinn e filluan t sjellin t smurt n vigje atje ku dgjonin se ishte. E kudo q hynte: n fshatra, n qytete apo n katunde, i vendosnin t smurt n sheshe dhe e lutnin t’ia preknin s paku kindin e petkut. T gjith ata q e preknin, shroheshin" (v. 55-56).
    Marku nuk u zgjerua si Mateu dhe Luka n prmbajtjen e tundimeve me t cilat Jezusi duhej t prballej gjat jets s tij; pa dyshim q ai e kishte ditur at t lavdis; Mateu e tregon at n maj t Tempullit duke i rezistuar atij q e nxiti t bnt dika spektakulare pr t trhequr vmendjen mbi veten; Marku nuk na tregon gjra t tilla, por ai prpiqet t tregoj prulsin e Jezuit q shmang do vlersim personal. Prkundrazi, duke larguar vmendjen nga vetja, ai ia kthen shikimin e t gjithve vajzs s re q zgjohet dhe, fare thjesht, "u thot ta ushqejn".

  13. #593
    i/e regjistruar
    Antarsuar
    19-06-2020
    Postime
    1,530
    Postimet n Bllog
    3

    Pr: Prgatitja e liturgjis s festave t urdhruara. Komente postohen disa dit prpara festave.

    F.A. E DIELA Xlll ORD. VITI B. UNGJILLI.

    PRGATITJA E LITURGJIS.

    E DIELA Xlll ORD. VITI B.

    M 30 – 6 – 2024.

    UNGJILLI: Mk. 5,21-43.


    21 Kur Jezusi prsri kaloi me bark n ann tjetr, ngarendi tek ai turm e madhe populli. Ai zuri vend n breg t detit. 22 Erdhi nj nga kryetart e sinagogs, q quhej Jair, e, kur e pa, ra n gjunj para tij 23 dhe i lutej shum: “E kam vajzn n fill t vdekjes! Eja, vri duart mbi t q t shrohet e t jetoj!” 24 Jezusi shkoi me t.
    I shkonte pas nj turm e madhe dhe furej rreth tij nga do an.
    25 Nj grua ishte e smur q prej dymbdhjet vjetsh nga derdhja e gjakut. 26 Hoqi shum keq ndr mjek t ndryshm e shpenzoi gjithka pati pa far dobie ‑ por, ishte edhe m keq. 27 Ajo kishte dgjuar pr Jezusin, hyri n turm e, pas shpins, ia preku petkun Jezusit. 28 I thoshte mendja: “Nse ia prek vetm petkat, do t shrohem.” 29 Aty pr aty iu ndal gjaku e n trupin e vet ndjeu se u shrua nga smundja.
    30 Jezusi prnjher e ndjeu n vete fuqin q shprtheu prej tij, u soll n mes t turms e tha:
    “Kush m’i preku petkat?”
    31 Nxnsit e tij iu prgjigjn:
    “Po a s’e sheh popullin si t furet n katr ant e thua: ‘Kush m preku’“
    32 Ai shikoi prreth pr t par at q e kishte prekur.
    33 Gruaja, plot frik e tmerr, sepse e dinte se ’i ndodhi, u afrua, ra me fytyr pr dhe para tij dhe tregoi tr t vrtetn. 34 Ai i tha: “Bij, feja jote t shptoi! Shko n paqe! Dhe ji e shruar nga smundja jote!”
    35 Ndrsa Jezusi ende po fliste, erdhn prej shtpis s kryetarit t sinagogs dhe i than: “Vajza jote vdiq. Pse ta trazosh m Msuesin?” 36 Kur Jezusi dgjoi ’than, i tha kryetarit t sinagogs: “Mos ki frik! Ti vetm beso!” 37 Jezusi nuk lejoi ta prcjell askush tjetr, prve Pjetrit, Jakobit e Gjonit, vllait t Jakobit. 38 Arritn te shtpia e kryetarit t sinagogs. Jezusi vuri re nj pshtjellim t madh e njerz q qanin e vajtonin me z t lart. 39 Hyri dhe u tha: “Pse brtitni e vajtoni? Fmija nuk ka vdekur, por fle.” Ata e prqeshn.
    40 Jezusi ather i nxori prjashta t gjith. Me vete mori t atin e t’mn e fmijs e prcjellsit e vet dhe hyri atje, ku ishte fmija. 41 E kapi fmijn pr dore e i tha: “Talitha kum!” q do t thot: “Vajz, un po t them: ohu!” 42 Vajza aty pr aty u ngrit e nisi t ec. Ishte dymbdhjet vjee. T gjith mbetn pa mas t habitur. 43 Jezusi u urdhroi rreptsisht t mos ia tregojn askujt ngjarjen dhe u tha t’i japin vajzs t haj.


    LECTIO DIVINA – MEDITIM – LUTJE.

    N Ungjillin e sotm, rrfehen dy shrime t kryera nga Jezusi: ai i gruas q preku mantelin e tij dhe u shrua dhe m pas ringjallja e vajzs s Jairit, i cili ishte kreu i sinagogs s Kafarnaumit. Ungjilltari i futi kto dy episode n nj histori t vetme dhe ne do t vrejm se kta dy shrime kan referenca t prbashkta pr imazhet biblike t cilat jan nj ftes e qart nga ungjilltari pr t shkuar prtej t dhnave t pastra materiale t lajmeve, pra dy shrime q Jezusi ka operuar; ai e kishte kt fuqi.
    Le t theksojm fillimisht: flitet pr dy gra: kshtu kujtesa e menjhershme sht pr jetn. Gruaja sht ajo q jep jet. Gjithka n t flet pr jetn. Kujtojm se n librin e Zanafills, kur thuhet se burri i vuri nj emr gruas s tij t quajtur "Heva", teksti i shenjt shpjegon: ai e quajti at kshtu sepse ajo ishte nna e t gjitha gjallesave. Kshtu e prcakton burri i par identitetin e gruas s tij, asaj q jep jet, sepse gjithka tek gruaja krkon q jeta t jet e mikpritur. Tani far ndodh me kto dy gra n fragmentin e sotm ungjillor?
    E para “ishte e smur q prej dymbdhjet vjetsh nga derdhja e gjakut” (v. 25), prandaj sht e papastr: burri nuk mund t'i afrohet, nuk gjeneron dot jet. Vajza e vogl e Jairit sht n moshn pr t'u br nn, sht 12 vjee, mund t martohet, mund t jap jet, por n t jeta e saj ndrpritet, vdes.
    far bn Jezusi? K prfaqsojn kto dy femra? Nj numr, q duhet t merret n konsiderat, q t gjith e dim, i lidh t dyja, numri 12: vajza e Jairit sht 12 vjee, gruaja sht e smur q prej 12 vjetsh; ungjilltari kmbngul shum n kt numr, dhe prandaj nuk mund t mos kuptohet se ky numr i referohet Izraelit. Kto dy gra prfaqsojn Izraelin.
    Prandaj ungjilltari na thot pr t parn: “Izraeli sht nusja e Zotit q e ka braktisur burrin, sht br e papastr, burri nuk i afrohet m, ajo nuk mund t gjeneroj. Vetm kur kjo nuse takohet me Krishtin, ajo mund t shrohet nga smundja e saj, t kthehet n t qenit e frytshme, pr t gjeneruar ata pasardhsit t shumt sa yjet n qiell, t premtuar Abrahamit.
    Edhe vajza e Jairit i referohet Izraelit: sht n mosh martese. Ne e dim se Izraeli sht nusja e Zotit dhe kjo vajz sht n momentin n t cilin mund t filloj t jap jet, por nse nuk e takon dhndrin, nse nuk merret pr dore nga dhndri, nse sht e pa martuar, ajo mbetet e vdekur. Ungjilltari Marku sigurisht synonte t aludonte n kt simbolik: izraeli sht si nusja e Zotit, e cila nuk sht m e frytshme nse nuk ndeshet me Krishtin. Por kto dy gra nuk prfaqsojn vetm Izraelin, ato jan simboli i gjendjes s gjith njerzimit q sht thirrur t jap jet, e q n vend t ksaj e sheh kt jet t ndalet dhe t jet n gjendje vdekjeje.
    Dua t kujtoj nj detaj simbolik t fundit q sht thelbsor pr t kuptuar mesazhin e ktij ungjilli: flas pr kuptimin q gjaku ka n Bibl. Ne e dim at: gjaku tregon jetn, humbja e gjakut do t thot t humbassh jet. Libri i Levitikut, 17,10-14 thot:
    "10 Po edhe cilido njeri i shtpis s Izraelit ose prej t ardhurve q banojn ndr ta q do t guxoj t haj gjakun, un do t kthehem kundr njeriut t till e do ta humbas prej popullit t tij. 11 Sepse jeta e gjalless sht n gjak. Kjo sht arsyeja q un jua kam dhn ta vni mbi lter pr t shprblyer jetn tuaj; gjaku shprblen, sepse sht jet. 12 Prandaj, edhe u kam thn izraelitve: askush prej jush as prej t huajve, q jetojn ndr ju, t mos e haj gjakun…14 Sepse jeta e do gjallese, gjaku i saj sht, prandaj edhe u thash bijve t Izraelit: mos e hani gjakun e asnj qenie t gjall, sepse jeta e do gjallese sht gjaku i saj. Kushdo q ta haj, duhet t mbaroj”.
    Kjo sht arsyeja pse izraelitt m t shumt nuk mund t han mishin e nj kafshe t mbytur, sepse jeta sht e pranishme n t dhe jeta i prket Zotit, ai sht Zoti i jets dhe prandaj gjaku duhet t'i kthehet gjithmon Zotit, njeriu nuk mund ta marr.
    Sot gjendemi prball dy grave, njra q vazhdon t humbas jetn, tjetra e ka humbur plotsisht. Le ta kemi kt parasysh, jan dy femra q nuk kan emr, prfaqsojn gjendjen e secilit/s prej nesh, si do t mundohemi ta kuptojm s shpejti. Tani le t dgjojm se si fillon historia:
    “21 Kur Jezusi prsri kaloi me bark n ann tjetr, ngarendi tek ai turm e madhe populli. Ai zuri vend n breg t detit. 22 Erdhi nj nga kryetart e sinagogs, q quhej Jair, e, kur e pa, ra n gjunj para tij 23 dhe i lutej shum: “E kam vajzn n fill t vdekjes! Eja, vri duart mbi t q t shrohet e t jetoj!” 24 Jezusi shkoi me t. I shkonte pas nj turm e madhe dhe furej rreth tij nga do an” (v.21-24).
    Ungjilli i javs s kaluar, na tregoi pr nj stuhi me t ciln dishepujt duhej t prballeshin pr t'iu bindur msuesit q u kishte urdhruar t shkonin n bregun tjetr, domethn pr ta sjell at dhe Ungjillin e tij n tokn pagane. Deti e kishte kundrshtuar kt kalim, anija madje kishte rrezikuar t mbytej dhe do t ishte fundosur nse nuk do t kishte qen Krishti n at bark. Pastaj n tokn pagane gjrat nuk shkuan aspak mir, sepse kur Jezusi me fjaln e tij filloi t'i largonte shpirtrat e ndyr nga ajo shoqri, ata e przuan at, duke preferuar t vazhdonin n gjendjen e tyre.
    I krishteri duhet t ket parasysh se Ungjilli q ai shpall, mund t pranohet ose t refuzohet: ai duhet t sillet si msuesi, t respektoj zgjedhjet e njerzve, t'i lr t lir.
    Jezusi dhe dishepujt kthehen, dhe kur mbrrijn n Kafarnaum gjejn nj turm q i pret dhe Jezusi fillon t msoj. N nj moment, n mes t ksaj turme, nj personazh i rndsishm hap rrugn e tij. sht Jairi, kreu i sinagogs, i njohur nga t gjith dhe ky Jairi bn nj gjest shum domethns, ai ulet n gjunj te kmbt e Jezusit, e gjen veten prball nj problemi q nuk mund ta zgjidh, ndihet i pafuqishm prball vdekjes q po i afrohet pr t rrmbyer vajzn e tij.
    I dha jet biologjike ksaj vajze, por tani e sheh q ksaj jete po i vjen fundi dhe nuk mund t bj asgj pr kt. Kshtu ndodh me njerzimin ton: njeriu nuk gjeneron jet tjetr ve asaj t destinuar t vbdes. N fakt do jet biologjike, qoft njerzore, qoft kafshore, q ka pasur fillim n momenti e lindjes, do t ket nj mbarim, sht pra destzinuar t vdes. N realitet, nse i shikojm gjrat nga pikpamja materiale, do lindje vetm e shton numrin e t vdekshmve, n fakt vdekja gjithmon vjen pr ta rrmbyer, pr ta marr kt krijes.
    E vetmja gj q mund t bj njeriu sht ta shtyj kt disfat, por n fund duhet t jap dorheqjen. Jairi e kuptoi se kjo sht gjendja e njerzimit: vajza e tij prfaqson realitetin e do njeriu, por ai e kuptoi se Krishti mund t bj dika, domethn t kundrshtoj fitoren e vdekjes. Ajo q Jezusi do t bj, do ta shohim at, do t jet t fitoj vdekjen biologjike, por kjo sht vetm nj shenj e fitores s vrtet prfundimtare q ai sht n gjendje t arrij mbi vdekjen.
    far i thot Jairi Jezusit: “Eja, vri duart mbi t q t shrohet e t jetoj!” (v. 23). Jezusi u largua, shkoi me t, nj turm e madhe e ndiqte dhe u mblodh rreth tij. sht e rndsishme t theksohet prania e ksaj turme t madhe q grumbullohet rreth Jezusit, e ndjek, e trheq, e shtyn, e pengon…ka edhe ata q duan ta trheqin n ann e tyre, ata q kultivojn edhe pritshmri t rreme, ata q presin nga at q ai nuk erdhi pr t dhn. Nuk mjafton t jemi pran Jezusit dhe t jemi admirues entuziast t Jezusit. Jo, ne duhet t kemi kuptuar se far mund t na jap. sht nj grua n mes t ksaj turme q i afrohet Jezusit ndryshe nga t tjert: ajo po krkon dika q ai mund t'i jap asaj vrtet.
    Le t dgjojm se far pret nga Jezusi:
    “25 Nj grua ishte e smur q prej dymbdhjet vjetsh nga derdhja e gjakut. 26 Hoqi shum keq ndr mjek t ndryshm e shpenzoi gjithka pati pa far dobie ‑ por, ishte edhe m keq. 27 Ajo kishte dgjuar pr Jezusin, hyri n turm e, pas shpins, ia preku petkun Jezusit. 28 I thoshte mendja: “Nse ia prek vetm petkat, do t shrohem”. 29 Aty pr aty iu ndal gjaku e n trupin e vet ndjeu se u shrua nga smundja” (v.25-29).
    Gjaku, si e pam, sht simboli i jets dhe t humbassh gjak do t thot t humbassh jet. sht gjendja e ksaj gruaje, e cila po humb jet; sht imazhi i gjendjes s njerzimit: nga dita n t ciln kemi lindur duke e marr jetn biologjike t prindrve tan, do moment q kalon, sht humbje jete. Mund t prpiqemi ta mbajm edhe pak, mund t’u drejtohemi mjekve, por pastaj jeta ikn. T gjitha prpjekjet njerzore, me aftsit e tyre, nuk kan arritur t'i japin fund ksaj humbjeje jete: ata prpiqen t hibernojn, t klonojn, ka hibridizimi njeri-robot, transhumanizmi, posthumanizmi: njerzit jan t gatshm t japin t gjitha parat t tyre pr t mos humbur jetn e vet, por si thot Psalmi 49, 7-10:
    "7 Ata shpresojn n pasurit e veta
    mburren me kamjen e madhe t veten.
    8 E pra, njeriu s’sht i zoti ta shprblej vetveten,
    askush s’mund t’ia paguaj Hyjit shprblimin:
    9 mimi i jets sht tepr i shtrenjt
    dhe askurr nuk mund t paguhet,
    10 q njeriu t jetoj gjithmon
    e t mos e shoh gropn e varrit”.
    Pra, nse jeta ikn si nj qiri, i cili digjet ngadal derisa, n fund, m n fund shuhet plotsisht, pa mbetur asgj, far mund t bjm pr t mbajtur jetn, t paktn me iluzion q ta mbajm vetm pr pak m shum? Pr shum njerz kjo do m thot t knaqesh duke menduar pr veten, duke br at q t plqen.
    Kjo grua ka dgjuar pr nj q mund t ndaloj humbjen e jets, ajo beson n t dhe thot: “Nse ia prek vetm petkat, do t shrohem” (v. 28), nse mund t'i prek edhe mantelin, do t shptoj, do t ndaloj s humburi jetn. Nuk thot "shruar", por "shptuar" (sotesomai n greqisht) dhe kjo fjal ktu do t thot: nuk do t humb m gjak, nuk do t humb m jetn time. Ndopshta fjala “shrohem” n prkthimin e Simonit Filipaj sht m mir nes korrigjohet me fjaln “shptohem). Vmendja trhiqet ktu te rroba e Jezusit, te manteli i tij, dhe ajo q prfaqson ky mantel sht e rndsishme: manteli sht shtrirja e trupit ton, e personit ton, sht vet simboli i personit, pamja jon e jashtme, sht ajo q tregon veprimet tona, si na shohin t tjert.

    Le t kujtojm se si Pali kmbngul kaq shum pr t’u shpjeguar dishepujve t vet q duhet t veshin Krishtin, domethn personin e tij. Kushdo q takon nj t krishter, duhet t njoh vet Krishtin tek ai, ai shfaqet si Krishti, dhe kjo veshje, si thot Jezusi n Ungjillin e Markut n kapitullin e dyt, "duhet t jet krejtsisht e re, jo nj veshje e vjetr me disa arna t reja" (Mk. 2,25: “Askush nuk e qep arnn e tirkut t pashkelur n petk t vjetr; prndryshe arna e tirkut t pashkelur e shqyen petkun e vjetr dhe e shqyerja bhet m e madhe”). Kjo rrob, ky mantel, far sht? Nuk sht gj tjetr vese njerzimi me t cilin sht veshur i biri i Zotit. Ne e shohim Zotin n kt njerzim. Ky sht petku i tij, sht ky njerzimi q duhet prekur nse duam q jeta t mbetet, t mos humbas. Dhe m von do t thuhet se do t mjaftoj t prekte qoft edhe nj cep t ksaj mantele, kudo q shkonte, n fshatra, n qytete, n fshat, i vendosnin t smurt n sheshe dhe luteshin q t mund t prekni edhe vetm skajin e mantelit. far do t thot? Pr t mos humbur jet, ne duhet t prekim kt humanitet t Krishtit. T bashkosh jetn tnde me kt jet, e cila sht nj jet e dhn, nse jeton i bashkuar me kt jet, koha q kalon nuk sht humbje jete, por nj jet autentike q nuk do t shkatrrohet kurr. Nse e ruan pr vete, jeta humbet, nse e jep, bhet dashuri dhe dashuria sht hyjnore q sht n ne dhe kjo jet e dhn nuk humbet m.
    sht ajo q thot Jezusi: "Kush e do jetn e vet", domethn kush e mban pr vete me egoizm, "e humb", por do gjest dashurie q bjm duke e dhn veten si dhurat, kjo sht jeta e ruajtur dhe prandaj jeta e kujtdo q preku mantelin e Jezusit nuk sht nj qiri q digjet dhe m pas shuhet pa ln gjurm, por nj pem q rritet gjithnj e m shum, derisa t arrij pjekurin e plot, duke dhn fryt do stin.
    “T shptosh” pra do t thot t mos humbassh m jetn tnde dhe kjo grua veproi fshehurazi, ajo shkoi pas shpins s Jezusit, nuk donte t shihej, nuk donte q askush ta vinte re. Pr fare arsye? Ajoi ka frik, i vjen turp, sepse bn nj gjest q institucioni fetar e dnon n emr t Zotit, nuk pajtohet me kt institucion fetar dhe dshiron t'i jap fund atij imazhi t Zotit q i margjinalizon njerzit e papastr. Le t dgjojm se far bn ai ...
    “30 Jezusi prnjher e ndjeu n vete fuqin q shprtheu prej tij, u soll n mes t turms e tha: “Kush m’i preku petkat?”
    31 Nxnsit e tij iu prgjigjn: “Po a s’e sheh popullin si t furet n katr ant e thua: ‘Kush m preku’“
    32 Ai shikoi prreth pr t par at q e kishte prekur.
    33 Gruaja, plot frik e tmerr, sepse e dinte se ’i ndodhi, u afrua, ra me fytyr pr dhe para tij dhe tregoi tr t vrtetn. 34 Ai i tha: “Bij, feja jote t shptoi! Shko n paqe! Dhe ji e shruar nga smundja jote!” (v.30-34).
    (Edhe ktu Simon Filipaj ka prkthye fjaln greke sesoken ne fjaln shqipe shruar, dhe jo me fjaln shptuar q m duket m korrekt”.
    Besoj se n vend t Jezusit do t ishim sjell ndryshe, nuk do ta kishim thirrur at grua aty para t gjithve: ajo kishte vepruar fshehurazi duke u munduar t mos binte n sy nga askush, se i vjen turp! Ajo e di n far gjendjeje sht dhe njerzit e konsiderojn at nj person t papastr, q duhet shmangur. Ajo friksohet gjithashtu sepse ka shkelur dispozitat q e detyrojn at t qndroj larg nga t gjith, si lebrozt: N Tevratin sht shkruar se, nse dikush e prek pr shmbull n treg, ajo e bn at t papastr; ather edhe ajo ndihet e larguar nga Zoti. Thuhet se Zoti sht Zoti i jets, por ajo ajo shnohet nga vdekja, sepse humb gjak, humb jetn.
    Pse e thrret Jezusi atje para t gjithve? Teksti thot se ajo ishte e friksuar dhe vazhdonte t dridhej. Jezusi dshiron q ajo t dal hapur, sepse para t gjithve Jezusi dshiron t thot se ne duhet t'i japim fund ktij koncepti se njeriu sht i papastr: nj njeri mund t kryej veprime t papastra, por njeriu nuk sht kurr i papastr, ai nuk duhet t ket turp, as nga smundjet fizike e as nga smundjet morale. Duhet t'i japim fund, thot Jezusi, me kt imazh pagan t Zotit, i cili urdhron q bnesimtart e tij t mos ken asnj kontakt me njerz q konsiderohen t papastr. Kto jan bindje-besime q jan ngulitur nga autoriteti fetar n shoqrin, e Jezusi dshiron t'i fshij ato.
    Gruaja rrfen para t gjithve at q ka ndodhur. Prgjigja e Jezusit: "Bij!" Kshtu e konsideron Zoti kt grua, e cila ishte e smur, me nj smundje q n simbolikn e ksaj historie tregon gjendjen e humbjes s jets s njerzve: E mir, Jezusxi thot se edhe ata q jan n kt situate, jan gjithmon bij dhe bija t Perndis: E mund t vrejm se n kt pjes t Ungjillit vetm ajo quhet “Bij”, askush tjetr nga turma. Zoti nuk e konsideron asknd t papastr dhe nuk do q dikush t ndihet i margjinalizuar, sepse po humbet jetn; ai sht i smur, por Zoti e do at, dhe kto ndarje jan shpikur nga njerzit dhe Zoti dshiron ta eliminoj kt mentalitet. Dhe ajo lavdrohet pr besimin e saj dhe iu afrua Krishtit. Shkon tek Ai jo e shtyr, e trhequr nga turma q t jet si nj prej tyre, nj grua q e admiron Jezusin sepse mund t jesh nj turm, mund t jesh nj admirues i Jezusit, q merr pjes n nj fest fshati, si nj person q nuk po prek akoma Krishtin n identitetin e plot t tij. Ajo e prek Jezusin me besim e kjo do t thot se e bashkoi jetn e vet me t tijn, nj bashkim frytdhns q bllokoi dherdhjen e gjakut dhe si pasoj humbjen e jets. M n fund Jezusi i thot ksaj gruaje: “Shko drejt paqes, drejt Shalomit, drejt gzimit, drejt plotsis s jets. Tani ti e di se je e dashur nga Perndia, kshtu q je vrtet n paqe".
    Dhe tani le t kthehemi n historin e Jairus. Le t dgjojm…
    “35 Ndrsa Jezusi ende po fliste, erdhn prej shtpis s kryetarit t sinagogs dhe i than: “Vajza jote vdiq. Pse ta trazosh m Msuesin?” 36 Kur Jezusi dgjoi ’than, i tha kryetarit t sinagogs: “Mos ki frik! Ti vetm beso!” 37 Jezusi nuk lejoi ta prcjell askush tjetr, prve Pjetrit, Jakobit e Gjonit, vllait t Jakobit. 38 Arritn te shtpia e kryetarit t sinagogs. Jezusi vuri re nj pshtjellim t madh e njerz q qanin e vajtonin me z t lart. 39 Hyri dhe u tha: “Pse brtitni e vajtoni? Fmija nuk ka vdekur, por fle.” Ata e prqeshn” (v. 35-39).
    Nse beson n Krishtin, prek mantelin e tij, i beson propozimit t tij. Ai t thot: "Jepe jetn tnde dhe kshtu nuk do ta humbasesh at, ndrtoje nj jet q zgjat". Edhe tek besimtari, megjithat, mund t lind dyshime, sepse edhe ai sheh q jeta kalon dhe pastaj prfundon me vdekjen dhe sheh se fati i dokujt sht ai i varrit, pra fundi i do gjje. Ather mund t lind edhe dyshimi tek besimtari. Nuk do t pendohem, n fund t fundit, nse kam dhn gjith jetn time? A nuk ishte m mir ndoshta q edhe un t knaqesha si shum t tjer? Ja far i thon tani miqt e tij Jairit: "Dorhiqe veten, vdekja ka fituar, vajza jote ka vdekur”. Jairit dhe neve besimtarve, Jezusi u prgjigjet: "Mos ki frik, vetm vazhdo t kesh besim. Kjo frik mund t ohet, mos e prano, largoje, mos ki frik nga vdekja, vazhdo t'i besosh propozimit tim".
    Dhe Jezusi merr me vete Pjetrin, Jakobin dhe Gjonin e shkon n shtpin e Jairit, ku ka rnkime, britma, klithma dhimbjeje, t qara, nj sken tipike e vajtuesve oriental. Prball vdekjes, burrat din vetm t vajtojn ose t mallkojn fatin e trisht q i ka rn njerzimit, fat nga i cili askush nuk mund t shptoj. Si e sheh Jezusi vdekjen? Ai hyn n kt shtpi dhe thot. Pse po bni kaq shum zhurm dhe qani? Voglushja nuk ka vdekur, por po fle. Ky sht imazhi q prdoret nga Jezusi dhe q m pas sht marr n bashksit t para t t krishterve: e prdor edhe Pali imazhin e vdekjes si gjum; vdekja nuk sht fundi, sht pr nj zgjim: sht nj imazh shum i varfr, por nse Zoti prek t vdekurin, ai nuk sht m i vdekur, ai sht i gjall, ai prfundon nj form jete q sht ajo biologjike, por kush ka dhn jetn e tijsi bri edhe Jezusi, e ka mbajtur jetn e vet, sepse ajo bhet e prjetshme n dashuri. Ata tallen me t, praktikisht thon: “Ja ku vjen nj tjetr me nj paliativ, me nj propozim t ri t kot pr nj prgjigje pr enigmn e vdekjes”.
    Le t dgjojm se si reagon Jezusi:
    “40 Jezusi ather i nxori prjashta t gjith. Me vete mori t atin e t’mn e fmijs e prcjellsit e vet dhe hyri atje, ku ishte fmija. 41 E kapi fmijn pr dore e i tha: “Talitha kum!” q do t thot: “Vajz, un po t them: ohu!” 42 Vajza aty pr aty u ngrit e nisi t ec. Ishte dymbdhjet vjee. T gjith mbetn pa mas t habitur. 43 Jezusi u urdhroi rreptsisht t mos ia tregojn askujt ngjarjen dhe u tha t’i japin vajzs t haj” (v.40-43).
    Kur mbrrin n shtpin e Jairit, Jezusi i prz t gjith jasht, ai nuk mund ta toleroj faktin q prball vdekjes ka klithma dshprimi, lot dhe vajtime; kjo mnyr zie ishte e motivuar para ardhjes s tij. Kishte t drejt Eklisiasti kur tha se fati i bimve, i kafshve dhe I njeriut sht i njjt, sht e njjta jet biologjike e destinuar t prfundoj, por tani Jezusi ka ardhur dhe na fton t shohim vdekjen ndryshe, nuk sht gj e keqe, sht fati i njeriut. Njeriu nuk mund t jet i ndryshm, ai nuk mund t jet i vdekshm, sepse ai nuk do t ishte m njeri, por ky njerzim tani sht prekur nga i biri i Zotit. Ai e dorzoi vetveten pikrisht kur preku kt njerzim, kur u b njri prej nesh.
    Le t dgjojm se si Jezusi lidhet tani me vdekjen.
    Hyn n dhomn ku ndodhet voglushja dhe sjell me vete dshmitar: dy prindrit, pra ata q i dhan jet ksaj jete, e cila sht e destinuar t prfundoj, ata duhet t verifikojn paaftsin e tyre pr t ruajtur jetn, jeta biologjike sht e destinuar pr t prfunduar, nuk mund t bhet e prjetshme as nga Zoti, sepse do t ishte dehumanizim, ne nuk do t ishim m njerz. Dhe m pas ai sjell me vete dishepujt q duhet t jen dshmitar t asaj q ndodh kur Jezusi prek kt njerzim, ai e merr vajzn e vogl pr dore dhe i thot "Talita Kum", "Vajz, t them, ohu". egheirein, do t thot "ringjall": q kur i biri i Zotit preku njerzimin, vdekja sht nnvlersuar, ajo ka humbur thumbin e saj dhe sht mposhtur prfundimisht. Le t'i kushtojm vmendje: Jezusi bri nj gjest shrues, ai e solli kt vajz t vogl n kt bot, n kt jet biologjike, si bjn mjekt. Jezusi bri nj gjest t jashtzakonshm, por kjo nuk sht fitorja mbi vdekjen. Fitorja mbi vdekjen do t thot t japsh nj jet duke prekur kt njerzim, duke i dhn nj jet q sht ajo e Prjetshme dhe kur jeta biologjike mbaron, kjo jet e t Prjetshmit vazhdon: kjo sht fitorja mbi vdekjen. Gjesti q bri Jezusi sht vetm nj shenj e fuqis s tij pr t'u kthyer n nj jet q mposht prfundimisht vdekjen.
    Dhe rekomandimi i fundit q ai bn: "Jepini dika pr t ngrn". Kjo jet q ai jep kur prek njerzimin sht jeta e t Prjetshmit dhe duhet ushqyer vazhdimisht me fjaln e tij, ajo fjal e tij q na thot: “Kjo jet e t Prjetshmit ushqehet kur jep jetn nga dashuria, q sht, silluni me jetn tuaj at t Atit Qiellor”.



  14. #594
    i/e regjistruar
    Antarsuar
    19-06-2020
    Postime
    1,530
    Postimet n Bllog
    3

    Pr: Prgatitja e liturgjis s festave t urdhruara. Komente postohen disa dit prpara festave.

    F.A. JAVA E DIELA Xlll ORD. VITI B 3 LEXIME.

    PRGATITJA E LITURGJIS.

    E DIELA Xlll ORD. VITI B.

    M 30 – 6 – 2024

    TRE LEXIME:


    Shptuar nga vdekja nga Zoti i jets.
    Pavarsisht vuajtjeve q ajo sjell, njeriu e do dshprimisht jetn. Uliksit q prpiqet ta ngushlloj n Haden, Akili i prgjigjet: “Mos e zbukuro vdekjen time, o Odise! Un do t preferoja, si puntor, t'i shrbeja nj njeriu tjetr n tok, n vend q t mbretroja mbi t vdekurit". Ndryshe ishte koncepti i egjiptianve, pr t cilt vdekja ishte "jet e prhershme" n nj mbretri t mrekullueshme, q ndodhet n perndim, e ndriuar nga perndia e Diellit, nga agimi deri n muzg, kur ktu bie terr.
    Besimi n ekzistencn e nj jete prtej vdekjes dhe, midis grekve, n pavdeksin e shpirtit u vendos shpejt n t gjith popujt e lasht. N mnyr t pashpjegueshme, kjo nuk ndodhi n mesin e hebrenjve, t cilt, meqense lindn si popull n Egjipt, lejuan t kalonin m shum se nj mij vjet para se t fillonin t besonin n nj jet prtej vdekjes.
    Ata shpalln, po, Zotin "Perndin e jets" (Nm 27,16), por gjithmon n nj kndvshtrim toksor. "N ty sht burimi i jets", kndoi psalmisti, por me jet ai donte t thoshte "shndet dhe bekim" (Sir 34,17), n nj tok pjellore, me t korra t bollshme, pasardhs t shumt dhe, m n fund, vdekjen "e vjetr dhe plot dit” (Za. 35,29), si duajt e pjekura q merren nga fusha (Jobi 5,26). Termi "pavdeksi" nuk shfaqet as n Bibln Hebraike.
    Ngadalsia e Izraelit n arritjen e pohimit t qart t jets s prjetshme sht e muar dhe ndriuese: na bn t kuptojm se, prpara se t besojm n ringjalljen dhe n nj bot t ardhshme, sht e nevojshme t vlersojm dhe ta duam, me pasion, jetn n kt bot, si Zoti e vlerson dhe e do at.

    Pr t prvetsuar mesazhin, ne do t prsrisim:
    “Nga Zoti msova ta dua jetn, do shprehje t jets”.


    LEXIMII I PAR: Sap 1,13-15; 2,23-24.

    13 Hyji nuk e krijoi vdekjen
    dhe nuk i gzohet humbjes s t gjallve.
    14 Sepse gjithka krijoi q t jetoj:
    dhe n bot breznit jan shptimprurse.
    E n to nuk ka vrer shkatrrues
    dhe Nntoka nuk e sundon tokn:
    15 sepse drejtsia sht e pavdekshme.
    2,23 E pra Hyji e krijoi njeriun q t mos prishet
    dhe e bri at shmblles t prngjasimit t vet
    24 por, prej smirs s djallit, vdekja hyri n bot
    dhe do ta shijojn ata q i prkasin atij.


    LECTIO DIVINA – MEDITIM – LUTJE.

    Disa shekuj para Krishtit, Jobi tha:
    "Njeriu q gnjen nuk do t ringjallet,
    pr sa koh t zgjasin qiejt,
    ai nuk do t zgjohet,
    as nuk do t zgjohet nga gjumi" (Jb.14,12: Prkthimi nga Bibla e C.E.I),
    dhe, pas tij, Qohelet i menur ishte ende i bindur se
    “fati i bijve t Adamit e t kafshve sht po i njjti;
    si vdes njeriu, vdesin edhe ato” (Qo. 3,19).
    Deri n mesin e shekullit t II para Krishtit, t gjith n Izrael besonin se t vdekurit jetonin n nj gjum t prhershm n tokn e errsirs, nj vend t errsirs dhe rregullimit, ku drita sht si errsira:
    “20 Jan t shkurtra ditt e jets sime!
    M lejo, pra, edhe pak t gzohem
    21 derisa t nisem pr udh q s’ka kthim,
    n dheun e territ e t hijes s vdekjes,
    22 n tok errsire edhe krejt t errt,
    n mbretri t vdekjes ku s’ka asnj rregull,
    ku banon tmerri i prhershm” (Jb. 10,20-22).
    N kohn e Jezusit, mentaliteti kishte ndryshuar thellsisht. Saducenjt pohuan se vdekja shnon fundin e gjithkaje, por shumica e njerzve ndan doktrinn e farisenjve q besonin n ringjalljen e t vdekurve. Thnia ishte m e mir: "Dita n t ciln njeriu vdes, sht m e mir se dita kur lindi". N fakt, ne nuk festojm dhe nuk bjm fest ditn kur fillojm nj udhtim t gjat dhe t rrezikshm, por gzohemi dhe bjm fest kur prfundojm nj udhtim t lumtur.
    Ky imazh i rabinve sht sugjestionues, por nuk i prgjigjet pyetjes m shqetsuese: "Pse duhet t vdes?". Ne vijm nga hii, i hapim syt drits dhe dashurohemi me jetn, pastaj ajo prfundon me nj frym:
    “Mos harro: avull sht kjo jeta ime,
    syt e mi fat t mir s’do t shohin” (Jb. 7,7),
    “Me koh emri yn do t harrohet,
    Askujt s’do t’i kujtohen veprat tona,
    Jeta jon do t kaloj si gjurmt e res,
    Do t shprndahet si shprndahet mjegulla
    Q e vn n t ikur rrezet e diellit,
    Q zhduket nga nxehtsia e tij” (Ur. 2,4).
    Nj forc e paepur dhe e pamshirshme na rrmben dhe na trheq prsri n hi, n pluhurin nga i cili jemi marr. Ndoshta Zoti na krijoi sipas shmblltyrs s tij dhe vendosi nj dialog dashurie me ne pr t na ekspozuar ndaj ksaj talljeje mizore?
    Autori i librit t Urtsis, i cili ka jetuar n Aleksandri t Egjiptit n kohn e Jezusit, e hedh posht kt kndvshtrim dhe shprehet kategorikisht:
    “Hyji nuk e krijoi vdekjen
    dhe nuk i gzohet humbjes s t gjallve.
    Sepse gjithka krijoi q t jetoj:
    dhe n bot breznit jan shptimprurse.
    E n to nuk ka vrer shkatrrues
    dhe Nntoka nuk e sundon tokn:
    sepse drejtsia sht e pavdekshme” (v. 13-15).
    Zoti nuk e krijoi vdekjen dhe nuk gzon shkatrrimin e t gjallve. Ai krijoi gjithka n ekzistenc; krijesat e bots jan t shndosha, n to nuk ka asnj helm vdekjeje. Jeta e njeriut nuk sht e krahasueshme me valt e detit q ngrihen dhe zhduken pa ln gjurm t kalimit t tyre. Zoti nuk mund t luaj me njeriun ashtu si luan era me ujrat.

    Nse nuk vjen nga Zoti, ather nga vjen vdekja?
    “…prej smirs s djallit, vdekja hyri n bot
    dhe do ta shijojn ata q i prkasin atij” – prgjigjet leximi yn (v. 24).
    Nj deklarat tronditse! Pra, nse njerzit nuk do t kishin mkatuar, nuk do t kishin vdekur kurr? Shkenca e mohon kategorikisht kt deklarat. Vdekja biologjike ka ekzistuar gjithmon: organizmi i njeriut, si ai i do gjallese tjetr, dobsohet, konsumohet dhe prfundon ciklin e tij me kalimin e viteve.
    Kjo nuk sht vdekja q ngjalli frik te izraeliti i devotshm i kohs s Jezusit. Njeriu i drejt e dinte se ishte i destinuar pr jetn; vdekja e tij, n librin e Urtsis, prkufizohet si "largim", "lirim", "transferim" te pjesa tjetr e Zotit, "eksod" nga skllavria n liri, pr kt arsye ai nuk u friksua. Kalimi n nj jet m t mir nuk mund t konsiderohej nj dnim.
    Pra, cila vdekje u fut n bot nga mkati?
    Vargu q i paraprin pasazhit ton na ndihmon t kuptojm:
    “Mos e krkoni vdekje me gabimet e jets suaj,
    Dhe mos e rrnoni veten me vepra t duarve tuaja” (Ur. 1,12).
    Kjo sht ajo q shkakton vdekjen: mkati. Ata q ushqejn urrejtjen, hakmerren, jan t dhunshm, ata q bjn nj jet t pamoralshme, edhe nse gzojn shndet t shklqyer, kan shkatrruar pjesn m t mir t vetes.
    Leximi i sotm prfundon:
    “…prej smirs s djallit, vdekja hyri n bot
    dhe do ta shijojn ata q i prkasin atij” (v. 24).
    Ata q jan n ann e djallit, e prjetojn vdekjen. Nuk po flitet pr vdekje biologjike, kjo sht nj ngjarje, jo nj e keqe absolute. Njeriu me t vrtet vdes vetm kur pushon s dashuruari, kur kthehet n vetvete dhe bhet egoist, kur distancohet nga Zoti dhe nga menuria e tij q tregon "rrugn e jets" (Pr. 13,14), q sht "burimi" i jets" (Pr. 3,18).
    Kushdo q na fut n kt gjendje t vdekjes sht djalli, ai sht forca e keqe e pranishme n do njeri dhe q na largon nga Zoti.
    Autori i librit t Urtsis tregon se e ka prvetsuar mir mesazhin biblik. N librat e shenjt t Izraelit riafirmohet vazhdimisht se kushdo q zgjedh mkatin, vendos vdekjen e tij. I thot Moisiu popullit:
    “15 “Shiko! Un sot po t lus ndr sy t tu me jetn e lumturin po edhe me vdekjen e mjerimin. 16 Nse do t’i dgjosh urdhrimet e Zotit, Hyjit tnd, q un sot po t’i urdhroj: ta duash Zotin, Hyjin tnd, t ecs urdhrimeve t tija, t’i mbash urdhrimet, ligjet e rregulloret e tija, ather do t jetosh. Pr m tepr, Zoti do t t shtoj e do t t bekoj n tokn q po hyn pr ta trashguar. 17 Por, nse zemra jote shmanget e nuk do t dgjosh dhe, i ngashnjyer nga gabimi, shkon e adhuron dhe u shrben zotave t tjer, 18 un sot po ju parakallzoj: do t zhdukeni fare e do t vdisni n nj koh t shkurtr n tokn q, pasi ta keni kaluar Jordanin, do t hyni pr ta trashguar.
    19 Thrras sot pr dshmitar kundr jush qiellin e dheun: jua vura para jetn e vdekjen, bekimin e mallkimin. Zgjidhe, pra, jetn, q t jetosh ti e trashgimtart e tu, 20 e duaje Zotin, Hyjin tnd, dgjo zrin e tij, qndroji besnik ‑ sepse ai sht jeta jote, gjatsia e ditve t tua ‑ q t banosh n tokn pr t ciln Zoti iu prbetua etrve t tu Abrahamit, Izakut e Jakobit, se do t’ua jap” (Dt. 30,15-20).


    LEXIMI I DYT: 2 Cor 8,7.9.13-15.

    7 Prandaj, sikurse edhe n do gj tjetr dalloheni n shenj ‑ n fe, n fjal, n dije e n do kujdes, n dashurin tuaj ndaj nesh ‑ dallohuni edhe n kt bujari!
    8 Nuk po ju urdhroj, por, duke ju treguar kujdesin e t tjerve, ju jap mundsin ta tregoni vrtetsin e dashuris suaj. 9 Sepse, ju e njihni bujarin e Zotit ton Jezu Krishtit, i cili, duke qen i pasur, u b pr ju i varfr, q ju t bheni t pasur me an t varfris s tij…
    13 Porse, merret vesh se jo ju t ngushtoheni e t tjerve t’u lehtsohet, por ‑ pr nj lloj barazimi. 14 N kt rast ‑ ka ju keni m tepr, t plotsoj sa atyre u mungon, kshtu q, nj dit, teprica e tyre ta plotsoj mungesn tuaj ‑ q t bhet barazi, 15 si thot Shkrimi i shenjt:
    ‘Asgj nuk i teproi atij q bashkoi shum,
    dhe asgj nuk i mungoi atij q bashkoi pak’.


    LECTIO DIVINA – MEDITIM – LUTJE.

    Gjat sundimit t Klaudit (41-54 pas Krishtit) u regjistruan zi buke t ndryshme n provincat e Perandoris Romake. Edhe Palestina, nj rajon tashm shum i varfr, nuk u kursye dhe komunitetet e krishtera u gjendn disa her n situata emergjente.
    N Jerusalem, n fund t nj debati t gjall me apostujt, Pali ishte zotuar solemnisht t ndihmonte t varfrit e popullit t tij, duke kujtuar detyrn e solidaritetit me t krishtert e kishave q ai themeloi n territorin pagan (Gal. 2,10).
    Pikrisht n Korint, pr her t par dhe me sugjerimin e t krishterve t atij qyteti, Pali mendoi t niste nj mbledhje parash pr t ndihmuar vllezrit.
    Si ndodh shpesh me iniciativat e mira, qllimet e mira fillestare pasohen shpejt nga nj ftohje e entuziazmit, apatia dhe mosinteresimi ia mposhtin gjith kta vendime t mira dhe realizimi i projektit fillimisht vonohet, pastaj ndalet plotsisht. Kshtu ndodhi n Korint.
    Duke u shkruar t krishterve t atij komuniteti, Pali kujton, para s gjithash, prkushtimin q kishin marr dhe, pr t'i nxitur ata, citon bujarin e treguar nga thesalonikasit dhe filipiant:
    "3 Them t vrtetn: ata vullnetarisht sipas mundsis, dhe madje prtej mundsis, 4 na u lutn me gjith shpirt ta ken hirin t marrin pjes n kt shrbes n dobi t shenjtrve. 5 Madje, jo ashtu si shpresuam, por m s pari veten ia faln Zotit e, pastaj, edhe neve, sipas vullnetit t Hyjit. 6 Ather i bm lutje Titit q, sikurse filloi, ta kryej ndr ju kt vepr bujarie” (2 Kor. 8,3-5).
    T ngjallsh pak xhelozi dhe imitim t shenjt, n rrethana t caktuara, mund t jet nj mundsi e shklqyer.
    Apostulli nuk e sheh t arsyeshme t imponohet me urdhra drastik, edhe sepse kundrshtart e tij kan prhapur thashetheme keqdashse pr t. Thuhet se, prmes ksaj mbledhjeje, ai synon t arrij nj objektiv t fshehur: t fitoj meritat e popullit t tij. Pr kt arsye, ai preferon ta bazoj nxitjen e tij pr bujari n dy motive teologjike.
    I pari sht shembulli i Krishtit: "Ai, megjithse ishte i pasur, u b i varfr pr ju" (v. 9).
    Mbledhja e parave nuk sht nj akt i thjesht bujarie, sht shenj se komuniteti ka asimiluar mendimet dhe ndjenjat e Krishtit, sht dshmi e vrtetsis s besimit, sepse sht nj manifestim i dashuris s lir, q prbn prsosmrin e jets s t krishterve.
    Arsyeja e dyt sht nevoja pr t krijuar kushte barazie (v. 13-14).
    Ndarja e t mirave nuk sht nj aspekt margjinal dhe fakultativ i propozimit ungjillor, sht nj krkes thelbsore e thirrjes s krishter.
    Nuk bhet fjal pr ta ulur veten n varfri pr t ndihmuar t tjert, por pr t treguar se besimi te i Ngjalluri na ka br t kuptojm vlern relative t t mirave t ksaj bote.
    Pali prfundon me nj kujtim biblik domethns (v. 15). N shkrettir, izraelitt kishin marr urdhr nga Perndia q t mblidhnin vetm sasin e mans q do t konsumonin n nj dit; nuk duhej t kishte mbetur asnj. Dikush u prpoq t merrte m shum se duhej, por n mngjes e gjetn t kalbur dhe plot krimba. Ishte msimi q Zoti synonte t'i jepte popullit t tij: t mirat e nevojshme pr jetn nuk mund t grumbullohen, ato duhet t lihen n dispozicion t atyre q kan nevoj, ato duhet t ndahen.


    UNGJILLI: Mk 5,21-43.

    21 Kur Jezusi prsri kaloi me bark n ann tjetr, ngarendi tek ai turm e madhe populli. Ai zuri vend n breg t detit. 22 Erdhi nj nga kryetart e sinagogs, q quhej Jair, e, kur e pa, ra n gjunj para tij 23 dhe i lutej shum: “E kam vajzn n fill t vdekjes! Eja, vri duart mbi t q t shrohet e t jetoj!” 24 Jezusi shkoi me t. I shkonte pas nj turm e madhe dhe furej rreth tij nga do an.
    25 Nj grua ishte e smur q prej dymbdhjet vjetsh nga derdhja e gjakut. 26 Hoqi shum keq ndr mjek t ndryshm e shpenzoi gjithka pati pa far dobie ‑ por, ishte edhe m keq. 27 Ajo kishte dgjuar pr Jezusin, hyri n turm e, pas shpins, ia preku petkun Jezusit. 28 I thoshte mendja: “Nse ia prek vetm petkat, do t shrohem”. 29 Aty pr aty iu ndal gjaku e n trupin e vet ndjeu se u shrua nga smundja.
    30 Jezusi prnjher e ndjeu n vete fuqin q shprtheu prej tij, u soll n mes t turms e tha: “Kush m’i preku petkat?”
    31 Nxnsit e tij iu prgjigjn: “Po a s’e sheh popullin si t furet n katr ant e thua: ‘Kush m preku’“
    32 Ai shikoi prreth pr t par at q e kishte prekur.
    33 Gruaja, plot frik e tmerr, sepse e dinte se ’i ndodhi, u afrua, ra me fytyr pr dhe para tij dhe tregoi tr t vrtetn. 34 Ai i tha: “Bij, feja jote t shptoi! Shko n paqe! Dhe ji e shruar nga smundja jote!”
    35 Ndrsa Jezusi ende po fliste, erdhn prej shtpis s kryetarit t sinagogs dhe i than: “Vajza jote vdiq. Pse ta trazosh m Msuesin?” 36 Kur Jezusi dgjoi ’than, i tha kryetarit t sinagogs: “Mos ki frik! Ti vetm beso!” 37 Jezusi nuk lejoi ta prcjell askush tjetr, prve Pjetrit, Jakobit e Gjonit, vllait t Jakobit. 38 Arritn te shtpia e kryetarit t sinagogs. Jezusi vuri re nj pshtjellim t madh e njerz q qanin e vajtonin me z t lart. 39 Hyri dhe u tha: “Pse brtitni e vajtoni? Fmija nuk ka vdekur, por fle.” Ata e prqeshn.
    40 Jezusi ather i nxori prjashta t gjith. Me vete mori t atin e t’mn e fmijs e prcjellsit e vet dhe hyri atje, ku ishte fmija. 41 E kapi fmijn pr dore e i tha: “Talitha kum!” q do t thot: “Vajz, un po t them: ohu!” 42 Vajza aty pr aty u ngrit e nisi t ec. Ishte dymbdhjet vjee. T gjith mbetn pa mas t habitur. 43 Jezusi u urdhroi rreptsisht t mos ia tregojn askujt ngjarjen dhe u tha t’i japin vajzs t haj.


    LECTIO DIVINA – MEDITIM – LUTJE.

    Ungjilli i sotm na propozon dy mrekulli, t futura njra n tjetrn. N vargjet e par, Jairi, nj nga drejtuesit e sinagogs, hyn n sken dhe shkon te Jezusi pr t'i krkuar q t shkoj dhe t vr duart mbi vajzn e tij q do t vdes (v. 21-24). Pastaj tregohet shrimi i nj gruaje q vuante “q prej dymbdhjet vjetsh nga derdhja e gjakut”(v. 25-34), m n fund ai rifillon historin e smundjes, vdekjes dhe ringjalljes s vajzs s Jairit (v. 35-43).
    Le t fillojm me shrimin e gruas q vuan nga nj hemorragji e pashrueshme (v. 25-34). Smundja prshkruhet me gjith ashprsin e saj: ka zgjatur dymbdhjet vjet, nuk prmirsohet, prkundrazi, vazhdon t prkeqsohet, asnj mjek nuk ka arritur ta shroj, e ka detyruar pacienten t shprdoroj t gjitha kursimet e saj, sht e bezdisshme dhe poshtruese, ndikon tek femrat n intimitetin e tyre, n at pjes t trupit q duhet t jet burimi i jets dhe sht mbi t gjitha shkak i papastrtis fetare. Gjaku sht simboli i jets, por kur del nga trupi kujton vdekjen, shkakton neveri dhe frik. Ligji prcakton q kushdo q rrjedh gjak nuk pranohet n festa dhe mbledhje t komunitetit dhe shmanget nga t gjith, sikur t ishte lebroz. Kushdo q ka kontakt, qoft edhe rastsisht, me t sht i detyruar t'u nnshtrohet ceremonive t ndrlikuara prpara se t rifilloj jetn normale:
    “25 Gruaja q vuan pr shum dit prej derdhjes s gjakut jo n kohn e pastrimit mujor ose nuk i pushon derdhja mujore e gjakut, derisa t vuaj nga kjo smundje, le t jet e papastr si t ishte n derdhjen mujore t gjakut. 26 do shtroj n t ciln t flej dhe send n t cilin t rrij, le t jet i papastr. 27 Kushdo t’i prek ato, le t jet i papastr; le t’i laj petkat e veta dhe ai vet le t lahet me uj dhe le t mbet i papastr deri n mbrmje” (Lev 15,25-27).
    Ashtu si t gjith njerzit e smur, t margjinalizuar dhe t prbuzur (Mk 6,56), edhe kjo grua e papastr ndjen brenda vetes nj shtys t paprmbajtshme pr t'u afruar m shum me Jezusin, pr ta "prekur" at. “Nse mund t prek vetm mantelin e tij – mendon ajo – do t shrohem”.
    Dy gjra e pengojn kt takim: frika e shkeljes s dispozitave rigoroze t ligjit dhe barriera e krijuar nga turma e pamas q grumbullohet rreth Mjeshtrit. Prandaj vendimi pr t vepruar fshehurazi. Ajo i afrohet Jezusit nga mbrapa, prek mantelin e tij dhe, sikur t ishte goditur nga nj forc e papritur e jets, gruaja ndihet e shruar.
    Deri tani fakti. Tani le t shqyrtojm detajet q na lejojn t kuptojm "shenjn" me mesazhin e saj prtej mrekullis.
    Jemi prball nj gruaje pa emr, e cila ka dymbdhjet vjet q sht e papastra.
    Ungjilltari dshiron t nnvizoj numrin dymbdhjet, n fakt ai e merr prsri m von, kur flet pr moshn e vajzs s Jairit: "Ajo ishte dymbdhjet vjee" (v. 42). Dymbdhjet sht simboli i popullit t Izraelit, i cili - si e kam theksuar disa her - sht nj emr femror.
    Papastrtia e gruas dhe pajetsia e vajzs s vogl tregojn, n gjuhn simbolike t ungjilltarit, gjendjen dramatike t gruas “Izrael”, udhrrfyesit shpirtror t s cils jo vetm q nuk jan n gjendje t'i shrojn dobsit e saj, por ndjejn neveri, ikin nga mjerimet e saj dhe ata nuk e favorizojn, prkundrazi pengojn takimin me at q mund t komunikoj shptimin.
    Smundja sht padyshim nj form vdekjeje. Psalmisti e konsideroi at nj hap drejt mbretris s jets s prtejme:
    “3 O Zot, Hyji im, un t thirra e ti m shrove,
    4 ti, o Zot, ma nxore shpirtin nga Nntoka, m ktheve n jet q t mos zbres n varr” (Ps. 30,3-4).
    Kontakti me nj person t smur dhe t papastr on n nj ulje t jets. T gjith kishin frik prej saj.
    Jezusi merr nj qndrim t veant: ai nuk i shmang n asnj mnyr ata q konsiderohen t papastr, ai lejon q t afrohet, t preket dhe nuk nxiton pr t kryer pastrimet rituale t prshkruara nga libri i Levitikut. Ai sht i vetdijshm pr zotrimin e nj force jetsore q nuk mund t preket nga asnj form e vdekjes dhe dshiron q kt ta din t gjith, prandaj e thrret gruan dhe e vendos n mes, jo pr ta poshtruar, por q secili t shoh gjendjen e tij, t pasqyruar n t sajn.
    Gruaja i paraqitet Jezusit "e friksuar dhe duke u dridhur", sikur t ishte mkat t ishte e smur, t ndihej e papastr, t ndjente nevojn pr t krkuar ndihmn e Jezusit.
    Nuk ka asnj smundje, as fizike, as morale, q e justifikon refuzimin ose q prbn nj penges pr t'iu afruar Perndis. Prpara Zotit, t gjith njerzit jan t papastr, por ata bhen t pastr nga takimi me t drguarin e tij, me Krishtin. Vetm hipokritt mund ta konsiderojn veten t shenjt dhe t ngren barriera pr t mos u grumbulluar s bashku me mkatart. Ata nuk kan nevoj t "prekin" Jezusin, ata mashtrojn veten duke menduar se tashm jan n shndet t prsosur.
    Qndrimi i Krishtit ndaj grave sht nj ftes pr t mos ndjer kurr siklet, pr t mos ikur nga ato q konsiderohen t papastra. I krishteri nuk ka frik t humbas dinjitetin ose reputacionin e tij t mir duke u afruar ose duke e lejuar veten t preket nga ata q t gjith prpiqen t'i shmangin. E vetmja gj pr t ciln duhet t interesohet sht t gjej nj mnyr pr t'i rikthyer jetn nj vllai. Nse pr kt arsye duhet t sfidoj edhe thashethemet dhe keqdashjen e “njerzve t mir”, nuk ka pse t shqetsohet shum pr kt.
    Nj forc jete buron nga Jezusi, por jo t gjith ata q e prekin at materialisht e marrin at. N ungjillin e sotm vrejm se ka nj turm t madhe rreth tij (v. 31). Kta nuk jan armiq, por dishepuj, njerz shum t afrt me t, q ndoshta e shtyjn dhe e pengojn. Megjithat ai pretendon se vetm nj person e "preku" at. Vetm ajo grua e smur e preku “me besim”. “Bij, besimi yt t shptoi”, i thot ai, vetm ti, mes kaq shum njerzve, ke mundur ta mirpressh dhuratn e Zotit.
    Turma prfaqson t krishtert e sotm q jan pran Mjeshtrit, kan mundsi ta dgjojn fjaln e tij dhe ta “prekin” n sakramente, veanrisht n Eukaristi. Nse jeta e tyre nuk transformohet, nse "smundjet" e tyre nuk shrohen dhe veset dhe mkatet e tyre mbeten gjithmon t njjta, nse karakteri i tyre i paepur nuk modifikohet dhe fjalt e tyre ofenduese nuk ulen, do t thot se ata jan ende "turma": jan si turma q e rrethon Krishtin, duke mos e “prekur” kurr mantelin e tij; kan kontakt siprfaqsor dhe t jashtm me t, fjala e tij sht nj tingull q hyn n vesh, por nuk arrin n zemr.
    Le t kalojm te episodi i dyt, ai i vajzs s Jairit:
    “21 Kur Jezusi prsri kaloi me bark n ann tjetr, ngarendi tek ai turm e madhe populli. Ai zuri vend n breg t detit. 22 Erdhi nj nga kryetart e sinagogs, q quhej Jair, e, kur e pa, ra n gjunj para tij 23 dhe i lutej shum: “E kam vajzn n fill t vdekjes! Eja, vri duart mbi t q t shrohet e t jetoj!” 24 Jezusi shkoi me t. I shkonte pas nj turm e madhe dhe furej rreth tij nga do an… 35 Ndrsa Jezusi ende po fliste, erdhn prej shtpis s kryetarit t sinagogs dhe i than: “Vajza jote vdiq. Pse ta trazosh m Msuesin?” 36 Kur Jezusi dgjoi ’than, i tha kryetarit t sinagogs: “Mos ki frik! Ti vetm beso!” 37 Jezusi nuk lejoi ta prcjell askush tjetr, prve Pjetrit, Jakobit e Gjonit, vllait t Jakobit. 38 Arritn te shtpia e kryetarit t sinagogs. Jezusi vuri re nj pshtjellim t madh e njerz q qanin e vajtonin me z t lart. 39 Hyri dhe u tha: “Pse brtitni e vajtoni? Fmija nuk ka vdekur, por fle.” Ata e prqeshn.
    40 Jezusi ather i nxori prjashta t gjith. Me vete mori t atin e t’mn e fmijs e prcjellsit e vet dhe hyri atje, ku ishte fmija. 41 E kapi fmijn pr dore e i tha: “Talitha kum!” q do t thot: “Vajz, un po t them: ohu!” 42 Vajza aty pr aty u ngrit e nisi t ec. Ishte dymbdhjet vjee. T gjith mbetn pa mas t habitur. 43 Jezusi u urdhroi rreptsisht t mos ia tregojn askujt ngjarjen dhe u tha t’i japin vajzs t haj” (vv. 21-24.35-43).

    Elementi q e bashkon kt mrekulli me at t mparshmen sht besimi q shpton.
    Ktu nuk prballemi me nj smundje t rnd, por me nj situat t dshpruar, me vdekje. A mund t bj ende dika forca e jets q Jezusi u komunikon t smurve n nj rast ekstrem si ky? Nga ana njerzore duket se nuk ka asgj m shum pr t pritur, megjithat Jezusi i rekomandon kreut t sinagogs: "Mos ki frik, vetm vazhdo t kesh besim!".
    sht nj mesazh i padgjuar: fuqia e tij pr t dhn jet, nuk ndalet as prball armikut m t madh t njeriut, vdekjes.
    Duke e zgjuar voglushen nga gjumi i vdekjes, ai tregon se besimi tek ai mund ta arrij edhe kt fitore. Jezusi nuk fiton mbi vdekjen sepse i shton disa vite jets s njeriut n kt bot. Nse besimi tek ai do t arrinte vetm kt rezultat, nuk mund t bhej fjal pr nj fitore prfundimtare, n fund vdekja do t kishte ende avantazhin. Jezusi e mposhti vdekjen sepse e shndrroi n lindje, sepse e bri kalim drejt jets s pafund.
    M pas ai dshiron t na thot se, pr ata q kan besim tek ai, nuk ka situata t pakthyeshme. Prball atyre q paraqesin vetm disa defekte t vogla, atyre q kryejn disa gabime fyese, i dorzohen ndonj dobsie, njerzit nuk e kan t vshtir t pranojn se besimi n Krishtin mund t marr rezultate t shklqyera; por kur ndeshemi me njerz q e kan shkatrruar plotsisht ekzistencn e tyre, q jan t shthurur dhe praktikisht "t vdekur", pothuajse t gjith dekurajohen dhe mendojn si miqt e Jairit, vazhdojn t prsrisin: "Mjaft, nuk ia vlenm, nuk ia vlen t kmbngulsh, mos e shqetso m Mjeshtrin”.
    Ktyre njerzve q tundohen t humbasin shpresn se dika mund t ndryshoj ende, Jezusi u prsrit: "Mos kini frik, thjesht vazhdoni t keni besim". Ata q besojn n t do t shohin, edhe sot, ata q nga t gjith i konsiderohen prfundimisht "t vdekur", do "t ringjallen" n jetn e re.
    Ndryshuar pr her t fundit nga ninoenina : 28-06-2024 m 06:02

  15. #595
    i/e regjistruar
    Antarsuar
    19-06-2020
    Postime
    1,530
    Postimet n Bllog
    3

    Pr: Prgatitja e liturgjis s festave t urdhruara. Komente postohen disa dit prpara festave.

    PRGATITJA E LITURGJIS

    E DIELA 14 Ord VITI B

    M 7-7-2024


    LEXIMI I PAR: Ez. 2, 2 – 5


    2 Si tha kshtu, nj shpirt hyri n mua,
    m ngriti n kmb dhe e dgjova at q po fliste me mua.
    3 Ai m tha: “Biri i njeriut, un po t drgoj te bijt e Izraelit,
    te nj popull kryengritsish q kan uar kok kundr meje.
    Ata dhe etrit e tyre kan mkatuar kundr meje deri n ditn e sotme.
    4 Njerzit, te t cilt po t drgoj, jan kokfort e zemrgur.
    Ti thuaju: Kshtu thot Zoti Hyj!
    5 Dgjuan ose s’dgjuan ‑ sepse jan pjell e keqe ‑
    megjithat le ta din se n mesin e tyre sht profeti!



    LECTIO DIVINA – MEDITIMI – LUTJA



    ZOTI SHT EDHE N BABILON.


    Le t jet e qart, fjalt q Zoti i drejtoi Ezekielit, nuk ishin vetm ato q lexohen n kt t Diel n liturgjin e meshs e q jemi duke studiuar!
    Ky tekst sht vetm nj pjes shum e vogl e rrfimit t gjat t thirrjes s Ezekielit, n kapitujt e par t librit t tij. Liturgjia e fjals sot na propozon vetm disa vargje pr kt t Diel. Dhe kshtu thirrja e Zotit do t dukej pak e shkurtr dhe e ashpr; kto vargje do t kishin mjaftuar pr t galvanizuar Ezekielin pr vite me rradh? Ndoshta po: Ezekieli ishte nj profet shum i fort. Kur Zoti drgon n nj mision, ai gjithmon jep forcn e nevojshme: pr Ezekielin, ishte nj vizion madhshtor, i paharrueshm, kujtimi i t cilit tani e tutje do t mbshteste t gjitha prpjekjet e tij. Por pr t kuptuar mir kto pes vargje, nuk duhet t harrohet klima, dhe konteksti n t ciln kumbuan kto fjal.
    Ne jemi n Babiloni, n fillim t Mrgimit n Babiloni, kur n kt qytet arriti grupi i par t Izraelitve t dbuar nga Jeruzalemi nga Nabukodonosori n vitin 597. Shum larg, atje, n kodrn e Sionit, tempulli sht akoma n kmb dhe Zoti qndron ende atje, meqense e premtoi. Por ather far mbetet pr t mrguarit? Tani larg nga Zoti, nga tempulli, nga qyteti i shenjt, nga shtepit e tyre, u kan mbetur atyre vetm syt pr t qar, duke pritur dit m t mira.
    Por tani Zoti po i flet Ezekielit, n Babiloni, larg vendit am dhe tempullit: ky sht lajmi i par i mire q mund t lexohet n librin e Ezekielit: Zoti nuk sht caktuar t qndroj n Jeruzalem, ai sht gjithashtu i pranishm n Babiloni, n brigjet e lumit Kebar, ku mrgimtart dbohen. Ezekieli sheh qiejt q hapen dhe ai sht zhytur n nj univers me bukuri t patregueshme: m von ai do t prpiqet t tregoj vizionin e tij edhe pr t gjith ata q nuk morn pjes n kt aventur; ai duhet t flas pr dika n t vrtet t paimagjinueshme: nj univers flaksh, zjarrish, gursh t muar, pishtarsh t gjall me fytyra njerzish, kafshsh me krah, q lviznin duke e mbartur karrocn q mbante fronin e Zotit. Sigurisht, misioni i tij do t jet shum i vshtir, por zjarri q buron nga froni i Zotit sapo ka ndezur shpirtin e Ezekielit: ai sht i armatosur pr misionin e tij q duhet t jet e vshtir: "Bir njeriu, un t drgoj te bijt e Izraelit, te nj komb rebel q sht rebeluar kundr meje...”.
    Mbase jemi msuar t besojm se njerzit n Mrgim n Babiloni ishin t bashkuar rreth priftrinjve dhe profetve t tyre, n besnikri ndaj Ligjit dhe shpress s kthimit. N fakt, nse ky tekst duhet t besohet, realiteti nuk isht kshtu. Ka t ngjar q atje, n kontakt me idhujtarin prreth, tundimet pr t braktisur besimin hebre ishin shum t forta. Aq m tepr, nse dshiron t mbijetosh larg vendit, duhet t prshtatesh. Disa njerz ndoshta mendojn se papajtueshmria nuk sht plani i duhur.
    Pr m tepr, n at koh, lindi nj pyetje: nse ne jemi populli i mundur, a nuk sht kjo prova q Zoti yn sht m pak i fuqishm se t tjert? Dhe, papritmas, disa u tunduan t ndryshojn fen e tyre.



    CA REBEL Q KAN NEVOJ PR ZOTIN.


    Mund t mendohet, duke lexuar kta rreshta, se profeti do t ket shum pr t br: fjala "rebel" del disa her nn pendn e tij: "sht nj popull kryengritsish q kan uar kok kundr meje. Ata dhe etrit e tyre kan mkatuar kundr meje deri n ditn e sotme. Njerzit, te t cilt po t drgoj, jan kokfort e zemrgur" (v.3-4). Ne mund t diagnostikojm nj "rebelim bashklindur" n nj far mnyre! Tema e njohur shum m par se Ezekiel: tashm Mosiu u ankua pr kt: nuk sht rastsi q ai kishte transformuar emrin e skens s Rephidim n Sinai n Massa dhe Meriba (prov dhe grindje) n kujtim t akuzave t vazhdueshme t njerzve kundr Zotit dhe kundr vetvetes gjat Eksodit.
    Shekuj m von, n kohn e Mrgimit, saktsisht, duke medituar pr kt prvoj t ashpr t Moisiut, libri i Ligjit t Prtrir e bri at t thoshte: "Le t t bjer n mend dhe mos e harro assesi sesi e bre t hidhrohet n shkrettir Zoti, Hyji yt. Q prej dits q dole nga Egjipti, derisa arritt ktu, gjithmon i keni kundrshtuar Zotit... E ather m tha :’Mir po e shoh se ky popull sht koktrash! (Dt 9, 7. 13).
    N tekstin e sotm, qortimi sht veanrisht i ashpr: sepse njerzit krahasohen me vet Faraonin, modelin e ngurtsimit t zemrs! N vargun 4, kur profeti tha: " Njerzit, te t cilt po t drgoj, jan kokfort e zemrgur" Ezekjeli prdor saktsisht t njjtn fjal hebraike q karakterizonte mbretin e Egjiptit n librin e Eksodit: "Por zemra e faraonit iu ngurua dhe nuk deshi t’i dgjoj ata po ashtu si kishte thn Zoti" (Dal 7:13). Prandaj sht qortimi m i madh. Dhe ja, Ezekieli sht paralajmruar mir; dhe kta njerz jan aq rebel saq profeti, pa dyshim, do t ket shum pr t br pr t'u dgjuar dhe pr t justifikuar autoritetin e tij; kjo sht arsyeja pse ai bn t jet e qart se ai nuk flet pr veten e tij: "Si tha kshtu, nj shpirt hyri n mua, m ngriti n kmb dhe e dgjova at q po fliste me mua".
    N ajetin vijues, Zoti do ta ftoj zdhnsin e tij t jet i guximshm: "E ti, biri i njeriut, mos ua ki frikn as mos u tremb nga fjalt e tyre: megjithse je i rrethuar me murriza e ferra e banon me galloma. Fjalt e tyre mos i druaj as fytyra e tyre t mos t t shtij frik, sepse jan pjell mkatare.Ti tregoju fjalt e mia, le t dgjojn ose le t mos dgjojn, sepse jan njerz kundrshtar. "(Ez. 2, 6-7).
    Por, saktsisht, prmes vet gravitetit t qortimeve t drejtuara nga Zoti pr popullin e tij, ne mund t lexojm Lajmin e dyt shum t mir t tekstit t ksaj t diele: ky popull sht i vshtir dhe rebel, kshtu qoft; mir, edhe kjo nuk e ndalon besnikrin e Zotit ndaj Beslidhjes s tij: cilido qoft qndrimi i tyre, qoft duke dgjuar apo refuzuar, "ata do ta din q ka nj profet midis tyre”. Prkthehet, ata do ta din q Zoti vazhdon t'u flas, t'i thrras."Dgjoni, bir njeriu, mos kini frik prej tyre dhe mos kini frik nga fjalt e tyre, ju jeni n mes t kundrshtarve dhe ferrave., Ju jeni ulur mbi akrepat; mos kini frik nga fjalt e tyre dhe mos kini frik nga fytyrat e tyre, sepse ata jan nj rac rebelsh. Do t'u thuash atyre fjalt e mia, pavarsisht nse ata ju dgjojn ose nuk ju dgjojn: ata jan rebel. (Ez 2, 6).

  16. #596
    i/e regjistruar
    Antarsuar
    19-06-2020
    Postime
    1,530
    Postimet n Bllog
    3

    Pr: Prgatitja e liturgjis s festave t urdhruara. Komente postohen disa dit prpara festave.

    PRGATITJA E LITURGJIS

    E DIELA 14 Ord VITI B

    M 7-7-2024


    Ps. 123, 1-2. 3-4


    Drejt teje po i lartsoj syt, e mi,
    drejt teje q banon n qiell.
    2 Ja, porsi syt e shrbtorve
    drejt dors s zotrinjve t vet,
    porsi syt e shrbtores
    drejt duarve t zonjs s vet,
    ashtu priren syt tan drejt Zotit, Hyjit ton,
    derisa t ket mshir pr ne.
    3 Ki mshir pr ne, o Zot, ki mshir pr ne,
    sepse pr s teprmi na kan mbuluar me prbuzje.
    4 Sepse u ngi s teprmi shpirti yn
    me prqeshje t t ngopurve,
    me prbuzje t krenarve.


    LECTIO DIVINA – MEDITIM – LUTJE.


    LUTJA E T MBJETUARVE PAS MERGIMIT N BABILONI.


    Rreshti i par i ktij psalmi specifikon se ai sht nj "kantik i ngjitjeve": domethn nj nga pesmbdhjet psalmet (nga 120 deri n 134) i prbr trsisht dhe qllimisht pr t'u knduar gjat ngritjes n Jeruzalem gjat tre pelegrinazheve vjetore . Por nga pesmbdhjet, ky ka nj ton shum t veant dhe vetm historia mund ta hedh drit mbi t.
    Nse lexojm mir librat e Esdras dhe Nehemiah, pas Mrgimit n Babiloni, t mbijetuarit u kthyen n vend t tyre, n Jerusalem dhe n Palestin me shum entuziazm , me shum gzim, plot zjarr, gati pr t br gjithka ishte e nevojshme pr rindertuar qytetin, tempullin dhe pr t rivendosur kultin dhe besimin e tyre : mezi arritn, para se t ishin n gjendje t rindrtonin tempullin, ata rivendosn adhurimin n ambiente t improvizuara. Ata kishin n krah mbrojtjen e Kirit, sunduesit t ri t bots, at q kishte pushtuar Babilonin dhe kishte drguar t internuarit n shtpi, n vitin 538, me urdhra q t rindrtonin qytetet dhe tempujt e tyre. Por frika i kapi t gjith njsoj (Ezdra 3,3), sepse n munges t tyre, ishin vendosur n Jeruzalem popullatat e tjert q nuk morn nj vshtrim shum pozitiv pr kthimin e t mrgimtarve. Sidoqoft, kta t fundit filluan t hedhin themelet e Tempullit t ri; Zorobabel kishte marr prgjegjsin e operacioneve. Por ata mezi kishin filluar, kur kundrshtimet filluan: konflikti u prshkallzua aq shum sa arriti n vesht e administrats persiane dhe puna u ndrpre. Ne kemi disa versione t fakteve, t ndryshme dukshm, n varsi t burimit: pr disa, Zorobabel, udhheqsi i t ardhurve, t mrguarit q ktheheshin, ishte tepr krkues ndaj garancive t besnikris s njerzve t vendit q gjithashtu donin t merrnin pjes n pun. T tjert thon se ishin vendasit ata q denoncuan punn e Zerubbabelit n administratn Persiane si nj akt rebelimi dhe revolte t fsheht. Puna nuk vazhdoi deri n vitin 520 me thirrjen e profetve Haggai dhe Zakaria.
    Ishte n kt klim kundrshtimi-dyshimi q lindi lutja e psalmit ton: ata q u kthyen me Zorobabelin, plot shpres, nuk pushojn kurr t zhgnjehen. Ne lexojm ktu poshtrimin e tyre. Ata q jan n vend duket se jan njerz t sistemuar mir e tani t pasur, dhe jo t varfr si t kthyerit: kush tjetr prve Zotit mund ti mbroj e ti ndihmoj q t respektohen t drejtat e ktyre t fundit?:
    "Ki mshir pr ne, o Zot, ki mshir pr ne,
    sepse pr s teprmi na kan mbuluar me prbuzje.
    Sepse u ngi s teprmi shpirti yn
    me prqeshje t t ngopurve,
    me prbuzje t krenarve" (v. 3-4).
    Edhe nj her, me sa duket, besimi nuk paguan!
    Shum koh m von, pelegrint q "ngjiten" n tempullin e Jeruzalemit pr pelegrinazh pr tre festa t mdha vjetore kujtojn kt periudh t vshtir; dhe evokojn vuajtjet e atyre q kishin rindrtuar Tempullin, prkundr t gjitha mosmarrveshjeve. Isht nj gj e mir pr ata q shkonin n pelerinaxh, t prqafonin dhe prrjetonin ndjenjat e tyre, sepse poshtrimi nuk ka mbaruar dhe prulsia mbetet. Tempulli sht rindrtuar, kjo sht e sigurt, por Izraeli nuk e ka rifituar pavarsin e tij t plot (prve periudhs s shkurtr Hasmonean, 142-63 para Krishtit), m von dhe deri n ardhjen e Mesis, besimtart do t kishin lutur pa u lodhur:
    "Ki mshir pr ne, o Zot, ki mshir pr ne".

    Thirrja pr ndihm ["Drejt teje po i lartsoj syt e mi,
    drejt teje q banon n qiell" (Ps. 123,1)]
    merr formuln e psalmit t par t ngjitjeve, imazhin e syve t ngritur:
    " Syt e mi i oj drejt maleve:
    prej nga do t m vij mua ndihma?
    Ndihma ime vjen prej Zotit,
    i cili krijoi qiellin e tokn" ( 120,1).
    Kjo sht nj nga shprehjet e zakonshme t adhurimit dhe besimit ; kthehet katr her n psalmin e sotm.


    Tema e shikimit, n Bibl, sht sinonim i fjals “besim ndaj Zotit”.
    Ktu jan disa shprehje t marra nga psalme t tjer:
    " Syt e mi prher i drejtoj te Hyji,
    sepse ai i nxjerr kmbt e mia prej lakut”(Ps 25,15);
    "Para sysh e kam dashurin tnde,
    jetoj e veproj sipas drejtsis sate" (26,3);
    "U kputa duke lshuar kushtrim,
    m’u tha krejtsisht gurmazi,
    m’u mor drita e syve duke pritur Hyjin tim.
    " (Ps 69,4);
    "Syt po m shteren prej dshirs s fjals sate
    e them: “Kur do t ma japsh ngushllimin?”
    (Ps 119.82);
    “Syt po m shteren prej dshirs s shlbimit tnd
    dhe t fjals s drejtsis sate" (Ps 119,123);
    "Tek Ti, o Zot, o Hyji im, jan syt e mi, ty t rash ndore, mos lejo t birret shpirti im”(Ps 140 / 141,8);
    “Syt e t gjithve spresojn n ty, ti u jep ushqim n kohn e duhur ”(Ps 145,15).
    T gjitha kto vargje na tregojn se n far mase tema e vshtrimit sht e pranishme n Bibl.



    DORA E ZOTIT.

    Nj imazh tjetr i besimit, referimi n dorn e Zotit: sht ajo q ka mbrojtur, udhhequr, prmbushur gjithmon Izraelin. Kshtu me kta imaxhe evokohet n lutje kalimi i Detit t Kuq: lexohet n Dal. 14,31:"Dhe dorn e fort q e ushtroi Zoti kundr egjiptianve. Populli i dha nderim Zotit, e vuri besimin e vet n Zotin dhe n Moisiun, shrbtorin e tij". Izraeli pa q me at dor t fuqishme Zoti kishte vepruar kundr Egjiptit; dhe pastaj n librin e Josuheut, 4, 23-25, lexojm: "‘Izraeli e ka kaluar ktu Jordanin terikut, sepse Zoti, Hyji juaj, i thau ujrat e tij para jush derisa e kaluat, si pati br m par n Detin e Kuq, q e thau para nesh derisa e kaluam. Bri kshtu q ta njohin popujt e mbar toks dorn e fuqishme t Zotit dhe q ju ta druani n do koh Zotin, Hyjin tuaj”.
    Kjo dor e Zotit mban t gjith tokn: "N duart e Hyjit sht pushteti mbi tok" (Si 10,4), por duart e tij mbajn edhe m shum Popullin e tij t Zgjedhur: "... jam un Zoti, Hyji yt, q t marr pr dore e t them:
    “Mos druaj, un do t t ndihmoj!
    Mos u tremb, Jakob he krimb,
    o burra t Izraelit!
    Un do t t ndihmoj”
    ‑ thot Zoti, Shptimtari yt, Shenjti i Izraelit"(Is 41,13);
    " Un, Zoti, t thirra n drejtsi
    e pr dore t kam marr;
    t kam trajtuar e caktuar beslidhje t popullit
    edhe drit pr t gjith popujt" (Is 42,6).
    “Pse a nuk mund t sillem me ju si ky vorbar, o shtpia e Izraelit? ‑tha Zoti. Ja, ju jeni n duart e mia, o shtpia e Izraelit, si deltina n dorn e vegsharit!"(Jr 18,6). N fakt, n hebraisht, ne mund ta shohim at qart ktu, fjala dor gjithashtu do t thot "pushteti", dhe "fuqi".

    Pr ta prfunduar, le t dgjohet Isaia edhe nj her:
    " Jo, nuk u shkurtua dora e Zotit
    q t mos mund t shptoj,
    as s’sht rnduar veshi i tij
    q m t mos dgjoj;
    por mkatet tuaja hapn nj gremin
    ndrmjet jush e ndrmjet Hyjit tuaj,
    mkatet tuaja ia zun fytyrn
    q ai juve t mos ju vshtroj.
    Duart tuaja jan t zhytura n gjak,
    gishtat tuaj plot fajsi;
    buzt tuaja flasin rrena,
    gjuha juaj blbzon fajsi". (Is. 59,1-3).
    sht e leht t kuptohet ktu pse psalmi i lutet "Mshirs" tri her,
    por pa harruar se "dora e Zotit nuk sht shum e shkurtr pr t shptuar".

  17. #597
    i/e regjistruar
    Antarsuar
    19-06-2020
    Postime
    1,530
    Postimet n Bllog
    3

    Pr: Prgatitja e liturgjis s festave t urdhruara. Komente postohen disa dit prpara festave.

    PRGATITJA E LITURGJIS

    E DIELA XIV ORD. VITI B.

    M 7-7-2024.


    LEXIMI I DYT. 2 Kor. 12,7-10


    Vllezr,
    7 Dhe q, t mos m rritet mendja pr shkak t lartsis s zbulesave, m’u dha n trup nj ferr ‑ engjlli i djallit ‑ pr t m rrahur q t mos krenohem. 8 Pr kt gj tri her iu luta Zotit t largohet prej meje. 9 Por Ai m’u prgjigj: “T mjafton hiri im, sepse fuqia prsoset n ligshti”. Pr kt arsye me knaqsi do t krenohem edhe m tepr me ligshtit e mia q t banoj n mua fuqia e Krishtit.
    10 Prandaj knaqem
    n ligshti,
    n sharje,
    n vshtirsi,
    n salvime e ngushtica
    q m bhen pr shkak t Krishtit!
    Sepse, kur jam i ligsht ‑ ather jam i fort.


    LECTIO DIVINA - MEDITIM – LUTJE.

    VUAJTJET E APOSTULLIT PAL.


    Ashtu si Ezekieli (shih leximin e par, Ez. 2), Pali prfitoi nga vegime dhe zbulesa t jashtzakonshme; t dy morn forcn pr t vazhduar misionin e tyre. Megjithat, nuk bhet fjal pr t'u br krenar, pasi dgjuesit e tyre jan prgjegjs pr t'i rikthyer vazhdimisht n prulsi. "Askush nuk sht profet n vendin e tij" sht nj thnie e njohur dhe e jetuar n Izrael shum koh prpara ardhjes s Jezu Krishtit. Por Pali, me sa duket, kishte nj arsye tjetr, edhe m t mir, pr t qndruar i prulur: nse duhet t'i besohet ktij teksti, ai mbante brenda vetes nj kujtes t prhershme t voglsis s tij:
    "Dhe q t mos m rritet mendja pr shkak t lartsis s zbulesave, m’u dha n trup nj ferr ‑ engjlli i djallit ‑ pr t m rrahur q t mos krenohem” (V.7). Pr t mos mbivlersuar veten, Pali tha se mori nj gjemb n mish, nj t drguarin e shejtanit q sht aty pr ta shuplakuar, pr ta penguar t mbivlersoj veten.
    Ne kurr nuk do ta dim se cili ishte konkretisht "gjembi n mish" q bri q Pali t vuante kaq shum: t gjitha hipotezat jan propozuar, por ai kurr nuk e specifikon at. Megjithat, ne mund t rendisim disa prej tyre: ai vet, n fillim, pranon se ishte i smur:
    “13 Ju e dini se me rastin e nj smundjeje t trupit tim pr hern e par ju kam kumtuar Ungjillin; 14 dhe trazimin q jua bri trupi im i smur nuk e prbuzt dhe nuk treguat paknaqsi, por, prkundrazi, m pranuat porsi engjllin e Hyjit, porsi Jezu Krishtin. 15 Ku sht tani ai gzimi juaj i dikurshm? E pra, un ju dshmoj se, t kishte qen e mundshme, syt tuaj i kishit nxjerr pr t m’i dhn!” (Ga. 4, 13-15).
    Nj burim tjetr vuajtjeje pr t ishte padyshim refuzimi i lajmit t mir nga vllezrit e tij racor; ai flet gjersisht pr kt n letrn drejtuar Romakve (kapitujt 9 deri n 11):
    “1 Them t vrtetn n Krishtin ‑ nuk rrej ‑ dshmitare kam ndrgjegjen time bashk me Shpirtin Shenjt: 2 ndiej n zemr nj trishtim t madh dhe dhimbje t vazhdueshme. 3 Po, do t dshiroja un vet t isha i mallkuar, i ndar prej Krishtit, n vend t vllezrve t mi, n vend t bashkkombasve t mi pr kah gjaku. 4 Kta jan izraelitt! Atyre u prket adoptimi, Lavdia, Beslidhjet, Ligji, kulti, premtimet; 5 t tyre jan edhe patriarkt, prej tyre, si njeri, sht edhe Krishti, i cili sht mbi do gj, Hyji i bekuar n shekuj. Amen” (Rm. 9, 1-5).


    Mund t imagjinojm gjithashtu nj burim tjetr vuajtjeje t fsheht, t pashtershme: fajin, keqardhjen pr t qen, fillimisht, persekutuesi i t krishterve t hershm. E pamundur, ndoshta pr t, t bj nj pastrim t pastr t ksaj t shkuare t turpshme. Kt prndjekje q ai ushtroi (krh. Veprat e Apostujve,7,58; 9,1; 22,4), ai vet e duron me radh dhe do gj q pson tani, me krenari pr t vuajtur pr Krishtin, i zgjon n t njjtn koh turpin e tij. Ka vetm nj rrugdalje, t njohsh me prulsi dobsin e dikujt dhe ta vendossh veten ashtu si sht n dispozicion t Krishtit pr veprn e ungjillizimit. Me kt mim, ai prjeton se sa e fuqishme sht forca e Krishtit tek ata q ia braktisin veten:
    “10 Prandaj knaqem
    n ligshti,
    n sharje,
    n vshtirsi,
    n salvime e ngushtica
    q m bhen pr shkak t Krishtit!” (v.10).
    Nga ana tjetr, ai sht m i vendosur se kushdo pr t ditur se prndjekja sht pothuajse e pashmangshme pr Apostujt; ktu prsri, ai mund t flas nga prvoja: nga konvertimi i tij dhe predikimi i tij i par n Damask, ai u sulmua fizikisht dhe pr ta shptuar ishte e nevojshme ta detyronin t largohej nga qyteti duke e ulur n nj shport prgjat murit (Vap. 9, 20-25). Pak m tutje, n t njjtn letr drejtuar korintasve q lexojm sot, ai prmbledh gjithka q duhej t duronte pr shkak t predikimit t tij:
    “24 Prej judenjve mora pes her nga tridhjet e nnt frushkuj!
    25 Tri her kam qen rrahur me thupr,
    nj her vrar me gur,
    tri her e kam prjetuar anijembytjen,
    nj nat e nj dit kam kaluar n valt e detit!
    26 N udhtime t shpeshta,
    n rreziqe lumenjsh,
    n rreziqe cubash,
    n rreziqe bashkatdhetarsh,
    n rreziqe pagansh,
    n rreziqe n qytet,
    n rreziqe n shkrettir,
    n rreziqe n det,
    n rreziqe prej vllezrve t rrejshm!
    27 N mundim e t lodhura,
    n net t kaluara shpesh pa gjum,
    n uri e n etje,
    n agjrime t shpeshta,
    n t ftoht dhe i zhveshur!
    28 Prve ktyre: ngarendja e prditshme e njerzve e kujdesi pr t gjitha kishat”. (2 Kor. 11:24-28).
    Duke pasur parasysh tonin, kemi prshtypjen se ai pothuajse po mburret pr kt: dhe kjo sht e vrtet pasi sprovat jan pikrisht vendi ku burimi i vrtet i forcs s tij manifestohet n syt e t gjithve, jo n veten e tij, porn mbshtetje e prhershme e pranis s Krishtit n t.


    PRANIMI I FORCS S ZOTIT.

    Ky kontrast q mund ta quajm "dobsi dhe forc" e Apostujve mund t kthehet vetm n lavdin e Perndis, pasi n dobsin ekstreme t apostujve dhe fal saj, shfaqet forca e ringjalljes s Krishtit. Kshtu, n mnyr paradoksale, Pali krenohet me dobsin e tij:
    “30 Nse duhet t lvdohem ‑ do t lvdohem me ligshtit e mia. 31 Hyji, Ati i Zotit ton Jezusit, ‑ qoft bekuar n amshim ‑ Ai e di se nuk gnjej” (2 Kor. 11,30-31). Ai i kthehet asaj shpesh n kt letr (krh. 2 Kor. 4, 8-11: 8 Po, nga do an jemi t ndrydhur, por jo t ngushtuar; jemi t pshtjelluar, por jo t dshpruar, 9 t salvuar po, por jo t ln, t hedhur andej‑kndej po, por jo t rrzuar, 10 gjithmon i mbartim n trupin ton grahmat e vdekjes s Jezusit, q edhe jeta e Jezusit t shfaqet n trupin ton. 11 Sepse, gjithmon t gjall, jemi gati t vdesim pr dashurin e Jezusit, q edhe jeta e Jezusit t shfaqet n trupin ton t vdekshm), dhe q n fillim pr shembull: “8 Pra, nuk dshirojm, o vllezr, t mos e dini vshtirsin q na ndodhi n Azi. Kemi qen n vshtirsi prtej mass ‑ prmbi fuqit tona ‑ aq sa e humbm edhe shpresn se do t mbetnim gjall. 9 Por n vetvete e pranuam vendimin e vdekjes, q shpresa jon t mos themelohej m n ne, por vetm n Hyjin, q ngjall t vdekurit”(2 Kor. 1, 8-9). Pastaj n kapitullin 6:
    “4 Prkundrazi, n do gj e dftojm veten si mbarshtues t Hyjit
    me qndres t madhe
    n vshtirsi,
    n nevoja,
    n ngushtica,
    5 n t rrahura,
    n burgje,
    n kryengritje,
    n mund,
    n t ndenjura zgjuar,
    n agjrime,
    6 n pastrti,
    n dije,
    me zemrgjersi,
    me mirsi,
    n Shpirtin Shenjt,
    n dashuri t iltr,
    7 me fjal t vrtet,
    me fuqi t Hyjit,
    duke sulmuar e duke u mbrojtur
    vetm me arm t drejtsis,
    8 me lavdi e me nderim,
    me z t mir e me z t keq,
    t mbajtur pr gnjeshtar e, pra, t vrtet,
    9 si t panjohur e, pra, t njohur mir,
    si ata q jan duke vdekur e, pra, jetojm,
    porsi t ndshkuar, por jo t vrar,
    10 porsi t trishtuar e prkundrazi gjithmon t gzuar,
    porsi skamnor e pra, bjm t pasur shum,
    si ata q nuk kan kurrgj e kemi gjithka” (2 Kor. 6, 4-10).
    Teksti yn pr kt t diel sht n kt drejtim: lajm i mir i jashtzakonshm, edhe nj her! Dobsia jon nuk sht penges pr ungjillizimin! Mund t jet edhe e kundrta...

    Kur Pali u lut tri her, si zotria e tij n Gjetseman, q kjo vuajtje t largohej prej tij: " 8 Pr kt gj tri her iu luta Zotit t largohet prej meje. 9 Por Ai m’u prgjigj: “T mjafton hiri im, sepse fuqia prsoset n ligshti”. Pr kt arsye me knaqsi do t krenohem edhe m tepr me ligshtit e mia q t banoj n mua fuqia e Krishtit” (v.8-9).


  18. #598
    i/e regjistruar
    Antarsuar
    19-06-2020
    Postime
    1,530
    Postimet n Bllog
    3

    Pr: Prgatitja e liturgjis s festave t urdhruara. Komente postohen disa dit prpara festave.

    PRGATITJA E LITURGJIS

    DIELA 14 ORD. VITI B

    M 7-7- 2024.


    UNGJILLI: Mk. 6, 1 - 6


    1Jezusi u nis prej andej e shkoi n vendin ku u rrit.
    E prcolln edhe nxnsit e tij. 2 Kur erdhi e shtuna, filloi t msoj n sinagog. Shumica e dgjuesve uditeshin e thoshin: Nga i vijn ktij kto? ǒsht kjo dije q iu dhurua? Po kto mrekulli t mdha q bhen nga duart e tij? 3 Po a nuk sht ky zdrukthtar, i biri i Maris, vllai i Jakobit, i Jozetit, i Juds, i Simonit? Po a nuk jan ktu ndr ne motrat e tij? Kshtu u b pr ta arsye e mosbesimit n t.
    4 Jezusi u tha: Profeti ndahet pa nder vetm n vendin e vet, n farefisin e vet dhe n shtpin e vet. 5 Dhe nuk mundi t bj aty asnj mrekulli, prve se shroi disa t smur duke vn mbi ta duart. 6 E uditej pr mosbesimin e tyre.


    LECTIO DIVINA MEDITIM LUTJE.


    JEZUSI N SINAGOG T NAZARETH.


    Sipas Ungjillit sipas Markut, Jezusi u largua nga fshati i tij Nazareth n fillim t jets s tij publike pr t'u bashkuar me Gjon Pagzuesin n brigjet e Jordanit dhe pr t'u pagzuar (1,9). Pastaj ai filloi predikimin e tij duke udhtuar n nj pjes t Galiles; ai madje shkoi prtej Detit t Tiberiadit n qytetet e Decapolit (kap. 5). Kur vendoset diku, Kafarnaumi duket t jet qyteti i tij i zgjedhur; pr Nazaretin nuk flitet fare gjat pes kapitujve t par t Markut; sa pr ata q e rrethojn, ai ka zgjedhur miq, t cilt i quan dishepuj t tij (3,13). Si po reagon familja e tij? Marku shnon vetm n kapitullin 3 kundrshtimin e disa q menduan se ai ishte mendur.
    T tjert jan dukshm t ndar: shum jan ata q u joshn nga Jezusi, nga msimi dhe mrekullit e tij; Farisenjt dhe Skribt e tyre, nga ana e tyre, tashm kan treguar armiqsin e tyre n disa raste; disa madje kan vendosur tashm ta heqin qafe at (3,6): krimi i tij, sht q i shron t smurt, n do koh, madje edhe n Shabat.
    Dhe ja, me Ungjillin e ksaj t Diele, Jezusi kthehet pr her t par n fshatin e tij Nazareth. A i ka paraprir reputacioni i tij? Ndoshta, pasi njerzit tashm jan t shqetsuar pr t n Jeruzalem (3,22), dhe se, q nga fillimi i tekstit, Marku na tregon pyetjen e dgjuesve t tij: "Nga buron kjo ... kto mrekulli t mdha q kryhen nga duart e tij? "
    Ktu pra tregohet q biri i Fshatit kthehet n vendlindjen e tij dhe n sinagogn e Nazaretit nj t shtun n mngjes. Marku vren vetm pranin e dishepujve t tij: "Jezusi u nis prej andej e shkoi n vendin ku u rrit. E prcolln edhe nxnsit e tij!" (v. 1). Pastaj ai nuk flet m pr ta; ata do t jen dshmitar t skens, me sa duket dishepujt nuk ndrhyn n ngjarjen, por gjithka pan. Gjithka do t'u shrbej atyre si nj msim pr t ardhmen q i pret vet. Sepse nse, deri m tani, Jezusi tashm kishte hasur n kundrshtim, ktu sht shum m keq, ai pson nj dshtim t vrtet: deri n at pik sa t mos jet n gjendje t kryej as nj mrekulli t vetme (v. 5); vet fshati i tij e refuzon at: e gjith vmendja e historis sht prqendruar vrtet n reagimin e ish-fqinjve t Jezusit. Dyshim n fillim, ata gradualisht bhen sinqerisht armiq.
    E gjitha fillon me pyetje shum njerzore: Nga i vijn ktij kto? ǒsht kjo dije q iu dhurua? Po kto mrekulli t mdha q bhen nga duart e tij? Po a nuk sht ky zdrukthtar, i biri i Maris, vllai i Jakobit, i Jozefit, i Juds, i Simonit? Po a nuk jan ktu ndr ne motrat e tij?(v.2-4). Nj fjal, s pari, pr vllezrit e tij: ata jan n t vrtet t afrmit e tij, ndoshta kushrinjt e tij: dy (Jacques dhe Jozefi) m von do t paraqiten nga Marc si djem t nj Marie tjetr (krh. 15, 40-47). Prve ksaj, nse Jezusi do t kishte vllezr gjaku, ai nuk do t'ia besonte nnn Gjonit.
    Un kthehem n fjalin: Nga i vijn ktij kto? ǒsht kjo dije q iu dhurua? Po kto mrekulli t mdha q bhen nga duart e tij? Po a nuk sht ky zdrukthtar, i biri i Maris, vllai i Jakobit, i Jozetit, i Juds, i Simonit? Po a nuk jan ktu ndr ne motrat e tij?" "Kjo prkthehet: msimet e tij dhe ato gjra q dihen pr punn e tij n rajon, e bjn at nj personaxh t jashtzakonshm; megjithat, ne e dim shum mir nga vjen; ai sht si ne, asgj m shum; nga do t vinin fuqit e tij? Nse ai do t ishte nj profet, ne do ta dinim at tashm; ekziston papajtueshmri midis madhshtis s Zotit dhe modestis s origjins s tij njerzore.
    Kjo sht tragjedia e disa prej bashkkohsve t Krishtit, Marku duket se thot: t mbyllur n idet e tyre pr Zotin, ata nuk mund ta njihnin at kur ai erdhi.
    Marku shpesh i kthehet ksaj pyetjeje t shtruar nga personaliteti i Jezusit: n Kafarnaum, tashm, njerzit pyesnin njri-tjetrin : ǒu b kshtu!?
    Ja, nj msim i ri i pajisur me pushtet!
    Ky u urdhroka deri edhe shpirtrave t ndyt dhe ata po e dgjokan!
    E menjher u hap zri pr t gjithkund n katr ant e krahins s Galiles" (Mk 1,27-28).



    NGA SURPRIZA DERI N ARMIQSI.

    N Nazaret (6,2), si n Kafarnaum (1,22), ndihmsit n fillim u "goditn me habi"; por n Nazaret, gjrat doln keq, habia u kthye n skandal: ktu, Marku sigurisht zgjodhi fjaln Greke (skandalon) me qllim. Kjo fjal evokoi pengesn pr t ciln foli Isaia; imagjinoni nj prgjegjs t nj kantjerit i cili e gjen veten prpara nj guri t nj forme t paparashikuar: ose ai e integron at n ndrtimin e tij, nga i cili bhet nj gur qendror; ose ai e prbuz at dhe e l t shtrir rreth e rrotull n vend, me rrezikun e prplasjes mbi t. Kjo imazh ilustroi pr Isain kontrastin midis atij q beson dhe atij q refuzon t besoj. Pr at q beson, Zoti sht kshtjella e tij, si thon disa psalme, siguria e tij; por ata q nuk pranojn t besojn, privohen nga kjo siguri dhe zgjedhja e besimtarve bhet e pakuptueshme dhe me t vrtet skandaloze pr ta.
    Shn Pjetri, n letrn e tij t par, merr t njjtn shmblltyr kur flet pr Krishtin: Kndej thuhet n Shkrimin e shenjt: "Ja, po v n Sion nj gur kndi, t zgjedhur, t mueshm: kush beson n T, jo, nuk do t mbetet i turpruar!"
    Pr ju, pra, q besoni - nder; kurse pr ata q nuk besojn - guri q prbuzn ndrtuesit, dhe Ai u b gur i kndit.
    Gur n t cilin zihet n thua, buz shkmbi nga thyhet qafa. Ata zn n thua sepse nuk e dgjojn predikimin e Ungjillit, pr ka edhe jan t caktuar"(1 Pt. 2,6-8).
    Tek Mateu dhe Luka, e njjta tem merret n nj form tjetr: " I lumi ai q nuk e bjerr besimin n mua! thot vet Jezusi. (Mt 11.6; Lk 7.23). Pr ta thn ndryshe, t lumtur jan ata q kan patur lumturin t hapen para misterit t Jezusit dhe t njohin n t Mesin; pr ta, Krishti tani e tutje sht qendra e jets s tyre; prkundrazi, t paknaqur jan ata q, si n Nazaret, ishin t mbyllur pr fjaln dhe veprimin e tij.

    Padyshim, Jezusi nuk e priste kt reagim t skandalizuar, pasi Marku thot: "E uditej pr mosbesimin e tyre" (v. 6). Ne tashm mund t habitemi vet q Jezusi sht i habitur: kjo do t thot q, pr t, gjithka nuk ishte shkruar paraprakisht; Nga ana tjetr, kjo habi sht e przier me trishtim: pak m lart, prballur me nj kundrshtim t ngjashm nga farisenjt, Marku vuri n dukje se Jezusi ishte
    ... i piklluar pr shkak t ngurtsis s zemrs s tyre, i shikoi rreth e rrotull me hidhrim e i tha njeriut: Shtrije dorn! (Mk 3,5). N nivelin e Jezusit, ky episod i lavdishm i Nazaretit tashm jep nj paraqitje t kryqit; pr t ardhmen, ajo paralajmron fatin e profetve t t gjitha kohrave, prballur me nj mosbesim gati strukturor. Ne duam ta dgjojm, por mbetemi t ftoth si nj mrmeri.
    Dhe kjo indiferenc nga ana e pjesmarrsve bllokon rrugn drejt mrekullive: n kapitujt e mparshm, Marku ka vrejtur vazhdimisht se mrekullit dhe besimi shkojn dor pr dore; qoft gjat stuhis s qetsuar (4,35-41), lirimit t demonit nga Gerasa (5,1-20), apo shrimit t vajzs s Jairus dhe hemorroideve (5,20- 43). Ktu Marku kthen fjalin: atje ku nuk ka besim, nuk mund t ket mrekulli.
    E megjithat, episodi prfundon me nj drit t vogl optimizmi: edhe n Nazaret, n kt klim armiqsie, Jezusi ishte ende n gjendje t bnte disa shrime; kjo do t thot n gjuh t thjesht se prkundr gjith vullnetit ton t keq, e gjith shpresa nuk humbet kurr!
    Disa dit pas ksaj, pas shrimit t paralizuarit, skribt pyetn veten: "Kush mund t fal mkatet, nse jo vetm Zoti? "(2.7); n liqen, pasi ai e qetsoi stuhin, apostujt pyetn gjithashtu veten: "Kush sht ky q edhe era dhe deti i binden?" (4.41).
    Ezekiel e prkthen kt prvoj t predikuesit t zhgnjyer n nj fjali madhshtore. Vet Zoti i tha: "Biri i njeriut, bijt e popullit tnd flasin pr ty prbri muresh e n dyer t shtpive e i thon njri‑tjetrit: Ejani e dgjoni fjal vjen prej Zotit! E vijn te ti si n kuvendin e dheut. Ulen para teje e i dgjojn fjalt e tua, por nuk i zbatojn: bjn gjasme u plqejn, por zemra e tyre jepet pas dobis s pandershme. Je br pr ta si kng dashurie, q kndohet me z t kndshm e shoqrohet me muzik t mbl: i dgjojn fjalt e tua, por nuk i zbatojn. E kur t ndodh far u parapa ‑ dhe ja po vjen ‑ ather do ta din se ka qen ndr ta nj profet(Ez 33,30-33).
    Ndryshuar pr her t fundit nga ninoenina : 03-07-2024 m 13:49

  19. #599
    i/e regjistruar
    Antarsuar
    19-06-2020
    Postime
    1,530
    Postimet n Bllog
    3

    Pr: Prgatitja e liturgjis s festave t urdhruara. Komente postohen disa dit prpara festave.

    F.A. E DIELA XlV ORD. VITI B

    PRGATITJA E LITURGJIS

    E DIELA XlV ORD. VITI B.

    M 7-7-2024.


    UNGJILLI: Mk. 6,1- 6.


    1 Jezusi u nis prej andej e shkoi n vendin ku u rrit.
    E prcolln edhe nxnsit e tij. 2 Kur erdhi e shtuna, filloi t msoj n sinagog. Shumica e dgjuesve uditeshin e thoshin:
    Nga i vijn ktij kto? ǒsht kjo dije q iu dhurua? Po kto mrekulli t mdha q bhen nga duart e tij? 3 Po a nuk sht ky zdrukthtar, i biri i Maris, vllai i Jakobit, i Jozetit, i Juds, i Simonit? Po a nuk jan ktu ndr ne motrat e tij?
    Kshtu u b pr ta arsye e mosbesimit n t.
    4 Jezusi u tha: Profeti ndahet pa nder vetm n vendin e vet, n farefisin e vet dhe n shtpin e vet.
    5 Dhe nuk mundi t bj aty asnj mrekulli, prve se shroi disa t smur duke vn mbi ta duart.
    6 E uditej pr mosbesimin e tyre.


    LECTIO DIVINA MEDITIM LUTJE.

    Episodi q do t dgjojm n ungjillin sot, duhet t ket ndodhur pas rreth nj viti t jets publike t Jezusit n Kafarnaum ku ai predikoi Ungjillin dhe me pranin e tij, me Fjaln e tij bri gjra t mrekullueshme: dboi demont, shroi t smurt.
    Kujtojm dy nga kto mrekulli, i dgjuam t dieln e kaluar, at t gruas q i preku mantelin dhe u shrua dhe m pas ringjallja e vajzs s Jairit.
    Turmat e admirojn, dynden drejt tij dhe ky sukses fillon t shqetsoj autoritetin fetar t Jeruzalemit.
    Pr far arsye?
    Sepse ajo q Jezusi mson, ajo q bn, sht shpesh n kontrast me traditn e t lashtve, me at q msojn rabint, skribt, farisenjt; n fakt, prball nevojs s njeriut, shkel t shtunn, pastaj frekuenton shtpit e tagrambledhsve, mkatarve, prkdhel lebrozt... shpall nj fytyr t Zotit q e do do njeri, nuk e konsideron asknd t papastr, nuk refuzon asknd, i fal mkatart, pa i pyetur as nse jan t penduar, fillimisht fal, pastaj, kur jan t rrthuar nga dashuria e tij, kuptojn se jan larg Zotit dhe pendohen pr gjendjen n t ciln ndodhen, prandaj nuk ndryshohen nga krcnimet e Zotit, por nga dashuria.
    Pastaj Jezusi nuk praktikon agjrimin dhe gjithashtu i mson dishepujt e tij t bjn t njjtn gj.
    Ka arsye t mjaftueshme pr t'u shqetsuar, sepse kjo po i largon njerzit nga praktika tradicionale fetare dhe n fakt nj grup skribsh dhe farisenjsh vijn nga Jeruzalemi pr t paralajmruar njerzit pr rrezikun q prfaqson Jezusi pr besimin e tyre.
    Njerzit duhet t jen prgjigjur: Por Ai sht i mir".
    Jo thon ata sepse Ai i bn kto mrekulli, sepse sht n lidhje me Beelzebulin. Beelzebuli, pr t'ju larguar nga besimi, i dha atij fuqin pr t br kto mrekulli".
    Beelzebul ishte nj perndi q adhurohej n tokn e filistinve. Fusha e Sharonit n Ekron kishte tempullin dhe ishte Beelzebuli nj Zot q shronte smundjet dhe madje disa hebrenj, kur nuk morn hirin e Zotit t tyre, shkonin fshehurazi pr t krkuar t shroheshin nga Beelzebuli n Ekron.
    Autoriteti fetar sht i shqetsuar dhe n nj moment ata vendosin edhe ta eliminojn.
    Ky lajm q qarkullon pr Jezusin, i cili bhet mjaft i famshm n t gjith Galilen, ka filluar t shqetsoj familjen e tij n Nazaret, nj qytet i vogl, 300 banor, n malet e Galiles s poshtme.
    far bjn t afrmit e tij?
    Ata lvizin si klanet q duhet t rimarrin nj nga antart e tyre q sht n rrezik: shkojn n Kafarnaum pr ta marr dhe pr ta sjell n shtpi, por kthehen duarbosh.
    Jezusi nuk e lejoi veten t kapej ose t prfshihej n frikn e tyre ose n projektet e tyre dhe i bri t kuptonin se Ai kishte krijuar nj familje t re. Nuk sht se ai refuzon ose mohon familjen e tij t origjins, por duhet q ata t'i japin aderimin e tyre ksaj familjeje t re, familjeje t atyre q mirpresin propozimin e mbretris s Perndis.
    sht n kt kontekst q pikrisht pasi kreu dy shrimet q dgjuam t dieln e kaluar, Jezusi vendos t kthehet n Nazaret.
    far do t bj?
    Ai nuk shkoi kur erdhn pr ta kapur, por tani shkon me dshirn e tij.
    Nuk sht pr t vizituar nnn e tij, e cila ndoshta ishte pak e mrzitur kur nuk ishte n gjendje ta bindte at t kthehej n shtpin e tij. Nuk ishte pr t t vizituar familjen ose miqt e tij, qllimi sht tjetr.
    Le t dgjojm far ndodh kur ai u kthehet n Nazareth:
    Jezusi u nis prej andej e shkoi n vendin ku u rrit (v. 1).
    Jezusi largohet nga Kafarnaum.
    Kalon me dishepujt e vet dhe sheh fushat q ndodhen pikrisht mbi qytetin e Kafarnaumit q shtrihet buz liqenit. Ata mund t shohin m larg gjelbrimin q rrethon vendi ku qndronte Magdala dhe ku fillon rruga, nj shteg mushkash q kalon mes dy maleve, n mes t asaj gryke dhe pastaj ngjitet deri n Nazaret.
    Liqeni sht 200 mt. nn nivelin e detit, Nazareti 500 mt. lart, pra ka nj ndryshim n lartsi prej 700 m, rruga sht mjaft e gjat, duhen dy dit pr t udhtuar.
    Vm re se Jezusi nuk shkon vetm, ai shkon me dishepujt dhe ka nj objektiv shum t qart... ai synon t'ua prezantoj familjes s tij natyrale dhe bashkfshatarve t tij, familjen e re t prbr nga ata q i kan dhn mbshtetjen e tyre dhe kan pranuar propozimin e Perndis pr mbretrin e Zotit.
    Ai prbhet nga Pjetri dhe Andrea, q i lan rrjetat, Jakobi dhe Gjoni, q e lan babain e tyre Zebedeun n bark dhe gjithashtu djemt, dhe prbhet nga Levi Mateu, i cili u largua nga zyra e taksave.
    Jezusi dhe dishepujt nisen nga Kafarnaumi, udhtojn npr fushn e Ginosarit prgjat liqenit dhe mbrrijn n Magdala q quhej Taricheia, tarikos sht peshk i thar, ishte aktiviteti q e bri Magdaln t pasur.
    Gjat nats, Pjetri dhe Andrea, Jakobi dhe Gjoni, peshkonin n at liqen, n mngjes i sillnin peshqit n Magdaln, i shitnin dhe n t njejtin qytet i thanin, duke i kriposur me kripn e Detit t Vdekur dhe e shitnin n t gjitha tregjet e Galiles. Ishte ky peshk vlersua shum, dhe kushtonte shum shtrenjt.
    Pjetri duhet t'i ket thn grupit:
    "Jemi 13 veta, nse arrijm n Nazaret dhe qndrojm atje 3 ose 4 dit dhe arrijm duarbosh, nna jote - i thot ai Jezusit - do t zbardhet sepse do t thot: si mund t'i ushqej gjith kta njerz?"
    Pjetri duhet t ket thn:
    Un i njoh ata q thajn peshkun, m njohin shum mir.
    Dhe ata 13 veta duhet t ken sjell kontributin e tyre n Nazaret pr t pasur dika pr t ngrn gjat ditve q qndruan atje.
    E bra kt digresion duke menduar se duhet t kemi parasysh realitetin, sepse do t doja q t'i nxirrnim t gjith, edhe Marin, nga kamare, pr ti vendosur n kt jet konkrete; ather ne i ndiejm apostujt, Jezusin, Marin, si shoqrues n udhtimin e jets ton konkrete.
    Ata vazhdojn rrugn, duke filluar nga Magdala dhe duke filluar t ngjiten prgjat lugins s Arbels midis atyre dy maleve.
    Kto male karakterizohen nga shum shpella dhe duke i vzhguar ato, Jezusi dhe dishepujt sigurisht q komentuan ngjarjet dramatike q kishin ndodhur n kto shpella dhe pr t cilat kujtimi ishte sigurisht ende shum i gjall; Herodi i madh, ai q donte t vriste foshnjn Jezus, kishte masakruar mizorisht rebelt q ishin barrikaduar n ato shpella.
    Pastaj rruga vazhdon prpjet, natyrisht.
    Ungjilli q lexojm sot, thot se Jezusi: "shkoi n vendin ku u rrit".
    Vrejm hollsin, nuk thot se u kthye n Nazaret, thot se u kthye n atdhe, greqisht en tn patrida autu (Simon Filipaj: shkoi n vendin ku u rrit).
    Ka nj referenc t shklqyer pr Atin dhe rrjedhimisht pr traditn.
    Grupi nuk arrin t shtunn, por disa dit m par, dhe nuk prmendet se Jezusi kishte ndonj mosmarrveshje, diskutime. Ai ishte i njohur dhe sigurisht i plqyer, edhe nse duhet t ket pasur nj paknaqsi ndaj tij n zemrat e bashkfshatarve t tij, sepse kishte zgjedhur t ndryshonte vendbanimin, t bnte mrekulli jo n Nazaret, por posht n Kapernaum. Arsyeja pse Jezusi bri kt zgjedhje sht e leht pr t'u kuptuar, kjo mund t shihet n tekste t ndryshme ungjillore, sht se Nazareti sht nj fshat i vogl n mal, me nj mentalitet t mbyllur, refraktar ndaj gjrave t reja dhe Jezusi donte ta ndryshonte kt mentalitet dhe t kthente gjithka prmbys.
    Religjioziteti tradicional shpesh lidhet me kokfortsi me besimet arkaike dhe nse Jezusi do t kishte mbetur n Nazaret, ai do t kishte dshtuar.
    Megjithat, reputacioni q Ai kishte fituar n Kafarnaum, kishte arritur edhe te banort e Nazaretit. Mirpritja q i bn kur mbrriti ishte sigurisht e mir, Maria ishte e lumtur q e pa prsri djalin e saj dhe sigurisht, n ato dit, ajo punoi shum pr t'u siguruar q t gjith t ishin t qet.
    Problemet filluan t shtunn kur, si bnte zakonisht, Jezusi shkoi n sinagog pr lutjen e t shtuns.
    Le t dgjojm se far ndodhi:
    Kur erdhi e shtuna, filloi t msoj n sinagog. Shumica e dgjuesve uditeshin (v.2).
    Keqkuptimi ndaj Jezusit nuk u shfaq menjher sapo Ai mbrriti n Nazaret.
    Nga trgimi i Markos duket se ai ka kaluar disa dit me nnn e tij, me miqt, i qet, askush nuk kishte asgj pr t thn pr t, ishte nj njeri i vlersuar. Mospajtimi shprtheu vetm kur erdhi dita e Shabatit dhe Ai, n sinagog, filloi t fliste.
    Ungjilltari thot se "Shumica e dgjuesve uditeshin.
    Ktu sht e rndsishme t kuptojm se far do t thot folja n Ungjillin: teksti origjinal nuk thot se ata uditeshin nga gjrat e bukura q tha: folja e prdorur nuk sht thaumazein, q do t thot uditeshin, apo u mahniten!
    Folja n tekstin grek sht ekplexo, q do t thot se u goditn, u lnduan, u tronditn nga ajo q thoshte.
    far i lndoi ata?
    Ndaj nuk u uditen se foli mir, por u lnduan nga ajo q tha!
    Nuk e dim se far predikoi, por sigurisht ai propozoi mesazhin q shpallte kudo, nj mesazh q vinte n pikpyetje nj mentalitet t tr tradicionalist, nj praktik fetare q konsiderohet e paprekshme, nj mesazh i predikuar nga rabint dhe skribt e pranuar nga t gjith si e vrtet absolute. ...Jezusi e vuri n pikpyetje gjith kt, sht e qart se ata q ishin n sinagogn ishin t tronditur.
    Imazhi i Zotit q Ai paraqiti nuk ishte nj Zot q ishte ligjvns dhe nj gjykats i ashpr q denonte dhe ndshkonte ata q guxonin t shkelnin urdhrat e tij, jo!
    Ai ishte nj Zot q donte do njeri, q i konsideronte t gjith fmijt e tij, q bri diellin e tij t lindte mbi t kqijt dhe t mirt... kjo ishte e papranueshme pr fen tradicionale t banorve t Nazaretit dhe t gjith popullit t Izraelit, por mbi t gjitha t ktyre njerzve m tradicionalist q jetonin n ato male.
    Pastaj respektimi i porosive t Tevratit, nj legjislacion q duhej respektuar n t gjitha detajet m t voglaMir, Jezusi e vuri Tevratin n shrbim t njeriut: pr t mirn e njeriut Zoti i dha popullit t tij Tevratin dhe sht gj e mir t nenvizohet se, kur kuptohej se kto dispozita nuk favorizonin jetn dhe gzimin e njeriut, thuhej se Tevrati sht keqinterpretuar.
    E shtuna sht n shrbim t njeriut, por kur kupton se e shtuna nuk on n t mirn e njeriut, do t thot se nuk e ke kuptuar, nuk e ke interpretuar drejt kt rregull q ka diktuar Zoti.
    Pastaj shptimi i rezervuar pr bijt e Abrahamit Izraeli gjithmon e ka konsideruar nj dhurat vetm pr popullin e zgjedhur dhe jo edhe pr pagant. Zoti kishte zgjedhur Izraelin, pra Izraeli ishte privilegjuar me krahasim m pagant... Jezusi thoshte aptas se Hyji nuk ka popujt e privilegjuar e q t gjith jan bijt e tij!
    Thirrja e Izraelit sht n shrbim t paganve pr t sjell bekimet e Abrahamit edhe tek ata.
    E gjith kjo mund t dmtonte vetm ekskluzivitetin, mbylljen, ndarjen q karakterizonte mentalitetin e ktyre njerzve.
    E gjith kjo u vu n pikpyetje, ndaj ja pr far reaguan banort e Nazaretit t pranishm n sinagog:
    Ne jemi barazuar me pagan, edhe pagant jan bij t Zotit... si ne? nuk sht absolutisht nj gj e mundur!!!
    Kjo sht ajo q ata duhet t ken menduar e thn.
    Prball ktyre zhvillimeve t reja ata duhet ta kishin pyetur veten:
    "Por a sht ajo q bn Jezusi dhe ajo q thot e drejt apo e gabuar?"
    Duhet ta kishin pyetur: "Na shpjego vet gjithka m mir".
    Le t dgjojm se far kundrshtimesh ngren ata:
    Dhe ata than: Nga vijn kto gjra?
    Dhe far menurie u dha atij?
    Dhe mrekulli si ato t kryera nga duart e tij?
    A nuk sht ky marangozi, i biri i Maris, vllai i Jakobit, i Joses, i Juds dhe i Simonit?
    Dhe motrat e tij nuk jan ktu me ne?.
    Kshtu u b pr ta arsye e mosbesimit n t (v. 2-3).
    Dhe ishte nj burim skandali pr ta.
    Banort e Nazaretit jan njerz t mir, t devotshm, praktikant, por fatkeqsisht kan frik se besimet e tyre, ato q kan prjetuar, kan menduar dhe besuar gjithmon, do t vihen n pikpyetje.
    Pr kt arsye, t prballur me risin e mesazhit t Jezusit, ata ngren nj sr kundrshtimesh, t cilat nuk jan krkesa pr sqarim, por shrbejn pr tu larguar nga personi dhe mesazhi i Jezusit, pr tu bindur edhe m shum se kishin t drejt dhe pr rrjedhoj se nuk kishin interes ose nevoj t prfshiheshin n mesazhin e Mjeshtrit.
    Kjo sht pikrisht ajo q ndodh edhe sot me besimtart dhe jobesimtart, t prballur me risin e Ungjillit: t prballur me krkesat ekzigjent q Jezusi bn me Lumturit e tij: edhe ne prpiqemi t mbrohemi me t njjtat pyetje, le t'i shohim.
    Pyetja e par q ata bjn:
    "Nga i vijn kto gjra ktij djali?"
    Ata nuk thon: Nga i vijn kto gjra Jezusit...Thon:...ktij djali.
    Ai bn gjra q trheqin admirimin e njerzve t Kafarnaumit, kemi dgjuar, por nga vijn ato?
    Ku e merr ai aftsin pr t br kto gjra t jashtzakonshme?
    Prgjigjja sht qetsuese pr ta, sepse ata mbrojn veten nga propozimet q Ai bn me jetn e tij, me Fjalt e tij; ata thon - kan t drejt -: "E kemi dgjuar tashm nga skribt, nga rabint, t cilt jan autoriteti fetar i vendosur, ai sht nj person jo i besueshm sepse sht i prekur nga Beelzebuli, ai sht n lidhje me princin e demonve".
    far do t thot "nga vijn kto gjra?"
    Pyetja e duhur nuk sht se nga vijn ato gjra, por pyetja duhej t ishte: A krijojn gzim dhe lumturi jeta e tij, sjellja e tij? A krijojn dashuri, paqe, harmoni mes njerzve dhe n shoqrin tone msimet e tij?.
    Kjo ishte pyetja e duhur, jo nga vijn Edhe sot kemi t njjtin kundrshtim kur gjendemi prball dikujt q bn nj jet shum ungjillore dhe pr kt arsye paraqet krkesat e Ungjillit.
    Dikush mund t thot se sht fanatik, sht majtist, i djatht, fanatik, koknxeht, sht heretik, dikush q do t jet origjinal, do t dal i dukshm... far lidhje ka kjo?
    Pyetja e duhur sht:
    A sht sjellja e tij ungjillore, a sht e bukur, a prputhet me njerzimin e propozuar nga Jezusi?
    Kjo sht pyetja q njeriu duhet t'i bj vetes edhe nse m pas detyrohet t rifus n loj bindjet e veta... ndoshta ai ishte nj i krishter q tashm ndihej n rregull, por nga ai propozim jete q i bhet atij, ai kujpton q ka nj mnyr tjetr pr t jetuar m mire dhe m i lumtur dhe kjo i kushton.

    Kundrshtimi i dyt:
    far urtsie sht kjo q u dha ktij djali?
    Ku e msoi kt mesazh?
    Nga vjen ky mesazh?
    Nuk vjen nga autoriteti fetar i vendosur, nga udhrrfyes zyrtar, pra nuk sht i besueshm!
    Nuk sht msimi yn tradicional, ai q kemi msuar, dgjuar gjithmon dhe q i prgjigjet edhe arsyetimit ton.
    Ata duhej t pyesin veten, jo nga vjen kjo menuri, por a sht e vrtet apo e rreme... sht e drejt apo e gabuar?
    Sot pr besimtarin pyetja e duhur nuk sht "a prputhet apo jo me at q sht msuar gjithmon, me at q kemi msuar n katekizm si fmij?"
    Kjo nuk sht pyetja e duhur!
    Pyetja e duhur sht:
    Kjo fytyr e re e Zotit dhe e njeriut q propozohet, sht e vrtet apo jo, prputhet me Ungjillin apo jo?
    Kjo sht pyetja q besimtari duhet t'i bj vetes.
    Sa shpesh ndodh kundrshtimi kur prballemi me mesazhin ungjillor, pikrisht kur duket se ajo q shpallet sot nuk prputhet me at q shpallej disa dekada m par: "Por neve na sht msuar gjithmon nj tjetr gj!"
    Nuk sht nj mnyr korrekte pr t prballuar kt problematik! Pyetja korrekte sht: A sht i vrtet apo jo ky mesazh, edhe nse ju krkohet t ndryshohet mnyra e juaj t t menduarit?.
    Pr jobesimtarin pyetja e duhur duhet t jet:
    "A sht mesazhi i Ungjillit q dgjon, njerzor apo jo?"
    Nnuk duhet t pyesnim veten nga cili foltore vjen predikimi. sht e qart, ne t gjith do t donim q ata q shpallin Ungjillin ta mishronin at, si bri Jezusi i Nazaretit, por n do rast sht me Ungjillin q dduhet t krahasohemi, dhe jo me jeten e ndonje prifti apo ndonje te krishteri.
    Mos krkoni justifikime, mos ngrini kundrshtime pr t'u mbrojtur nga ky propozim q e kuptoni se sht i bukur!
    Prsri pr jobesimtarin: A sht propozimi i jets i dhn nga Jezusi pak a shum n prputhje me identitetin tuaj si njeri? sht ungjilli, msazhi i Jezusit nj prgjigje shteruese nevojave t tua t jets?
    Dua t them: kush sht m shum njeri? Kush jeton duke menduar n do koh pr prfitimin e tij, pr t br at q i plqen, apo kush vepron duke menduar pr t mirn dhe jetn e vllait t tij?
    Kush sht njeri m i mir, m human? Ai q akmerret ose ai q do q t jen t lumtur edhe ata q jan armiqt e tij, ata q e kan dmtuar?
    Kush sht m shum njeri, m shum human?
    Kjo sht pyetja e duhur q ju si jobesimtar duhet t'ia bni vetes.
    A nuk sht pr shmbull, m e denj pr njeriun mnyra e prjetimit t seksualitetit n nj familje monogame, me nj dashuri t pakushtzuar martesore?
    Kto jan pyetjet e duhura, jo nga vijn!
    Dhe pastaj kto mrekulli t kryera nga duart e tij...
    "A nuk sht ky marangozi?"
    Gjithmon ky djal
    Le tju plqejn apo jo, ai sht nj marangoz q ndryshoi botn!
    Vm re, nuk therrasin me emr, e identifikojn me profesionin e tij q nuk sht nj profesion i vlersuar... pr far arsye?
    Pr shkak se n Izrael do familje minimalisht e pasur kishte arat e veta dhe ata q kryenin kto profesione ishin ata q nuk kishin tok t mjaftueshme pr t'u siguruar jetesn; puna q bnin marangozt ishte ajo q do familje e bnte vet n kohn e pushimit.
    Nse kishte nj der, nj dritar, nj parmend pr t rregulluar, i rregullonin, nuk e thrrisnin marangozin.
    Marangozi ishte profesioni i atyre q nuk kishin nj siprfaqe toke t aft pr t plotsuar nevojat e tyre familjare.
    Kjo sht prpjekja e prhershme pr t banalizuar propozimin q bhet... ai nuk sht rabin, nuk sht antar i klerit, nuk sht skrib, nuk sht udhheqs i sinagogs, nuk i prket nj elite... sht marangoz, dikush q vlen pak.
    Kjo nuk sht ajo q sht e rndsishme, e rndsishme sht ajo q ai thot dhe far bn, kjo duhet t shqyrtohet!
    M duket se arsyetojn sot n t njjtn mnyr ata q refuzojn Jezusin dhe Ungjillin e tij: Krishti, kush sht ky? Ka ekzistuar me t vrtet? Ka fituar ndoshta nj mim Nobel? Dhe nuk prballen m jetn e tij dhe me msazhin e tij. Dhe me historin e vrtet t mbretris s tij. Pikrisht pr kt shpesh here krkohen justifikime t pamjaftueshme: priftrinjt shembullor jan shum pak, papt e rilindjes ishin t korruptuar, pastaj kryqzatat, inkuizicioni... por far lidhje kan t gjitha kto, me personin e Jezusit dhe me msazhin e tij? Jan justifikime pr t mos u prballur me propozimin e Ungjillit, sht me Ungjillin q duhet t prballesh me veten dhe jo me priftrinjt.
    "Ky njeri, i biri i Maris". Kjo sht nj fyerje! Sepse djali nuk identifikohet kurr me nnn e tij, por gjithmon me t atin; djali i babait t tij, kurr i nns s tij. Kur prmendet nna, sht nj mnyr pr t thn se sht nj atsi e dyshimt, e pasigurt, prandaj sht fyese.
    Pastaj prmendin vllezrit: sht vlla i Jakobit, t Joses, t Juds, t Simonit.
    Ne nuk e dim se far shkalle farefisnie kishte midis Jezusit dhe ktyre vllezrve dhe motrave, por emrat jan shum t rndsishm, t gjith jan emra shum tradicional hebrenj, familja e Jezusit ishte e gjitha tradicionaliste, aq sa n kapitullin 7 t Ungjilli sipas Gjonit, thuhet se as vllezrit e tij nuk i kishin dhn mbshtetjen e tyre.
    Ja kundrshtimi i banorve t Nazaretit kur prmendin emrat e vllezrve!
    Familja jote sht tradicionale, far je duke krijuar?
    Si mund t t besojm nse nuk t besojn as antart e familjes tnde?
    Dhe ata u skandalizuan prej Tij.
    sht paradoksale, por Jezusi bhet skandal pr besimin e tyre. Ka nj form besimi jo t vrtet q sht mir q t jet skandalizuar, sht nj form besimi e pranishme edhe tek t krishtert e sotm q duhet t jen t skandalizuar nga risia e ungjillit.
    T ahstuquajtur t krishter q praktikojn disa forma tradicionale t besimit, mirsisht skandalizohen kur kuptojn risin e Ungjillit.
    Le t dgjojm tani prgjigjen nga Jezusi:
    Jezusi u tha atyre: "Profeti nuk prbuzet vese n atdheun e tij, n t afrmit e tij dhe n shtpin e tij". Dhe atje ai nuk mundi t bnte asnj mrekulli, por vetm vuri duart mbi disa t smur dhe i shroi. Dhe ai u mrekullua nga mosbesimi i tyre.
    Jezusi shkoi npr fshatrat prreth, duke msuar. Jezusi kishte mbrritur n Nazaret me t 12-t me shum shpresa, me nj prirje t shklqyer... prfundimi i udhtimit t tij sht shum i hidhur, thot ai, duke cituar nj fjal t urt:
    "Profeti nuk prbuzet vese n atdheun e tij, n t afrmit e tij dhe n shtpin e tij".
    Ekziston gjithashtu nj kujtes e ngjashme n fillim t Ungjillit sipas Gjonit:
    "Erdhi ndr t vett, e t tijt nuk e pranuan (Gj. 1, 11).
    Njerzit, t cilt ishin prgatitur pr t pritur Mesian, nuk e pranuan at, thot ungjilltari Gjon.

    N Kafarnaum, Jezusi ishte prfshir n konflikte dramatike me utoritetin fetar. Ai kishte sulmuar formalizmat e skribve dhe farisenjve, kishte denoncuar hipokrizin, ngurtsin e zemrs s tyre, por Ai kurr nuk kishte pasur probleme me njerzit e thjesht; ktu prkundrazi Jezusi ka nj prvoj shum t dhimbshme: jan fshatart e qytetit t tij ata q nuk e kuptojn at, ata q e refuzojn.
    N fakt, nuk ka asnj aludim pr pranin e udhheqsve fetar, si ndodhi n Kafarnaum, ktu sht populli i thjesht q nuk e pranon risin e Ungjillit, sht mentaliteti i qytetit t vogl q pret gjra t mdha nga njerzit q vijn nga jasht; njerzit e largt, vendet e largta ushtrojn gjithmon nj magji t veant, ata jan magjepss.
    Mendoni vetm pr yjet e kohs son, t gjith yjet... e politiks, e sportit, e argtimit: duken njerz t paarritshm, t jashtzakonshm, t mdhenj, t pasur, t rndsishm; ata jan mite deri kurr do t rrin larg, por kur afrohen, zbulohen t gjitha kufijt e tyre dhe m pas e gjith ajo atmosfer e shenjtris dhe e misterit zhduket shpejt.
    Jezusi, n vend ku u rrit, nuk ishte n gjendje t bnte ndonj mrekulli, por vetm vuri duart mbi disa t smur dhe i shroi.
    sht besimi n Ungjill q bn mrekulli, jo njerzit e famshm q vijn nga jasht; mrekullia, udia sht Ungjilli: kur mirpritet dhe mishrohet, ndodhin edhe mrekullit.
    Aty ku Ungjilli sht i mirpritur, lind nj bot ku mbretrojn dashuria, gzimi, paqja, butsia, vetkontrolli, shrbimi i lir dhe i prulur ndaj vllait, madje edhe ndaj armikut q t ka br keq jan mrekullit q krijon Ungjilli!
    Nse Krishti dhe Ungjilli i tij refuzohen, asgj nuk ndodh, bota, shoqria, familjet vazhdojn me mosmarrveshjet dhe luftrat e tyre.
    "Dhe ai u mrekullua me mosbesimin e tyre".
    N Ungjij, folja aumazein q ktu prkthehet pr t'u mrekulluar ose pr t'u habitur, shfaqet 30 her dhe dy her i referohet Jezusit.
    Jezusi habitet dy her n Ungjijt:
    Njra her ktu n Nazaret: Jezusi sht i habitur pr mungesn e besimit t bashkfshatarve t tij.
    Si munden kta njerz t Nazaretit, q jan t mir, t mos e mirpresin lajmin e bukur t Ungjillit q un shpall?, duhet t ket menduar Jezusi.
    sht e njjta udi q prjetojn t gjith t krishtert q besojn n Ungjill me t vrtet, sepse e kan kuptuar bukurin e mesazhit t Jezusit dhe habiten q njerzit nuk e mirpresin at.
    Edhe ne e prjetojm kt udi sot.
    Hera e dyt q Jezusi habitet, sht kur e pa besimin e centurionit, nj pagan.
    Edhe ne mund t habitemi sot, dhe me t vrtet habitemi, kur Ungjilli pranohet nga dikush q nuk do t prisnim kurr t'i prmbahej propozimit t Mjeshtrit.
    Prandaj, udhtimi q bri Jezusi nga Kafarnaumi n Nazaret prfundon me dshtim.
    far do t prisnim?
    Se Jezusi do t'i linte t binin kraht, sic ndodh shum her edhe sot kur ka ndonj keqkuptim, ndonj mosmarrveshje mes nj katekisti dhe famullitarit t tij, ndonjher dikush braktis do gj... Jezusi nuk la t binin kraht e tij, Jezusi nuk dekurajohet dhe lexojm n Ungjillin e sotm:
    Kshtu doli e msonte npr fshatra prreth (Mk. 6, 6).
    Jezusi shkoi npr fshatrat prreth, duke vazhduar t shpall mesazhin ungjillor.
    Ndryshuar pr her t fundit nga ninoenina : 04-07-2024 m 11:17

  20. #600
    i/e regjistruar
    Antarsuar
    19-06-2020
    Postime
    1,530
    Postimet n Bllog
    3

    Pr: Prgatitja e liturgjis s festave t urdhruara. Komente postohen disa dit prpara festave.

    F.A.: E DIELA XlV ORD. VITI B: TRE LEXIME.

    PRGATITJA E LITURGJIS

    E DIELA XlV ORD. VITI B

    M 7-7-2024


    RREZIKU PR T QEN T PASTREH.


    Politikani i aft i menaxhon gjithmon me kujdes marrdhniet me Institucione fetare: nuk i lufton ata, por i lurton, prpiqet t’i bj aleat, sepse e di q subjekti fetar sht m i besueshm dhe gjithashtu m i devotshmi, nse mundet, i bindur se mbshtetja e rendit t vendosur sht e barabart me promovimin e mbretris s Perndis.
    Ata n pushtet kundrshtojn at q prmbys ekuilibrin e shoqris apo institucionit; ai arrin objektivin e tij kur bn q njerzit t kuptojn iden se ekziston nj ekuacion midis asaj q ne normalisht mendojm dhe mesazhit ungjillor, midis parimeve t diktuara nga morali aktual dhe vlerave t predikuara nga Krishti, midis lumturive t bots dhe atyre t malit.
    sht nj strategji dinake n t ciln, shpesh me mirbesim, prfshihen shum t krishter, por q on n nj shtrembrim t ungjillit. Ndonjher hierarkit kishtare, madje edhe populli, prshtaten me t, por asnjher profeti, i cili sipas kushtetuts nuk sht nj person i shqetsuar dhe i paknaqur, por ai q ka pranuar dhe asimiluar mendimet e Zotit, dhe pr kt arsye ai refuzon t vendos vuln e Zotit n planet e njeriut dhe denoncon strukturat e shnuara nga mkati. Fjalt e tij bezdisin, ngjallin acarim dhe fati q e pret mund t jet vetm keqkuptim dhe refuzim.
    I ndodhi Jeremis, t krcnuar nga bashkfshatart e tij, t cilt i thon profetit: "Mos profetizo n emr t Zotit, prndryshe do t vdessh nga dora jon!” (Jr 11,21) dhe edhe Zoti e paralajmroi mbi qllimet e tyre:
    " Deri edhe vllezrit e tu
    edhe shtpia e babait tnd,
    jan me zhibla kundrejt teje,
    edhe ata t shajn pas shpine me sa munden.
    Mos u beso
    kur t flasin fjal t bukura!” (Jr 12:6).

    Muhamedit i ndodhi kur, n Mek, ai donte t'i shkundte bashkqytetart e tij nga indiferenca fetare, nga lidhja nga padrejtsia sociale.
    Kjo ndodhi edhe me Jezusin n Nazaret.
    Pr t prvetsuar mesazhin, ne do t prsrisim:
    "Vetm nse largohem nga shtpia e ndrtuar nga njerzit, mund t takoj Zotin".


    LEXIMI I PAR: Ez 2,2-5.

    M tha: “Biri i njeriut, ngrihu se dua t t flas!” 2 Si tha kshtu, nj shpirt hyri n mua, m ngriti n kmb dhe e dgjova at q po fliste me mua.
    3 Ai m tha: “Biri i njeriut, un po t drgoj te bijt e Izraelit, te nj popull kryengritsish q kan uar kok kundr meje. Ata dhe etrit e tyre kan mkatuar kundr meje deri n ditn e sotme. 4 Njerzit, te t cilt po t drgoj, jan kokfort e zemrgur. Ti thuaju: Kshtu thot Zoti Hyj! 5 Dgjuan ose s’dgjuan ‑ sepse jan pjell e keqe ‑ megjithat le ta din se n mesin e tyre sht profeti!”.


    LECTIO DIVINA – MEDITIM – LUTJE.

    Ezekieli duhet t ket qen rreth tridhjet vje kur, n vitin 597 p.e.s., u internua n Babiloni s bashku me mbretin e fundit t dinastis s Davidit dhe njerzit e aft pr pun, marangozt, farktart dhe njerzit e arsimuar. Pasi pushtoi Jeruzalemin, Nabukodonozori kishte ln vetm t varfrit n vend, ai kishte marr t gjith t tjert me vete (2 Mbr. 24).
    Tek kta t mrguar, katr vjet m von, Ezekieli u drgua nga Perndia pr t shpallur nj mesazh t ashpr dhe t padshiruar. Ata dshironin nj kthim t menjhershm n tokn e etrve t tyre dhe profeti u ngarkua t zhdukte kto iluzione dhe t'i bindte ata t organizonin jetn e tyre n nj tok t huaj. Nga Jerusalemi, Jeremia i nxiti gjithashtu:
    “5 Ndrtoni shtpi dhe banoni n to; mbillni kopshte e hani frutat e tyre; 6 martohuni e lindni djem e vajza; merruni djemve tuaj gra, martojini vajzat tuaja, e t lindin bij e bija e shtohuni atje e mos u paksoni! 7 Krkojeni t mirn e vendit ku ju kam tretur e luteni Zotin pr t, sepse n mirqenien e tij qndron edhe e mira juaj” (Jr 29,5-7).
    Drgimi i nj profeti sht shenj se Zoti, si nj baba, vazhdon ta doj dhe t kujdeset pr popullin e vet. Ai nuk e braktis at dhe, edhe kur mkaton dhe sht prgjegjs pr fatkeqsin e tij, nuk e l t humbas fjaln e tij t shptimit.
    N fragmentin e sotm kemi nj nga prshkrimet m t mira t thirrjes dhe misionit profetik.
    Ndrsa sht i shtrir n tok, Ezekieli dgjon nj z q e urdhron:
    "1 Ai m tha: “Biri i njeriut, haje ’t sht vn prpara! Haje kt rrotull dhe nisu e folu bijve t Izraelit!” (Ez. 3,1). Ai ndjen menjher nj frym, nj forc t re dhe misterioze q e deprton dhe e ngre n kmb. Zri vazhdon:
    “ 2 Un e hapa gojn, ai m bri ta ha rrotulln 3 e m tha: “Biri i njeriut, ushqehu dhe ngihu me kt vllim q un po ta jap”. Un e hngra dhe pr gojn time qe i mbl si mjalti.
    4 Ather m tha: “Biri i njeriut, shko te shtpia e Izraelit dhe thuaju fjalt e mia. Bir njeriu, t drgoj te izraelitt… " (v. 2-4).
    7 Por shtpia e Izraelit nuk do t t dgjoj, sepse nuk duan t m dgjojn mua, sepse mbar shtpia e Izraelit sht kokfort e zemrgur. 8 Shko: un po e bj fytyrn tnde m t fort se fytyrn e tyre e ballin tnd m t ngurt se ballin e tyre; 9 porsi diamant, m t fort se gurgacn po e bj fytyrn tnde: mos i druaj as mos ia ki frikn fytyrs s tyre, sepse jan shtpi mkatarsh!” (v. 2-4.7-9).
    Biri i njeriut sht nj shprehje hebraike q do t thot thjesht njeri, qenie e brisht, i vdekshm, i zakonshm. Ezekieli ishte i biri i Bus, nj prift i tempullit t Jerusalemit dhe ishte krenar q i prkiste nj shtpie fisnike; Zoti i drejtohet duke e quajtur me nj emr t ri, bir njeriu, pr t'i kujtuar gjendjen e tij t prulur, t lidhur me tokn.

    Profeti nuk sht nj engjll, ai nuk sht nj personazh i pajisur me aftsi dhe fuqi misterioze, por nj njeri i thjesht, me t gjitha defektet, dobsit, madje edhe kufizimet psikike dhe mendore nga t cilat asnj i vdekshm nuk prjashtohet. Ezekieli kishte nj ndjeshmri t veant: ai alternonte momentet e ekzaltimit me momentet e dshprimit, ai ishte i prirur ndaj depresionit dhe shpesh mbyllej n heshtje t zgjatur. Pas thirrjes s Zotit - thot ai vet –
    "15 Dhe ia beha ndr t mrguarit, n Telabib, ndr ata q banonin bri lumit Kobar, zura vend atje ku ata banonin, ndenja mes tyre atje pr shtat dit porsi i shituar zanash” (Ez.3,15).
    Ai qndroi shtat dit si i shtangur mes t dbuarve" (Ez 3,15).
    Ai foli mir, po, dhe njerzit dyndeshin pr ta dgjuar, sepse fjalt e tij ishin si nj kng dashurie:
    "30 “Biri i njeriut, bijt e popullit tnd flasin pr ty prbri muresh e n dyer t shtpive e i thon njri‑tjetrit: ‘Ejani e dgjoni ’fjal vjen prej Zotit!’ 31 E vijn te ti si n kuvendin e dheut. Ulen para teje e i dgjojn fjalt e tua, por nuk i zbatojn: bjn gjasme u plqejn, por zemra e tyre jepet pas dobis s pandershme. 32 Je br pr ta si kng dashurie, q kndohet me z t kndshm e shoqrohet me muzik t mbl: i dgjojn fjalt e tua, por nuk i zbatojn” (Ez 33,32).
    Zri sht i bukur - than - dhe shoqrimi muzikor sht i kndshm.
    Megjithat, nuk jan cilsit e jashtzakonshme q i japin profetit autoritetin pr t folur n emr t Zotit, por fakti q sht i thirrur, q ka marr nj thirrje.
    I zgjedhur nga Zoti, Ezekielit i sht besuar nj mision. Atij nuk i krkohet t parashikoj nj t ardhme t largt dhe t mjegullt, t bj mrekulli dhe gjeste t jashtzakonshme, por t kryej nj shrbim: t'u transmetoj fjaln e Zotit t dbuarve n Babiloni.
    T gjith popujt kan njohur forma dhe teknika t hamendjes; ata u mbshtetn te falltart, astrologt dhe nekromancert pr t msuar sekretet dhe planet e perndive. Sibilat q flisnin orakujt ishin t zakonshme n t gjith Mesdheun, zakonisht t lidhura me shkmbinj dhe burime t shenjt. Izraeli shpejt i hodhi posht kto zvendsues t profetve, sepse kuptoi se i vetmi mjet i zgjedhur nga Perndia pr t komunikuar me njerzit sht profeti, njeriu i aft pr t kapur mendimet dhe vullnetin e Zotit dhe pr t'ua transmetuar ato besnikrisht vllezrve t tij.
    Me arsye, profett zakonisht e prezantojn mesazhin e tyre me formuln solemne: “Kshtu thot Zoti...” (v. 4), sepse jan t vetdijshm se ajo q raportojn nuk u prket atyre, por Zotit.
    Tek kush sht drguar Ezekieli? Pr popullin e tij, pr "nj grup rebelsh" (v. 5). T dbuarit n Babiloni nuk ishin m mkatar se t tjert, ata vetm e lejuan veten t joshen nga ata q ushqenin shpresa t kota, nga ata q propozonin zgjedhje t lehta dhe magjepsse, por q nuk uan n jet.
    sht fati i t gjith profetve: ata shqetsojn ndrgjegjen, bjn bezdi, sugjerojn zgjedhje sfiduese dhe, pr kt arsye, ata refuzohen.
    Ata nuk duhet t dekurajohen nga kjo.
    “5 Dgjuan ose s’dgjuan ‑ sepse jan pjell e keqe ‑ megjithat le ta din se n mesin e tyre sht profeti!” (v. 5).
    Pavarsisht nse dgjojn apo jo… ata t paktn do ta din se nj profet sht mes tyre, i deklaron Perndia Ezekielit. Edhe nse, n dukje, misioni i ktij profeti ishte i dshtuar, ai gjithsesi arriti nj objektiv: ai zbuloi kujdesin e Zotit pr popullin e tij, tregoi se Zoti nuk e harron kurr dhe se as mkati m i madh nuk mund ta bj at t prish aleancn q ai kishte vendosur me njeri.


    LEXIMI I DYT: 2 Kor. 12,7-10.

    7 Dhe q, t mos m rritet mendja pr shkak t lartsis s zbulesave, m’u dha n trup nj ferr ‑ engjlli i djallit ‑ pr t m rrahur q t mos krenohem. 8 Pr kt gj tri her iu luta Zotit t largohet prej meje. 9 Por Ai m’u prgjigj: “T mjafton hiri im, sepse fuqia prsoset n ligshti.” Pr kt arsye me knaqsi do t krenohem edhe m tepr me ligshtit e mia q t banoj n mua fuqia e Krishtit.
    10 Prandaj knaqem n ligshti, n sharje, n vshtirsi, n salvime e ngushtica q m bhen pr shkak t Krishtit! Sepse, kur jam i ligsht ‑ ather jam i fort.


    LECTIO DIVINA- MEDITIM – LUTJE.


    Leximi I dyt t liturgjis s sotme sht marr nga nj letr polemike n t ciln Pali, pr t treguar se ai nuk sht inferior ndaj atyre n komunitetin e Korintit q prpiqen ta shpifin at, rendit sakrificat e duruara pr kauzn e ungjillit (2 Kor 11,22-29) dhe prvojat pak a shum t jashtzakonshme q ka jetuar. Ai pretendon se ka pasur zbulesa t veanta nga Zoti, se ka dgjuar fjal t patregueshme q njeriu nuk lejohet t'i thot: “3 Dhe e di se ky njeri ‑ a ishte n trup, a ishte jasht trupit, nuk e di ‑ e di Hyji ‑ 4 ka qen ngritur n parajs dhe ka dgjuar fjal t patregueshme, t cilat njeriu nuk guxon t’i prsrit. 5 Pr at njeri t till do t krenohem e jo pr vetvete nuk do t lvdohem, prve me ligshti (t mia)” (2 Kor. 12,4).
    Sigurisht q nuk ishte nj vizion, por rrmbimi i tij n botn e Zotit, nj moment intimiteti me Zotin, nj ekstaz n t ciln ai perceptonte t vrtetat sublime.
    Ai mund t mburrej, prball kundrshtarve t tij, me kto prvoja t jashtzakonshme, por nuk e bn. Mburrja e tij sht dika tjetr, jan dobsit, fatkeqsit, ankthi, sepse Zoti zakonisht i zbaton ndrhyrjet e tij shptuese duke prdorur instrumente t pavlera.
    N kt fragment ai prmend nj vshtirsi q e bn t vuaj dhe e poshtron. Ky sht nj mundim shum i dhimbshm, i krahasueshm me nj gjemb t ngulur n mish, me nj lajmtar t Satanit t ngarkuar ta godas me shuplak, n mnyr q ai t mos fryhet nga krenaria:
    “7 Dhe q, t mos m rritet mendja pr shkak t lartsis s zbulesave, m’u dha n trup nj ferr ‑ engjlli i djallit ‑ pr t m rrahur q t mos krenohem. 8 Pr kt gj tri her iu luta Zotit t largohet prej meje. 9 Por Ai m’u prgjigj: “T mjafton hiri im, sepse fuqia prsoset n ligshti.” Pr kt arsye me knaqsi do t krenohem edhe m tepr me ligshtit e mia q t banoj n mua fuqia e Krishtit” (v. 7-9).
    Shum faqe jan shkruar n prpjekje pr t shpjeguar kuptimin e ktij "gjembi n mish". Shumica e studiuesve biblik besojn se Pali i referohet nj smundjeje sepse, duke u shkruar galatasve, ai prmend nj smundje t rnd q e preku at dhe q mund t kishte ngjallur neveri tek ata q iu afruan:
    “13 Ju e dini se me rastin e nj smundjeje t trupit tim pr hern e par ju kam kumtuar Ungjillin; 14 dhe trazimin q jua bri trupi im i smur nuk e prbuzt dhe nuk treguat paknaqsi, por, prkundrazi, m pranuat porsi engjllin e Hyjit, porsi Jezu Krishtin” (Gal. 4,13-14).
    Por ka mundsi q ky "gjemb" t tregoj nj vuajtje tjetr, m intime: armiqsin ndaj tij nga ana e antarve t popullit t tij, t cilt n Letrn drejtuar Romakve i quan "vllezrit dhe t afrmit e tij sipas mishit" (Rm. 9,3). N do qytet ku ai shkoi pr t shpallur ungjillin, ata gjithmon vendosnin pengesa n rrugn e predikimit t tij. Disa her, n shkrimet e tij, ai pranoi vshtirsin e tij pr t prballuar nj kundrshtim t till dhe u tundua t dekurajohej.
    Me kmbngulje iu lut Zotit q t lirohej nga ky gjemb, por Zoti nuk ia hoqi at, nuk e zgjidhi mrekullisht vshtirsin, por i dha forc pr ta kaprcyer at (v. 9). Zoti zakonisht nuk i liron profett e tij nga dobsit q lidhen me gjendjen njerzore, nga smundjet, nga lodhja, nga defektet; ai dshiron q fuqia e tij t manifestohet prmes dobsis s instrumenteve.


    UNGJILLI: Mk. 6,1-6.

    1 Jezusi u nis prej andej e shkoi n vendin ku u rrit.E prcolln edhe nxnsit e tij. 2 Kur erdhi e shtuna, filloi t msoj n sinagog. Shumica e dgjuesve uditeshin e thoshin:
    “Nga i vijn ktij kto? ’sht kjo dije q iu dhurua? Po kto mrekulli t mdha q bhen nga duart e tij? 3 Po a nuk sht ky zdrukthtar, i biri i Maris, vllai i Jakobit, i Jozetit, i Juds, i Simonit? Po a nuk jan ktu ndr ne motrat e tij?” Kshtu u b pr ta arsye e mosbesimit n t. 4 Jezusi u tha: “Profeti ndahet pa nder vetm n vendin e vet, n farefisin e vet dhe n shtpin e vet”. 5 Dhe nuk mundi t bj aty asnj mrekulli, prve se shroi disa t smur duke vn mbi ta duart. 6 E uditej pr mosbesimin e tyre.


    LECTIO DIVINA – MEDITIM – LUTJE.


    Detaje t ndryshme t ktij pasazhi nuk jan menjher t qarta.
    Banort e Nazaretit habiten me mrekullit e kryera nga Jezusi (v. 2), por menjher m pas mbeten t “skandalizuar” (v. 3). Si mund t pajtohen dy reagimet n dukje kontradiktore? T skandalizosh nuk do t thot t provokosh disidenc banale, por t jesh n mosmarrveshje totale. Fshatart u tronditn nga fjalt e tij deri n at pik sa e konsideronin si nj penges t pakaprcyeshme, nj penges serioze pr besimin e tyre. Prandaj ai duhet t ket thn ose br dika veanrisht provokuese.
    Nuk sht e qart pse ai nuk sht n gjendje t bj mrekulli pr shkak t mungess s besimit t tyre (v. 5) dhe habitja e tij pr mosbesimin e bashkfshatarve t tij sht gjithashtu befasuese. Ai sapo ka deklaruar se “nj profet prbuzet vetm n vendin e tij, n t afrmit e tij dhe n shtpin e tij” (v. 4), prandaj refuzimi i tyre nuk duhet t jet i uditshm pr t.
    Theksojm nj detaj t fundit: Jezusi n Kafarnaum u prfshi n konflikte dramatike me autoritetet politike dhe fetare, sulmoi formalizmat e skribve dhe farisenjve, denoncoi hipokrizin dhe ngurtsin e tyre t zemrs, por kurr nuk pati probleme me njerzit e thjesht. Tani, megjithat, jan njerzit, jan fermert e vendit t tij q nuk e kuptojn dhe e refuzojn, n fakt nuk ka asnj aludim pr pranin e udhheqsve fetar. Si mund ta shpjegojm kt reagim t pazakont?
    Pasi kaloi disa muaj n Kafarnaum dhe vizitoi fshatrat e Galiles, duke predikuar ungjillin dhe duke u kujdesur pr t smurt, Jezusi kthehet n fshatin e tij t lindjes (v. 1).
    Pak koh m par, t afrmit e tij u prpoqn ta bindnin t kthehej n familje dhe t rifillonte punn e tij dinjitoze si marangoz, por ai nuk e pranoi propozimin e tyre. Duke par ata q e rrethonin pr ta dgjuar, ai thirri: “Ja nna ime dhe vllezrit e mi! Kushdo q bn vullnetin e Perndis sht vllai, motra dhe nna ime” (Mk 3,31-35).
    Tani, me iniciativn e tij, ai kthehet n Nazaret dhe nuk kthehet vetm, shoqrohet nga nj grup dishepujsh. Vizita e tij nuk sht nj vizit kortezie ndaj nns, vllezrve, motrave, miqve, por sht nj gjest me nj kuptim t qart pr ata q deri tani kan shoqruar zgjedhjet e tij t jets. Ai kthehet n Nazaret pr t'i paraqitur familjen e tij t re familjes s vjetr, t prbr nga ata q iu prgjigjn thirrjes s tij: ata lan rrjetat, babain n bark me djemt (Mk 1,16-20), dhe e ndoqen at prgjat rrugs q mori.
    Keqkuptimi ndaj tij nuk shfaqet menjher pas mbrritjes s tij. Nga historia e Markos duket se ai kalon disa dit me familjen e tij, pa incidente. Mospajtimi shprthen vetm: "kur t vij e shtuna, ai fillon t msoj n sinagog" (v. 2).
    Ky fakt duhet theksuar, sepse sht domethns. Pr sa koh q ai qndron i qet n shtpin ku sht rritur, pra pr sa koh q qndron brenda modeleve tradicionale t popullit t tij, pr sa koh q tregon se vlerson besimet fetare t transmetuara nga rabint dhe t prbashkta nga t gjith, askush nuk ka far t thot pr t. Problemet lindin sapo ai largohet nga shtpia dhe bn publike zgjedhjen e tij pr t krijuar nj shtpi t re, nj familje t re.
    Reagimi i bashkfshatarve t tij sht i dyfisht: nga njra an mahniten nga fjalt e tij dhe admirojn veprat q ai bn, nga ana tjetr i mundojn pyetjet e shumta.
    T edukuar n besimin e etrve t tyre, ata besojn n Zotin q ka br aleanc me popullin e tij dhe i rezervon bekimet e tij pr bijt e Abrahamit, pr ata q i prkasin shtpis s Izraelit dhe ulen n kmbt e rabinve pr t dgjuar ndaj Tevratit.
    Pr banort e Nazaretit, Jezusi prfaqson nj enigm t pazgjidhshme: ai u rrit, si ata, n nj familje me parime t forta fetare, i prket popullit t zgjedhur, asaj q 119 her n Bibl quhet Shtpia e Izraelit. Tani ai t jep prshtypjen se nuk sht m rehat n kt shtpi, duket se e konsideron shum t ngusht dhe dshiron ta hap pr t gjith.
    Me mesazhin dhe gjestet e tij, Jezusi ka thyer ekuilibrin, ai po rrnon shtpin n t ciln ata kan vendosur t gjitha shpresat. Ata ndihen t sfiduar, kuptojn, n fjalt e tij dhe n zgjedhjet e tij, ftesn pr t braktisur sigurin e ofruar nga feja e etrve t tyre, pr t prqafuar rreziqet e mbretris dhe pr t hyr n shtpin e tij, familjen e tij t re, t prbr nga dishepuj q kan besuar n t.
    Seria e pyetjeve t bra jan t justifikuara (v. 2-3). far garancie mund t ofroj "marangozi, i biri i Maris", i cili pr m shum se tridhjet vjet nuk ka br gj tjetr vese rregullimit t dyerve e t dritareve, ka ndrtuar shata e parmend. Dhe vllezrit e motrat i njohin t gjith? Nga vjen mesazhi q ai paraqet? Kush i jep atij forcn pr t br mrekulli?
    Megjithat, problemi q i intrigon m shum nuk ka t bj me prmbajtjen e msimit t tij, por me origjinn e ksaj doktrine t re. Ata nuk vn n dyshim mirsin e veprave t tij, por origjinn e tyre. Ata pyesin veten: a kryhen n emr t Zotit apo, si sugjeruan skribt q zbritn nga Jeruzalemi (Mk 3,22), vijn nga i ligu?
    Ata prfundojn: sht m mir t mos i besosh ktij njeriu q propozon risi t rrezikshme.
    Vini re se nuk e prmendin emrin, e identifikojn me profesionin q ushtronte dhe uditrisht me referimin pr nnn e tij, ndoshta pr t nnvizuar m tej opinionin e tyre negativ. Ata nuk e lidhin at me t atin, i cili n Izrael prfaqson lidhjen me traditn nga e cila u shkput. Ata nuk preferojn t rrezikojn, mbeten t kapur pas zakoneve dhe zakoneve t tyre t lashta, nuk duan t heqin dor nga shtpia e tyre e vjetr dhe siguria q ofron familja e tyre e lasht.
    Kshtu ndodh ndarja shum e dhimbshme, por e pashmangshme e Jezusit nga familja, fqinjt dhe miqt e tij.
    sht fati i t gjith profetve, t cilt prmohen vetm n atdheun e tyre, n t afrmit e tyre dhe n shtpin e tyre (v. 4).
    Qndrimi i banorve t Nazaretit prsritet edhe sot.
    Jezusi u paraqitet srish atyre q jan t bindur se e njohin dhe i prkasin familjes s tij dhe parashtron propozimin e tij. Ai krkon, si bri Zoti me Abrahamin, t lr gjithka q prfaqson shtpin, familjen dhe atdheun; na fton t rishqyrtojm besimet fetare, t asimiluara gjat fmijris dhe t pa eksploruara dhe evoluar m tej; krkon q t distancohemi nga parimet e moralit aktual, nga idealet dhe vlerat e propozuara nga shoqria n t ciln jetojm. Prgjigja q ai merr sht, n shumicn e rasteve, e njjta: s pari moskuptim, pastaj refuzim.
    Megjithat, ky mosbesim ka gjithmon pasoja dramatike. Jezusi sht reduktuar n impotenc, ai bhet i paaft pr t realizuar ato mrekulli q fjala dhe kontakti me personin e tij prodhojn kudo. Ai ofron shptimin e tij, por nuk mund ta imponoj at, sepse ai i do njerzit dhe dashuria e respekton lirin.
    Nse n botn e sotme nuk ndodhin ngjarje t mrekullueshme, nse kushtet e jetess nuk psojn transformime rrnjsore, nse nuk vendoset paqja, drejtsia dhe pajtimi midis popujve, arsyeja sht gjithmon e njjta: njerzit nuk kan guxim t'i japin besim t plot Krishtit dhe fjal s tij.
    Po, ka disa ndryshime t vogla, pasi n Nazaret Jezisi pati kujdesn pr disa t smur jo t rnd: dhe ndoshta ka pasur pak m shum lmosh dhe pak m pak fjal fyese, por mrekullit e mdha, shenjat befasuese t pranis s mbretris s Perndis n bot ato nuk mund t ndodhin atje ku besimi mungon ose mungon plotsisht.

Tema t Ngjashme

  1. Prgjigje: 1
    Postimi i Fundit: 11-02-2021, 09:44
  2. Zbukurimet E Festave *-*
    Nga alketi83 n forumin Albumi fotografik
    Prgjigje: 26
    Postimi i Fundit: 17-01-2011, 23:54
  3. Atmosfera e Festave!
    Nga Mina n forumin Tema shoqrore
    Prgjigje: 10
    Postimi i Fundit: 02-04-2004, 09:25
  4. Si te ruajme linjat pak dite para festave.
    Nga Mina n forumin Bukuri dhe estetik
    Prgjigje: 5
    Postimi i Fundit: 13-12-2002, 23:51

Regullat e Postimit

  • Ju nuk mund t hapni tema t reja.
  • Ju nuk mund t postoni n tema.
  • Ju nuk mund t bashkngjitni skedar.
  • Ju nuk mund t ndryshoni postimet tuaja.
  •