Close
Faqja 30 prej 30 FillimFillim ... 20282930
Duke shfaqur rezultatin 581 deri 588 prej 588
  1. #581
    i/e regjistruar
    Antarsuar
    19-06-2020
    Postime
    1,488
    Postimet n Bllog
    3

    Pr: Prgatitja e liturgjis s festave t urdhruara. Komente postohen disa dit prpara festave.

    F. A. E DIELA Xl ORD. VITI B.

    PRGATITJA E LITURGJIS

    E DIELA Xl ORD. VITI B.

    M 16 – 6 – 2024.


    UNGJILLI: Mk. 4, 26-34.


    26 Dhe vazhdoi: “Mbretria e Hyjit sht porsi kur njeriu e hedh farn n dhe. 27 Si t flej si t rrij zgjuar nat e dit, fara mbin, rritet ‑ pa ditur ai se si. 28 Toka vetvetiu qet bimn; m par krcyllin, pastaj kallirin e n fund kallirin plot kokrra. 29 E posa fryti piqet, i v draprin, sepse sht koha e korrjes”.
    30 Dhe thoshte: “Me ka ta krahasojm Mbretrin e Hyjit? Ose me far krahasimi ta paraqesim? 31 Ajo i prngjet kokrrs s sinapit q sht m e vogla ndr farra kur hidhet n dhe; 32 por, kur mbillet, rritet e bhet m e madhe se t gjitha perimet; lshon deg t mdha, aq sa zogjt e malit banojn nn hijen e saj”.
    33 Me shum shmblltyra si kto ua shpallte Fjaln, ashtu si ishin t zott ta kuptojn; 34 por pa shmblltyra atyre nuk u fliste asgj, kurse nxnsve ua shtjellonte vemas t gjitha.


    LECTIO DIVINA – MEDITIM – LUTJE.
    Sot do t dgjojm dy shmblltyra t Jezusit t vna n nj mjedis bujqsor n t ciln ai u rrit.
    E para sht nj xhevahir i muar, i cili na sht ruajtur nga Ungjilltari Marku, sepse nuk sht raportuar nga ungjilltart e tjer. Jezusi na tregoi nj shmblltyr tjetr, shmblltyrn e mbjellsit, q ne e dim shum mir, at t katr vendeve n t cilt bie fara e Fjals s Ungjillit: n kt shmblltyr t par Jezusi donte t paraqiste vshtirsit q has fara e fjals pr t'u mirpritur dhe pr t'u rrnjosur n zemra, dhe pr t prodhuar fryt. Ai kishte folur pr tre toka n t cilat fara nuk mund t prodhoj asgj, por tha se ka nj tok t katrta t mir q pr kt arsye jep shum fruta. Ai nuk po i referohej katr llojeve t njerzve, kshtu q ata q duken m pak t hapur, duhet t hidhen posht, sepse shpallja e fjals duhet t rezervohet pr ata q jan m t hapur. Nuk sht ky mesazhi.
    Jezusi donte t'i inkurajonte predikuesit duke thn: "Kini parasysh se shum nga fara q mbillni, do t humbasin, sepse n zemrat e do njeriu ka ato gjemba, ata gur, at tok t fort, n t ciln mesazhi nuk mund t deprtoj, por terreni i bukur sht i pranishm n do person, prandaj ju duhet ta shpallni mesazhin ungjillor me besim”. Por n kt shmblltyr t par, Jezusi u referohej mbi t gjitha atyre njerzve t pagzuar q kuptojn, n jetn e tyre, se ungjilli q ata dgjojn, prodhon shum pak dhe m pas ftesa ishte q t verifikohej pse ky Ungjill nuk po jepte rezultate t mdha dhe arsyeja ishte se terreni nuk ishte i prgatitur pr ta marr at.

    Nuk sht faji i fars, nuk sht faji i predikuesve. Jezusi tha: "Kontrolloni tokn, nse ka shum gjemba, shum gur, nse toka sht e fort, prpiquni ta punoni".
    Shmblltyra e sotme nuk u drejtohet atyre q e marrin Fjaln, por atyre q e shpallin at. Le t prpiqemi t kujtojm fjalimet q dgjojm shpesh nga priftrinjt, katekistt, prindrit, t cilt duan t ngulitin Mesazhin e Ungjillit n zemrat dhe mendjet e fmijve t tyre, pr t cilt ata dshmojn edhe me jetn e tyre, dhe m pas edhe nga t gjith t krishtert, veanrisht ata m t prkushtuarit, t cilt i referohen Ungjillit n kuadrin e puns s tyre profesionale ose n takime dhe me miqt. Kur ata paraqesin propozimet e tyre pr nj jet t krishter, gjykimet e tyre mbi realitetin politik, ata gjithashtu angazhohen pr t mishruar kt Ungjill, por kan prshtypje q ashkush nuk i dgjon.
    far fjalimesh kan t krishtert? Duke filluar nga priftrinjt: kta jan fjalime t njerzve t shkurajuar, t atyre q e ndjekin jetn e Kishs me pasion m t madh, t cilt mendojn se jan antar t gjall; mund t shohim vuajtjet n fytyrat e tyre kur dgjojn t dhnat e pamshirshme t raportuara n gazeta, qindra kisha n Evrop t mbyllura ose t dekonkretuara, t shndrruara n librari, muze, dyqane ose thjesht t lna n nj gjendje t braktisur. Le t mendojm pr Holandn, ku katedralja e mrekullueshme t Utrehtit, e cila nuk sht m e nevojshme, u shit me mimin simbolik t nj euro muzeumit aty pran.
    Epo, njerzit, t krishtert m t prkushtuar vuajn kur ndjejn kt realitet kishtar: braktisjen e praktiks fetare dhe m pas propozimet e jets q na rrethojn, t cilat joshin veanrisht brezat e rinj dhe kto propozime pr jet nuk jan ato t ungjillit, jan t tjera. Deri para disa dekadash, shoqria jon nuk mund t kuptohej pa iu referuar Zotit dhe vlerave t predikuara nga krishterimi. Sot ne mund ta kuptojm shum mir botn, shoqrin pa prmendur Zotin, sot njeriu nuk kuptohet nse nuk u referohemi paras, knaqsis, argtimit.
    Bota laike gzohet pr kt situat dhe vazhdon t na prsris neve t krishterve se tani e kemi kaluar ditn dhe se duhet t dorzohemi pr t'u zhdukur. N kt kontekst, dekurajimi mund t shihet n fytyrat e priftrinjve, katekistve dhe prindrve t krishter; nuk e thon, por mendojn se sht m mir t jepet dorheqja. Pse duhet t vazhdohet shpallja e Ungjillit pr ata njerz q nuk jan t interesuar, ose m sakt jan t interesuar pr dika krejtsisht t ndryshme? A ka Jezusi ndonj gj pr t'u thn ktyre dishepujve t shkurajuar? Pyetjeve tona ai sot u prgjigjet me nj shmblltyr t par, pikrisht ktyre pyetjeve q prmenda. Le t dgjojm pjesn e par t ksaj shmblltyre, at n t ciln nj fermer sht n pun.
    sht shum e shkurtr.
    Jezusi tha: “Mbretria e Hyjit sht porsi kur njeriu e hedh farn n dhe […]”.
    Jezusi po ia shpjegon turms Mbretrin e Perndis. E dime, me fjalt “Mbretria e Hyjit” nuk nnkuptohet ktu parajsa, ose nj bot tjetr. sht pikrisht n kt bot ku jetojm ne sot q Jezusi dshiron t vendos Mbretrin e tij, t ciln e filloi me personin e tij, me mesazhin e tij; ktu ai dshiron t filloj nj shoqri alternative dhe vrtet humane.
    Ather, natyrisht, kjo Mbretri e Perndis do t realizohet plotsisht n shtpin e Atit.

    "Mbretria e Perndis sht si nj njeri q hedh farn n tok" (v. 26). Por kush sht ky mbjells? sht ai, Jezusi dhe pas tij vijn dishepujt, q thirren pr t'i dhn vazhdimsi misionit t tij: ata duhet t hedhin kt far, q sht mesazhi ungjillor.
    Dhe vrejm se nuk thuhet se njeriu mbjell farn, por thuhet se q “hedh farn” q do t thot se po hedh farn me dor gjersisht, ku bie bie, e hedh me bollk. Do t thot se mesazhi ungjillor do t'u shpallet t gjithve, ai nuk sht i rezervuar pr asknd n veanti, sepse t gjith njerzit duhet t ken mundsi t prfitojn nga ky propozim.
    Dishepujt e Krishtit duhet t shpallin Ungjillin pr t gjith njerzit, pr cilindo popull, pr fardo kulture, pr fardo feje q ata i prkasin: kjo Fjal e Shptimit duhet t shpallet gjithkund!
    Dhe ku bie kjo far? Jezusi e zgjodhi mir imazhin q prdor, sepse dgjuesit e tij e njohin vendin e tyre. Tokat n t gjith Izraelin jan plot me gur, aq sa rabint thoshin se Zoti, kur krijoi botn, kishte katr masa gur, dhe tre u prdorn pr Izraelin. Dhe n fakt do metr fush duhet pushtuar duke hequr gurt q m pas prdoren pr t ndrtuar ato mure prej guri t that q shnojn kufirin dhe mbrojn nga kafsht e egra, t cilat shkatrrojn t mbjellat: derrat e egr, dhelprat...
    Dhe pastaj ka, prtej gurve, shum shkurre, degza, gjemba, barrat e kqija... dhe pastaj n Izrael ka shum diell dhe pak shi, dhe kshtu mbjellja n kt lloj toke pr fermert sht nj akt besimi: besimi n forcn e fars, e cila ka forcn e jets, e cila u reziston t gjitha vshtirsive dhe n fund mbin, por sht edhe besim n dhe, sepse pavarsisht nga t gjitha pengesat q natyra dhe agjentt e jashtm i vendos rrugs, n fund fermeri sht i sigurt se ajo tok do t jap fryte.
    E njjta gj ndodh, thot Jezusi, me shpalljen e Fjals: sht nj akt besimi nga ana e predikuesit; besimi n forcn jetsore t ksaj fjale, e cila sht e aft t jap fryte t jashtzakonshme, t ndryshoj zemrat e njerzve, t krijoj nj bot t re. Dhe sht besimi, jo vetm te forca e fars ungjillore, por besimi te njeriu q sht shruar, q sht br pikrisht pr ta mirpritur kt fjal dhe sht nj besim q duhet kultivuar. Pr far arsye?
    far sheh mbjellsi i Ungjillit? far sheh prifti pas predikimit, prifti q e prgatiti me kujdes t dieln a mendon gjithashtu se i doli mir? far fryti sheh pasi e hedh kt far n ar? Kur, te dera e kishs i dgjon njerzit q ende mendojn si m par, sikur t mos e kishin dgjuar predikimin? Ata besimtart e ln veten t ndikohen nga arsyetimi i t gjithve, fillojn t bjn srish t njjtat fjalime t vjetra dhe ende arsyetojn duke folur pr banalitete.
    far sheh katekisti, i cili me prkushtim preks e kalon gjith pasditen e s shtuns n famulli? far sheh ai? Fmijt largohen nga katekizmi, kthehen n futboll dhe fillojn t debatojn si m par, sikur t mos e kishin dgjuar msimin e katekizmit. Ata jan t interesuar pr modelin m t fundit t iPad-it, pr lojrat elektronike dhe ndajn do rekord q kan arritur t vendosin.
    far sheh nna, e cila ka rrnjosur vlerat ungjillore n zemrn e t birit? Kur i mbush tetmbdhjet vje, nuk dshiron m t shkoj n kish.
    Pra, ishte nj pun e kot, ajo e ktyre mbjellsve t Ungjillit. Kujdes nga gabimi: mos prisni t shihni rezultatin menjher.
    Ashtu si fara, edhe mesazhi ungjillor krkon koh pr t'u asimiluar dhe pr t dhn fryte.
    Mbjellsit e Fjals s Ungjillit duhet t ken durim, t kultivojn shpresn q sht siguria n vitalitetin e fars ungjillore.
    Edhe mbjellsi Jezusi duhej t kishte kt durim. Le t prpiqemi t mendojm pr at q ai pa tek dishepujt e tij t shkurajuar.
    U them shpesh prindrve dhe katekistve: “Ju keni mbjell, keni punuar shum, besoni tani n farn e Ungjillit. Nse ajo q keni shpallur, ishte nj ungjill autentik, jo mendjemprehtsi apo banalitet, djali juaj, studentt tuaj t katekizmit, nuk do ta heqin kurr qafe at, mund t kalojn dhjet, njzet vjet, por ajo far do t prfundoj duke mbir dhe ndoshta ju nuk do t jetoni mjaft pr t par rezultatet e puns suaj. Prandaj jini t sigurt: kto rezultate do t jen atje nj dit ose n nj tjetr, kur fara do t mbij”.
    "Tani," u them ndonjher prindrve, "duhet t pushoni, duhet t flini", si do t thot s shpejti shmblltyra.
    Mbjellsi e ka mbaruar punn, duhet t largohet mnjan. Tani ai nuk ka t bj m me t, sht fara q duhet t merret me tokn. Fars nuk duhet t'i msohet se far duhet t bj.
    Pra, le t dgjojm tani se far na thot Jezusi pr at q ndodh nn tok.
    “Si t flej si t rrij zgjuar nat e dit, fara mbin, rritet ‑ pa ditur ai se si. Toka vetvetiu qet bimn; m par krcyllin, pastaj kallirin e n fund kallirin plot kokrra. E posa fryti piqet, i v draprin, sepse sht koha e korrjes” (v.27-29).
    N pjesn e par t shmblltyrs pam se Jezusi e paraqiti punn e fermerit n mnyr shum t nxituar: "Hidhe farn".
    Tani shmblltyra, megjithat, vazhdon shum ngadal, sepse Jezusi dshiron t paraqes at q ndodh nn tok, kur fermeri nuk ka m asgj me t: "Fli ose rri zgjuar".
    Fermeri bn jetn e tij t qet, duke mos menduar m pr at q ndodh n tok, sepse ai nuk mund t bj m asgj pr kt, nuk varet m prej tij, ai as nuk e di se far po ndodh nn tok.
    sht pikrisht eksperienca q kam edhe un: mund t kem br nj konferenc n nj sall apo n streaming, dhe pastaj mund t kem shkuar t fle, nuk kam m asgj pr t br, tani sht fjala e Ungjillit q merret me zemrat e njerzve q e kan dgjuar. Un nuk kam m rndsi, m duhet vetm t fle i qet, duhet t largohem mnjan.
    Pastaj Jezusi e konsideron kohn q kalon: "natn ose ditn", pastaj kalojn ditt dhe nett, pastaj stint pasojn njra-tjetrn. Pas mbjelljes s vjeshts vjen dimri, ftohti, bora. Bujku rri n shtpi dhe pushon. Pastaj vjen pranvera, kur fara fillon t mbij, t rritet, ather fermeri mund t kundroj mrekullin e natyrs. “Toka vetvetiu qet bimn; m par krcyllin, pastaj kallirin e n fund kallirin plot kokrra”. Mund t shohim se si Jezusi ishte nj vzhgues i vmendshm i natyrs. Ktu, kjo shmblltyr jeton pikrisht n kt kontrast midis pasivitetit t bujkut, i cili pushon pas mbjelljes, dhe vitalitetit t fars, i cili lshon t gjith forcn e tij jetsore nga toka dhe jep fryt. sht ftesa e Jezusit pr sigurin se fara e Ungjillit, kur hidhet n tok, prfundon duke mbir dhe duke dhn fryt. N fakt, ne dgjojm prfundimin e shmblltyrs.

    Dhe kur fryti piqet, bujku vendos menjher dorn n drapr, sepse koha e t korrave ka ardhur.
    Fermeri ka durim, di t pres t piqet fruti. Kur fruti piqet, e v dorn te drapri, jo m par. Jetojm n nj bot gjithnj e m t prshpejtuar, ku duam t shohim menjher rezultatin, ku besojm vetm n at q mund t verifikohet; sot, prandaj planifikimi i shpejt dhe ndrhyrjet vendimtare jan norm, sepse ritmi i prodhimit sht i ngutshm.
    Kjo nxitim, ky padurim sht i kuptueshm tek ata q drejtojn nj kompani dhe kujdesen pr prodhimin, por ktu nuk jemi n kontekstin e prodhimit, por n kopntekstin t nj bote t dashuris, ku vendimet nuk mund t merren me nxitim, por duhet t merren me kujdes dhe lirisht.
    Ne e dim se shkndija e dashuris mund t godas e papritur si dashuria me shikim t pare. Ka dashuri me shikim t par edhe tek ata q dgjojn Ungjillin: ata entuziazm t menjhershm, q megjithat nuk zgjasin shum. Nxitimi nuk sht i Zotit, nuk sht i Krishtit dhe nuk duhet t jet i t krishterve, sepse nxitimi nuk favorizon zgjedhjet e lira, t menduara, t pjekura me urtsi.
    Ajo q Jezusi dshiron t kuptoj dishepulli q shpall Ungjillin e tij, sht se ai nuk duhet t jet me nxitim, ai nuk duhet t pres t shoh menjher ose thjesht t shoh frytin e puns s tij, por ai duhet t kultivoj sigurin se ky frut do t jet atje. Pas prpjekjes s mbjelljes, dishepullit nuk i mbetet gj tjetr vese t jet i durueshm duke pritur me besim.
    Jezusi paraqiti n shmblltyr mesazhin e gzimit dhe t shpress, t pranishm n tekstin e famshm t Isaias, t cilin Jezusi e njihte shum mir dhe q predikuesit e Ungjillit duhet ta ken gjithmon parasysh; ky tekst i mrekullueshm gjendet n kapitullin 55,10-11 t Isais:
    "…sikurse zbret shiu e bora nga qielli
    e atje nuk kthehet,
    por e ujit tokn, e zbrun
    dhe i jep fuqi t bleroj,
    i jep bujkut farn dhe bukn pr ushqim,
    kshtu edhe fjala ime q del prej gojs sime,
    s’do t kthehet tek un pa fryt,
    pa pas kryer gjithka m plqen
    dhe pa pas zbatuar at pr ka e nisa”.
    Dhe tani le t dgjojm shmblltyrn e dyt.
    “Dhe thoshte:
    “Me ka ta krahasojm Mbretrin e Hyjit? Ose me far krahasimi ta paraqesim? Ajo i prngjet kokrrs s sinapit q sht m e vogla ndr farra kur hidhet n dhe; por, kur mbillet, rritet e bhet m e madhe se t gjitha perimet; lshon deg t mdha, aq sa zogjt e malit banojn nn hijen e saj”.
    Me shum shmblltyra si kto ua shpallte Fjaln, ashtu si ishin t zott ta kuptojn; por pa shmblltyra atyre nuk u fliste asgj, kurse nxnsve ua shtjellonte vemas t gjitha” (v.30-35).
    Shmblltyrn e dyt e prezanton Jezusi me dy pyetje: “Me far mund ta krahasojm Mbretrin e Perndis? Me far shmblltyre mund ta prshkruajm?”
    Kto jan pyetje retorike: dgjuesit e tij, turmat dhe dishepujt q e ndiqnin e kishin gati prgjigjen: "Mbretria e Perndis do t jet si kedri i Libanit". Ata nuk e shpikn kt imazh, por gjendet tek profeti Ezekiel, i cili pr t prshkruar Sirin n kulmin e shklqimit t saj, n kapitullin 31, 2-7 thot:
    “2 “Biri i njeriut, thuaji faraonit, mbretit t Egjiptit, e krenaris madhshtore t tij: Kujt i prngjan n madhshtin tnde? 3 Je si bredh, porsi cedri i Libanit, me gema t bukur, me gjethe t njoma, me shtat t lart; maja ndr re i ka arritur! 4 E ushqyen ujrat, e rriti humnera, lumenjt e tij rridhnin gjithreth rrnjve t tij, prrenjt i lshoi prreth t gjitha pemve t fushs! 5 Prandaj edhe u rrit i lart prmbi t gjitha pemt e fushs, u shumuan degt e tij morn lart gemat e tij, sepse ujt kurr s’i mungoi. 6 Kur e shtriu hijen e vet, n degt e tij i bn folet t gjith fluturakt e qiellit, e nn gema plot me gjethe egrsirat e fushs polln, e nn hije t tij banonin popuj t shumt! 7 Ishte i hijshm n madhri t vet, n shtrirjen e degve t veta, sepse rrnjt e veta i kishte prbri ujit q s’mungon”.
    Ishte br si kedri i Libanit, i bukur me deg, i trash me deg, i gjat me trung dhe maja e tij ishte deri te ret, si do t bhej nj dit Izraeli.
    Izraeli sht nj popull q ka qen gjithmon i parndsishm, n skenn ndrkombtare, sepse e gjen veten n mes t perandorive t mdha, q e kishin shtypur gjithmon, ato t Lindjes s Mesopotamis dhe t Egjiptit, por nj dit, thot profeti Ezekieli, "Zoti do t marr nj deg kedri dhe do ta mbjell n nj mal t lart, n malin e Izraelit, dhe ky kedri do t bhet i madh, do t lshoj deg, do t jap fryt, do t bhet madhshtor, nn t do t banojn t gjith zogjt, do zog do t pushoj n hijen e degve t tij".
    Pr k po fliste? Pr Izraelin, i cili nj dit do t bhej Mbretria nn t ciln do t krkonin streh t gjitha mbretrit e tjera, t gjith popujt e tjer: madhshtia, pra, e kedrit. Kjo sht ajo q dishepujt do t'i kishin sugjeruar Jezusit: "Edhe ne duhet t bhemi t till". Madhsia e kedrit ishte gjithashtu proverbiale pr t drejtt: n Psalmin 92, 13-16:
    "I drejti lulzon si palma, rritet porsi cedri i Libanit. T mbjell n Shtpin e Jakobit lulzojn n banesat e Hyjit ton. Japin fruta edhe n pleqri, jan t krthndezt e plot shndet, pr t shpallur se Zoti sht i drejt: Qeta ime, n t cilin nuk ka t meta!”.
    Jezusi i zhgnjen: ai merr imazhin q ata kan n mendje, imazhin madhshtor t kedrit, e zhvillon at sipas mnyrs s tij, e rrnon, rrnon kt madhshti; ka nj madhsi, por nuk sht ajo e kedrit, dhe merr imazhin e fars m t vogl, fars s mustards. Ai imazh ishte proverbial pr voglsin e fares s saj.
    Cili sht imazhi q prdor Jezusi? sht krahasimi midis voglsis s asaj fare dhe asaj q zhvillohet n nj stin t vetme. Ajo far krijon nj shkurre, e cila mund t arrij dy, madje edhe tre metra; nuk sht nj kedr i Libanit, sht nj madhsi tjetr: "Rritet", thot Jezusi, "bhet m e madhe se t gjitha perimet e kopshtit". Flitet pr nj madhshti mes perimeve t kopshtit: “lachanon” n greqisht do t thot "nj shkurre", por sht pr t'u habitur q ajo lloj madhshtie del nga nj far e vogl; nj bim e zakonshme, pra, nuk ka asgj q t bie n sy, rritet mes perimeve t shtpis, patllxhanve, angjinarve… por ka prmasat e saj, jo prmasat q vlersojne ata q admirojn kedrat e medhenj... sht nj madhsi t ndryshme.
    Prandaj Jezusi nuk ka ndrmend t bj profeci pr t ardhmen e ndritur t Kishs, e cila filloi me peshkatart e varfr, por m pas sht e destinuar t bhet nj shoqri e madhe dhe t fort, t aft pr t marr respekt edhe nga mbretrit, nga perandorit e ksaj bote. Jo, prparimi i Mbretris s Zotit nuk vlersohet n kt mnyr, sepse n Ungjillin e Luks, 17,20vv thuhet:
    "20 I pyetur prej farisenjve: “Kur do t vij Mbretria e Hyjit?” ai iu prgjigj: “Mbretria e Hyjit nuk vjen n mnyr t dukshme, 21 as nuk do t mund t thuhet: ‘Qe ktu!’ Ose ‘Qe atje! ‘Porse, ja, Mbretria e Hyjit sht mes jush!”
    22 Ather u tha nxnsve t vet: “Do t vij koha, kur do t dshironi t shihni nj dit t vetme t Birit t njeriut, por nuk do ta shihni. 23 Do t’ju thon: ‘Qe, ktu sht! Ja, atje!’ Mos shkoni as mos i ndiqni! 24 Sepse, sikurse vettima q vetton n njrin skaj e ndrit deri n skajin tjetr t qiellit, ashtu do t jet edhe Biri i Njeriut [Ditn e tij]. 25 Por, m par i duhet t vuaj shum e t prbuzet prej ksaj breznie”. Mbretria e Zotit nuk mund t shihet nga jasht, ajo sht brenda, n zemrn e do njeriu. N kapitullin 17 t Luks ka kjo thnie e Jezusit, far do t thot? far sht kjo far e vogl?
    Aty ku mirpritet Ungjilli, aty fillon Mbretria e Zotit, dika e jashtzakonshme ndodh n zemrat e njerzve, ndodh nj ngjarje e papritur, nj transformim i brendshm q i l t gjith t habitur, por asgj si habia t "yjeve" t suksesshme n kt bot; jo, sht nj madhsi tjetr. Koprrac, q shfrytzon m t dshpruarit pr t grumbulluar para, ka humbur mendjen pr t mirat e ksaj bote: nj dit gjen nj far t vogl, nj thrrime t ungjillit. Kjo far zhvillohet tek ai dhe shkakton dika t jashtzakonshme. Nj zgjedhje e papritur, ai fillon t shoh nevojn e t varfrve, ai fillon t ndihmoj ata q kan nevoj. Ktu sht nj madhshti q nuk ndodh jasht, por brenda zemrave t njerzve. Kjo nuk sht madhshtia e kedrave para s cils t gjith mbeten t mahnitur, t magjepsur, sht madhshtia e brendshme, ajo e dashuris, e cila sht e vetmja madhshti e vrtet.
    Jezusi prdor edhe nj her imazhin e fars s sinapit pr t folur pr efektet e jashtzakonshme, befasuese t besimit, q i jepet atij. N kapitullin 17,20 t Mateut ai thot:
    "Prnjmend po ju them: n pait fe edhe vetm sa nj kokrr sinapi e i thoni ktij mali: ‘Dil kndej e shko atje!’, do t kaloj dhe asgj s’do t’ju jet e pamundshme!”
    Besimi n Ungjill prodhon dika t jashtzakonshme, dika q sht e pamundur pr njerzit, si lvizja e nj mali. Ka male q na ndajn: disa urrejtje, paknaqsi t caktuara q “nuk do t lvizin kurr”, themi; jo, Ungjilli sht i aft t'i lviz ata, nse i japim mbshtetjen ton.

    “Por, kur mbillet, rritet e bhet m e madhe se t gjitha perimet; lshon deg t mdha, aq sa zogjt e malit banojn nn hijen e saj” (v. 32
    Zogjt e qiellit kujtojn profecin e br nga profeti Ezekiel, t gjith zogjt do t zbarkonin m pas n nj kedr. far jan kta zogj? N Bibl, kta zogj prfaqsojn popujt pagan. Libri i Zanafills thot se kta zogj, kta popuj pagan, donin t pengonin aleancn e Abrahamit me Perndin dhe Abrahami i kishte przn. “Tani”, thot Jezusi, “do t krkojn strehim edhe kta popuj q jan larg Mbretris s Perndis, do t afrohen dhe do t mirpriten n kraht, n degt e ksaj kaube, q ka dal nga nj far e vogl”.
    sht komuniteti i krishter q prfaqsohet ktu nga ky fidan mustard dhe far donte t thoshte Jezusi? Mbretria e Zotit sht nj vend mikprits pr t gjith, sht nj realitet modest q nuk poshtron asknd, nuk e bn asknd t ndihet i padenj dhe secili mund ta gjej shtpin e tij nn hijen e ksaj mustarde, q sht Mbretria e Zotit; edhe ata q ndihen t larguar nga Zoti sepse jetojn n kushte mkati nuk duhet t ndihen t refuzuar, duhet t ndihen t mirpritur n degt e ksaj mustarde, q jan kraht mikprits t bashksis s krishter.
    Me kto dy shmblltyra sot, Jezusi dshiron t na rrnjos gzimin dhe optimizmin. Shum madhshti t Kishs son do t paksohen n madhsi. Kto jan madhshtia e kedrave t Libanit, ato t mbretrive t ksaj bote, t cilat gjat shekujve gjithashtu na kan joshur; dhe lidhja me kto madhshti e ka errsuar identitetin ton si dishepuj dhe t atij q u b shrbtor i t gjithve: Providenca po na zhvesh nga kto madhshti, por thell brenda njerzve, fara e Ungjillit dhe e Mbretris s Perndis do t vazhdoj t zhvillohet n mnyr t pandalshme, sepse n kt far ka nj forc q nuk sht e ksaj bote, por vjen nga qielli. Kjo sht arsyeja e shpress son.

  2. #582
    i/e regjistruar
    Antarsuar
    19-06-2020
    Postime
    1,488
    Postimet n Bllog
    3

    Pr: Prgatitja e liturgjis s festave t urdhruara. Komente postohen disa dit prpara festave.

    .A. JAVA. E DIELA Xl ORD. VITI B.

    PRGATITJA E LITURGJIS.

    E DIELA Xl ORD. VITI B

    M 16-6-2024.


    3 LEXIME.


    Ne do t sodisim kallzat e pjekura.
    Kemi prshtypjen se jemi dshmitar t nj rnieje t shpejt t vlerave t krishtera: shohim njeriun q prpiqet t lirohet nga ideja e Zotit, duke e vendosur veten si nj pik referimi absolute, si mas e gjithkaje. Njeriu vendos veten si arbitr t s mirs dhe t s keqes, absolutizon realitetet e ksaj bote dhe e konsideron besimin si nj aspekt t vjetruar t jets. Ky sht laicizmi, nj fenomen q ka rrnj t largta historike, por q ka arritur kulmin e tij n kohn ton. Si ka ardhur? N krkimin e shkaqeve, ka nga ata q ia atribuojn prgjegjsin priftrinjve, t cilt, gjithnj e m t friksuar, nuk i kujtojn ato t vrteta, t cilat n t kaluarn, kur kishat mbusheshin me besimtar, prbnin temat e prsritura t katekzs: gjykimi i Zotit, dnimi i prjetshm, djalli, dnimet.
    E vrteta sht tjetr: sot ne po paguajm pasojat e nj ungjillizimi dhe nj katekizimi, i cili - pa dashur t'ua atribuoj fajin predikuesve dhe katekistve t gatshm t s kaluars - u shkput nga fjala e Zotit.
    E ardhmja sht n duart tona. Kisha e ka rindrgjegjsuar thesarin q i ka dhn Mjeshtri: Fjaln, nj far q pret t prhapet n bot me bollk, q besimi t lulzoj srish mbi baza t reja dhe mbi nj themel t sigurt.
    Ata q sot me vshtirsi po e mbjellin kt far t muar n mbar botn, nuk do t shohin kallzat e pjekura, por t paktn krcellin: po, mund t'i krkojn Zotit q t jen n gjendje ta shohin at.
    Pr t prvetsuar mesazhin, ne do t prsrisim:
    "Vetm kokrra e grurit q zhduket n tok, prodhon shum fruta"


    LEXIMI I PAR: Ez 17,22-24)

    22 Kshtu thot Zoti Hyj:
    Edhe un do ta marr
    prej majs s cedrit t madh
    prej majs s gemave t tij
    do ta kpus nj gemz
    e do ta mbltoj mbi nj mal
    t lart e t madhrishm.
    23 Do ta mbltoj n mal t lart t Izraelit:
    do t shprthej n pinjolla e do t bj fruta:
    cedr do t jet i madhrueshm.
    Nn t do t banojn t gjith shpendt,
    do shpend nn hijen e gemave t tij
    erdhen do ta bj.
    24 T gjitha pemt e fushs do ta din
    se un jam Zoti
    q e zvoglon pemn e madhe
    dhe e lartson t vogln,
    e thaj lndn e njom
    dhe e bj t bulzoj t thatn.
    Un Zoti thash dhe do t bj ashtu.


    LECTIO DIVINA – MEDITIM - LUTJE

    Kjo profeci u shqiptua nga Ezekieli n nj moment veanrisht dramatik n historin e Izraelit: Jehojakini, pasardhsi i fundit i dinastis s Davidit, u mund, u kap rob dhe u internua n Babiloni.
    Fatkeqsia kombtare ka tronditur besimin e shum izraelitve q pyesin sesi Zoti, i cili i premtoi Davidit nj dinasti t prjetshme, e lejoi Jehojakinin t rrmbyhej nga froni i Jerusalemit, si nj pem shkulet nga nj stuhi dhe trhiqet zvarr nga valt e vrullshme t nj lumi. Ndoshta Zoti nuk i mban m me besnikrin premtimet q iu betua t zgjedhurit t tij?
    Ezekieli, i cili e gjen veten mes t dbuarve n Babiloni, i prgjigjet ksaj pyetjeje shqetsuese me nj imazh. Familja e Davidit - shpjegon ai - sht nj cedr i harlisur q nj druvar barbar dhe i pamshirshm, Nabukodonosor, mbreti i Babilonis, e preu dhe e bri cop-cop.
    Megjithat, Zoti nuk prgnjeshtron vetveten, ai kurr nuk i mban premtimet e tij. Ja far do t bj: ai do t shkoj n Babiloni dhe, nga kedri i shkatrruar i dinastis s Davidit, do t kpus filizin e fundit dhe do ta mbjell n nj mal t lart n tokn e Izraelit (v. 22). Ky pinjoll i brisht dhe pothuajse i pajet do t zhvillohet derisa t bhet nj kedr i pamas, nn t cilin do t banojn t gjith zogjt e qiellit (v. 23).
    Premtimi sht, s’ka se ’thuhet, befasues. Me imazhin e zogjve t qiellit, profeti aludon, n fakt, pr asknd tjetr ve mbretrive vasale t perandoris s pamas asiriane (Ez. 31,6: “Kur e shtriu hijen e vet, n degt e tij i bn folet t gjith fluturakt e qiellit, e nn gema plot me gjethe egrsirat e fushs polln, e nn hije t tij banonin popuj t shumt!). Kta - siguron ai - nj dit do t bien nn sundimin e Izraelit, t gjith do t'i nnshtrohen atij, si n kohn e Davidit.
    Kur shqiptoi kt profeci, Ezekieli ndoshta ndrroi pr nj rivendosje t shpejt t monarkis Davidike, por vitet kaluan dhe pritshmrit e tij u zhgnjyen. N kt situat, pritja e Mesis, e nj dege t familjes s Davidit, e destinuar pr t realizuar plotsisht premtimet e bra nga Zoti pr popullin e tij, u shfaq me qartsi gjithnj e m t madhe.
    N kohn e caktuar, profecit u prmbushn n Jezusin, filizin e kedrit t madh q Perndia mbolli n tok. Ai sht pasardhsi i pritur i Davidit. Zogjt q gjejn freskim nn hijen e degve t tij prfaqsojn t gjith popujt, t nnshtruar m par nga fuqia e s keqes q i bri skllevr. Degt, nga ana tjetr, mund t tregojn kraht mikprits t komunitetit t krishter.
    Ky lexim sht nj ftes pr t'i besuar Perndis, gjithmon, por veanrisht kur pritjet tona duken t kota dhe shpresat tona t prishura. Ai sht ai q zakonisht "ngre pemn e ult" dhe sht i aft t bj "t mbij pemn e thar" (v. 24).
    Shprehjet e prdorura nga Ezekieli na kujtojn kngn e Maris:
    "51 E tregoi fuqin e krahut t vet:
    i hodhi posht qllimet e krenarve,
    52 i rrzoi princat prej froneve t tyre
    e i lartsoi t prvuajturit.
    53 Me t mira i mbushi ata q s’kishin ’t han
    e t pasurit i nisi duarthat.
    54 I ndihmoi Izraelit, shrbtorit t vet,
    duke e sjell n mend mshirn
    55 ‑ si ua pati premtuar etrve tan ‑
    n t mirn e Abrahamit e t pasardhsve
    t tij n amshim” (Lk 1:52).
    Ata na kujtojn, mbi t gjitha, veprn supreme t Perndis: ringjalljen e Krishtit. Nga varri ku vdekja mbretroi, ai bri q t lindte jeta. Nse ai ka br nj mrekulli t till, ai do t jet n gjendje t transformoj do humbje n fitore.


    LEXIMI I DYT: 2 Cor 5,6-10.

    6 Kshtu, pra, jemi gjithmon plot shpres edhe pse e dim se derisa t banojm n kt trup, jemi t mrguar, larg Zotit; 7 sepse jetojm n fe e jo n pamje t Zotit. 8 Pr kt arsye edhe jemi plot shpres e m fort dshirojm ta lm banesn e ktij trupi pr t banuar te Zoti. 9 Prandaj, edhe mundohemi me gjith shpirt t’i plqejm Zotit, qoft duke qndruar n banesn ton, qoft edhe duke e ln at, 10 sepse t gjithve na duhet t dalim n gjyq para Krishtit, q secili t marr shprblimin pr veprat q ka br gjat jets s vet n trup, qoft pr t mira, qoft pr t kqija.


    LECTIO DIVINA – MEDITIM - LUTJE

    E kemi thn tashm gjat t dielave t fundit se Pali, tashm i moshuar, kishte filluar t ndihej i lodhur. Vuajtjet q kishte duruar, prndjekjet, tradhtit e miqve, keqkuptimet e shum vllezrve t besimit e kishin shnuar n trup dhe n shpirt.
    N pjesn e par t fragmentit t sotm (v. 6-8) ai e krahason gjendjen e tij me at t mrgimit: n kt bot ndihet i huaj, jeton larg atdheut, me mendimet e tij gjithmon t drejtuara nga atdheu q e pret. Ai dshiron t jet me Perndin dhe me Krishtin prgjithmon dhe e di se, pr t arritur kt jet t plot dhe prfundimtare, duhet t kaloj prmes vdekjes, por ky mendim nuk e tremb.
    N pjesn e dyt (v. 9) ai kupton se dshira e tij pr t ln kt bot mund t kuptohej si nj arratisje nga vshtirsit, nga vuajtjet, nga prgjegjsit e tij ndaj komuniteteve t krishtera t lindura nga predikimi i tij. M pas ai prfundon: pr sa koh q Zoti dshiron t m lr n kt trup, un do t jap m t mirn nga vetja.
    N vargun e fundit (v. 10) ai kujton, duke prdorur imazhin tradicional t gjykimit t Zotit, vlern dhe rndsin vendimtare t jets n kt bot. Jeta e ardhshme nuk do t lind nga asgjja, ajo do t mbij nga ajo q t gjith kan mbjell n kt jet. Askush nuk do t refuzohet nga Zoti, por aftsia pr t mirpritur dashurin e tij t pafund do t jet e ndryshme pr t gjith dhe do t varet nga "shtatzania" m e mir ose m e keqe e prjetuar n kt bot.


    UNGJILLI: Mk 4,26-34.

    26 Dhe vazhdoi:
    “Mbretria e Hyjit sht porsi kur njeriu e hedh farn n dhe. 27 Si t flej si t rrij zgjuar nat e dit, fara mbin, rritet ‑ pa ditur ai se si. 28 Toka vetvetiu qet bimn; m par krcyllin, pastaj kallirin e n fund kallirin plot kokrra. 29 E posa fryti piqet, i v draprin, sepse sht koha e korrjes.”
    30 Dhe thoshte:
    “Me ka ta krahasojm Mbretrin e Hyjit? Ose me far krahasimi ta paraqesim? 31 Ajo i prngjet kokrrs s sinapit q sht m e vogla ndr farra kur hidhet n dhe; 32 por, kur mbillet, rritet e bhet m e madhe se t gjitha perimet; lshon deg t mdha, aq sa zogjt e malit banojn nn hijen e saj.”
    33 Me shum shmblltyra si kto ua shpallte Fjaln, ashtu si ishin t zott ta kuptojn; 34 por pa shmblltyra atyre nuk u fliste asgj, kurse nxnsve ua shtjellonte vemas t gjitha.


    LECTIO DIVINA – MEDITIM – LUTJE.

    A mund t prshpejtohet rritja e mbretris s Perndis?
    Ksaj pyetjeje Jezusi i prgjigjet me nj shmblltyr t shkurtr, nj xhevahir t vogl, t ruajtur pr ne vetm nga Marku, q prbn pjesn e par t ungjillit t sotm (v. 26-29).
    Ndahet n tre pjes me gjatsi t ndryshme, t cilat korrespondojn me tre momentet n t cilat zhvillohen punt bujqsore: mbjellja (v. 26), rritja e fars (v. 27-28), korrja (v. 29).
    E para dhe e treta, pra ato n t cilat prshkruhet puna e fermerit, reduktohen n minimum: “Ai e hedh farn n tok” (v. 26) dhe “i v dorn draprit” (v. 29), asgj tjetr.
    Shum m i zhvilluar sht pjesa qendrore q z dy t tretat e shmblltyrs. Narratori dshiron qart t trheq t gjith vmendjen n kohn e rritjes; pr kt arsye, me njfar force, jo vetm i shmanget theksimit t puns s fermerit, por injoron qllimisht veprimtarit q ai kryen zakonisht edhe pas mbjelljes: mbrojtjen, pastrimin, vaditjen e arave. Jezusi dshiron t nxjerr n pah vetm nj gj: forcn e parezistueshme t fars, e cila, sapo t hidhet n tok, rritet vet.
    Vm re nj detaj nga pjesa e par e shmblltyrs (v. 26): ungjilltari nuk prdor termin teknik mbjellje, por tregon pr nj njeri q hedh farn, duke e br gjestin e gjer t krahve t fermerit pothuajse t dukshm ndrsa shprndan kudo, me gzim dhe pa kursim, kokrrat e muara. Kshtu duhet t prhapet, me bollk, mesazhi ungjillor dhe duhet t lshohet n tok, jo n nj fush t caktuar dhe t kufizuar, por kudo, n mbar botn. sht ftesa pr t kaprcyer do ekskluzivitet; asnj popull nuk mund t'i konsideroj bekimet e Zotit t rezervuara pr veten e tyre.
    Pas stins s mbjelljes, pr njeriun vjen momenti kur puna pushon (v. 27-28). Ditt dhe nett pasojn njra-tjetrn dhe fermeri fle e zgjohet pa mundur t ndrhyj m n rritjen. Nuk ka kuptim q ai t jet i zn, apo i shqetsuar, procesi i vazhdueshm nuk varet m prej tij; nse trazohet, nse futet n fush, shkakton vetm telashe, shkel e dmton lastart e njom. Gjithka q ai duhet t bj sht q t pres. N fakt, n heshtje dhe pothuajse n mnyr t padukshme, mrekullia fillon: fara del nga toka.
    Prshkrimi i rritjes sht i sakt: fillimisht shfaqet krcelli i gjelbr dhe i but, m pas kalli dhe n fund kokrra e pjekur. Nj zhvillim q t mahnit dhe t magjeps, por q nuk mund t detyrohet, krkon koh dhe durim.
    Asimilimi i mesazhit ungjillor nuk sht i menjhershm; puna e transformimit t brendshm t njeriut krkon dit dhe vite. Megjithat, sapo t ket deprtuar n zemr, fjala e Krishtit v n lvizje nj dinamizm t pandalshm, ndonse t ngadalt. Kush e ka dgjuar nuk mbetet m i njjti.
    Nj nga tundimet m t zakonshme pr apostujt e ungjillit sht shkurajimi. Ata shpesh dekurajohen nse nuk vrejn menjher disa rezultate konkrete nga predikimi i tyre.
    Mesazhi i shmblltyrs u drejtohet mbi t gjitha atyre. Nse ata jan t sigurt se kan shpallur mesazhin autentik t Krishtit, nse nuk e kan ngatrruar at me urtsin e ksaj bote, nse nuk e kan dobsuar forcn e saj shprthyese me shtimin e nj maj t logjiks njerzore, ata duhet t kultivojn siguri intime se frutat do t jen t bollshme.
    Stina dhe bollku i t korrave nuk varet prej tyre, por nga toka pak a shum pjellore n t ciln ra fara e fjals.
    Modeli i do predikuesi sht Pali, i cili u tha Korintasve: "Un mbolla, Apoli lagu, por Hyji bri q t rritet" (1 Kor 3,6).
    Procesi i maturimit duhet respektuar. Kushdo q dshiron ta prshpejtoj kt proces, rrezikon ta lr veten t kapur n furi, ata e bindin veten se mund ta zvendsojn veprimin e tyre me at t Shpirtit dhe, nse ndrhyjn, humbasin lehtsisht kontrollin dhe madje prdorin metoda t pasakta, prdorin dhunn, t gjitha mjett e shtrngimit, nuk respektojn lirin, bjn shantazh psikologjik.
    Ata q, q nga koha e Shn Agustinit, kan justifikuar prdorimin e shpats pr t detyruar konvertimin, tregojn se n far devijimesh on mungesa e respektit pr kohn e rritjes s fars.

    Shmblltyra v n dyshim t gjith, prindr, edukator, udhheqs t komunitetit t krishter, t cilt, edhe pse t gjallruar nga qllimet m t mira, ndonjher e lejojn veten t kaprcejn nga padurimi, nxitimi, efikasiteti, duke marr, si rezultat i vetm, t duken irritues, agresiv, intolerant.
    Shumica e rekomandimeve t mjeshtrave t jets shpirtrore prbhen nga ftesa t ngutshme pr angazhim, pr veprimtari t palodhur, pr pun t ethshme. Ungjilli i sotm kujton nj aspekt tjetr, po aq t rndsishm. Ka momente kur duhet “t flesh”, pra t dish t pressh, t qndrosh i qet dhe t ulesh e t soditsh me habi farn q mbin dhe rritet vet. Frutat me siguri do t shkojn prtej do pritshmrie. Kushdo q nuk sht i bindur pr kt, nuk ka besim n fuqin e jashtzakonshme t fjals s Krishtit.
    Shmblltyra e dyt (v. 30-32) sht marr gjithashtu nga prvoja e jets n fusha. do dit fermeri sheh farat e vogla t zhduken n tok dhe t rilindin pr t'u br krcell, shkurre dhe madje edhe pem t mdha.
    sht ky kontrast mahnits midis voglsis s fillimeve dhe madhshtis s rezultateve q Jezusi synon t nxjerr n pah me shmblltyrn e fars s sinapit, e cila, sipas mendimit popullor, sht m e vogla nga t gjitha farat. udia erdhi nga vzhgimi se, nga nj kokrr pothuajse e padukshme, mbiu dhe u rrit, n nj stin t vetme, nj shkurre, e cila edhe sot n brigjet e liqenit t Galiles mund t arrij tre metra lartsi.
    Me kt shmblltyr, Jezusi nuk kishte ndrmend t bnte profeci pr triumfet e ardhshme t kishs, e cila, e lindur nga disa peshkatar t varfr, do t bhej nj institucion solid, me ndikim, i aft pr t ngjallur frik dhe respekt edhe te mbajtsit e pushtetit politik. Zhvillimi i mbretris s Perndis nuk mund t vlersohet me statistika, sepse, si raporton Luka, ai nuk mund t shihet ose t matet, n fakt gjendet brenda do njeriu (Lk 17,21).
    Fara e mbretris s Perndis mbetet gjithmon e vogl dhe pa lavdin e ksaj bote; efektet q prodhon n vend t ksaj i tejkalojn t gjitha pritjet dhe n shmblltyr paraqiten prmes imazheve t marra nga Beslidhja e Vjetr.
    Rritja e harlisur e pems ngjall bollkun e jets, plotsin e suksesit. Ezekieli e krahason Asirin, q ka arritur majat e fuqis, me nj kedr t Libanit: “3 Je si bredh, porsi cedri i Libanit, me gema t bukur, me gjethe t njoma, me shtat t lart; maja ndr re i ka arritur! 4 E ushqyen ujrat, e rriti humnera, lumenjt e tij rridhnin gjithreth rrnjve t tij, prrenjt i lshoi prreth t gjitha pemve t fushs!
    5 Prandaj edhe u rrit i lart prmbi t gjitha pemt e fushs, u shumuan degt e tij, morn lart gemat e tij, sepse ujt kurr s’i mungoi. 6 Kur e shtriu hijen e vet, n degt e tij i bn folet t gjith fluturakt e qiellit, e nn gema plot me gjethe egrsirat e fushs polln, e nn hije t tij banonin popuj t shumt!” (Ez 31,3-6).
    Hija q mbron nga rrezet djegse t diellit sht nj metafor pr mbrojtjen q u ofron mbretria e Perndis atyre q hyjn n t (Ps 91,1).
    Imazhi i zogjve q bjn folen e tyre, gjendet gjithashtu n Besllidhjen e Vjetr (Ez 31,6); ai prshkruan ata q, duke pasur besim t plot n fjaln e Perndis, ndrtojn folen e tyre n shtpin e Zotit (Ps 84,4), domethn, ata planifikojn jetn e tyre n harmoni me vlerat ungjillore. Ata do t prjetojn lumturin, paqen, plotsin e dashuris, n strehn e hijes s ofruar nga Shum i Larti (Ps 91,1).
    Shmblltyra sht nj ftes pr ta konsideruar realitetin prmes syve t Zotit. Njerzit i japin vler asaj q sht e madhe dhe asaj q duket, ata gjykojn sukseset dhe dshtimet e njerzve bazuar n parat e grumbulluara, pozicionin e pushtetit t arritur, titujt e nderit, prestigjin, fam. Jezusi e ktheu prmbys peshoren e vlerave: "Kushdo q bhet i vogl do t jet m i madhi n mbretrin e qiejve" (Mt 18,4).
    Vetm ata q e kan br veten t vegjl sa nj kokrr sinapi do t bhen "si nj pem e mbjell pran rrjedhave t ujit, q do t jap fryte n kohn e duhur dhe gjethet e saj nuk do t bien kurr" (Ps 1,3).
    Shmblltyra synon t ngjall gzim dhe optimizm. Nj dit mrekullit e bra nga Perndia do t'i shfaqen t gjithve nprmjet atyre q, ashtu si Biri i tij, jan br shrbtor t prulur dhe t but t t gjithve.
    Nga i gjith mesazhi i krishter, kjo sht sigurisht pjesa m e vshtir pr t'u asimiluar, kshtu q nuk sht pr t'u habitur q jo t gjith mund ta kuptojn at. Pr shumicn mbetet nj enigm e pazgjidhur, jo sepse nuk e kuptojn domethnien e saj, por sepse sht absurde dhe e pakonceptueshme nga ana njerzore q, duke e br veten t vogl, t shfaqet i madh prpara Zotit.
    Pjesa prfundon me nj shnim t ungjilltarit: "Pa shmblltyra atyre nuk u fliste asgj, kurse nxnsve ua shtjellonte vemas t gjitha" (v. 34). Reflektimi, heshtja dhe lutja jan t nevojshme; duhet t'i kushtojm koh dialogut me Krishtin, duhet t krijojm nj klim t prshtatshme shpirtrore nse duam t mirpresim, nga Shpirti, dritn e nevojshme pr t asimiluar dhe prkthyer mesazhin e ksaj shmblltyre n zgjedhjet e jets.

  3. #583
    i/e regjistruar
    Antarsuar
    19-06-2020
    Postime
    1,488
    Postimet n Bllog
    3

    Pr: Prgatitja e liturgjis s festave t urdhruara. Komente postohen disa dit prpara festave.

    PRGATITJA E LITURGJIS

    E DIELA 12 Ord VITI B

    M 23-6-2024


    LEXIMI I PAR: Job 38, 1. 8 11


    [I]1 Nga stuhia Zoti iu prgjigj Jobit e i tha:
    8 Kush e mbylli brenda dyerve detin,
    kur po dilte nga krahrori i nns?
    9 Kur e vesha me re si me petka,
    me errsir si m shprgenj e mbshtolla?
    10 Kur un caqet atij ia vura,
    e kya me dyer e shula
    11 dhe i thash: Deri ktu! M tej mos shko!
    Ktu le t thehen valt tua krenare!



    LECTIO DIVINA MEDITIMI LUTJA.

    GJITHKA U KRIJUA, SHT N DUART E ZOTIT.


    Studiojm nj tekst q na tregon se si paraardhsit tan e imagjinuan Zotin n momentin n t cilin Ai krijoi botn! Ai e gjen veten para masave t zhurmshme t ujit: me nj gjest t dors i ndalon ato: "Ju do t vini ktu! Ju nuk do t shkoni m tej, ktu do t marr fund krenaria e valve tuaja!". Dhe, pr t'i prmbajtur ato, ai instalon dyert me bulona; s fundmi, ai kap ret q e mbulojn tokn si nj shall dhe q trhiqen zvarr n qiell dhe bn me to nj pelen pr detin e qetsuar prfundimisht, duke e br at si nj foshnj shum t dobt n duart e Tij. N nj civilizim q ka mbajtur kujtimin e nj prmbytje vdekjeprurse, por q njeh edhe thatsir dhe etje, zotrimi i Zotit mbi ujrat sht mnyra m e mir pr t shprehur Plotfuqin e tij. Dhe nse libri i Jobit thot q Zoti flet "n mes t stuhis", sht gjithashtu nj mnyr pr t thn se ai sht me t vrtet qenia e vetme n bot q zotron stuhin deri n prdorimin e saj si nje megafon!
    Kjo sken sht tashm nj prgjigje pr problemet e Jobit; sepse, si e dim t gjith, ka stuhi t t gjitha llojeve n jetn ton, dhe ato q shpalosen n kokn ton jan shum m serioze sesa ato n oqeane. Por Jobi sht n mes t nj stuhie t brendshme, pikrisht.
    Dihet se libri i Jobit nuk pretendon t tregoj nj histori t vrtet, ai sht klasifikuar n mesin e librave t Urtsis: prandaj sht nj reflektim q na ofrohet mbi problemet e mdha t njerzimit. Problemi n fjal ktu sht ai q na trondit t gjithve, nj dit apo nj tjetr, m i tmerrshmi i jets son: ai q zakonisht quhet problemi i s keqes: prballet me smundje, vuajtje, vdekje, dshtim t ndrrave tona dhe projekteve tona; n mnyr spontane, ne i krkojm llogari Zotit, sepse, n nj mnyr apo n nj tjetr, ne mendojm se ai sht prgjegjsi i madh pr fatkeqsit tona.
    Kjo sht historia e Librit t Jobit. Duket si nj prrall: do t mund t fillonte me "nj her e nj koh": dikur ishte nj burr i quajtur Job; ai e kishte filluar jetn e tij n lumturi, pasuri, sukses; por papritmas i bien t gjitha fatkeqsit: vdekja tragjike e t gjith fmijve t tij, mjerimi m i tmerrshm, smundja, rnia fizike ...
    Megjithat deri ather ai ishte nj njeri i drejt, besnik ndaj Zotit, dhe kshtu, si duhej t ishte, gjithka ishte mir pr t. Pra, far ndodhi?
    Tani lind pyetja: pse kto vuajtje? Pse kjo fatkeqsi kundr meje, q jam nj njeri i pafajshm? Nse do ta kisha fyer Zotin ose dike tjetr, do ta konsideroja veten t ndshkuar pr mkatin tim dhe kjo do t ishte drejtsia, por pa marr parasysh se sa duket, nuk kam asgj pr t qortuar veten pr kto eshtje. Kto pyetje, Jobi i drejton drejtprdrejt Zotit, ai i bn ato pyetje, dhe i prsrit ato do dit pa pushim.
    Dhe pasazhi q tani jemi duke komentuar, sht fillimi i prgjigjes s Zotit; ky nuk sht nj shpjegim i gjrave q sapo i kishin ndodhur Jobit, as nuk sht pr t thn se sht nj gj e turp guximi pr t'i br Zotit pyetje, jo, sht nj prgjigje, por e papritur: sht gjja m e vogl q mund t themi.
    Kjo prgjigje vjen n formn e nj fjalimi t gjat nga Zoti: fjalia e par thot: Kush sht ai q e errson Provanin me ca fjal q krip nuk kan? (Fjal pr fjal: "Kush e errson planin e Zotit me fjal pa menuri?").
    Pjesa tjetr sht nj himn i vrtet pr Krijimin.
    Do t ishte gj e mir t lexohej prsri n trsin e tij ky himn: por tani do t lexohet vetm hyrja e himnit (sht duke folur Zoti): "3 Ngjeshu, pra, si ngjeshen trimat: un dua t pyes e ti m mso! 4 Kur themelet toks ia vura ti ku ishe? M trego nse njmend e di. 5 A e di: kush prmasat ia caktoi? Me litar kush e ka matur? 6 Prmbi ka i pushojn themelet? T kndit gurin kush ia vuri 7 ndrsa kndonin yjet e mngjesit, brohorisnin t gjith bijt e Hyjit? "
    Dhe Zoti, butsisht, n heshtje, por n mnyr t vendosur, e v Jobin, si thuhet, n vendin e tij, ndersa Ai flet pr kt: nuk e krijove botn, nuk e zotrove detin (ky sht teksti yn sot). Ti s'dominon dritn, as born, as breshrin, as ndonj nga dukurit natyrore, as marshimin e yjeve; ti nuk je zot i kafshve, far di pr ushqimin e tyre dhe riprodhimin e tyre?


    EDHE JETA JON SHT N DUART E ZOTIT.

    Prball ktyre prkujtimeve t vrtetave q nuk mund t'i vn n diskutim, Jobi nuk gjen asgj m shum se kt pr t thn:
    Heu! Pa mend fola! Si t prgjigj? Me dor gojn po e ky! Nj her fola: se prsris dot! Dy her fola: svazhdoj dot!" (Jb 40, 4-5).
    Ai madje prsrit fjalin q nga fillimi, (ksaj here sht duke folur Jobi):
    Mir e di se je i gjithpushtetshm, ka sheston, n gjendje je ta bsh! Kush sht ai q me fjal t marra provanin hyjnore e errson? Prandaj fola si i pamend pr mrekullit q si kuptoj".(Jb 42, 3).
    Gj q dshmon se ai e ka dgjuar dhe kuptuar msimin.
    Kjo vetdije nuk e zgjidh problemin e Jobit, mund t kuptohet kjo leht; ai sht po aq i smur, fmijt e tij jan me t vrtet t vdekur, ai sht viktima e murtajs mbi nj pleherishte ... Ather si sht e mundur q dikush t mendoj nse ai sht n gjendje t mrekullohet duke kundruar bukurit e bots? Kur syt jan t mbushur me lot, nuk mund t shojn m asgj ...
    Pra, far do t thot ky himn pr madhshtin e Zotit? Ne pothuajse besojm se Zoti po mburret ... Kjo sht koha pr t kujtuar at q tha shn Pali: " Tashti, gjithka q dikur u shkrua, u shkrua pr msimin ton, n mnyr q, me an t qndress e t ngushllimit q vjen nga Shkrimi i shenjt, t kemi shpres. E Hyji q jep qndresn dhe ngushllimin, bft q ju t jeni plotsisht n prkim me njri-tjetrin si dshiron Jezu Krishti, n mnyr q, nj mendimi e nj goje, ta lvdoni Hyjin, Atin e Zotit ton, Jezu Krishtit" (Rm 15, 4-6); Zoti nuk mburret me fuqin e tij, Zoti nuk ka nevoj pr admirimin ton; kur mrekullohemi me Krijimin e tij, kjo gj na bn mir neve!
    Nse Zoti i kujton Jobit fuqin e tij, sht pr ta qetsuar at, q ai t rifitoj shpres ... Shum m tepr sesa t lartsohet madhshti e t Plotfuqishmit, sht shtje t nxitohet nj njeri i pafuqishme q t ket besim dhe shpres. Meqense Zoti zotron detin dhe valt, meq ai u imponon atyre ligjin e tij, ai sht zotria i tyre. Ajo q autori i librit t Jobit dshiron q ne t dgjojm ktu sht: Kini besim, ju jeni ndoshta t pafuqishm, por jeni n dorn e Zotit; n fardo stuhie n t ciln mund t ndodheni, ai nuk do t'i lejoj q t mbyteni.
    Ndryshuar pr her t fundit nga ninoenina : 18-06-2024 m 09:19

  4. #584
    i/e regjistruar
    Antarsuar
    19-06-2020
    Postime
    1,488
    Postimet n Bllog
    3

    Pr: Prgatitja e liturgjis s festave t urdhruara. Komente postohen disa dit prpara festave.

    PRGATITJA E LITURGJIS

    E DIELA 12 Ord VITI B

    M 23-6-2024


    PSALM, 106, 21-24. 25-26. 28-29. 30-31


    21 Le ta lvdojn Zotin pr shkak t mshirs t tij, pr mrekullit e tija ndaj bijve t njerzve,
    22 le t’i flijojn flin e lavdit, me hare le t’i shpallin veprat e tija!
    24 ata i pan veprat e Zotit, mrekullit e tija n thellsit e detit.
    25 Ai urdhroi dhe u ngrit era e stuhis, lart u ngritn valt e stuhishme.
    26 Ngrihen deri n qiell, zbresin deri n humbner: shpirti i tyre mekej prej s keqes.
    28 Ather t ngushtuar e thirrn n ndihm Zotin, Ai i liroi nga vshtirsit e tyre.
    29 Stuhin e shndrroi n puhi e valt e detit e shuan gjmn e vet.
    30 Iu gzuan qetsimit t valve, ai i nxorri n portin e dshiruar.
    31 Le ta lvdojn Zotin pr shkak t dhembshuris s tij, pr mrekullit e tija ndaj bijve t njerzve.


    LECTIO DIVINA-MEDITIM-LUTJE.

    NJ PSALM SI NJ EX-VOTO.


    Un tashm ju kam thn n lidhje me ofertat e kushtimit n formn e pikturave q mund t shihen n kisha t caktuara, veanrisht n Jug t Francs: piktura evokon n detaje dramatike nj situat t dshpruar, pr shembull marinar n ankth; gjithka sht atje: deti i ashpr, anija n gropn e valve t mdha, marinart e tmerruar, ndonjher madje, familjet q luten n breg ... Nse piktura varet n murin e nj kishe, ajo sht prfunduar mir! Dhe nj dit familjet, ende n lot, por me gzim ksaj radhe, erdhn n kish pr t falnderuar pr ndrhyrjen e Zotit q shptoi nj t tyren.
    Ky Psalmi 106 q komentohet ktu, sht pak a shum si muri i kishs q mbart kto piktura: evokon katr situata dramatike, katr rreziqe t vdekshme; numri katr nuk sht pr shkak t rastsis, ai prfaqson trsin, ktu sht simbolik i t gjitha rreziqeve q krcnojn njerzimin dhe n veanti njerzit e Zotit.
    Piktura e par paraqet njerzit n shkrettirn e Eksodit, duke u prballur me uri dhe etje n marshimin e tyre drejt liris, pasi u larguan nga Egjipti:
    "U endn n shkrettir, n vend t that,
    nuk e gjetn udhn drejt qytetit t banimit.
    T uritur e t etur shpirti i tyre ishte mekur n ta!
    T ngushtuar i lshuan kushtrimin Zotit
    dhe Ai i shptoi nga vshtirsit e tyre" (v 4-6).
    Piktura e dyt na on te mrgimtart n Babiloni:
    “ Banonin n errsir e n hijen e vdekjes,
    t lidhur n mjerim edhe n pranga,
    Ai i shptoi nga vshtirsit e tyre.
    I nxori nga errsira dhe nga hija e vdekjes
    e i kputi zinxhirt e tyre" (v 10... ).
    Tabela e tret evokon shqetsim moral, dekurajim, sot do t thoshim “depresion":
    " T marr pr shkak t jets s paudh,
    t mjeruar pse ndoqn udhn e mkatit,
    shpirtit t tyre iu neverit do ushqim,
    arritn n dyert e vdekjes.
    Ather t ngushtuar e thirrn n ndihm Zotin,
    Ai i liroi nga vshtirsit e tyre"(v.17...).
    … M n fund, piktura e fundit sht ajo q na paraqitet sot, piktura e marinarve t shkatrruar n stuhi:
    " Ata q me anije lundruan deteve
    q npr ujra t mdha t bnin tregti,
    ata i pan veprat e Zotit,
    mrekullit e tija n thellsit e detit.
    Ai urdhroi dhe u ngrit era e stuhis,
    lart u ngritn valt e stuhishme.
    Ngrihen deri n qiell,
    zbresin deri n humbner:
    shpirti i tyre mekej prej s keqes.
    ohu e rrzohu si t ishin t dehur,
    asgj s’u ndihmonte mjeshtria e tyre" (v 23...) .
    Kta njerz ishin besimtar; dhe pr kt arsye, ata kishin refleksin e duhur, at t thirrjes s Zotit n ndihmn e tyre. Katr her Psalmi prsritet si nj refren:
    "N ankthin e tyre ata i klithn Zotit
    dhe ai i nxori nga fatkeqsia".
    Dhe psalmi rendit zellin e ndrhyrjeve t Zotit pr t shptuar fatkeqin, n seciln nga kto situata.
    T part jan ata q krkonin rrugn e tyre n shkrettir.
    Ai, Zoti, i udhheq n rrugn e drejt, i on n nj qytet pr t'u vendosur ...
    Ai u shuan etjen e tyre, i mbush t uriturit me gjra t mira!
    Ata q ishin n mrgim n Babiloni, Zoti i liron nga errsira e vdekshme,
    bn q zinxhirt e tyre t bien ... Ai thyen dyert prej bronzi, ai thyen shufrat e hekurta!
    Pr ata q ishin n depresion, Ai drgon fjaln e tij, Ai i shron ata, ua rrmben jetn nga gropa ...
    Sa pr ata q ishin n humbje, ai heshti stuhin, duke heshtur valt ... dhe ai i ka uar ata n portin q ata dshironin".


    Q T DIM T FALNDEROJM!

    Logjikisht, prfundimi i ktyre besimtarve sht nj falnderim i madh; prsri, psalmi prsritet si nj refren:
    " Le ta lvdojn Zotin pr shkak t dhembshuris s tij,
    pr mrekullit e tija ndaj bijve t njerzve.
    Le ta falnderojn Zotin pr dashurin e tij,
    pr mrekullit e tij pr njerzit ..."
    Kta besimtar, si kuptohet mir, jan Populli i Izraelit: sht Populli q i ka hasur kto katr situata dramatike gjat historis s tij... Dhe ai mund t thot nga prvoja (dhe ky sht vargu i par i ktij psalmi):
    "Falnderoni Zotin: Ai sht i mir!
    E amsuheshme sht dashuria e saj!”
    Dhe, ky popull, duke kaluar npr tr historin e tij, ende zgjeron falnderimet e tij; sht nj litan i vrtet i mrekullive t Zotit n favor t Izraelit:
    "sht ai q i kthen lumenjt n nj shkrettir,
    burimet e ujit n nj vend t etjes ...
    sht ai q e kthen shkrettirn n nj pellg, tokn e that n nj burim uji; atje ai e vendosi nj Popull i uriturit pr t themeluar nj qytet... Perndia i on t fuqishmit n prbuzje, ai i drejton ata n nj situat kaotike pa rrugdalje. Por ai e lehtson t varfrin nga mjerimi i tij; ai bn familje dhe tufa t begata. T drejtt shohin, ata po festojn; dhe padrejtsia e mbyll gojn.
    Shekuj m von, nj vajz e re n Nazareth, e cila ishte jashtzakonisht e menur , gjeti t njjtat mendime; pa dyshim, kjo pjes e psalmit ton sot ka nj ngjashmri t uditshme me Magnificat.
    Nuk sht udi: Maria, si do besimtare e vrtet, prjeton veprimin e Zotit dhe rilexon t historin e saj n kt drit:
    “Mshira e tij brezni m brezni pr ata q e druajn.
    E tregoi fuqin e krahut t vet:
    i hodhi posht qllimet e krenarve,
    i rrzoi princat prej froneve t tyre
    e i lartsoi t prvuajturit…
    I ndihmoi Izraelit, shrbtorit t vet,
    duke e sjell n mend mshirn".
    Vargu i fundit i ktij psalmi nxjerr msimin e fundit, q sht nj prmbledhje e mesaxhit t psalmit:
    "Kush sht i menur le t’i kujtoj kto,
    do ta shoh mirsin e Zotit” (v. 43).
    Ky sht ndoshta vrtet elsi i menuris: n do koh, n stuhit e jets son Zoti sht i pranishm dhe mbetet Zot i valve. Spontanisht, kur prballemi me ndonj fatkeqsi, ne, si Jobi, tundohemi t themi se nuk sht e drejt dhe se Zoti na ka braktisur. Si Jobi, nuk do t gjejm nj shpjegim t knaqshm pr vuajtjet q po kalojm, por si ai, ne jemi t ftuar ta jetojm fatkeqsit me besim. Ne gjithmon duhet t kemi parasysh fjaln e profetit Haggai:
    “Besa q e lidha me ju kur dolt nga dheu i Egjiptit
    dhe shpirti im qndron mes jush: mos u trembni!” (Ag 2, 5).

  5. #585
    i/e regjistruar
    Antarsuar
    19-06-2020
    Postime
    1,488
    Postimet n Bllog
    3

    Pr: Prgatitja e liturgjis s festave t urdhruara. Komente postohen disa dit prpara festave.

    PRGATITJA E LITURGJIS

    E DIELA Xll ORD. VITI B

    M 23-6- 2024.


    LEXIMI I DYT: 2 Kor 5,14-17.


    14 Sepse dashuria e Krishtit na nxit kur mendojm se: Njri vdiq pr t gjith, prandaj, t gjith vdiqn; 15 e Ai vdiq pr t gjith, n mnyr q ata q jetojn, t mos jetojn m pr vete, por pr at q vdiq dhe u ngjall pr ta.
    16 Kshtu, pra, q tani nuk njohim m asknd n mnyrn thjesht njerzore; po edhe nse e kemi njohur Krishtin n mnyrn thjesht njerzore, nuk e njohim m ashtu.
    17 Pra, nse ndokush sht n Krishtin, sht krijes e re: e vjetra u zhduk, dhe, ja, u b e reja!


    LECTIO DIVINA – MEDITIM – LUTJE.

    KUR PALI E KUNDRON KRYQIN.


    “Dashuria e Krishtit na kap kur mendojm se njri vdiq pr t gjith”: fjala “kap” ktu sht shum e fort, mund t themi fjal pr fjal “Dashuria e Krishtit na kap”; le t mos pyesim veten se far sht dashuria: dashuria e Krishtit pr ne? Apo dashuria q kemi pr Krishtin? Nj pyetje e till sht ende brenda logjiks njerzore; n logjikn e Zotit, t dyja jan nj, pasi e gjith dashuria vjen nga Zoti, si thot Shn Gjoni.
    "Dashuria e Krishtit na kap kur mendojm se njri vdiq pr t gjith", domethn kur soditim kryqin. Ndoshta ne duhet t msojm t soditim kryqin e Krishtit sepse ai sht vendi par excellence i Zbuless s Perndis. Faza e fundit e pedagogjis s Zotit: prderisa nuk e kishim par Krishtin, njeriun-Zot n kryq, nuk mund ta njihnim Zotin, domethn t dinim deri ku shkon dashuria e Zotit. Shum dihej tashm n agimin e Beslidhjes s Re, por mungonte zbulesa supreme, ajo q u dha n kryq.
    N Beslidhjen e Vjetr, ne qndruam pr nj koh t gjat (por jo gjithmon) n at q mund ta quajm nj model kompensimi: Abrahami, duke negociuar me Perndin shptimin e Sodoms dhe Gomorrs, arsyetoi pr sa i prket kompensimit: "Nse n qytet do t jen rastsisht pesdhjet t drejt, vrtet do ta shfarossh at vend dhe nuk do ta falsh pr shkak t atyre pesdhjet t drejtve q do t jen n t?” (Za. 18,24).
    Dhe Perndia u prgjigj: “Nse do t’i gjej n Sodom pesdhjet t drejt, brenda n qytet, pr shkak t tyre do ta fal tr qytetin” (Za. 18,26).
    ... “Ja, prap, po marr guxim ‑ tha ‑ t flas me Zotin tim: po nse, ndoshta, atje do t jen vetm njzet”! Hyji i tha: “Nuk do ta shfaros pr shkak t atyre t njzetve”. 32 “Po t lutem ‑ vazhdoi ‑ Imzoti nuk do t m hidhrohet, nse flas vetm edhe nj her: po qe se atje jan, ndoshta, vetm dhjet”! ‑ Zoti tha: “Un nuk do ta shfaros pr shkak t atyre t dhjetve” (Za. 18, 31-32).
    Jeremia kishte shkuar edhe m tej, pasi kishte parashikuar q shptimi i popullit t Perndis do t arrihej nga nj njeri i vetm i drejt:
    “Enduni udhve t Rusalemit,
    vreni mir edhe shikoni,
    krkoni n sheshet e tij,
    a mund ta gjeni nj njeri t vetm,
    nj njeri q e zbaton t drejtn,
    q krkon t jet besnik,
    vet qytetin do ta fal” (Jr. 5,1).
    Por tashm, nga Isaia e dyt, profett nuk foln m pr kompensimin, pr mimin q duhet paguar pr t fshir t metat e njerzve. Isaia (kur flet pr shrbtorin q vuan) dhe Zakaria (duke folur pr nj t pafajshm t shpuar) njoftojn se i gjith njerzimi do t kthehet n besim fal sjelljes s Mesis; sepse ai ofron jetn e tij, dhe zemrat e njerzve m n fund do t preken. Zemrat tona prej guri do t bhen zemra prej mishi. Nuk sht shtje prllogaritje meritash, por m tepr nj shtje ngjitse, nse guxoj t them kshtu.
    Shprehja "Krishti vdiq pr t gjith" sht sigurisht n kt regjistr. Nj gj sht e sigurt: sht nj nga formulimet e para t besimit t krishter.
    “Sepse Biri i njeriut nuk erdhi pr t qen shrbyer, por q ai t shrbej e t jap jetn e vet si shprblim pr t gjith”(Mk. 10, 45)...
    “Ky sht gjaku im, gjaku i Beslidhjes, q derdhet pr t gjith” (Mk. 14,24)...
    “Dashuria m e madhe q ndokush mund t tregoj sht: t jap jetn e vet pr miqt e vet” (Gj. 15,13).
    “Nj vdiq pr t gjith”, thot Pali: kjo sht me t vrtet zemra e besimit ton; por pikrisht, pr shkak se sht zemra e misterit t Perndis, sht krejtsisht e pamundur pr ne q ta formulojm at me fjalt tona njerzore; ne vetm mund t prpiqemi t'i qasemi pak misterit. Pyetja e par q lind, natyrisht, sht se far do t thot "vdekje pr t gjith"? A do t thot "pr" "n vend t"? Apo "pr t mirn e"? Sigurisht q nuk sht "n vend t": pasi ne do t duhet t vdesim prsri nga ana jon. sht padyshim “pr t mirn e”, domethn, vdekja e tij ka kuptim pr ne; jeta jon transformohet nga vdekja e tij.


    FYTYRA E VRTET E ZOTIT T MSHIRS.

    Ai vdiq, pikrisht q ne t jetojm (q do t thot t jetojm jetn e vrtet, n kuptimin e Shn Gjonit):
    “E kjo sht jeta e pasosur:
    q t njohin ty, Nj t vetmin Hyjin e vrtet,
    dhe at q drgove, Jezu Krishtin” (Gj. 17,3).
    T shptosh do t thot t "njohsh" Perndin: Krishti pranoi t vdiste n mnyr q ne ta njohim Perndin ashtu si sht: sepse sht n kryq q ne shohim fytyrn e vrtet t Perndis, dashurin q mbijeton gjith urrejtjen xhelozin, gjith etjen pr pushtet dhe dominim. sht kundr t gjitha ktyre teprimeve njerzore q Jezusi luftoi gjat gjith jets s tij publike; sht nga kto teprime njerzore q Krishti vdiq. Ai pranoi t prballej me kt oqean t dhuns njerzore pr t zbuluar dashurin, butsin dhe faljen e Perndis. N kt kuptim, mund t themi me Shn Pali:
    “Zoti yn u flijua pr faje tona dhe u ngjall pr shfajsimin ton” (Rm. 4,25),
    Dhe n 1 Kor. 15,3-4, Pali n kontekstin e nj zbulese thot:
    “M s pari ju shpalla ato t vrteta q edhe un vet i mora: se Krishti vdiq pr mkatet tona si e paralajmroi Shkrimi i shenjt. Qe varrosur e t tretn dit u ngjall s vdekuri si u tha n Shkrimin e shenjt”.
    sht qart, nuk sht m shtje kompensimi; ka t bj me zbulesn: vdekja e Krishtit na sjell jetn, jo sepse ai pagoi mimin pr gabimet tona, por sepse n vdekjen e tij m n fund njohim fytyrn e vrtet t Perndis. Ky lexim nuk ishte i mundur derisa e kishim par Krishtin n kryq.
    Ja prse Pali thot: “Tani ne nuk njohim m asknd n mnyr njerzore: nse e kemi njohur Krishtin n kt mnyr njerzore, tani nuk e njohim m n kt mnyr”. Ky zbulim i fytyrs s vrtet t Perndis, kjo zbules n kryq, kjo njohuri e re padyshim q na mahnit. Pali mund t thot fare mir: “Dashuria e Krishtit na kaplon... Nse dikush sht n Krishtin Jezus, ai sht nj krijes e re. Bota e vjetr ka vdekur, nj bot e re tashm ka lindur”.
    Ndryshuar pr her t fundit nga ninoenina : 18-06-2024 m 09:58

  6. #586
    i/e regjistruar
    Antarsuar
    19-06-2020
    Postime
    1,488
    Postimet n Bllog
    3

    Pr: Prgatitja e liturgjis s festave t urdhruara. Komente postohen disa dit prpara festave.

    PRGATITJA E LITURGJIS

    E DIELA Xll Ord VITI B

    M 23-6-2024

    UNGJILLI: Mk 4, 35 41


    35 Po at dit, kur u err, u tha nxnsve: T kalojm matan!
    36 Ata e nisn popullin, kurse Jezusin e morn ashtu si ishte n lundr.
    E prcillnin edhe lundra t tjera.
    37 Ndrkaq, u ua nj stuhi e madhe. Valt e detit u trbuan aq sa hidheshin brenda e gati e mbushn me uj.
    38 Jezusi n pope flinte n nnkres. E zgjuan dhe i than:
    Msues! A nuk shqetsohesh q po mbytemi?
    39 Ai u zgjua i urdhroi ers dhe i tha detit: Qetsohu! Shuaj!
    Era pushoi e u b fash e madhe.
    40 Ather u tha: Pse jeni frikacak? Po a ende nuk besoni?
    41 Ata i kapi frik e madhe dhe i thoshin njri‑tjetrit:
    Vall, kush sht ky t cilit po i nnshtrohen era dhe deti?


    LECTIO DIVINA MEDITIMI- LUTJA.


    KUSH SHT KY T CILIT I BINDEN ERA DHE DETI.


    Dhe sht e qart, elementt e trbuar i binden atij. Mark kmbngul: Ishte nj stuhi e dhunshme. Valt po hidheshin n bark, kshtu q ajo tashm po mbushej me uj. T shqetsuar, dishepujt e zgjojn Jezusin; ai thjesht duhet t'i thot detit dhe ers: Qetsohu! Shuaj!. Kshtu q menjher era u shua dhe pati nj qetsi t madhe.
    Kush sht ather ky njeri?" Kjo sht pyetja e madhe e Markut gjat gjith Ungjillit t tij ... dhe ktu prgjigjja sht n pyetje. Kush ka pushtet mbi detin, si mbi gjith Krijimin, nse jo vet Zoti? Kujto librin e Jobit kur Zoti i tha Jobit:
    8 Kush e mbylli brenda dyerve detin,
    kur po dilte nga krahrori i nns?
    9 Kur e vesha me re si me petka,
    me errsir si m shprgenj e mbshtolla?
    10 Kur un caqet atij ia vura,
    e kya me dyer e shula (Jb 38, 8-10).
    Psalmet kndojn pr kt mjeshtri t Zotit: "Tokn e vendose mbi qndrueshmrin e saj, nuk do t lkundet n shekuj t shekujve. E mbulove si me petk me ujrat e humnerave, majat e maleve i mbulonin ujrat: Ti u krcnohesh e ato trhiqen, dridhen nga zri i bubullims sate: ngjiten n male, zbresin n lugina drejt vendit q ti u cakton: u ke vn cakun q sguxojn ta kalojn, q prsri t mos e mbulojn tokn (Ps 103, 5-9) Ti qetson trbimin e deteve, gjmn e valve t tija dhe rrmujn e popujve (Ps 64, 8).
    Zoti i zotron aq shum elementet, thot Bibla, sa i v n shrbim t popullit t tij:
    "Deti i Kuq u b nj rrug pa pengesa, vrshimi i andejshm bn nj fush t gjelbr, npr t ciln kalonte nj popull i tr, i mbrojtur nga dora jote (Urt. 19, 7-8). T pan ujrat, o Hyj, t pan ujrat e u zmbrapsn, u trazuan deri edhe humnerat! (Ps 76, 17).
    N kt moment, prandaj, kur ata bjn pyetjen: "Kush sht ky t cilit po i nnshtrohen era dhe deti?, dishepujt gjetn prgjigjen: ky njeri sht nj lajmtar i Zotit! Dhe kjo sht arsyeja pse ata i kapi frik e madhe, si thot Mark. Deri m tani, ata ishin t tmerruar nga stuhia e ndezur, tani q qetsia sht rivendosur pr mrekulli, ata jan mbushur me frikn e pranis s Zotit.
    Por gjja m e habitshme n lidhje me kt tekst nuk sht frika e dishepujve: as frika e tyre e par, para stuhis, as frika e tyre e dyt, para atij q ata e njohin si t drguarin e Zotit. Gjja m e habitshme n lidhje me kt tekst sht pyetja q Jezusi u bn atyre:
    "Pse jeni frikacak? Po a ende nuk besoni?.
    Ajo q sht e mahnitshme, sht se mosbesimi i dishepujve e mahnit Jezusin! Dhe prve ksaj, ai madje kritikon! Megjithat, a nuk sht frika nga stuhia fillimi i Urtsis? Ndrgjegjsim i thjesht pr pafuqin ton, pr kufijt tan, a nuk sht fillimi i urtsis?. Kur jemi n nj bark t kontrolluar keq, kur era fillon t rritet, shpejt trembemi; kshtu q kur nj stuhi e vrtet godet, duhet t jet e tmerrshme! Po n lidhje me stuhit e jets son dhe t bots?
    Msues! A nuk shqetsohesh q po mbytemi? Me knaqsi ia bjn kt pyetje! Marku thekson ktu tundimin pr t interpretuar heshtjen e Zotit si nj shenj indiference. Por ai, Jezusi, duket se thot: T keni frik do t thot t mos keni besim: "Si ndodh q ju nuk keni besim?. Ndrsa ai, me shum qetsi, zotron elementet; ai nuk u friksua pr asnj sekond, sepse ai kishte besim. Ai e di q Ati i tij i jep atij aftsin pr t komanduar detin dhe ern. Nse e kuptoj drejt, sht vet ndjenja jon e pafuqis q sht mungesa e besimit!
    Ajo q sht thn deri tani, nuk ka t bj me marrjen e ndrrave tona pr realitet: nuk na garantohet q, duke besuar, jemi t plotfuqishm tani; realiteti do t na dekurajonte shum shpejt. Por ka t bj me besimin, domethn me bindje q tek Ai tani mund t bjm gjithka! Prfshir zotrimin e detit dhe, e kjo gj sht edhe m e rndsishme, fitoren mbi forcat e s keqes.


    NJ BOT E RE TASHM LINDI.

    Shtohuni e shumohuni e mbusheni tokn
    dhe sundojeni at!
    Bhuni zotruesit e peshqve t detit,
    t shpendve t qiellit
    dhe t do gjallese q lviz prmbi tok! ,
    u tha Zoti burrit dhe gruas ndrsa i krijoi ato. Nuk ishte nj fjal boshe! Ishte, dhe prandaj sht ende, plani i Zotit pr ne. Ky plan i Zotit pr njerzimin sht prmbushur n Jezu Krishtin; nga ana tjetr ai na thot "E gjith pushteti m sht dhn n qiell dhe n tok ... Shko ather". Tani, si thot Pali n letrn e dyt drejtuar Korintasve, 5,14-17, "Dashuria e Krishtit na nxit kur mendojm se Njri vdiq pr t gjith, prandaj, t gjith vdiqn; e Ai vdiq pr t gjith, n mnyr q ata q jetojn, t mos jetojn m pr vete, por pr at q vdiq dhe u ngjall pr ta. Kshtu, pra, q tani nuk njohim m asknd n mnyrn thjesht njerzore; po edhe nse e kemi njohur Krishtin n mnyrn thjesht njerzore, nuk e njohim m ashtu. Pra, nse ndokush sht n Krishtin, sht krijes e re: e vjetra u zhduk, dhe, ja, u b e reja!.!
    Dashuria e Krishtit na z" (leximi yn i dyt kt t Diel); tani e tutje asgj nuk do t na ndaj nga kjo dashuri n t ciln ne jemi zhytur q nga Pagzimi yn; dhe nse ai na kap, sigurisht q sht pr t na uar prpara e kush sht n Krishtin Jezus, ai sht nj krijim i ri. Bota e vjetr sht zhdukur, nj bot e re tashm ka lindur. Tani, ne nuk jemi m n Krijimin e par. Na mbetet ndoshta t marrim masn e prmbysjes q u prezantua n bot nga Ringjallja e Krishtit. "Nj bot e re tashm ka lindur". Tani! Nj i krishter sht dikush q thot "Tani e tutje! "Tani, asgj nuk sht e njjt. Njerzimi sht i ri, sht sikur sapo ka lindur.
    Tani e tutje ne jetojm jetn e re t Jezusit t Ringjallur, nj jet e prbr nga solidariteti, drejtsia, ndarja; tani e tutje ne mund t jetojm si Krishti jo pr t'u shrbyer, por pr t shrbyer; nse jetojm t shartuar me t, ne jetojm jetn e tij, n shrbim ndaj t tjerve; ne jemi n gjendje, q tani e tutje, t qajm me ata q qajn dhe t prballemi me t njjtat luftra me t cilat u prballua Jezusi, pr t zotruar t gjitha stuhit e njerzve: t keqen dhe urrejtjen n t gjitha format e saj. do i krishter mund t thot si Shn Pali "Nuk jetoj m un, sht Krishti q jeton n mua ...Na mjafton, si thot letra drejtuar Hebrenjve, t mbajm " shikim t drejtuar mbi Autorin dhe Prkryesin e fes, Jezusin, i cili, n vend t gzimit q i takonte, duroi kryqin duke e prbuzur turpin..."(Heb 12: 2).
    N fund fare, nse kuptohet mir mesaxhi i liturgjis, fjala "e pamundur" nuk sht e krishter!

  7. #587
    i/e regjistruar
    Antarsuar
    19-06-2020
    Postime
    1,488
    Postimet n Bllog
    3

    Pr: Prgatitja e liturgjis s festave t urdhruara. Komente postohen disa dit prpara festave.

    F.A. E DIELA Xll ORD. VITI B UNGJILLI.

    PRGATITJA E LITURGJIS

    E DIELA Xll ORD. VITI B

    M 23 6 2024

    UNGJILLI. Mk 4, 35-41.


    35 Po at dit, kur u err, u tha nxnsve:
    T kalojm matan!
    36 Ata e nisn popullin, kurse Jezusin e morn ashtu si ishte n lundr. E prcillnin edhe lundra t tjera. 37 Ndrkaq, u ua nj stuhi e madhe. Valt e detit u trbuan aq sa hidheshin brenda e gati e mbushn me uj. 38 Jezusi n pop flinte n nnkres. E zgjuan dhe i than:
    Msues! A nuk shqetsohesh q po mbytemi?
    39 Ai u zgjua i urdhroi ers dhe i tha detit:
    Qetsohu! Shuaj!
    Era pushoi e u b fash e madhe.
    40 Ather u tha:
    Pse jeni frikacak? Po a ende nuk besoni?
    41 Ata i kapi frik e madhe dhe i thoshin njri‑tjetrit:
    Vall, kush sht ky t cilit po i nnshtrohen era dhe deti?.


    LECTIO DIVINA MEDITIM LUTJE.

    Historia q sapo dgjuam, mund t kuptohet si tregimi i nj ngjarjeje materiale q ndodhi n t vrtet n Liqenin e Galiles. Gjat nj stuhie Jezusi u dha prova dishepujve t tij pr fuqin e tij hyjnore, me Fjaln e tij ai qetsoi valt e liqenit.
    Le t prpiqemi t imagjinojm se cili mund t jet reagimi i nj jobesimtari kur prballet me kt interpretim... do t na shikonte i habitur, i uditur, do t ishte shum i hutuar; por edhe besimtari prjeton njfar siklet kur prballet me kt shpjegim, sepse ai n mnyr t pashmangshme i bn vetes pyetje t cilave n fund nuk sht n gjendje t'u prgjigjet.
    Duam t prmendim disa nga kto pyetje, sepse duam t kapim dhe identifikojm mir gjinin letrare t ksaj faqeje, prndryshe humbasim pasurin e mesazhit q ungjilli dshiron t na komunikoj.
    E para nga kto pyetje lind nga treguesi shum i uditshm i kohs: ishte mbrmja kur Jezusi u thot dishepujve t shkojn n ann tjetr t liqenit.
    Jezusi kaloi gjith ditn mes njerzve, ai foli pr mbretrin e Perndis n shmblltyra, kto jan shmblltyrat q gjejm n kapitullin katr t Ungjillit sipas Markut dhe dgjuam dy nga kto shmblltyra t dieln e kaluar, at t fars q rritet vet dhe ajo e fars s sinapit.
    N fund t dits, do t prisnim q Jezusi t'u thot apostujve: Lrini njerzit t shkojn n shtpi tani dhe edhe ne do t shkojm pr dark. Nse ka ndonj gj, ne do t presim q pas darks Jezusi t takohet prsri me dishepujt e tij, si na thot ungjilltari: "N mnyr private ai m pas ua shpjegoi t gjith kuptimin e shmblltyrave q Ai kishte thn" ... n vend t ksaj ai thot t shkojm n ann tjetr t liqenit.
    Tani, nse lexojm Ungjillin sipas Markut, Jezusi dhe dishepujt nuk shkuan kurr n ann tjetr t liqenit dhe nga historia e mposhtme, duket qart se ata nuk njohin njeri atje... far mund t bjn n ann tjetr t liqenit n mbrmje, kur t vij nata?
    Historia e mposhtme q Marku tregon, sht ajo e atij t djallosurit q del nga varret, shkon t takoj Jezusin. Ka qen ai q ka thyer zinxhirt me t cilt tentuan ta lidhnin, q u rrah me gur, i bri keq vetes dhe t tjerve... Jezusi i dbon ata shpirtrat t papastr q prfundojn n derrat q m pas shkojn n det.
    Ky informacion nga mbrmja sht shum i uditshm dhe i pamundur, ndaj pyesim veten: Por a na jep Marku informacione apo aludon pr simbolikn e mbrmjes dhe t nats n Bibl?
    Pyetja e dyt lind nga stuhia. sht shum e uditshme kjo stuhi n liqenin e vogl t Galiles: sht i gjat 21 km, gjersia maksimale sht 11 km, sht nj liqen shum i bukur por i vogl, sht nj liqen i mbrojtur mir nga malet, aq sa duket vrtet si nj fole n mes t ktyre maleve, n kt liqen nuk lindin stuhi.
    Dhe m pas ata duhet t shkojn nga Kafarnaumi n Gergesa Kursi, ku m pas ndodhi ai episod i shrimit t atij t djallosurit. Edhe sikur t kishte stuhi, bregu sht shum afr, por ather apostujt e njohin shum mir liqenin, ata kan lindur atje, ata e din kur ndryshon moti, kur do t ket nj er e fort, por kurr nuk ka nj er e aft pr t ngritur nj stuhi n at liqen...
    Dhe pastaj i bjm vetes nj pyetje tjetr: A sht nj stuhi materiale apo ungjilltari i referohet ndonj stuhie tjetr q rrezikon t fundos varkn n t ciln ndodhen dishepujt?
    Dhe pastaj gjat kalimit n ann tjetr t liqenit ka dallg q derdhen mbi varkn, aq sa ajo tani sht mbushur plot.
    Varkat e asaj kohe ishin 8 metra, varka t konsiderueshme si ajo q duhet t ket qen barka e Pjetrit: 8 metra t gjat, 2 metra t gjer, me 4 rrema, pastaj ishte timonieri dhe gjithashtu nj vela n prgjithsi.
    Epo n kt bark ka 13 veta, Jezusi n pop flinte n nj nnkres (v.38). Tregimi thot q u ua nj stuhi e madhe, q valt e detit u trbuan aq sa hidheshin brenda e gati e mbushn me ujv.37)... si ishte e mundur q Jezusi ishte n pop pr t fjetur n nj nnkres?
    Madje duket se apostujt harruan plotsisht se Ai ishte me ta.
    Nuk ka gjasa q Jezusi t mund t pushoj i qet n at vark t vogl plot me uj n mshirn e valve dhe kshtu, pyetja vjen prsri:
    A po tregon Marku nj fatkeqsi q u ka ndodhur Jezusit dhe t 12-ve, apo po flet pr dika tjetr?
    M pas dishepujt n fund i drejtohen Zotit q ai t'i shptoj, prandaj tregojn se besojn n T, por prkundrazi qortohen si njerz besimpak.
    Pra, le t'ju tregojm se si jan gjrat! Ne nuk prballemi me nj faqe lajmi, por me nj faqe teologjie, nj shmblltyr t kompozuar nga ungjilltari me imazhe biblike.
    Detyra jon ather sht t deshifrojm kto imazhe pr t kuptuar mesazhin q ungjilltari dshiron t na jap.
    Le ta marrim kt histori pik pr pik dhe t shohim kuptimin e ktyre imazheve.
    Le t dgjojm:
    Po at dit, kur u err, u tha nxnsve: T kalojm matan! Ata e nisn popullin, kurse Jezusin e morn ashtu si ishte n lundr. E prcillnin edhe lundra t tjera (v.35-36).
    Imazhi i par i ksaj shmblltyre: erdhi fundi i dits, mbrmja ka ardhur pr Jezusin, dita bie, nata vjen.
    sht imazhi i prfundimit t jets s Jezusit, imazhi q gjendet n Bibl, q prdoret edhe nga Jezusi: pr shembull, para se t'i hap syt t lindurit t verbr thot:
    Derisa t jet dit
    na duhet ti kryejm veprat
    e Atij q m drgoi
    Po vjen nata,
    kur askush smund t punoj.
    Derisa t jem n bot,
    jam drita e bots (Gj. 9, 4-5)
    dhe pak m par, n kapitullin 8, 39-41.56 t Ungjillit sipas Gjonit, lexojm:
    "Ata iu prgjigjn:
    Ati yn sht Abrahami.
    Jezusi u tha:
    Po t ishit bijt e Abrahamit,
    do t bnit veprat e Abrahamit!
    Dhe, ja, krkoni t m vritni mua,
    q ju fola t vrtetn,
    q e dgjova prej Hyjit.
    Nj gj t till Abrahami se bri kurr.
    Ju bni veprat e babait tuaj (v.39,41).
    Abrahami, ati juaj, galdoi n shpirt
    nga dshira pr ta par Ditn time.
    E pa dhe u gzua.
    Kjo dit sht jeta e Jezusit, e cila tani ka marr fund.
    Dhe far bn Jezusi tani? Ai ia kushtoi gjith jetn vendosjes s mbretris s Zotit n bot, dhe tani ua beson dishepujve kt mision, jan ata q duhet t kryejn misionin e sjelljes s Ungjillit, pr ta uar At n bregun tjetr. Ky sht qllimi! far do t thot bregu tjetr?
    Gjithmon n ungjill kur thuhet se shkohet n bregun tjeter, do t thot se shkohet kah lindja, kah toka pagane. Liqeni shenonte kufirin midis toks s shenjt t banuar nga izraelitt dhe dheut t papastr, ku rriteshin derrat, e q ishte banuar nga pagant.
    sht simbol i bots s vjetr, i bots s lasht q ende nuk e ka takuar Krishtin dhe Ungjillin.
    Dhe si sht kjo bot? Ajo prfaqsohet pikrisht nga ai diallosur q i paraqitet Jezusit, ai sht i pushtuar nga shpirtrat q e njerzojn at.
    Cilat jan kto shpirtra q dehumanizojn t gjith shoqrin pagane?
    Ato nuk jan gj tjetr vese egoizmi, krkimi i interesave t veta, lidhja me parat, dshira pr t grumbulluar mallra, krkimi i knaqsis, i pushtetit, i suksesit me do kusht, madje edhe drejt prdorimit t padrejtsive, gnjeshtrave... kta demon ojn n konkurrenc, shkaktojn luftra, krijojn nj bot t pajetueshme, sht bota e vjetr, shoqria njerzore q ende nuk sht humanizuar nga mesazhi ungjillor, nga Shpirti i Krishtit.
    Detyra e dishepujve sht t sjellin Ungjillin n kt bot pagane, nj bot demoniake: do t jet Fjala e Ungjillit q do t'i largoj kta shpirtra t papastr, sepse atje ku arrin Ungjilli, shpirtrat nuk mund t qndrojn m t qet, Ungjilli dhe shpirtrat e ndyr jan t papajtueshm: ku sht nj, t tjert nuk prshtaten. Pr kt, ne t gjith e bjm eksperiencn gjithashtu, edhe n jetn ton personale.
    Nse indinjohem, mbaj inat, urrej nj person... Filloj t lexoj ungjillin dhe m pas kto urrejtje, kta inate nuk futen m n mua sepse bien n konflikt me ungjillin, ndaj ose e flak ungjillin ose largohen shpirtrat e ndyr, prndryshe ka nj konflikt t brendshm t cilit nuk mund t'i rezistoj.
    Imazhi i tret: ata e marrin Jezusin me vete, ashtu si ishte.
    Ata e nisn popullin, kurse Jezusin e morn ashtu si ishte n lundr! (v.36).
    Ky detaj sht kurioz dhe i uditshm, do ta shohim s shpejti se far do t thot, sepse lidhet me mbrmjen e Jezusit, me fundin e jets s tij toksore, e marrin ashtu si ishte n lundr.
    M pas prmendim pranin e shum varkave.
    Ne e dim shum mir simbolikn e varks n t ciln jan dishepujt: varka sht komuniteti i krishter, Kisha e ka pasur gjithmon si simbol varkn.
    Ne shohim edhe n kishat gotike se si qemerja e ktyre kishave ka formn e byks s anijes, pikrisht sepse tregon se komuniteti i gjetur nn at qemer, sht n varkn e Pjetrit. N kt vark q prshkon dallgt e vrazhda t bots pagane, sht edhe Jezusi.
    Prandaj, varkat e shumta prfaqsojn komunitetet e shumta t krishtera q tashm ishin krijuar n t gjith Perandorin Romake, dhe jan t gjitha kto varka q duhet t sjellin Krishtin dhe Ungjillin e tij n bot, nj mision i vshtir, n fakt le t dgjojm tani se far ndodh:
    Ndrkaq, u ua nj stuhi e madhe. Valt e detit u trbuan aq sa hidheshin brenda e gati e mbushn me uj. Jezusi n pop flinte n nnkres (v.37-38).
    Shoqria pagane, e shtyr nga shpirtrat e papastr, rebelohet: nuk pranon n mnyr paqsore q Kisha t kryej misionin e saj pr t sjell Krishtin dhe Ungjillin, sepse Ungjilli i dbon kta demon, duke shkatruar shoqrit e vjetra q njra pas tjetrs duhet t zhduken.
    Ja simbolika e detit q rebelohet, q e kundrshton kt rrugtim!
    Deti, n t gjith Lindjen e Mesme t lasht, sht simboli i forcave kaotike q pengojn jetn; le t kujtojm se n krijim ujrat e detit ishin t przier me tokn, t pamundura pr t'u jetuar... Zoti e ndan tokn nga ujrat dhe i thot detit: "Do t arrish deri ktu, jo m larg!"
    Zoti, kudo q vjen, eliminon forcat e kaosit dhe promovon jetn.
    Ktu Ungjilli, ku mbrrin, bllokon valt e detit, bllokon kaosin dhe krijon jet, humanizon.
    Simboli i detit, i Detit t Kuq: njerzit duan t arrijn n tokn e liris dhe deti i pengon, por aty sht "forca e Zotit", e prfaqsuar nga shkopi i Moisiut q ndan ujrat e atij deti. Jobi 9,8 thot : Vet Zoti pa ndihm t kujt ai e shtrin qiellin,

    lirisht ecn mbi val t detit!"
    Zoti sht i vetmi q sht n gjendje t mbizotroj mbi kto forca kaotike dhe sht vetm Fjala e tij q sht n gjendje t'i dominoj kto forca t bots pagane.
    Lexojm n psalmin 89, 9-10:
    O Zot, Hyji i ushtrive, kush sht si ti?
    I pushtetshm je, o Zot, e besnikria t rrethon!
    Ti zotron krenarin e detit,
    ua ul kokn valve t trbuara.
    Do t jet pikrisht duke iu referuar ktyre imazheve biblike q dishepujt do t kuptojn hyjnin e personit t Jezusit, i vetmi i aft pr ta nxjerr njerzimin nga kaosi me Fjaln e tij.
    sht historia jon q na tregohet nga kjo shmblltyr, historia e kishs son, e komuniteteve tona t krishtera, ndoshta nuk e kishim marr parasysh q varka jon duhet t prballet me stuhi, val krcnuese dhe kur t hipim me Jezusin duhet t'i marrim kto stuhit n konsiderat.
    far shohim sot? Cila sht situata q po prjeton komuniteti yn kishtar?
    Jemi n nj stuhi, po largohemi nga ajo q deri von quhej shoqria e krishter, sot flasim pr nj shoqri postkristiane, sikur Kisha ta kishte pasur ditn e saj.
    Ne prpiqemi t reformojm disa struktura t vjetruara t Kishs son, po pastrojm veten nga mendjelehtsia q e ngatrruam me besimin dhe q na bnte qesharak prpara jobesimtarve, sepse nuk kishin lidhje me besimin; mjaft i themi edhe ngreve t caktuara ideologjike, por pr nj pjes t madhe t bots laike kto prpjekjet tona konsiderohen marifete q i zbatojm pr t mbijetuar dhe nuk heqim dor pr t qndruar mnjan.
    Ata q i kultivojn kto pritje, ndoshta edhe kto shpresa, nuk e njohin historin.
    Kisha jon ka kaprcyer stuhi shum m dramatike se ajo q po kalojm sot dhe ka dal gjithmon m e pastr, m e gjall... koha n t ciln po jetojm sht nj Kairos, nj mundsi q na ofrohet pr t'u shfaqur nj Kish m ungjillor.
    Ne kemi ende shum aspekte pr t pastruar, imazhet e stuhive mund t'i referohemi edhe n shum situata q ndodhin n komunitetet tona t vogla, n familjet tona, n jetn ton personale dhe m pas kur shohim shum projekte t coptuara, ose ndoshta edhe shum marrdhnie t ndrtuara me dashuri ndr vite, le t kemi parasysh q Jezusi sht me ne: i Ngjalluri na shoqron n kto stuhi.
    Imazhe t tjera tani, shum domethnse, n shmblltyrn q po shqyrtojm: Jezusi gjendet n popn e varks, me nj jastk nn kokn duke fjetur.
    Vetm ungjilltari Marku na thot kt.
    Shum her harrojm, pikrisht si ndodhi me dishepujt n kt vark, ata punuan vetm pr t zgjidhur problemet, me aftsin e tyre, me dinakrin e tyre, asnjrit nuk i shkonte ndrmend q Jezusi ishte me ta... ai flinte. n nj jastk.
    Tashm kemi thn se nuk mund t jet lajm, pra far sht ky gjumi i Jezusit?
    N Bibl, ky imazh prdoret shpesh pr t treguar vdekjen.
    Sirach thot se "vdekja sht gjum i prjetshm"; Jobi prdor gjithashtu t njjtin imazh, "Njeriu nuk do t zgjohet kurr nga gjumi"; ose n Psalmi 13, psalmisti i krkon Zotit q: "Gjumi i vdekjes t mos m zr"; Jezusi flet edhe pr "gjumin e Llazarit"; i pari prdori edhe kt imazh q sht shum i varfr, pr t thn q zgjohet nga gjumi; Pali kur u shkroi Thesalonikasve:
    " Nuk duam, o vllezr, tju lm n padijeni lidhur me ata q vdiqn, q t mos trishtoheni porsi t tjert q nuk kan shpres. E njmend, nse besojm se Jezusi vdiq dhe u ngjall, ather Hyji patjetr edhe ata q vdiqn, npr Jezusin dhe bashk me Jezusin do ti marr n lumturi (1 Ts. 4, 13-14).
    Ktu, ktu kemi Jezusin q ra n gjum n fund t dits s tij, ai sht n bark me dishepujt, ata e harrojn At sepse ai nuk sht m Jezusi q ishte fizikisht i gjall n kt bot, por ai sht i ringjallur dhe sht e leht edhe pr ne q t harrojm se Ai sht me ne n bark.
    Pastaj jastku nn kokn e Jezusit?
    N mes t atij kaosi, nga doli jastku q uditrisht, n at trazir, n at stuhi, mbeti nn kokn e Jezusit?
    Prania e jastkut nuk na habit m po t kemi parasysh termin grek t prdorur: proskefalaion q tregonte jastkun q vendosej nn kokn e t ndjerit.
    Jezusi sht n popn n vendin e timonierit, nj pilot q, n nj situat rreziku ekstrem, duket se e ka zn gjumi dhe nuk i intereson far ndodh me dishepujt.
    S shpejti do t dgjojm sharjen q ata i drejtojn atij, por n kt pik kuptimi i gjith skens sht i qart: Jezusi q sht me dishepujt n bark, q sht me ne sot, Jezusi q na shoqron ndrsa jemi t hedhur nga stuhit, nuk sht Jezusi q ishte fizikisht pran dishepujve gjat jets s tij publike... sht Krishti, ai sht i Ngjalluri.
    N fakt, m n fund, dishepujt kujtojn se Jezusi sht me ta, edhe nse duket se ai nuk sht i interesuar pr at q ndodh n bot. Le t dgjojm se far i thon atij:
    E zgjuan dhe i than: Msues! A nuk shqetsohesh q po mbytemi?
    Sa i bukur qortimi q dishepujt i drejtojn Jezusit t fjetur!
    sht lutja q i bjn t Ngjallurit dhe sht nj qortim: Nuk ka rndsi pr ty q ne t humbasim, ti nuk do t humbassh.
    Ata po i flasin t Ngjallurit, ata e din se ai sht me Atin, Ai nuk mund t humbas, ne jemi ata q jemi n nj situat n t ciln jemi t pushtuar nga dallgt e kaosit.
    Mjeshtri jep ndjesin e dshirs pr t ln gjithka t shpaloset sikur t mos ishte i pranishm, le t mendojm pr dallgt nga t cilat jemi t lkundur n Kish sot, tensionet e brendshme, mosmarrveshjet, skandalet, braktisjet dhe gjithashtu gnjeshtrat. , shpifjet q vijn nga jasht shum her, edhe n stuhit tona personale e familjare, n vshtirsit e do lloji q na paraqet jeta... kush prej nesh nuk ia ka drejtuar ndonjher kt lutje Zotit:
    "Po ku je ti, ku je Krishti, pse nuk e demonstron fuqin tnde?"
    Ndonjher e ndiejm se ai sht i largt apo edhe mungon, heshtja e tij na shqetson, na frikson dhe do t donim t'i thrrasim atij si psalmisti:
    Zgjohu, prse po fle, o Zot?
    Zgjohu, mos hiq dor prej nesh pr amshim!
    Prse e fsheh fytyrn tnde prej nesh,
    prse e harron mjerimin e vuajtjen ton?
    Se u poshtruam e ram prdhe,
    zvarr hiqet trupi yn pr tok.
    ohu, na eja n ndihm!
    Na shpto pash dashurin tnde! (Ps. 44,24-27).

    Le t'i bjm kto lutje, t'ia drejtojm kto qortime Zotit, q n kt mnyr t hyjm n dialog me T dhe t fillojm t'i shohim gjrat ashtu si i sheh Ai; ne nuk duhet t kemi frik t lutemi me sinqeritet t madh, si bn psalmistt, t cilt i thirrn Perndis dhimbjen e tyre.
    Le t kujtojm se si fillon Psalmi 13, 2-5:
    E deri kur, o Zot, do t m harrosh krejtsisht?
    Deri kur do ta fshehsh fytyrn tnde prej meje?
    Deri kur do t shqetsohem n shpirt,
    n zemrn time do t kem trishtim pr do dit?
    Deri kur armiku do t m rrij shqipe mbi kok?
    Shih e m ndihmo, o Zot, Hyji im!
    Ndriti syt e mi q t mos m kap gjumi i vdekjes,
    t mos thot armiku: Ngadhnjeva mbi t!.
    Le t'ia bjm kto pyetje Zotit, dishepujt iu drejtuan Jezusit dhe i than:
    "Por a nuk ju intereson q ne po vdesim?"
    Ato jan nett tona, ato q t gjith i prjetojm n jet, nett e vetmis, t padrejtsis q nuk mund t'i ndreqim, nett e braktisjes, t smundjeve, t dhimbjeve q nuk kan shpjegim, nett e tradhtive n t cilat pyesim veten me t vrtet: "Por ku sht Zoti?"
    Dhe ne i drejtohemi Atij: Ku je? Pse nuk ndrhyn? Bej dicka!"
    Jezusi na zbulon nj Zot q duket se fle, q i l gjrat ashtu si jan. Por n t vrtet Zoti nuk ka asgj pr t'u friksuar kur prballet me lirimin e forcave t s keqes, ai nuk ka frik t humbas kontrollin e situats, ai na beson , ne ai na ka dhn t gjitha aftsit pr t dal t pjekur, fitimtar nga do situat, prderisa ne gjithmon e lm veten t udhhiqemi nga Ungjilli i tij.
    Ai sht nj Zot q i l gjrat t ndodhin, q lejon edhe zilin, rivalitetet, padrejtsit, gnjeshtrat; ne do t donim ta kishim Perndin n dispozicion pr ta br at t bj at q duam... ai nuk sht Perndia i Jezusit t Nazaretit.
    Zoti e do kt bot, e l jetn t shpaloset sipas asaj q, n lirin e tyre, bjn njerzit, por historia jon nuk ikn nga duart e tij... sht Ai q e udhheq at, sht "Pantokratori" ai q mban fatet e jets s secilit prej nesh.
    Le t dgjojm tani se si Jezusi, i Ngjalluri i prgjigjet lutjes s dishepujve:
    Ai u zgjua i urdhroi ers dhe i tha detit:
    Qetsohu! Shuaj!
    Era pushoi e u b fash e madhe.
    Ather u tha:
    Pse jeni frikacak? Po a ende nuk besoni?
    Ata i kapi frik e madhe dhe i thoshin njri‑tjetrit:
    Vall, kush sht ky t cilit po i nnshtrohen era dhe deti? (v.39-41).

    Ata duhet ta zgjojn At, t bhen t vetdijshm pr pranin e tij dhe misionin e tyre, ata jasht varks mendojn se Kisha po fundoset dhe ata kan do arsye t mendojn kshtu, ata besojn se Kisha mund t llogaris vetm n aftsit e veta njerzore dhe ka shum , por ata q jan brenda Kishs duhet t'i njohin, duhet t jen t sigurt se ajo sht e pathyeshme, jo pr shkak t forcs s tyre, por sepse Krishti sht i pranishm n kt Kish me fuqin e tij hyjnore.
    T mos e kujtojm kt sht munges besimi dhe sot nuk duam ta dgjojm kt qortim nga Jezusi q na drejtohet neve, sepse jemi t sigurt se Ai sht biri i Zotit dhe se ai ka fuqi mbi valt e detit.


  8. #588
    i/e regjistruar
    Antarsuar
    19-06-2020
    Postime
    1,488
    Postimet n Bllog
    3

    Pr: Prgatitja e liturgjis s festave t urdhruara. Komente postohen disa dit prpara festave.

    F.A. JAVA E DIELA Xll ORD. VITI B TRE LEXIME

    PRGATITJA E LITURGJIS

    E DIELA Xll ORD. VITI B.

    M 16-6-2024.



    Stuhia trbohet dhe Jezusi fle.

    far fjalsh kan t drejt t presin nga nj i krishter ata q prjetojn drama personale dhe familjare? Epidemit, trmetet, ciklonet q godasin zona t bots tashm t shkatrruara nga uria dhe varfria, shtrojn pyetje serioze pr besimtarin. Luftrat, dhuna, padrejtsit, tradhtit, sht e vrtet, duhet t'i atribuohen njeriut, por ngaq njeriu sht kaq i keq, a nuk mund ta kishte br Zoti m mir?
    N t kaluarn, problemi i s keqes zgjidhej duke ia vn fajin djallit, ligjeve natyrore ose duke iu drejtuar formuls magjike: Zoti nuk dshiron, por lejon. Por nse Zoti mund t ndrhyj n historin e njeriut, pse nuk e bn?
    Enigma e s keqes nuk mund t shpjegohet me arsyetime, prndryshe Jezusi do ta kishte sqaruar pr ne. Nj dit, kur historia e bots do t prfundoj, ne do ta kuptojm enigmn e s keqes, por tani prgjigja e Zotit ndaj akuzave q kemi t drejt t'i drejtojm atij, me fjalt e apopstujve t Ungjillit t sotm: “Msues! A nuk shqetsohesh q po mbytemi?”, sht vetm nj dhe sht m e papritura. Ai nuk filloi t debatonte, por hipi n t njjtn bark me ne; i hedhur nga stuhia, bashk me ne, sht edhe ai atje. Me t varfrit Jezusi prjetoi varfrin, me t refuzuarit dhe t margjinalizuarit prjetoi prjashtimin; me t zhgnjyerit ndau keqkuptimin dhe lott, me t tradhtuarit hidhrimin e vetmis dhe t braktisjes; s bashku me t shtypurit duroi padrejtsin dhe me t dnuarit me vdekje prjetoi tmerr dhe frik.
    Megjithat mbetet prshtypja se ai sht duke fjetur. Me britmn ton, q sht lutja, do t donim ta zgjonim dhe ta detyronim t ndrhynte. Por ai tashm sht zgjuar, thjesht ka nj vizion tjetr pr rrezikun dhe mnyrn pr ta prballuar at dhe krkon besim t pakushtzuar. Ne jemi t prkulur, po, nga dallgt e detit, por, edhe nse nuk e kuptojm, jemi t shoqruar prej tij.
    Pr t prvetsuar mesazhin, ne do t prsrisim:
    “Stuhia po shprthen, por un nuk kam frik: edhe ti je n barkn time”.


    LEXIMI I PAR: Gb. 38,1.8-11.

    1 Nga stuhia Zoti iu prgjigj Jobit e i tha:
    8 Kush e mbylli brenda dyerve detin,
    kur po dilte nga krah’rori i nns?
    9 Kur e vesha me re si me petka,
    me errsir si m shprgenj e mbshtolla?
    10 Kur un caqet atij ia vura,
    e kya me dyer e shula
    11 dhe i thash: ‘Deri ktu! M tej mos shko!
    Ktu le t thehen valt tua krenare!’.


    LECTIO DIVINA – MEDITIM – LUTJE.

    T gjitha mitet e krijimit t Lindjes s Mesme t lasht tregojn pr konfliktin dramatik midis Zotit, nxitsit t rendit dhe jets, dhe Yam, detit, nj prbindshi t frikshm i cili, duke liruar fuqin e tij t tejmbushur, u prpoq t ruante kaosin n bot dhe vdekjen. Deti u b kshtu nj simbol i forcave negative, gjithmon n armiqsin kundr njeriut, dhe n luft kundr jets.
    Nuk sht pr t'u habitur q Bibla, e lindur n kt mjedis kulturor, ka ruajtur kujtimin e ktij miti n disa nga faqet e saj. Tashm n kapitullin e par t Zanafills flitet pr nj mas pa form dhe t pabanuar, pr nj humner t mbshtjell n errsir (Zan. 1,2) n t ciln Zoti ndrhyn pr t vendosur rregulla, duke ndar dritn nga errsira, ujin nga toka e that dhe ujrat e embla nga ujrat e kripura:
    “Toka ishte e shkret dhe e zbrazt; terri e mbulonte humnern dhe fryma e Hyjit endej prmbi ujra”.
    Ndryshe nga perndit q veprojn n prrallat e popujve t Mesopotamis, Zoti biblik megjithat ruan nj sjellje krejtsisht origjinale. Ai nuk prfshihet kurr n nj luft t ashpr kundr dragoit t detit, por imponohet pa prpjekje t jshtzakonshm kundr atij, arrin qllimin e vet vetm duke iu drejtuar fjals:
    “…ai foli ‑ gjithka u b,
    ai urdhroi ‑ gjithka u prftua!” (Ps. 33,9),
    ai flet dhe do gj bhet, ai urdhron dhe gjithka ekziston.
    I mahnitur nga kjo fitore mahnitse, psalmisti kndon:
    “5 Tokn e vendose mbi qndrueshmrin e saj,
    nuk do t lkundet n shekuj t shekujve.
    6 E mbulove si me petk me ujrat e humnerave,
    majat e maleve i mbulonin ujrat:
    7 Ti u krcnohesh e ato trhiqen,
    dridhen nga zri i bubullims sate:
    8 ngjiten n male, zbresin n lugina
    drejt vendit q ti u cakton:
    9 u ke vn cakun q s’guxojn ta kalojn,
    q prsri t mos e mbulojn token” (Ps. 104, 5-9).
    Sundimi i Zotit mbi krijimin zbulohet se sht i plot dhe i prsosur, sepse
    "O Zot, Hyji i ushtrive, kush sht si ti?
    I pushtetshm je, o Zot, e besnikria t rrethon!
    10 Ti zotron krenarin e detit,
    ua ul kokn valve t trbuara” (Ps. 89, 9-10).
    Fuqia e tij e pakundrshtueshme u shfaq mbi t gjitha gjat nats s lirimit nga Egjipti, kur
    “Zoti e shtyri gjith natn detin me an t nj ere t fort e t nxeht dhe e thau: ujrat u ndan.... dhe ujrat pr ta ishin br si mur n t djatht e n t majt t tyre”. (Dal 14,21.29).
    Mbi kt tem, leximi i sotm na ofron nj fragment t paharrueshm, marr nga prgjigja e Zotit ndaj Jobit, i cili krkoi nj shpjegim pr enigmn e madhe t dhimbjes.
    “Kur themelet toks ia vura ti ku ishe? – e pyet at Zoti-
    M trego nse njmend e di” (Gb 38,4).
    sht ftesa pr t'u ndrgjegjsuar pr gjendjen e vet si nj krijes, e kufizuar n koh dhe hapsir, e paaft pr t deprtuar n misteret e mdha t universit.
    Pastaj, duke u kthyer ende nga Jobi, Zoti vazhdon duke kujtuar sesi, pothuajse pr knaqsi, ai mori kontrollin e plot t ujrave fillestare q krcnonin t pushtonin elementt e tjer. Zoti thot edhe:
    “4 Kur themelet toks ia vura ti ku ishe?
    M trego nse njmend e di.
    5 A e di: kush prmasat ia caktoi?
    Me litar kush e ka matur?
    6 Prmbi ka i pushojn themelet?
    T kndit gurin kush ia vuri
    7 ndrsa k’ndonin yjet e mngjesit,
    brohorisnin t gjith bijt e Hyjit?
    8 Kush e mbylli brenda dyerve detin,
    kur po dilte nga krah’rori i nns?
    9 Kur e vesha me re si me petka,
    me errsir si m shprgenj e mbshtolla?
    10 Kur un caqet atij ia vura,
    e kya me dyer e shula
    11 dhe i thash: ‘Deri ktu! M tej mos shko!
    Ktu le t thehen valt tua krenare!” (v.4-11).
    Jan imazhe sugjestive, q dalin nga mendja dhe zemra e nj poeti t pakrahasueshm; ato komunikojn qart ndjenjn e sundimit t prsosur, t padiskutueshm t Zotit mbi gjithka q krcnon rendin e krijimit dhe jetn e njerzve. Jan imazhe q na lejojn t kuptojm arsyen e habis s dishepujve, kur ata kuptuan se Jezusi madje urdhroi valt e detit dhe ata iu bindn.


    LEXIMI I DYT: 2 Kor 5,14-17.

    14 Sepse dashuria e Krishtit na nxit kur mendojm se: Njri vdiq pr t gjith, prandaj, t gjith vdiqn; 15 e Ai vdiq pr t gjith, n mnyr q ata q jetojn, t mos jetojn m pr vete, por pr at q vdiq dhe u ngjall pr ta.
    16 Kshtu, pra, q tani nuk njohim m asknd n mnyrn thjesht njerzore; po edhe nse e kemi njohur Krishtin n mnyrn thjesht njerzore, nuk e njohim m ashtu. 17 Pra, nse ndokush sht n Krishtin, sht krijes e re: e vjetra u zhduk, dhe, ja, u b e reja!


    LECTIO DIVINA – MEDITIM - LUTJE

    Pali jetoi gjithmon n nj mnyr n prputhje me mesazhin q shpallte, megjithat, ndonjher, ai u tregua gjithashtu shum i ashpr dhe i papajtueshm dhe ky kufizim i karakterit t tij shpesh e largoi at nga simpatit e shum vllezrve t besimit. N Korint, mbi t gjitha, disa t krishter nuk mund ta duronin at, ata kritikuan angazhimin e tij apostolik, diskredituan doktrinn e tij dhe, pr t fituar besimin e komunitetit, shfaqn prvoja mistike, rrmbime ekstatike, vizione, t bindur si ishin se n kt mnyr mund t provonin, n nj mnyr t pakundrshtueshme, se predikimi dhe jeta e tyre kishte miratimin e Zotit.
    Pali mund t ishte prgjigjur, si kishte br n nj rast tjetr (2 Kor 12,1-6), se, pr sa i prket prvojave t larta shpirtrore, ai nuk ndihej inferior ndaj askujt, megjithat nuk ishte n kt nivel q ai pranoi krahasimi. Nuk jan fenomenet e jashtzakonshme q na lejojn t identifikojm dishepullin e vrtet dhe t provojm vrtetsin e mesazhit. Ajo q e cilson t krishterin sht prkushtimi i painteresuar n shrbim t komunitetit, n imitim t Mjeshtrit, i cili nuk jetoi pr veten e tij, por dha jetn pr t gjith (v. 14-15). N kt imitim, Pali e di se nuk ka rival, prandaj, me njfar guximi, ai u rekomandon korintasve: "M prngjani mua, sikurse un i prngjaj Krishtit… me an t Ungjillit, un ju linda n Jezu Krishtin. Prandaj, ju prbej: m prngjani!" (1 Kor 11,1.4,15-16).
    Para konvertimit – e pranon ai – e kam njohur Jezusin “sipas mishit”, domethn e kam gjykuar sipas kritereve njerzore, t msuara nga rabint dhe e kam gjykuar si “t mallkuar nga Zoti”, sepse ishte i dnuar nga autoritetet e ligjishme t popullit tim (Gal 3,13). Tani, pasi ai e mori dritn nga qielli n rrugn pr n Damask, ai tha: “nuk e njoh m kshtu (v. 16)…dhe kuptova se ai "Krishti na shprbleu prej mallkimit t Ligjit duke u br Ai vet Mallkim ‑ sepse sht shkruar: “I mallkuar sht gjithkush varet n kryq” (Gal. 3,13).
    Q nga ajo e Premte e Madhe, gjithka ka ndryshuar, ka lindur nj bot e re n t ciln hyn kushdo q heq dor nga t menduarit pr veten dhe i hapet dashuris vetmohuese pr t tjert. Kshtu, “Pra, nse ndokush sht n Krishtin, sht krijes e re: e vjetra u zhduk, dhe, ja, u b e reja!” (v. 17).


    UNGJILLI: Mk. 4,35-41.

    35 Po at dit, kur u err, u tha nxnsve:
    “T kalojm matan!”
    36 Ata e nisn popullin, kurse Jezusin e morn ashtu si ishte n lundr. E prcillnin edhe lundra t tjera. 37 Ndrkaq, u ua nj stuhi e madhe. Valt e detit u trbuan aq sa hidheshin brenda e gati e mbushn me uj. 38 Jezusi n pope flinte n nnkres. E zgjuan dhe i than:
    “Msues! A nuk shqetsohesh q po mbytemi?”
    39 Ai u zgjua i urdhroi ers dhe i tha detit:
    “Qetsohu! Shuaj!”
    Era pushoi e u b fash e madhe.
    40 Ather u tha:
    “Pse jeni frikacak? Po a ende nuk besoni?”
    41 Ata i kapi frik e madhe dhe i thoshin njri‑tjetrit:
    “Vall, kush sht ky t cilit po i nnshtrohen era dhe deti?”


    LECTIO DIVINA– MEDITIM – LUTJE.

    Disa mrekulli t rrfyera n ungjij e ln njeriun t hutuar: fiku thahet sepse nuk jep fryte jasht stins (Mk .11,13), pes ose gjasht hektolitra uj shndrrohen n ver (Gj. 2,1-11), Jezusi ecn mbi ujra dhe Pjetri prpiqet ta imitoj at (Mt. 14,22-33), Pjetri paguan taksn pr tempullin me nj monedh argjendi q gjendet n gojn e nj peshku (Mt. 17,24-27). Kto jan histori q duhen lexuar me shum kujdes, sepse, pr t'i shkruar ato, ungjilltart iu drejtuan imazheve dhe prezantuan referenca biblike q nuk jan gjithmon t lehta pr t'u kuptuar.
    Stuhia e madhe, q na propozohet n fragmentin e sotm t Ungjillit, bn pjes n kt kategori mrekullish disi t veanta dhe gabimi q duhet shmangur sht ta konsiderojm at nj rrfim t sakt deri n detajet m t vogla, t nj lajmi. Disa udira bien menjher n sy: gjat kialimit t rrezikshm n krahun tjetr t liqenit Jezusi fle, ndrsa dishepujt prpiqen, t dshpruar, t luftojn kundr dallgve t detit; por nuk ka gjasa q Jezusi t mund t pushonte i qet n nj vark t vogl, plot me uj, n mshirn e valve. Pastaj, sht mbrmje, Jezusi dhe dishepujt jan t lodhur dhe do t ishte koha pr t'u kthyer n shtpi, n Kafarnaum; nuk e kuptojm se far shkojn t bjn n ann tjetr t liqenit ku nuk duket se kan pasur miq; n fakt, nga episodi i mposhtm del qart se n at rajon ata nuk njohin asknd (Mk. 5,17). Dishepujt i drejtohen Zotit pr t'i shptuar, prandaj tregojn se besojn n t, por prkundrazi qortohen sepse nuk kan besim. M n fund, pasi era pushoi dhe pati nj qetsi t madhe, apostujt, n vend q t gzoheshin, "u mbushn me frik t madhe".
    Kto dhe detaje t tjera jan nj ftes e heshtur pr t shkuar prtej informacionit t thjesht t lajmeve dhe pr t par m thell pr t zbuluar mesazhin e vrtet t historis. Jemi prball nj pasazhi teologjie q prmban referenca t shumta biblike dhe objektivi i Markut nuk sht t tregoj se Jezusi sht i aft t kryej mrekulli t jashtzakonshme, por t na zbuloj n mnyr progresive identitetin e tij. Ungjilltari dshiron t'i prgjigjet pyetjes se q n fillimet e jets publike t gjith kan br: "Kush sht ky?".
    Le t fillojm duke deshifruar gjuhn e prdorur nga Marcu. Varka, vendi drejt t cilit sht nisur, varkat e tjera q shoqrojn at t dishepujve, dallgt e detit, errsira e nats, gjumi i Jezusit, era, stuhia dhe frika q i pushton apostujt: jan imazhe t njohura mir pr lexuesit e Ungjillit, sepse ato ndodhin shpesh n Bibl. Le t prpiqemi t kujtojm kuptimin e tyre.
    Historia fillon me dy detaje domethnse: kohn n t ciln ndodh ngjarja dhe destinacionin e udhtimit.
    sht mbrmje. Ditn n t ciln Jezusi shpalli mbretrin e Perndis ka prfunduar, dishepujt hyjn n bark me Msuesin dhe nisen drejt bregut tjetr. Ku po shkojn ata?
    Vazhdimi i ungjillit (Mk 5,1) tregon destinacionin: tokn e gerasenve, territorin e paganve. Duke qen fermer derrash, gerasent mund t ishin vetm pagan, hebrenjt, n fakt, nuk han kafsh t papastra.
    N literaturn e lasht, imazhi i varks tregon nj komunitet ose nj shoqat. N tregimin ton varka prfaqson komunitetin e krishter, i cili n fund t dits, domethn n fund t jets toksore t Jezusit, ftohet nga Mjeshtri t shkoj drejt "bregut tjetr", domethn drejt kombeve pagane. Varka duhet t sjell edhe Krishtin tek ata, por gjat kalimit shprthen nj stuhi e furishme q e bn t pamundur vazhdimin e udhtimit, n t vrtet rrezikon vet varkn dhe jetn e atyre q jan n bord.
    Varkat e tjera q shoqrojn at n t ciln sht Jezusi me t Dymbdhjett, prezantohen pr t treguar se, n kohn e Markut, kishte shum komunitete t krishtera t prfshira n kalimin e rezikshm, duke ndjekur apostujt.
    Vshtirsia e aventurs se kalimit n nj an tjetr nnvizohet nga nj tjetr detaj, errsira e nats. N Bibl, errsira e dendur ka gjithmon nj konotacion negativ. N fillim t bots, prpara se Perndia t nnshtronte detin, gjithka ishte e mbuluar me errsir (Za. 1,2).
    Pikrisht gjat nats, kur errsira dhe forcat e s keqes dhe vdekjes duket se mbizotrojn t pakundrshtueshme, Zoti zakonisht ndrhyn pr t br jetn t shprthej. Ndodhi natn e lirimit nga Egjipti, si kndon autori i librit t Urtsis: "Ndrsa nj heshtje e thell i mbuloi t gjitha gjrat dhe nata ishte n gjysm t rrugs s saj, fjala jote e gjithfuqishme zbriti nga qielli" (Di. 18 ,14-15). N nj nat edhe m t errt, at t varrit, Perndia shfaqi fuqin e tij t shptimit dhe t jets (Mt. 28,2-6).
    Skena q pason (v. 37-38) ndjek qllimisht at t Jonait, profeti i drguar n Ninive pr t'u sjell mesazhin e Zotit paganve. Gjat stuhis, Jona gjithashtu u shtri n fund t anijes dhe po flinte i qet:
    “Detart i kapi frika e secili e thirrte n ndihm zotin e vet dhe, pr ta lehtsuar anijen, i hodhn barrt n det. Ndrkaq Jona ishte ulur n fund t anijes, kishte rn e po flinte me gjum t rnd. Kapiteni i anijes iu afrua e i tha: “ka? Ti po vdes n gjum!? ohu, thirre n ndihm Hyjin tnd! Ndoshta Hyji mendon pr ne e nuk mbytemi” (Jon. 1.5-6).
    N historin ton sht Jezusi ai q fle dhe, vren ungjilltari, ai ishte n stern, n vendin e timonierit. Nj pilot q, n nj situat rreziku ekstrem, bie n gjum dhe nuk interesohet pr at q ndodh, meriton nj qortim t ashpr dhe apostujt ia japin: "A nuk t intereson q ne t humbasim?". Fjalia sht m e dendur nga sa duket. Dishepujt e ndajn gjendjen e tyre nga ajo e Msuesit: ata humbasin, ai jo, n t vrtet, ai duket se sht n nj gjendje n t ciln nuk mund t humbas dhe nuk interesohet pr at q ndodh.
    Dy vzhgime t tjera. E para ka t bj me gjumin, i cili, n Bibl, prdoret shpesh pr t treguar vdekjen (Job, 14,12; Sir 46,19). Jezusi gjithashtu e merr at n nj kuptim figurativ: "Miku yn Llazari ka rn n gjum" (Gj.11,11); “Vajza nuk ka vdekur, por fle” (Mk. 5,39-40). E dyta i referohet jastkut, i cili n mes t atij kaosi, uditrisht, mbetet nn kokn e Jezusit. Ky na kujton gjithashtu jastkun e vendosur nn kokn e nj personi t vdekur. Tani kuptimi i gjumit t Jezusit sht i qart: i referohet vdekjes s tij dhe ne gjithashtu kuptojm vlern teologjike t gjith skens.
    Ata q i lkunden dallgt - q prfaqsojn dramat e jets, persekutimet, tensionet dhe mosmarrveshjet brenda komunitetit kishtar - jan dishepujt. Mjeshtri e ka mbyllur ditn e tij n kt bot; ai i shoqron dishepujt e tij, por nuk ndrhyn kurr drejtprdrejt n histori, ai jep ndjesin se dshiron t lr gjithka t shpaloset sikur t mos ishte i pranishm.
    T krishtert, n momente t caktuara, mund t ndihen t vetmuar prball problemeve, fatkeqsive, dshtimeve dhe t pyesin veten: "Ku sht Zoti? Ku sht Krishti? Pse nuk e tregon fuqin e tij?”. Ata e ndiejn at t largt apo edhe t munguar, heshtja e tij i shqetson dhe ngjall frik. Ata do t donin t'i thrrisnin atij, me psalmistin: "Zgjohu, Zot, pse po fle?" (Ps. 44,24).
    Keqkuptimi lind nga fakti se ne do t donim t kishim n dispozicion nj Zot q ndrhyn, me urdhr, pr t ndryshuar ekuilibrin e fuqis q ekziston n bot, i cili bashkohet me ata q vuajn padrejtsin pr t mposhtur dhe poshtruar ata q kryejn at.
    Jezusi na zbulon nj Zot q "fle", q i l gjrat ashtu si jan, q nuk ka asgj pr t'u friksuar prball lshimit t dhuns s t keqes, q nuk ka frik t humbas kontrollin e situats. Ai sht nj Zot q i lejon gjrat t ndodhin, lejon q zilia, rivalitetet, gnjeshtrat dhe padrejtsit t lshohen dhe q ngjarjet t marrin rrjedhn e tyre. M pas, kur e keqja duket se ka thn fjaln e fundit, ai zbulon letrat dhe tregon se ka fituar. Ai prdori t njjtat forca t s keqes pr t zbatuar planin e tij t shptimit dhe dashuris. Ne i thrrasim atij q ta trheq n ankthin ton, ai prgjigjet duke na futur n paqen e tij.
    sht nga ky kndvshtrim q qortimi i Jezusit ndaj dishepujve t tij ka nj shpjegim. Ata bn gabim q e kujtuan at vetm kur u gjendn n nj situat t dshpruar. Ata q kan besim jetojn n dialog t vazhdueshm me Krishtin dhe fjaln e tij, nuk e thrrasin vetm kur gjrat shkojn keq. Apostujt mendonin se duhej t mbshteteshin vetm n aftsit e tyre, ata nuk e kuptonin se Jezusi ishte pran tyre, gjithmon, si kishte premtuar (krh. Mt. 28,20). Ai ishte me ta, por n nj mnyr tjetr, sepse e kishte zn gjumi... n gjumin e vdekjes.
    Msimin m t rndsishm t ktij ungjilli e lash pr s fundi. N fund t tregimit Marku vren se dishepujt i ka zn nj frik e madhe dhe pyesin njri-tjetrin: "Kush sht ky q i binden edhe deti dhe era?" (v. 41).
    Ata kan arsyet e tyre t mira pr t'ia br vetes kt pyetje, sepse, nga Shkrimet e Shenjta, kan msuar se vetm Zoti ka fuqin t'i imponohet valve t detit. Nse Jezusi e ka kt autoritet hyjnor, do t thot se ai sht Zot. Kjo sht arsyeja q, ashtu si Moisiu dhe si t gjith ata q kan pasur nj takim me Zotin, edhe dishepujt i godet “frika”. Nuk bhet fjal pr frikn, pr terrorin q kaplon ata q e gjejn veten t prballur me rrezikun, por pr habin e atyre q kan njohur n Jezus Zotin t aft pr t dominuar t gjitha fuqit q krcnojn jetn.
    Pasi sht deshifruar gjuha biblike me t ciln sht zhytur, pasazhi zbulon gjinin e tij letrare. Nuk sht nj histori mrekullie, por nj teofani, nj shfaqje n Jezusin e forcs, e fuqis shptuese t Zotit dhe sht nj rrfim besimi nga Marku dhe komunitetet primitive n hyjnin e Krishtit.

Faqja 30 prej 30 FillimFillim ... 20282930

Tema t Ngjashme

  1. Prgjigje: 1
    Postimi i Fundit: 11-02-2021, 09:44
  2. Zbukurimet E Festave *-*
    Nga alketi83 n forumin Albumi fotografik
    Prgjigje: 26
    Postimi i Fundit: 17-01-2011, 23:54
  3. Atmosfera e Festave!
    Nga Mina n forumin Tema shoqrore
    Prgjigje: 10
    Postimi i Fundit: 02-04-2004, 09:25
  4. Si te ruajme linjat pak dite para festave.
    Nga Mina n forumin Bukuri dhe estetik
    Prgjigje: 5
    Postimi i Fundit: 13-12-2002, 23:51

Regullat e Postimit

  • Ju nuk mund t hapni tema t reja.
  • Ju nuk mund t postoni n tema.
  • Ju nuk mund t bashkngjitni skedar.
  • Ju nuk mund t ndryshoni postimet tuaja.
  •