Close
Duke shfaqur rezultatin 1 deri 7 prej 7
  1. #1
    i/e regjistruar
    Antarsuar
    19-07-2019
    Vendndodhja
    Ballsh
    Postime
    117
    Faleminderit
    0
    0 falenderime n 0 postime

    Lightbulb Qerbelaja: nj vshtrim historik

    Qerbelaja: nj vshtrim historik
    Dr. Ibrahim Ajati

    Prmbajtja:

    • Regjimi i Muavijes
    • Sundimi i Jezidit
    • Letrat e banorve t Kufes pr Imam Husejnin
    • Shkuarja e Muslim ibn Akilit n Kufe
    • Vrasja e Muslim ibn Akilit
    • Muhammed ibn Hanefijje
    • Shkaqet e kryengritjes s Imam Husejnit
    • Marrveshja pr paqe e Imam Hasanit
    • Kush ishte Jezidi?
    • Prse Imam Husejni nuk e njohu Jezidin si Kalif?
    • Shkaqet kryesore t kryengritjes s Imam Husejnit
    • Nisja e Imam Husejnit nga Medineja


    Tema e ktij libri sht kryengritja e shenjt e Imam Husejnit, njri nga kapitujt m t lavdishm t historis s Islamit. Para se t fillojm me prshkrimin e ksaj ngjarjeje, do t bjm nj shpjegim t shkurtr t ndodhive t rndsishme t asaj periudhe njvjeare, e cila ndonse tejet e kufizuar n aspektin kohor, ka patur nj ndikim t prjetshm dhe jashtzakonisht t madh n histori.

    Modifikime t ndryshme i jan br dhe vazhdojn ti bhen do kapitulli t historis s Islamit dhe t historis n prgjithsi. Kto dmtime e ndryshojn formn e ngjarjeve dhe e bjn t vshtir detyrn e hulumtuesit. Kryesisht, ndryshimet dhe dmtimet e tilla bhen ose nga simpatizant fanatik ose nga armiq t prbetuar t nj personi ose t nj kauze. Ska asnj faqe t historis s Islamit, e cila i ka shptuar dmtimit. Ajo q mund t shohim sht se shum duar dashakeqe i kan ndryshuar tiparet e vrteta t fakteve historike.

    Megjithat, mund t thuhet se kryengritja e Imam Husejnit ka qen e mbrojtur nga dmtimet e tilla dhe ka qen aq e qart, e kuptueshme, e shenjt dhe e padmtueshme, sa as edhe vet armiqt e Imam Aliut dhe t Imam Hasanit nuk kan mundur t bjn tjetr vese t prkulen para ksaj ngjarjeje me respektin e tyre m t madh. Rrethanat n t cilat u zhvillua kjo ngjarje dhe qeverisja e asaj periudhe ndihmojn mjaft n t kuptuarit e nevojs s ksaj lvizjeje. Gjithkush q ka shkruar pr t, e ka pranuar madhshtin, guximin, sinqeritetin dhe dashurin pr liri t prijsit t saj.

    Megjithat, sht tejet e dhimbshme q shum tregime vulgare dhe gnjeshtra t ndryshme jan br pjes e rrfimeve t ksaj ngjarjeje nga shum prkrahs injorant dhe simpatizues fanatik t Imam Husejnit. Njri nga shrbimet m t mdha q mund ti bhet Prijsit t Dshmorve (Imam Husejnit) sht q ngjarja e Qerbelas t ruhet nga gnjeshtrat, nga mitet dhe nga fjalt e pabaza. Megjithat, kjo sht nj detyr, t ciln nuk mund t pritet ta bjn njerzit e rndomt dhe t pashkolluar. Njerzit e till e dmtojn lvizjen e ktij Imami, duke menduar se e vrteta mund t promovohet nprmjet gnjeshtrave dhe miteve.

    Mbrojtja e lvizjes s Imam Husejnit nga t gjitha dmtimet e mundshme dhe knaqja me shkrimet e autorve t shekullit t tret dhe t katrt sht detyr e dijetarve t virtytshm, t cilt nprmjet fjalve dhe pends s tyre mund ta promovojn t vrtetn dhe ti eliminojn ndryshimet dhe dmtimet e ndryshme. sht e mundur q nj dit, ky kapitull i shenjt dhe i qart i historis s Islamit, i denj pr madhshtin e prijsit t ksaj lvizjeje, t shkruhet dhe t shpjegohet vetm duke u mbshtetur n t vrtetn. Vetm n kt mnyr, vlerat e ksaj lvizjeje dhe madhshtia e prijsit t saj do t dalin n drit.

    1. Regjimi i Muavijes

    Pesdhjet vite pas vdekjes s Profetit t Shenjt, njzet vite pas rnies dshmor t Imam Aliut dhe dhjet vite pas vrasjes s Imam Hasanit, Muavije ibn Ebu Sufjani vdiq n mes t muajit Rexheb t vitit 60 pas Hixhrit. Ai kishte qen guvernator dhe Kalif n Damask pr 42 vite me rradh. Ai e kishte mbajtur postin e guvernatorit t Siris pr pes vite gjat sundimit t Kalifit t dyt dhe dymbdhjet vite gjat sundimit t Kalifit t tret. Ai mbeti sundues i Siris edhe pr m pak se pes vite t Kalifatit t Imam Aliut dhe gjat gjasht muajve t Kalifatit t Imam Hasanit, duke luftuar kundr t dyve. Pas ksaj, ai e mbajti postin e Kalifit t muslimanve pr njzet vite me rradh dhe kur tashm i afrohej vdekjes dalngadal, e siguroi bindjen e popullit ndaj t birit Jezidit, si Kalif t rradhs.

    Muavije ishte nismtari i dinastis umajjade me katrmbdhjet sundues q do t vinin njri pas tjetrit dhe q ishin pasardhs t Ebu Sufjanit ose t Mervanit. Sundimi i tyre do t zgjaste rreth njmij muaj, nga viti 41 deri n vitin 132 pas Hixhrit.

    Gjat Kalifatit t tij, Muavije kishte nj sundim dhe kontroll absolut mbi shtetin. Kjo i lejonte q lirisht t mund ta zhvleftsonte marrveshjen q kishte me Imam Hasanin, nj kusht i t cils ishte q ndjeksit e Aliut t mos prndiqeshin dhe t ishin t sigurt.

    Emri i Huxhr bin Adi el-Kindiut, i cili ishte njri nga shokt (sahabet) e Profetit dhe prkrahs i Imam Aliut, sht prmendur n veanti n marrveshjen e tyre. Megjithat, si kan shkruar unanimisht historiant musliman, Muavije e vrau Huxhr bin Adiun dhe gjasht miqt e tij, ndr t cilt Abdurrahman bin Hannan Ghazniu u varros i gjall nga ana e Zijad ibn Abihut n Irak. Fuqia dhe dominimi i Muavijes kishte arritur nivele t tilla sa ai ishte i lir t bnte t kishte dshir, pa u mrzitur se dikush do t mund ta kundrshtonte.

    Ali ibn Husejn Mesudiu, njri nga historiant dhe gjeograft m t mdhenj musliman t shekullit t katrt, n librin e tij Muruxhudh-Dheheb, shkruan:

    Gjat kohs pas betejs s Siffinit, nj qytetar i Kufes shkoi n Damask, i hipur mbi deven e tij. Njri nga siriant filloi t zihej me t dhe i tha: Kjo deve femr sht e imja. Ajo u morr si pre lufte n Siffin dhe ty t ka rn si hise. Ky diskutim i tyre u zgjat dhe q t dy shkuan tek Muavijeja. Njeriu prej Damasku solli pesdhjet dshmitar, t cilt betoheshin se deveja i takonte atij. Duke u mbshtetur n numrin e madh t dshmitarve, Muavije vendosi se burrit prej Damasku i takonte kjo deve femr. Njeriut nga Kufeja ia morn me deven. M n fund, ai u tha: Por e keni gabim. Nuk sht femr. sht nj deve mashkull. Prgjigja e Muavijes ishte: Un kam marr nj vendim tashm dhe kjo nuk do t ndryshoj. Kur njerzit u shprndan, Muavije e thirri njeriun nga Kufeja dhe e pyeti pr mimin e deves. M pas i dha pak m tepr se mimi normal dhe i tha: Shko thuaji Aliut se pr t luftuar kundr tij, un kam 100,000 vet q sbjn dallim ndrmjet nj deveje femr dhe nj deveje mashkull (dmth. po tu them se sht femr ose mashkull, asnjri nuk kundrshton dot).

    Pas prcjelljes s ktij rrfimi, Mesudiu shkruan se Muavije pati nj kontroll aq t fuqishm mbi pushtetin, sa para nisjes pr n betejn e Siffinit, i mblodhi njerzit dhe e fali namazin e Xhumas me ta, ndonse ishte e mrkur. Edhe prkundr ksaj, askush nuk kundrshtoi dhe nuk pyeti prse bhej dika e till.

    M pas, Mesudiu ka prcjellur nj ndodhi tjetr, t ciln po e prcjellim n hollsi nga vepra En-nesajah el-kafija li mun jetevelle Muavija:

    Ammar bin Jasiri u vra n betejn e Siffinit, nga ana e ushtarve t Muavijes. Si prcjell Buhariu n Sahihun e tij, Ammari kishte punuar m tepr se t tjert gjat ndrtimit t Xhamis s Profetit n Medine. Profeti e pati vrejtur kt dhe i tha: Mjer Ammari! Nj grup i devijuar ka pr ta vrar, ndrkoh q ai do ti ftoj drejt Parajss kurse ata do ta ftojn drejt zjarrit. Vrasja e Ammarit vrtetoi se n ciln an ishte e vrteta dhe u vendos se grupi i devijuar ishte ushtria e Muavijes. Pr t shptuar nga kjo pozit e vshtir, Muavije tha: Ne nuk e vram Ammarin. Ai u vra nga personi, i cili e solli n fushbetej (dmth. nga Aliu). Kur Imam Aliu u informua n lidhje me kto fjal, ai u prgjigj: N sht ashtu, ather Hamzn, Prijsin e Dshmorve, e vrau vet Profeti, sepse ishte pikrisht ai q e solli n luft kundr idhujtarve.

    Megjithat, ngase Muavije ishte i sigurt se miqt e tij do t pranonin do fjal q do t thoshte, ai vazhdoi: sht e vrtet se ne e vram Ammarin por fjala baghija e prdorur nga Profeti sdo t thot i devijuar ose i padrejt. Prkundrazi, kjo fjal prdoret pr at q krkon dika dhe ne jemi pikrisht ata q krkojn hakmarrje pr vrasjen e Osmanit. Andaj, kuptimi i thnies s Profetit sht se Ammari do t vritej nga ata q do t krkojn hakmarrje pr vrasjen e Osmanit. N gjith kt ska asgj t keqe.

    Ky argument i Muavijes ishte absurd sepse vazhdimi i atij hadithi t Profetit ishte nj prgjigje pr fjalt e tija. Profeti kishte thn se Ammari do t vritej nga njerz, t cilt ai do ti ftonte drejt Parajss, ndrkoh q ata do ta ftonin drejt Zjarrit. Megjithat, Muavije ishte br aq i fuqishm dhe dominues mbi popullin, sa ndjeksit e tij nuk mund t bindeshin nga asnj argument i arsyeshm.

    Qllimi yn nuk sht hulumtimi i periudhs s Muavijes. Prshkrimi i shkurtr, i dhn m sipr, shrben vetm sa pr tia trhequr vrejtjen lexuesit drejt kushteve sociale dhe fetare t asaj kohe.

    2. Sundimi i Jezidit

    Kur Jezidi erdhi n fron, guvernatort e Medines, Mekkes, Kufes dhe Basrs ishin Velid bin Utbe bin Ebu Sufjani, Amr bin Saidi, Nuaman bin Beshiri dhe Ubejdullah ibn Zijadi respektivisht. N fillim, Jezidi krkoi t merrte betim pr besnikri nga Husejn ibn Aliu, Abdullah ibn Zubejri dhe Abdullah ibn Umari, t cilt nuk e kishin njohur si trashgimtar t fronit q n t gjall t Muavijes.

    Me kt qllim, ai i shkroi nj letr Velid bin Utbes, guvernatorit t athershm t Medines, dhe i krkoi q sa m par, t krkonte betim besnikrie nga kta tre vet, pa pranuar kurrfar arsyetimi. Pr ta kryer kt detyr, Velidi e thirri Mervan bin Hakemin pr tu kshilluar me t, ndonse deri ather kishin patur marrdhnie t tensionuara me njri-tjetrin. Mervani i tha:

    Mblidhi menjher dhe krkoju atyre q tia shprehin besnikrin Jezidit! Nse pajtohen, bukur e mir. Por nse jo, ather ekzekutoji para se t kuptojn se Muavije ka vdekur, sepse sapo ta kuptojn kt gj, secili do t bhet nj pretendues pr Kalifatin dhe nuk do t pranoj t bindet, prve Abdullah ibn Umarit, prej t cilit skemi pse druhemi. Ai nuk sht nj njeri q mund t kryengritet ose t kundrshtoj.

    Velidi e drgoi Abdullah bin Amr bin Osmanin tek Imam Husejni dhe tek Abdullah ibn Zubejri. Ky i fundit, i gjeti q t dy n xhami dhe ua prcolli porosin e Velidit. Ata iu prgjigjn duke i thn se do t takoheshin s shpejti me t. M pas, Imami i tha Abdullahut:

    E kam prshtypjen se Muavijeja ka vdekur dhe se arsyeja e ksaj thirrjeje t pakoh, sht q ne ti bindemi Jezidit pr besnikri.

    Imam Husejni mblodhi nj grup nga njerzit e tij dhe u krkoi t armatoseshin. Ai u tha:

    Velidi m ftoi pak m par dhe mendoj se do t m krkoj dika t ciln nuk mund ta pranoj kurr. N rrethana t tilla, nuk mund ti besoj atij. Andaj, ju duhet t vini me mua dhe kur t hyj n shtpin e tij, t prisni jasht. Nse m dgjoni duke folur me z t lart, ather hyni n shtpi dhe m mbroni!

    Imami shkoi pr tu takuar me Velidin dhe pa se edhe Mervani ishte atje. Velidi e informoi pr vdekjen e Muavijes dhe ia prcolli urdhrin e Jezidit. Imam Husejni u prgjigj:

    Ju me siguri nuk do t knaqeni nse un ia shpreh bindjen fshehurazi Jezidit dhe do t krkoni q kt ta bj para popullit. Velidi iu prgjigj pozitivisht. M pas, Imami tha: Ather m prisni deri nesr, q un t mund t marr nj vendim n lidhje me kt gj. Velidi u pajtua me kt dhe i tha se do ti lejonte t largohej, q t mundej nesr ta shprehte besnikrin e tij bashk me t tjert. Ather Mervani ndrhyri dhe tha: Betohem n Zotin se nse Husejn bin Aliu largohet tani pa u betuar, kurr ske pr ti marr nj premtim t till pa ia derdhur gjakun. Andaj burgose tani dhe mbaje derisa tia shpreh bindjen Jezidit dhe nse nuk pranon, preja kokn!

    Me ta dgjuar kt, Imami u ngrit n kmb dhe tha:

    O i poshtr! Mos vall ti mund t m vrassh ose Velidi? Betohem n Zotin se thua ve gnjeshtra dhe je mkatar! 1

    Pas ksaj, Imami u ngrit dhe shkoi n shtpin e tij bashk me njerzit q e kishin shoqruar. Mervani i tha Velidit:

    Sa keq q se dgjove kshilln time! Tani kurr m sdo t arrish ta preksh at. Velidi ia ktheu: ǒpo thua o Mervan? Ti m krkon nj gj q do t ma shkatrroj besimin. Pr Zotin, edhe sikur gjith pasuria e bots t m jepej mua, sdo ta vrisja Husejn ibn Aliun. A duhet ta vras vetm ngase si bindet Jezidit? Pr Zotin, gjithkush q ia derdh gjakun Husejnit, nipit t Profetit, do t jet fatkeq dhe i pashpres para Zotit n Ditn e Gjykimit. Mervanit nuk i plqyen fjalt e Velidit dhe ia preu shkurt: Ather bj si t duash!

    Ditn e ardhshme, m 28 Rexheb t vitit 60 pas Hixhrit, Velidi e ftoi srish Imamin q tia shprehte bindjen Jezidit. Megjithat, Imami i krkoi srish koh lajmtarit t Velidit, duke i thn se do t mendohej edhe at nat. Gjat nats, bashk me grat, vllezrit dhe pjesn m t madhe t familjes t tij, Imam Husejni u nis nga Medineja drejt Mekkes, duke i prmendur gjith kohs fjalt e Profetit Musa:

    Dhe u largua nga qyteti, plot kujdes dhe frik, duke thn: Zoti im! M mbro kundr mizorve! (Kuran 28:21)

    Kur iu tha Imam Husejnit se do t ishte m mir q t shkonte prgjat ndonj rruge tjetr dytsore q t mos e ndiqnin armiqt, ai u prgjigj: Pr Zotin skam pr t shkuar rrugve t fshehta. Le t ndodh ajo q ka dashur Zoti! M n fund, Imami arriti n Mekke t premten, natn e tret t muajit Shaban. Duke e kujtuar tregimin e Profetit Musa, ai e recitoi vargun:

    Dhe kur u nis drejt Midianit, ai tha: Mbase Zoti im ka pr t ma treguar rrugn e drejt. (Kuran 28:22)

    Pelegrint e ardhur n Mekke e vizitonin vazhdimisht Imamin. Edhe Abdullah ibn Zubejri, i cili e dinte se askush nuk do ti bindej dikujt tjetr derisa ishte i pranishm nipi i Profetit, vinte pr ta vizituar prdit.

    Lajmi i vdekjes s Muavijes u prhap npr Irak dhe njerzit e kuptuan se Imam Husejni dhe Abdullah ibn Zubejri nuk kishin pranuar tia shprehnin besnikrin Jezidit, duke u larguar m pas drejt Mekkes.

    Prkrahsit e zgjedhur t Imam Aliut n Kufe u mblodhn n shtpin e Sulejman bin Surd Khuzaiut dhe e falnderuan Zotin pr vdekjen e Muavijes. Sulejman bin Surdi m pas u tha:

    Muavije sht larguar nga kjo bot dhe Husejn bin Aliu nuk ka pranuar tia shpreh besnikrin Jezidit, duke shkuar menjher drejt Mekkes. Ju jeni prkrahs t Husejnit, njsoj si keni qen prkrahs t babait t tij Aliut. Nse mendoni se jeni t gatshm ta ndihmoni dhe t luftoni kundr armiqve t tij, nse mendoni se mund ta jepni jetn tuaj pr t, ather lajmrojeni pr kt gj. Por nse dyshoni se mund ta bni kt, ather mos e mashtroni me pretendime t kota se jeni prkrahs dhe ndjeks t Husejnit.

    Kur Sulejman bin Surdi i thoshte kto fjal, ai e kishte parasysh se derisa nuk u krkohej t bnin ndonj sakrific t madhe, njerzit ishin t aft t bnin dallim ndrmjet t vrtets dhe gnjeshtrs. Ata kuptonin qart se kush ishte n rrug t drejt dhe kush ishte gnjeshtar, ku fshihej e vrteta dhe ku ishte gnjeshtra. Ata e dinin mir se ku ishte urtsia dhe dituria dhe ku ishte injoranca. Megjithat, njerzit jan kaq t mpreht vetm derisa nuk ekziston pyetja e fitimit dhe humbjes dhe derisa jan t sigurt se nuk kan pr t psuar humbje gjat lufts s tyre me padrejtsin. Por kur kjo siguri t humbet dhe e vrteta dhe gnjeshtra t qndrojn prball njra-tjetrs, pjesa m e madhe e njerzve rradhitet n ann e gnjeshtrs. Ngase e vrteta nuk mund t prkrahet pa br sakrific, shumica e njerzve ndahen prej saj dhe marrin pjes n ann e gnjeshtrs dhe t padrejtsis.

    Sulejman bin Surdi e dinte se nuk mund t mbshtetej tek ndjenjat e njerzve t asaj kohe. Mund t ngjante q Husejn ibn Aliu t rebelohej kundr fisit Umejje dhe kta t fundit ta kundrshtonin at me gjith fuqin e tyre. N nj rast t till, ngase t ndihmuarit e Husejnit do t ishte nj gj e rrezikshme, shum njerz do t distancoheshin prej tij, do ti shprfillnin letrat e drguara, do tia mbyllnin dern dhe madje do tu bashkangjiteshin armiqve t tij. Ata madje mund ta shihnin si nj detyr fetare vrasjen e tij, me t ciln do ta fitonin knaqsin e Zotit dhe t Profetit. Dhe m pas, pikrisht kta njerz do t brtisnin se ska zot tjetr ve Zotit dhe se Muhammedi sht i Drguari i Tij, sikur t mos kishin kryer kurrfar mkati. Pikrisht pr kt arsye, ai u shpjegoi njerzve me kujdes dhe u tha: Tani duhet t mendoheni mir dhe ta imagjinoni gjendjen q mund t shkaktohet. Pastaj vendosni a mund ti premtoni prkrahje dhe ta ftoni drejt Irakut me besim dhe vendosmri t prsosur. T mos ndodh q sot, me ndjenjat tuaja ti shkruani letra, ti jepni premtime dhe nesr, kur armiqt ta ken rrethuar dhe ti ken vn kusht ta pranoj bindjen ndaj Jezidit ose t vdes, ju ta lini vetm dhe ta harroni premtimin e dhn.

    Q t gjith njerzit e mbledhur iu prgjigjn njzri se ishin t gatshm pr t br xhihad, pr t sakrifikuar dhe pr ta dhn jetn pr hir t Imamit. M pas, Sulejmani tha: Ather drgojini letra! Pas ksaj, ata shkruan:

    Me emrin e Zotit, Bamirs dhe Mshirues!

    Kjo letr sht nga Sulejman bin Surdi, Musajjab bin Nexhbahu, Rafa bin Shaddad Bexhaliu, Habib bin Mezahiri dhe nga musliman t tjer t Kufes, pkrahs t Husejn ibn Aliut. Kjo letr i drejtohet Husejn ibn Aliut:

    Paqja qoft mbi ty! Ne t bashkangjitemi n t lvduarit e Zotit, prve t cilit ska zot tjetr! I lvduar sht Zoti, i cili e ka shkatrruar armikun tnd shtyps, njeriun q e shtypi kt popull, i mori n mnyr t palejuar frert e pushtetit, e uzurpoi pasurin e muslimanve dhe u b sundues i tyre pa dshiruar ata nj gj t till. Ai pastaj vrau njerz t virtytshm dhe i la gjall t ligt, duke ua dhn shtypsve dhe t pasurve pasurin e Zotit. Zoti e largoft nga mshira e Tij, njsoj si i largoi njerzit e Themudit!

    Ne, njerzit e Irakut, nuk kemi ndonj udhheqs dhe Imam. Andaj, t krkojm ty q t vish tek ne. Mbase Zoti i Gjithfuqishm do t na udhzoj drejt t vrtets nprmjet teje. Ne skemi lidhje me Nuaman ibn Beshirin, kur bhet fjal pr namazin e Xhumas dhe t Bajramit. Ai sht i vetm n pallatin e guvernatorit. Nse nisesh pr tu bashkuar me ne, ather do ta nxjerrim q atje dhe n dasht Zoti, do ta przm deri n Siri.

    Kt letr e drguan nprmjet Abdullah bin Suba Hamedaniut dhe Abdullah bin Valit, t cilve u krkuan q menjeher t niseshin drejt Mekkes. N ditn e dhjet t Ramazanit t vitit 60, ata arritn n Mekke tek Imam Husejni dhe ia dorzuan letrn.

    1: (shnim i prkthyesit) Sipas versionit t prcjell n vllimin e tret t veprs Imam Husejni dhe Qerbelaja t Murteza Mutahhariut, fjalt e Imamit n kt rast ishin: Ti je m i vogl se kto fjal q i thua.

    3. Letrat e banorve t Kufes pr Imam Husejnin

    Pas dy ditsh, banort e Kufes drguan rreth 150 letra, secila prej t cilave ishte nga nj, dy ose katr vet. Shum nga kto letra u solln nga Kufeja n Mekke nprmjet Kajs bin Mashar Saidaviut, Abdurrahman bin Abdullah bin Shaddadit dhe Ammare bin Abdullah Saluliut. Edhe dy dit t tjera kaluan dhe banort e Kufes i drguan Imamit edhe nj letr tjetr nprmjet Hani bin Hani Sabiiut dhe Said bin Abdullah Hanefiut. Prmbajtja e ktyre letrave ishte si vijon:

    Me emrin e Zotit, Bamirs dhe Mshirues!

    Kjo letr sht pr Husejn ibn Aliun nga prkrahsit e tij musliman dhe besnik. Shpejto sepse njerzit t presin dhe nuk e presin ask tjetr. Shpejto! Shpejto! Paqja qoft mbi ty!

    Pas ksaj, Shabath bin Rabia, Haxhar bin Abxhar, Jezid bin Harith, Urva bin Kajs, Amr bin Haxhaxh Zubejd dhe Muhammed bin Amr Tajmiu ia shkruan letrn n vijim:

    Kopshtet dhe shkrettirat jan gjelbruar dhe frytet jan pjekur. Eja kndej kur t duash! Ushtart e tu prej Iraku jan t gatshm pr t t pritur. Paqja qoft mbi ty!

    Letrat e drejtuara Imamit u mblodhn n Mekke, bashk me lajmtart e popullit t Kufes. Imam Husejni ua drgoi prgjigjen n vijim:

    Me emrin e Zotit, Bamirs dhe Mshirues!

    Nga Husejn ibn Aliu, besimtarve dhe muslimanve t Irakut:

    Haniu dhe Saidi, lajmtart tuaj m t fundit, i solln letrat tuaja. Un i lexova ato dhe jam menduar n lidhje me fjalt tuaja. Ju keni shkruar se nuk keni nj Imam dhe m keni krkuar t vij tek ju, me shpresn se Zoti do tju udhzoj nprmjet meje. Un po jua drgoj kushririn tim Muslim ibn Akilin, tek i cili kam besim t plot. Nse ai m shkruan se pleqsia dhe t urtit e vendit tuaj i konfirmojn fjalt e lajmtarve dhe gjrat q i thoni n letrat tuaja, ather un do t vij s shpejti drejt juve. Betohem n jetn time se Imam i vrtet sht vetm ai q merr vendime sipas Kuranit, q vepron me drejtsi, e prhap fen e Zotit dhe i dedikohet rrugs s Tij. Paqja qoft mbi ju!

    Kt letr, Imami e drgoi nprmjet Haniut dhe Saidit. M pas, i urdhroi Muslim ibn Akilit t nisej drejt Irakut bashk me Kajs bin Mashar Saidaviun, Ammare bin Abdullah Saluliun dhe Abdurrahman bin Abdullah Araxhiun. Ai i kshilloi q t ishin t virtytshm, ta ruanin fshehtsin e misionit t tyre, t ishin modest n t vepruar dhe ta lajmronin menjher at vet, n rast se populli i Kufes vrtet ishte i gatshm pr ta prkrahur nj kryengritje t till.

    Vazhdon...

  2. #2
    i/e regjistruar
    Antarsuar
    19-07-2019
    Vendndodhja
    Ballsh
    Postime
    117
    Faleminderit
    0
    0 falenderime n 0 postime

    Pr: Qerbelaja: nj vshtrim historik

    4. Shkuarja e Muslim ibn Akilit n Kufe

    Muslimi shkoi n Kufe duke kaluar nprmjet Medines. N Kufe, ai u vendos n shtpin e Mukhtar bin Ebi Ubejde Thakafiut. Prkrahsit e tij ndoshta mendonin se detyra do t ishte e leht. Husejn bin Aliu do t ngadhnjente kundr Jezidit pa u prballur me probleme, drejtsia dhe virtyti do ta zvendsonin padrejtsin dhe njerzit do t’i harronin menjher gjrat q Muavijeja ua kishte msuar pr dyzet vite me rradh. Ata e vizitonin shpesh Muslimin dhe kur letra e Imamit u lexua para tyre, syt e tyre u mbushn me lot dhe ata ia shprehn besnikrin prfaqsuesit special t tij. Sipas Shejh Mufidit, shtatmbdhjet mij vet ia dhan betimin pr besnikri Muslim bin Akilit. Numri i prmendur nga Taberiu sht dymbdhjet mij.

    Pas nj kohe, Jezidi kuptoi se Muslimi kishte arritur n Kufe dhe se prkrahsit e Imam Aliut ia kishin shprehur atij besnikrin, ndrkoh q guvernatori Nuaman bin Beshir nuk kishte marr masa t mjaftueshme kundr tij. Pr kt arsye, Jezidi e emroi Ubejdullah ibn Zijadin, guvernatorin e deriathershm t Basrs, si guvernator t ri t qytetit t Kufes. Atij i shkroi:

    “Ti duhet t shkosh n Kufe, ta ndjeksh Muslimin, ta zsh rob, ta vrassh ose ta przsh.”

    Ubejdullahu shkoi menjher n Kufe dhe n ditn e par t arritjes s tij, u mbajti njerzve nj fjalim, n t cilin ua prkujtoi mirsit por edhe ashprsin e Jezidit. Ai i mblodhi prijsit e fiseve dhe t pjesve t ndryshme t shoqris dhe u soll me shum ashprsi ndaj tyre. Pas ksaj, populli i Kufes hyri n nj gjendje, n t ciln numri i prkrahsve t drejtsis bhej gjith m i vogl dhe rritej prkrahja pr padrejtsin. Zoti ka thn:

    Mos vall njerzit mendojn se do t shptojn pa u sprovuar, vetm ngase thon “besuam”? Ne i kemi sprovuar edhe ata q ishin para tyre. Kshtu i njeh Zoti ata q jan t drejt dhe ata q gnjejn... (Kur’an 29:2-3)

    Njerzit e Kufes, t cilt pas marrjes s lajmit t vdekjes s Muavijes, ishin mbledhur n shtpin e Sulejman bin Surd Khuzaiut, kishin mbajtur fjalime, e kishin menduar situatn e muslimanve, i kishin shkruar letra Imamit, e kishin vizituar Muslimin n Kufe dhe ia kishin shprehur besnikrin atij, nuk kishin patur pr qllim t gnjenin dhe ta mashtronin Imam Husejnin. Qllimi i tyre ishte i mir.

    Ata mendonin se Kalifati i nj njeriu si Jezidi, vetm pesdhjet vite pas vdekjes s Profetit, ishte nj gj e turpshme dhe e papranueshme pr botn e Islamit. Ata nuk mendonin se dikush mund t ishte m i denj pr Kalifatin sesa vet nipi i Profetit, Husejn ibn Aliu. Ata ishin t bindur se, ngase e kishin ndihmuar gjithnj deri tani, do ta ndihmonin at n do situat, duke i duruar t gjitha vshtirsit e ksaj rruge. Kto premtime t tyre doln t gnjeshtrta dhe ata shum shpejt e ndryshuan mendimin e tyre.

    Derisa Nuaman ibn Beshir Ensariu ishte n krye t administrats s qytetit dhe i sundonte njerzit me butsi, prkrahsit e Imam Husejnit ishin prplot entuziazm. N do vend dhe n do mbledhje ata identifikoheshin si prkrahs t Husejn ibn Aliut dhe i kishin shkruar ktij t fundit se do ta przinin Nuaman ibn Beshirin nga qyteti po t duhej. Ngase kishin patur prvoja t liga t mparshme me Ubejdullah ibn Zijadin, menjher pasi kaloi n duart e tija administrimi i Kufes, qndrimi i tyre ndryshoi me t shpejt. Deri ather, ata kishin folur gjith kohs pr xhihad por tani e recitonin vargun kuranor:

    Mos e shkatrroni jetn tuaj me duart tuaja! (Kur’an 2:195)

    Sa m tepr q rritej ndikimi i Ibn Zijadit n Kufe, aq m i madh ishte rreziku pr Muslimin dhe pr shokt e tij. Shum shpejt, mundsia e tyre pr sukses kishte humbur krejtsisht. Gjendja mendore dhe fetare e njerzve kishte lvizur aq shum n nj drejtim krejtsisht t kundrt me at q e kishin patur deri pak koh m par, sa e gjith atmosfera brenda qytetit kishte ndryshuar. Qndrimi i gjith atyre njerzve q dshironin q Imam Husejni t ishte n krye t Shtetit Islam dhe t’i largonte umajjadt nga pushteti, kishte ndryshuar aq shum, sa Muslim ibn Akili, ndonse ishte ruajtur i fshehur dhe kishte qndruar larg njerzve deri ather, u detyrua ta ndrronte vendqndrimin e tij nga shtpia e Mukhtar bin Ebi Ubejde Thakafiut n shtpin e nj personi t famshm dhe t fuqishm, t quajtur Hani bin Urva Muradi. N shtpin e ktij t fundi, ai i pranonte edhe vizitort e tij t fsheht.

    Gjendja e athershme n Kufe tregonte qart se letrat e drguara Imam Husejnit dhe premtimet e bra kishin qen t gnjeshtrta dhe se tek ata njerz nuk mund t mbshtetej Husejni. Ibn Zijadi kishte arritur ta gjente vendin ku fshihej Muslimi. Ai i dha tremij dirhem nj skllavi t quajtur Ma’kal dhe i tha: “Shoqrohu me miqt dhe me prkrahsit e Muslimit pr disa dit me rradh dhe bhu njri prej tyre. Jepu edhe para dhe thuaju se je i interesuar q ata t ken sukses. Krko q kto para t’i prdorin pr prgatitjet e lufts. Pasi ta fitosh besimin e tyre, mund t kuptosh se ku fshihet Muslimi.”

    Makali veproi sipas urdhrave t Ibn Zijadit dhe n rradh t par, kontaktoi me personin e quajtur Muslim bin Avsaxha (njri nga prkrahsit e njohur t Muslim ibn Akilit) n Xhamin e Kufes sepse kishte dgjuar se ky person i merrte premtimet pr besnikri n emr t Imam Husejnit. Makali, i cili ishte i gatshm ta thoshte do gnjeshtr dhe ta kryente do mashtrim pr t’ia arritur qllimit, i tha Muslimit se ishte nga Siria dhe se Zoti e kishte bekuar me dashurin pr familjen e t Drguarit dhe pr prkrahsit e tyre. Duke e thn kt, ai derdhi edhe ca lot krokodili dhe tha: “Kam njmij dirhem dhe kto dua t’ia fal njeriut, i cili ka ardhur nga Hixhazi n Kufe pr t’i pranuar premtimet pr besnikri n emr t nipit t t Drguarit. Megjithat, un s’kam arritur akoma ta shoh dhe s’kam takuar asknd q mund t m oj tek ai. Kam pyetur shum njerz dhe kam dgjuar se ti je i afrt me kt familje. Andaj, po t krkoj q ta pranosh kt dhurat time modeste pr Muslim ibn Akilin. Un jam vllai juaj musliman dhe ju duhet t keni besim tek un. Nse dshironi, un mund t’ia shpreh besnikrin Imamit para se t m oni tek Muslimi.”

    Muslim ibn Avaxha i tha: “Gzohem q t njoh sepse ti mund t’i ndihmosh Ehl-i Bejtit. Megjithat, m vjen keq q edhe para se t prmbushet detyra jon, njerzit kan arritur t kuptojn se un jam i lidhur me kt pun. Un e di tiranin e Ibn Zijadit.”

    Makali i tha: “N dasht Zoti, gjithka do t jet n rregull. Tani mund ta marrsh premtimin pr besnikri prej meje.” Muslimi e mori premtimin e tij dhe gjithashtu edhe nj premtim se do ta ruante fshehtsin e ksaj pune. Makali, kuptohet, i bri t gjith premtimet e mundshme, fare pa hezituar. Madje shtoi edhe ca gjra t tjera, vetm sa pr ta knaqur m tepr tjetrin.

    Pas ksaj, ai e vizitoi disa dit shtpin e Muslim bin Avsaxhas dhe m n fund arriti t takohej me Muslim ibn Akilin dhe t’ia shprehte edhe atij besnikrin. Sipas urdhrave t Muslim ibn Akilit, ai ia dha t njmij dirhemt Ebu Themame Saidi Hamedaniut, nj prkrahs besnik i Husejnit dhe njri nga dshmort e Qerbelas, i cili kishte qen prgjegjs pr sigurimin e armve, ushqimit dhe gjrave t tjera t nevojshme.

    Makali vinte tek Muslimi m hert se gjith t tjert dhe largohej gjithnj i fundit. N kt mnyr, ai u informua mir e mir n lidhje me aktivitetet e tija, duke ia prcjellur kto informata Ibn Zijadit. Ky i fundit mendoi se fillimisht duhej t arrestohej Haniu dhe m pas edhe Muslimi. Si pasoj, Haniu filloi t mos dilte nga shtpia dhe nuk shkoi n pallatin e guvernatorit derisa Muhammed bin Eshathi, Esma bin Harixha dhe Amr bin Haxhxhaxh Zubejdi nuk shkuan tek ai pas urdhrave t Ibn Zijadit. Si nj mas sigurie, ata e hipn Haniun mbi nj kafsh dhe e uan tek guvernatori.

    Me arrestimin e Haniut, situata n Kufe u b shum e favorshme pr Ibn Zijadin. Ndonse Haniu thoshte se nuk dinte gj pr pranin e Muslim ibn Akilit, kjo fshehtsi u zbulua me ardhjen e Makalit pran tyre. Si pasoj, Haniu u detyrua t pranonte se Muslimi fshihej n shtpin e tij dhe i tha Ibn Zijadit: “M erdhi turp t mos e pranoja krkesn e tij dhe prandaj e mora si mysafir. Sa pr aktivitetet e tija, t gjitha gjrat q t jan raportuar, jan t sakta. Un t premtoj se s’ke pr t patur ndonj dm prej meje dhe se un s’do t kem kurrfar pune me Muslimin. Po t duash, mund t shkoj, t’i krkoj falje dhe t’i them q t shkoj diku tjetr.”

    Megjithat, Ibn Zijadi nuk i pranoi kto oferta t Haniut dhe i tha se duhej domosdo t’ia dorzonte Muslimin. Kur Haniu iu prgjigj se nuk do ta dorzonte kurr mysafirin e tij, Ibn Zijadi e goditi me nj shkop fytyrs, duke ia thyer hundn. M pas, e arrestoi. Pas ksaj, ai shkoi n xhami, u ngjit n foltore dhe i krcnoi njerzit n nj fjalim t shkurtr. Akoma pa zbritur nga foltorja, disa njerz hyn n xhami dhe than se Muslim ibn Akili ishte duke ardhur. At ast, Ubejdullahu u largua me shpejtsi, hyri n pallatin e tij dhe i mbylli portat.

    Ishte shum habitse q shtatmbdhjet mij vet ia kishin shprehur besnikrin Muslim ibn Akilit n fillim dhe tani, pas gjrave q i kishin ndodhur Haniut, kur Muslimi i kishte thirrur ndjeksit e tij t ngrinin krye, jo m tepr se katr mij vet u paraqitn. Ishte akoma m habits fakti se kur Muslimi doli n rrug me 4000 burra t armatosur dhe Ibn Zijadi u mbyll n pallatin e tij, ky i fundit nuk kishte m tepr se pesdhjet burra, tridhjet prej t cilve ishin ushtar dhe njzet t tjert zyrtar t ndryshm dhe pjestar t familjes. Njerzit e rrethuan pallatin e tij dhe filluan ta shanin at dhe babain e tij. Kjo gjendje dukshm e favorshme e punve n Kufe ndryshoi aq shum dhe aq shpejt, sa namazin e akshamit t asaj dite, Muslim ibn Akili e fali me vetm tridhjet vet, prej t cilve vetm dhjet e shoqruan n daljen e tij nga xhamia, pr t’u larguar m pas dhe pr ta ln krejtsisht vetm n rrug.

    Zoti e di se kush sht me t vrtetn dhe kush gnjen... (Kur’an 29:3)

    Nj dshmi e mjaftueshme e pavrtetsis s pretendimeve dhe t premtimeve t popullit t Kufes ishte vet fakti se ndonse kishin katr mij vet t armatosur, ata nuk arritn ta nnshtronin nj Ibn Zijad, i cili s’kishte m tepr se pesdhjet burra me vete. Populli i Kufes nuk arriti ta merrte nn kontroll qytetin dhe vetm thashethemet se ushtria ishte duke ardhur mjaftuan pr t’i trembur dhe pr t’i shprndar t gjith.

    5. Vrasja e Muslim ibn Akilit

    Situata n Kufe u b aq e rrezikshme sa edhe prkrahs t famshm t Husejnit si Sulejman bin Surdi, Musajjab bin Naxhba dhe Refa bin Shaddadi nuk dukeshin gjkundi. M n fund, personi i cili deri dje kishte qen prijsi i dymbdhjet mij vetve, tani po endej rrugve t Kufes n nj gjendje t humbur dhe pa e ditur se ku do t shkonte. Prshkrimi q Taberiu ia bn ksaj ngjarjeje dhe q sht thuase identik me prshkrimin e br nga Shejh Mufidi n veprn “el-Irshad”, sht si vijon:

    “Muslim bin Akili doli nga dyert e xhamis dhe prnjher e gjeti veten krejtsisht t vetmuar. Nuk kishte mbetur as edhe nj njeri i vetm q do t mund t’ia tregonte rrugn ose q do ta mbronte nga sulmet e armikut. Andaj, ai filloi t endej rrugve t Kufes, pa ditur ku t shkonte.”

    Ka dika q do t ishte me vend t prmendej ktu. Pr shekuj me rradh, njerzit e kan qortuar popullin e Kufes pr dyfytyrsin dhe pr mosmbajtjen e premtimit t tyre. Njsoj si jan lvduar miqt dhe ndjeksit besnik t Imam Husejnit, njerzit e Kufes jan mallkuar gjithnj, si personat q i premtuan se do ta prkrahnin por m pas e trhoqn premtimin e tyre, duke e ln t vdiste i vetm. Pr hir t t vrtets, duhet t pranojm se populli i Kufes nuk bri ndonj gj t habitshme dhe t papritur. N kt rast, ata vepruan sipas asaj q do t ishte e pritshme prej tyre. Edhe kur i shkruan letra Imamit, edhe kur m pas e trhoqn premtimin e tyre, ata vepronin n nj mnyr q mund t pritej. Derisa shpatat nuk ishin nxjerr nga milli dhe derisa Nuaman ibn Beshiri i but ishte guvernator i Kufes, ata e kishin t leht ta dallonin t vrtetn nga gnjeshtra, nprmjet drits t ciln Zoti ia ka falur do njeriu. Me kt drit, ata e shihnin qart se kush ishte i denj pr t qen prijs dhe Imam i muslimanve. Ata nuk shihnin ndonj musliman tjetr q t ishte i barabart me Husejnin. Kjo qartsi dhe zgjuarsi e tyre ishte tejet normale dhe sipas rregullit, sepse pr sa koh q njeriu nuk ka devijuar nga natyra e tij e lindur ose nuk e ka t trazuar mendjen nga frika, shpresa, fitimi ose humbja materiale, ai mund ta njoh rrugn e drejt dhe ta dalloj at lehtsisht dhe pa gabim nga e gabuara.

    Zoti thot:

    A nuk i kemi dhn dy sy, nj gjuh dhe dy buz? A s’ia kemi treguar atij rrugn e t mirs dhe t ligs? (Kur’an 90:8-10)

    Megjithat, kur kta njerz q mund t bnin dallim ndrmjet t vrtets dhe gnjeshtrs, sprovoheshin n ndonj mnyr, kur paraqitej frika dhe pyetja e fitimit dhe e humbjes, ather rruga e fes ndahej nga ajo q ishte e dobishme dhe fitimprurse. N rrethana t tilla, ata vepruan si do t vepronte shumica e njerzve: u ndan nga e vrteta dhe filluan t flisnin pr kujdesin, pr urtsin dhe pr vizionin, n vend q t flisnin pr luftn e shenjt, pr sakrificn, pr rezistencn, pr guximin e pr reformimin e shoqris. Pr hir t t vrtets, nuk sht aspak e uditshme q populli i Kufes nuk u vetsakrifikua pr ta mbajtur premtimin e dhn. Ata q habiten me sjelljet e tyre duhet q fillimisht ta vendosin veten n pozitn e ktyre njerzve dhe t thon m pas n mnyr t sinqert, n do t silleshin ndryshe ata vet, po t ishin n t njejtn situat.

    Pr t habitur jan ata persona q mbetn t vendosur n do rrethan dhe prkundr t gjitha vshtirsive. Ata t cilt e prkrahn t vrtetn dhe e dhan jetn pr t. Ata ishin aq t vendosur, sa edhe kur trupi i tyre po bhej cop nga shpatat e armikut, gjja e vetme q mendonin ishte pyetja n kishin arritur ta prmbushnin si duhet detyrn e tyre t vetsakrifics dhe t lufts kundr padrejtsis, q t mos turproheshin n Ditn e Gjykimit para Zotit dhe para t Drguarit t Tij.

    Karza bin Kab Khazraxhi ishte njri nga shokt (sahabet) e Profetit. Ai kishte marr pjes n betejn e Uhudit dhe n betejat e tjera. Gjat Kalifatit t Umarit, ai kishte ardhur n Kufe dhe kishte filluar t’i edukonte njerzit n lidhje me jurispudencn islame. Djali i tij, Amr bin Karzi Ensariu ishte nj ndjeks i devotshm i Imam Husejnit. Si sht shprehur edhe nga Ibn Tavusi n veprn e tij “el-Luhuf”, pr sa koh q Amri ishte gjall dhe n kmb, Imam Husejni nuk psoi asnj plag n betejn e Qerbelas. Amri i priti shigjetat me duart e tija dhe me trupin e tij i ndali goditjet e shpatve, derisa m n fund ra n tok dhe i mbuluar me pluhur, e vshtroi Imam Husejnin n fytyr, duke e pyetur: “O djali i t Drguarit! A e kreva detyrn time?” Imami ia ktheu: “E kreve detyrn tnde dhe ke pr t hyr para meje n Parajs. Prshndete t Drguarin prej meje dhe thuaji se edhe Husejni i tij do t vij s shpejti.”

    Pikrisht vendosmria dhe guximi i ktyre shpirtrave sht pr t’u admiruar. Njeriu s’ka si t mos habitet para nj vendosmrie t till dhe t mos i lvdoj kta njerz, t cilt nuk e ndryshuan qndrimin e tyre dhe nuk devijuan nga rruga hyjnore, pavarsisht se ’ishin rrethanat. Shum njerz kan dgjuar pr Zahhak (ose Zahik) bin Abdullah Mashriki Hamedaniun dhe kan shprehur keqardhje pr dobsin, fatkeqsin dhe pr mungesn e tij t vizionit, ngase ai ishte larguar nga Imam Husejni n astin q armiqt e tij e rrethuan at. Megjithat, shum pak njerz e kan gjykuar me drejtsi kt person dhe kan kuptuar se n ato kushte specifike, edhe guximi i tij i mangt nuk ishte nj gj e leht. Njeriu duhet t habitet me faktin se ai kishte qndruar pran Imamit deri n astet m kritike t fillimit t betejs dhe nuk ishte larguar q n fillim t rrugtimit t tij.

    Taberiu e prcjell tregimin e tij nga vet Zahhaku:

    Malik bin Nazr Arxhiu dhe un shkuam pr ta takuar Imam Husejnin dhe u ulm me respekt para tij. Ai na mirpriti dhe tha: “Pr ’qllim keni ardhur t m takoni?” Ne iu prgjigjm se kishim ardhur pr ta prshndetur, pr t’ia rishprehur besnikrin ton dhe pr ta informuar se populli i Kufes ishte i gatshm t luftoj kundr tij. Imami na tha: “Zoti m mjafton mua. Ai sht Ndihmsi m i mir.”

    Kur po ndaheshim nga Imam Husejni, ai na tha: “A keni dika kundr q t m ndihmoni?” Miku im Malik bin Nazri i tha: “Un kam borxhe dhe grua e fmij pr t’u kujdesur.” Un i thash: “Edhe un i kam problemet e njejta. Por prapsepra, nse m jep leje q t mund t largohem m pas po t shoh se mbetesh vetm dhe se prkrahja ime s’t vyen, un mund t vij tani me ty dhe t t ndihmoj deri ather.” Imami e pranoi shrbimin tim dhe un qndrova me t. Kur n ditn e Ashures (dita e dhjet e muajit Muharrem), t gjith njerzit e tij u vran dhe nuk i mbeti askush tjetr prve Savajd bin Amr bin Ebi Muta Khasamiut dhe Bashir bin Amr Hazremiut, un i thash: “O djali i Profetit! Ne ishim marr vesh q t prkrah dhe t t ndihmoj derisa t kesh pkrahs t tjer t mjaftueshm. Kur ata t vriten, ti m ke lejuar q t largohem.” Imami ma ktheu: “Ke t drejt. Por si do t largohesh tani? Po t gjesh ndonj rrug pr t ikur, un s’kam asgj kundr.”

    Kur ushtart e Amr bin Sadit i ndiqnin kuajt tan, un e kisha lidhur kalin tim pr nj adr dhe po luftoja si kmbsor. Gjat luftimeve arrita t vrisja dy armiq t Imamit dhe t’ia prisja dorn nj tjetri. At dit, Imami m lvdoi gjith kohs. Kur m lejoi t shkoja, un e solla kalin tim, i hipa atij dhe e godita aq fort sa kali qndroi nj ast mbi dy kmbt e pasme. M pas u nisa me hov. Ushtart armiq u detyruan t hiqeshin nga rruga dhe un arrita t kaloja ndrmjet tyre. Njmbdhjet vet m ndoqn nga pas por Kethir bin Abdullah Shabiu, Ejjub bin Musrah Khaivaniu dhe Kajs bin Abdullah Saidiu m njohn dhe m shptuan fal ndrhyrjes s tyre.

    sht e vrtet se nj person i till sht pr t’u dhimbsur, ngase “arriti” t shptonte nj bekimi t till, e la vetm nj Imam si Husejni dhe e humbi mundsin pr t qen si Habib ibn Mezahiri ose Burajr bin Khuzajr Hamdaniu. Megjithat, gjendja e tij sht e ndryshme nga ajo e njerzve t Kufes. Ky njeri s’i kishte drguar ndonj letr Imam Husejnit dhe s’i kishte premtuar se do ta ndihmonte. Ai nuk i kishte shprehur besnikri Muslim bin Akilit. Dhe kur e arriti Imamin gjat rrugs dhe kuptoi se ’kishte ndrmend t bnte, ai nuk u mburr se do t shkonte bashk me t dhe do t bnte sakrifica t ndryshme. Ai e shprehu qart se deri n ’pik ishte i gatshm t shkonte. N ann tjetr, njerzit q ia shprehn besnikrin Muslim ibn Akilit, e lan at t vetm rrugve t Kufes n natn e nnt t muajit Dhulhixhxhe. Dhe sikur t mos ishte nj grua, e cila emori at n shtpin e saj dhe ia shuajti etjen, nuk do t gjendej asnjeri q do ta ndihmonte edhe kaq.

    Natn e fundit t jets s tij Muslimi e kaloi n shtpin e ksaj gruaje dhe kur ditn e ardhshme, Ibn Zijadi mori masa pr ta arrestuar dhe e rrethoi shtpin, Muslimi u detyrua t dorzohej.

    Kur Muslimi u burgos, ai i krkoi Muhammed ibn Eshathit q t’i drgonte nj lajmtar Husejnit pr t’i treguar n lidhje me vrasjen e tij dhe pr t’ia prcjellur porosin n vijim: “T’u bfshin kurban prindrit e mi! Kthehu nga ky udhtim bashk me familjen tnde sepse njerzit e Kufes kan pr t t mashtruar. Ata jan shoqruesit e babait tnd, i cili dshironte t vdiste pr t shptuar prej tyre. Njerzit e Kufes t gnjyen edhe ty edhe mua, ndonse asgj nuk arrihet me gnjeshtra.

    ”Edhe n pallatin e Ibn Zijadit, Muslimi pati dy krkesa nga Umar bin Sadi. Fillimisht i krkoi q ta shiste parzmoren dhe shpatn e tij dhe me kto para t’ia paguante borxhet e tija q ishin rreth 700 dirhem. S dyti, i krkoi Umarit q ta merrte nga Ibn Zijadi trupin e tij t vdekur dhe ta varroste. Po at dit, Muslimi dhe Haniu u vran dhe kokat e tyre u pren, pr t’iu drguar Jezidit n Damask.


    6. Muhammed ibn Hanefijje

    Kur Imam Husejni shkoi nga Medineja n Mekke bashk me familjen, vllai i tij (nga nj grua tjetr e Imam Aliut) Muhammed ibn Hanefijje mbeti n Medine. Nna e Muhammedit i takonte fisit Hanefijje dhe pikrisht pr kt arsye ishte i njohur si Muhammed ibn Hanefijje. Ai ishte nj njeri i fuqishm, i virtytshm dhe trim. Ndonse sekti Kajsanije e ka konsideruar at si njrin nga Imamt, ai vet besonte se i vllai Hasani ishte Imam pas Imam Aliut dhe se pas Hasanit, Imamati i takonte vllait tjetr t tij, Imam Husejnit, duke vazhduar m tej tek pasardhsit e ktij t fundit, i pari prej t cilve ishte Ali ibn Husejni. Muhammed ibn Hanefijje ishte nga njerzit m t famshm t Ehl-i Bejtit, i cili kishte treguar nj guxim t jashtzakonshm n betejat e Imam Aliut.

    Kur Imam Husejni u nis nga Medineja pr t shkuar n Mekke, ai i shkroi nj “testament” t vllait, Muhammed ibn Hanefijjes. Ky testament sht prcjellur nga Ibn Tavusi. N t, Imami i prmend motivet e kryengritjes s tij dhe i qartson arsyet q e detyruan t ndrmerrte dika t till. Ai gjithashtu flet edhe pr motivet e liga q e bjn njeriun t ngopet me knaqsit e ksaj bote dhe thot se njerzit e Zotit duhet t jen t shptuar nga kto dshira. Prmbajtja e ktij “testamenti” sht si vijon:

    Me emrin e Zotit, Bamirs dhe Mshirues

    Ky sht testamenti i Husejn ibn Ali ibn Ebu Talibit, i shkruar pr vllain e tij Muhammedin, t njohur si Ibn Hanefijje. Vrtet Husejni dshmon se s’ka zot tjetr ve Zotit, se nuk ka asgj q meriton t adhurohet ve Tij dhe se Ai s’ka t barabart. Ai gjithashtu dshmon se Muhammedi sht nj rob dhe nj i drguar i Zotit, i cili e solli t vrtetn prej Tij. Dshmon edhe se Parajsa dhe Ferri jan t vrteta dhe se Dita e Gjykimit do t vij domosdo e pa dyshim dhe se n at dit, Zoti do t’u jap jet t vdekurve.

    Ajo q ka prmbledhur Imami n kt paragraf jan doktrinat themelore, t cilat duhet t’i besoj do musliman dhe pa t cilat njeriu s’mund t cilsohet si ndjeks i Islamit. Mund t kuptohet qart se sipas Imamit, pikrisht kto principe ishin n rrezik dhe po t vazhdonte kshtu, mbase regjimi s shpejti nuk do t’i respektonte m as principet themelore t besimit. N t vrtet, motivi i vrtet i kryengritjes s Imamit ishte mbrojtja e ktyre principeve, mbi t cilat mbshteteshin themelet shoqrore dhe fetare t Islamit.

    N vijim, Imami thot:

    Kjo lvizje e imja nuk sht pr shkak t kokfortsis, nuk sht pr t’u rebeluar dhe nuk sht pr shkak t nxitjeve t Djallit. Nuk sht puna e imja t krijoj trazira ose ta shtyp dik.E vetmja gj q m detyroi ta ndrmerrja kt veprim sht reformimi i ndjeksve t gjyshit tim, shkatrrimi i korrupsionit, urdhrimi i t mirs dhe ndalimi i t keqes, duke e ndjekur traditn e gjyshit tim t Drguarit t Zotit dhe t babait tim Aliut.

    Ky testament nuk sht n stilin e zakonshm formal. N t, Imami prpiqet t’i qartsoj motivet e tija. Ai dshironte t’u tregoj njerzve se lvizja e tij nuk ishte nj lvizje e zakonshme, e prir nga emocionet njerzore dhe nga dshirat e ksaj bote. Ai thekson qart se nuk sht nisur pr t krijuar trazira ose pr t’u argtuar. Ai thot se nuk sht ndjeks i rrugve t shtypjes. M pas, Imam Husejni shton se sht nisur pr t’i reformuar ndjeksit e gjyshit t tij. Kto fjal tregojn se n vitin 60 pas Hixhrit, shoqria muslimane ishte ball pr ball me nj kriz t rrezikshme sociale dhe fetare, e cila nuk mund t tejkalohej pa nj revolucion t ashpr dhe t prgjakshm. Ky ishte nj rrezik me t cilin mund t prballej vetm nj udhheqs si Husejn ibn Aliu, pagabueshmria e t cilit ishte dshmuar nga Kur’ani i Shenjt n “vargun e dlirsis” n kapitullin “Ahzab” t Kur’anit (33:33). Nuk ishte ky nj rrezik q mund t parandalohej me fjalime dhe me kshilla.

    Imam Husejni thot m tej:

    Nse njerzit i prgjigjen thirrjes sime dhe e pranojn t vrtetn prej meje, ather bukur e mir. Por nse nuk prgjigjen, un kam pr t treguar durim dhe s’u trembem gjrave t pakndshme, vshtirsive e vuajtjeve.”

    Duke thn se do ta ruante durimin e tij, Imami nuk nnkuptonte se do t rrinte i heshtur dhe duarlidhur, pr t vshtruar se si Jezidi bnte ’t kishte qejf. Prkundrazi, ai i prdori kto fjal n kuptimin e mirfillt, n kuptimin q sht i denj pr nj Imam dhe q sht themeli i besimit dhe i prshpirtshmris. Me fjal t tjera, ai thoshte se edhe sikur t mbetej vetm, ai do ta ndiqte kt rrug, derisa Zoti t vendoste ndrmjet tij dhe atyre, ngase vetm Ai sht m i mir i Gjykuesve.

    M n fund, ai i shkroi:

    Im vlla! Ky sht amaneti im pr ty. Un nuk krkoj ndihm prej askujt tjetr ve Zotit. Prej Tij varem dhe tek Ai sht kthimi im..

    Vazhdon...

  3. #3
    i/e regjistruar
    Antarsuar
    19-07-2019
    Vendndodhja
    Ballsh
    Postime
    117
    Faleminderit
    0
    0 falenderime n 0 postime

    Pr: Qerbelaja: nj vshtrim historik

    7. Shkaqet e kryengritjes s Imam Husejnit

    Shnim i prkthyesit: Pr nj shpjegim m t hollsishm t periudhave historike t prshkruara n kt kapitull, lexuesi mund ta shoh pjesn e katrt t veprs “Ritregim i historis s Islamit dhe muslimanve”.

    Nse duam t’i kuptojm shkaqet e kryengritjes s Imam Husejnit, do t duhet t krkojm n nj periudh q kthehet s paku tridhjet vite para rastit t Qerbelas, sepse rreth tridhjet vite pas shprnguljes s Profetit n Medine, kishin ndodhur shum gjra, t cilat e kishin br t pashmangshme nj lvizje t till.

    Osman bin Affani nga fisi Umejje i sundoi muslimant pr rreth dymbdhjet vite si Kalifi i tret i tyre. Historia flet qart pr formn q mori qeverisja islame dhe ndryshimet q i psoi ajo n gjysmn e dyt t sundimit t Osmanit. N thelb, qeverisja islame duhej q vetm ta ruante ligjin dhe n lmit e tjera, t’i linte njerzit t lir n jett e tyre, pa u vn kufizime q nuk ishin t parashikuara me ligj. N kt periudh, metoda islame mori nj trajt tjetr, n t ciln muslimant ishin t lir n t gjitha shtjet, por duhej domosdo t vepronin sipas interesave t sunduesve t tyre.

    Duke e shfrytzuar kt gjendje, disa njerz filluan t mblidhnin pasuri dhe prona nga thesari shtetror i muslimanve. Ishte pikrisht ky thesar, i cili n periudhn e Imam Aliut, do t ruhej me aq kujdes dhe prpikmri. E njejta politik kujdesi dhe prpikmrie ishte ndjekur edhe nga Kalift q kishin qen para Osmanit dhe madje edhe vet Osmani, n pjesn e par t Kalifatit t tij, e kishte ndjekur t njejtn politike t kujdesshme n shpenzime. Megjithat, me kalimin e kohs, kjo pasuri, n vend q t shpenzohej pr t mirn e prgjithshme t muslimanve, ra n duart e disa njerzve t caktuar. Pikrisht kto “t krisura” t krijuara tridhjet vite m par, ishin shkaqet q solln deri n shprthimin e kryengritjes s Imam Husejnit n vitin 60 pas Hixhrit, n form t nj revolucioni t prgjakshm, i cili do t prfundonte me rnien e tij dshmor dhe me gdhendjen e lavdis s tij n prjetsi.

    Mesudiu, n veprn e quajtur “Muruxhu’dh-Dheheb”, shkruan se n kohn e vdekjes s tij, Kalifi i tret la pas 150 mij dinar t art dhe nj milion dirhem. Sipas t njejtit historian, kur Imam Aliu ra dshmor, i biri Hasani u ngjit n foltore dhe shpalli: “Babai im s’ka ln pas as ar dhe as argjend. Ka ln vetm 700 dirhem. Edhe kto para jan ndara nga paga e tij, q t mund t paguante nj shrbetor pr shtpin.”

    M pas, Mesudiu shkruan: “Vlera e pronave t Kalifit t tret n Vadi el-Kurra dhe n vende t tjera ishte rreth njqind mij dinar t art. Prve ksaj, ai la pas edhe nj numr t madh kuajsh dhe devesh.”

    N lidhje me Zubejrin, ai shkruan: “Prve pallatit t tij t mirnjohur n Basra, ai ndrtoi edhe shum shtpi t tjera n Basra, n Kufe dhe n Aleksandri. N kohn kur vdiq, ai kishte 50 mij dinar t art, njmij kuaj dhe njmij robr e robresha, bashk me pronat e tija t ndryshme n disa qytete.”

    Talha bin Ubejdullah ishte nj tjeter shok (sahabe) i njohur i t Drguarit t Zotit. T ardhurat e tija ditore vetm nga pronat q i kishte n Irak ishin rreth 1000 dinar t art. N Siri, ai kishte prona akoma m t mdha.

    Edhe Abdurrahman bin Aufi ishte nga shokt e famshm t Profetit. Ai kishte 100 kuaj, 1000 deve dhe 10,000 dele. Ngase kishte katr gra dhe ngase secila prej tyre kishte fmij, 1/8 e pasuris s tij u takonte atyre si trashgim. Kjo pjes u nda ndrmjet katr grave t tija dhe secila e mori 1/32-n e pasuris. Vetm kjo pjes kishte nj vler prej 84,000 dinarsh t art.

    Kur Zejd bin Thabiti vdiq, ai la pas nj shum aq t madhe prej ari dhe argjendi, sa copat e mdha prej ari u thyen m spata pr t’u ndar ndrmjet pasardhsve t tij. Pjesa tjetr e pronave t tija ishte rreth 100,000 dinar t art.

    Jala bin Umejje ishte personi q e financoi ushtrin q do t luftonte kundr Aliut n betejn e Basrs. Kur vdiq, pasuria e tij ishte 500,000 dinar t art, prve parave t dhna borxh q shum njerz duhej akoma t’ia kthenin. Vlera e pronave t tija ishte rreth 300,000 dinar.

    N vijim t ktyre t dhnave, vet Mesudiu shkruan:

    Gjat Kalifatit t Umarit, nuk kishte nj rregullim t till financiar, sepse ai s’u kishte lejuar njerzve q ta shfrytzonin n kt mnyr pasurin e muslimanve. T gjitha gjrat bheshin n nj mnyr t qart dhe t rrept. N nj sistem t till t qeverisjes dhe t shprndarjes s pasuris, asnj musliman nuk mund t pasurohej kaq shum.”

    Pas Osmanit, Kalifati kaloi n duart e Aliut. Detyra e vshtir me t ciln ai u prball dhe pr hir t t cils u bn beteja, ishte pikrisht kontrollimi i ktyre personave me ndikim dhe moslejimi i plakitjes s thesarit shtetror n nj mnyr t till. Aliu donte ta eliminonte lakmin dhe shprehit e tjera t liga t shoqris arabe. Pr katr vite e gjysm t Kalifatit t tij, ai duhej t luftonte kundr ktyre njerzve, t cilve ua kishte ndaluar mbledhjen e till t pasuris.

    Ai shpesh thoshte: “S’ka mundsi q un t jem n krye t punve dhe kjo plakitje t vazhdoj kshtu. Prkundrazi, un do ta kthej prapa gjithka q sht dhn ose q sht marr n mnyr t palejuar nga thesari.” Pikrisht n kto prpjekje t tija, Aliu ra dshmor.

    8. Marrveshja pr paqe e Imam Hasanit

    Pas Imam Aliut, Imam Hasani u zgjodh Kalif. N kt koh, shoqria muslimane kishte marr nj form t uditshme. Fuqia e muslimanve ishte ndar n dysh, thuase n mnyr t barabart dhe sikur Imam Hasanit t vazhdonte me luftn e tij kundr Muavijes, asnjra nga palt nuk mund t priste fitore pa nj gjakderdhje masive. Rezultati i nj luftimi t till do t ishte katastrofal pr muslimant. Si pasoj, Imam Hasani u prball me nj situat, n t ciln s’i mbetej asnj mundsi tjetr vese t merrej vesh me Muavijen, pr t parandaluar nj gjakderdhje t till.

    Po t vazhdonte me luftimet, situata do t kthehej n favor t Bizantit n dimensionin e jashtm dhe n favor t khavarixhve, n dimensionin brendaislam. Sikur kta 400 ose 500 mij musliman ta sulmonin njri-tjetrin at dit dhe lufta t vazhdonte, vetm Zoti mund ta dij se ’rrezik do t’u kanosej muslimanve nga Bizanti dhe ’dimensionesh do t merrte rreziku i brendshm prej khavarixhve.

    Si pasoj, Imam Hasani u trhoq nga Kalifati, duke e mbrojtur kshtu gjakun e muslimanve dhe fuqin e Islamit dhe duke parandaluar q armiqt e jashtm dhe t brendshm ta shfrytzonin situatn. Megjithat, kjo s’do t thoshte kurrsesi se dorzimi i Kalifatit do t thoshte njohje e Muavijes si Prijs i Besimtarve.

    Njri nga kushtet e marrveshjes s paqes ndrmjet Imam Hasanit dhe Muavijes ishte si vijon:

    Hasan ibn Aliu bn paqe me kusht q t mos jet i detyruar ta quaj “Prijs i Besimtarve” Muavijen.

    Kjo do t thoshte se ai nuk e njihte Muavijen si Kalif dhe si Prijs t Besimtarve. Ata q mendojn se duke u trhequr nga Kalifati, Hasan ibn Aliu e njohu Kalifatin e Muavijes dhe u b qytetar nn sundimin e tij, duhet ta ken parasysh kt rrfim t vlefshm nga Ibn Ethiri, i cili n mnyr shum t qart e mohon kt mendim:

    Pasi Hasan ibn Aliu u trhoq dhe Muavije u b Kalif, Farva bin Nevfel Eshxhai, i cili ishte larguar nga khavarixht bashk me 500 vet dhe kishte shkuar n qytetin Zur, tha: “Tani s’ka dyshim se duhet t luftojm kundr Muavijes. Ngase Muavije ka ardhur n krye t punve dhe sht br Kalif, tani lufta duhet t drejtohet kundr tij.” Si pasoj, ata marshuan drejt Irakut dhe arritn deri n fushat e Kufes. N ndrkoh, Imam Hasani ishte larguar nga Kufeja dhe ishte n rrug drejt Medines. Kur Muavije kuptoi se khavarixht ishin kryengritur, ai i shkroi nj letr Imam Hasanit, mbase duke dashur ta prforconte marrveshjen e tyre pr paqe. N t, ai shkroi: “Kam kuptuar se Ferva bin Nevfel Kharixhiu sht duke lvizur drejt Kufes bashk me pesqind vet. Un t urdhroj q t shkosh pr t luftuar kundr tij dhe ta ndalsh! Pasi ta kesh shkatrruar at, mund t shkosh lirisht n Medine.”

    Imam Hasani e mori letrn e Muavijes teksa ishte n Kadisije. Prgjigja e tij pr Muavijen ishte: “O Muavije! Ti po e urdhron Hasan ibn Aliun q t shkoj si nj oficer i yti dhe t luftoj me khavarixht kryengrits. Un, Hasan ibn Aliu, jam trhequr nga Kalifati pr hir t interesit t muslimanve, ndonse Kalifati ishte e drejta ime. Po t kisha patur dshir t luftoj me ndonj nga njerzit e Kibles (dmth. muslimant), pa dallim se ’grupi i takojn, fillimisht do t luftoja kundr teje.”

    Pas vrasjes s Imam Hasanit, Imam Husejni nuk u kryengrit kundr Muavijes gjat dhjet viteve t fundit t sundimit t tij (49-60 pas Hixhrit) dhe nuk e ndrmori kundr tij asnjrn nga gjrat q u ndje i detyruar t’i ndrmarr kundr sundimit t Jezidit. Megjithat, ai vazhdimisht e kritikoi Muavijen dhe e mohoi legjitimitetin e Kalifatit t tij, njsoj si kishte br m par edhe i vllai Hasani.

    Pas vrasjes t t vllait, Imam Husejni ia shkroi Muavijes nj letr, t ciln Ibn Kutejbe e prcjell kshtu:

    “O Muavije! A nuk je ti i njejti njeri q e vrau n mnyr t paligjshme Huxhr bin Adiun bashk me miqt e tij? Ata ishin njerz q e dnonin mohimin, e urdhronin t mirn dhe e ndalnin t lign. Ti i vrave n mnyr t ashpr, pasi u kishe dhn siguri dhe u kishe br premtime t ndryshme. Duke e br kt, ti u rebelove kundr Zotit dhe e konsiderove t pavler premtimin. A nuk e vrave edhe Amr bin Humuk Khuzaiun, i cili ishte nj shok i njohur i t Drguarit? Ai ishte nj njeri me fytyr t zbehur e me trup t dobsuar nga adhurimet e shumta. Edhe at e vrave ndonse i premtove siguri. Sikur t’ua jepje kto premtime drerve n shkrettir, edhe ata do t vinin tek ti pa dyshuar.

    A nuk je ti q Zijadin, babai i t cilit s’dihej, ia mveshe babait tnd Ebu Sufjanit dhe fillove ta quash Zijad ibn Ebu Sufjan, duke supozuar se ai ishte n t vrtet djali i Ebu Sufjanit?Gjith kt e bre ndonse e di mir se i Drguari ka thn: “Fmija i takon atij, n shtratin e t cilit sht lindur. Gruaja q lind martohet me t dhe ai q bn imoralitet duhet t mbytet me gur.” M pas e ke emruar Zijadin si sundues t muslimanve, q t’i vras ata, t’ua pres duart e kmbt dhe t’i var n pem palmesh. Lvdatat i takojn Zotit!

    O Muavije! M dukesh sikur s’ke lidhje me shoqrin muslimane dhe se muslimant s’kan kurrfar lidhjeje me ty. Kije droje Zotin dhe Ditn e Gjykimit, sepse Zoti ka nj libr n t cilin gjithka sht e shnuar, qoft e vogl ose e madhe, e mir ose e lig. Duhet t mbash mend se Zoti nuk i harron veprat tuaja. Ti po i vret muslimant ve duke u mbshtetur n akuza t rreme dhe n dyshime. Pastaj e bn sundues t muslimanve nj djalosh q pi ver dhe luan me qent.

    O Muavije! Shoh se e ke shkatrruar veten tnde, e ke prishur besimin tnd dhe e ke ln t pashpres ummetin musliman.”

    Kjo ishte mnyra n t ciln Imam Hasani dhe Imam Husejni, dy niprit e t Drguarit t Zotit, iu drejtuan Muavije ibn Ebu Sufjanit dhe i krkuan t ishte i prgjegjshm.

    9. Kush ishte Jezidi?

    Pr t kuptuar se sa t sakta ishin mendimet e Imam Husejnit n lidhje me Jezidin, mjafton t shihen komentet vijuese t Mesudiut:

    Jezidi ishte nj krkues i qejfit. Ishte nj njeri q ruante kafsh pr gjueti. Ai i kishte qent, majmunt dhe pantert e tij. Gjithnj organizonte ahengje ku pihej ver. Nj dit, pas vrasjes s Imam Husejnit, teksa ishte n nj aheng t till dhe Ibn Zijadi i rrinte ulur n t djatht, Jezidi iu kthye sakiut dhe i recitoi vargjet n vijim:

    M jep nj got ver q kockat t m ngopen!

    Dhe nj tjetr Ibn Zijadit

    atij burri t besueshm q ma bri t fort pozitn

    dhe themelin e sundimit tim!

    Ajo q nnkupton Jezidi sht se duke e vrar Imam Husejnin, Ibn Zijadi i kishte forcuar themelet e Kalifatit t tij.

    N vijim, Mesudiu shkruan pr padrejtsit dhe shtypjet e Jezidi dhe thot “N shoqrin muslimane, Jezidi ishte si nj Faraon prball popullit t tij.” M pas, Mesudiu vazhdon: “Por kjo nuk sht e sakt, sepse Faraoni ishte m i drejt me njerzit e tij sesa Jezidi... Padrejtsia dhe veset e Jezidit u infiltruan edhe tek ummeti musliman.”

    Mkatet e kryera prej tij filluan t kryheshin edhe prej t afrmve t tij, t cilt vetm sa e imitonin. Gjat Kalifatit t tij, muzika u prhap jasht mase n Mekke dhe n Medine dhe t gjitha mjetet e argtimit filluan t prdoreshin gjithandej. Njerzit filluan t pinin ver haptazi.

    sht shum habites q njeriu, i cili pretendonte se ishte pasardhsi i Profetit dhe q e mbante pozitn e Kalifit, mbante nj majmun me vete, t cilin e quante Ebu Kajs. Jezidi e sillte at n ahengjet e tija dhe para tij shtronte nj tavolin. T njejtin majmun e hipte mbi nj gomar dhe e onte pr t marr pjes n gara me kuaj. Nj dit, Ebu Kajsi e fitoi garn. Majmunin e veshi me rroba t mndafshta me ngjyr t kuqe dhe i vuri edhe nj kapel n kok.

    Pikrisht kt nnkuptonte Imam Husejni n letrn q ia shkroi Muavijes n lidhje me Jezidin. Edhe prkundr ksaj, ky njeri do t bhej Kalif i muslimanve dhe do t’i bnte shtypje Imam Husejnit pr ta njohur at si pasardhs legjitim t t gjyshit, t Drguarit t Zotit.

    10. Prse Imam Husejni nuk e njohu Jezidin si Kalif?

    Tani t shohim prse Imam Husejni nuk pranoi t’i bindej Jezidit dhe n vend t ksaj, pranoi ta jepte jetn e tij.

    Disa autor kan dhn prgjigje shum t gabuara dhe t palogjikshme pr kt pyetje. Ata thon se Imami e dinte se do t vritej, pavarsisht n do t’i shprehte besnikri Jezidit ose jo. Ai e dinte se fisi Umejje nuk do ta linte gjall. Sipas tyre, Imami preferoi t vdiste n mnyr t ndershme dhe ta jepte jetn pr hir t Zotit.

    Por kjo prgjigje sht tejet siprfaqsore dhe e pamjaftueshme. Martirizimi i Imam Husejnit sht m tepr se nj lvizje q filloi n nj gjendje, n t ciln ai e dinte se do t vritej domosdo dhe filloi t thoshte me vete: “Tani q do t vritem, s paku le t vdes me nder dhe t bhem dshmor n rrugn e Islamit.”

    Gjendja nuk ishte aspak e till. Pr ta kuptuar kt, duhet t analizohen me kujdes kushtet q mbretronin asokohe n shoqrin muslimane dhe njkohsisht t hulumtohen me kujdes fjalimet e vet Imamit.

    Duke i patur parasysh zhvillimit e tridhjet viteve para ngjarjes s Qerbelas, Imam Husejni erdhi n prfundimin e sakt se n at koh, domethn n vitin 60 pas Hixhrit, shoqria muslimane kishte devijuar aq shum, sa ky devijim s’mund t prmirsohej vetm nprmjet fjalimeve, ligjratave dhe shkrimeve. Sikur devijimi i njerzve dhe i pozits s Kalifatit t kishte qen vetm siprfaqsor, s’ka dyshim se do t ishte e leht q ky gabim t reformohej dhe populli t rikthehej n rrugn e drejt. Megjithat, devijimi i arritur n vitin 60 pas Hixhrit ishte aq i madh dhe kritik, sa ndikonte n vet themelin politik t shoqris muslimane.

    Pr m tepr, ky devijim ishte nj devijim i prgjithshm dhe nuk kufizohej vetm tek disa individ, q t mund t reformohej me fjalime dhe me kshilla. Shthurrja ishte infiltruar n gjith shoqrin dhe nuk mjaftonin kto metoda pr ta eliminuar at. Andaj, Imam Husejni erdhi n prfundimin se nj kryengritje e shpejt dhe e ashpr do t sillte nj prfundimtar vendimtar t puns s kryer nga Prijsi i Besimtarve Aliu dhe nga Imam Hasani m par. Pasojat e kushteve t krijuara nga umajjadt para lirimit t Mekkes dhe m pas, duke u infiltruar n mesin e muslimanve, nuk mund t eliminoheshin pa nj qndrim t sinqert dhe t vendosur.

    sht e vetkuptueshme se askush s’mund t na shpjegoj arsyet e kryengritjes s tij, m mir se vet Imam Husejni. Andaj, sugjerojm q tani t’i hulumtojm fjalimet e Imamit dhe ta kuptojm nprmjet tyre arsyen e kryengritjes s tij, mnyrn se si ai filloi dhe ku e mbaroi at.

    Nse shihen fjalimet dhe shkrimet e Imam Husejnit dhe n veanti, nse hulumtohen n rradhitjen e tyre kronologjike, duket se n fillim, ai nuk bri nj shpallje t hapur t lvizjes s tij. Por teksa prparonte drejt qllimit, ai ua shpalli njerzve shpirtin e ksaj lvizjeje dhe shkaqet e saj.

    Duke filluar me testamentin q ia shkroi t vllait Muhammed bin Hanefijjes dhe deri n fjalimin e fundit q e mbajti para Hur bin Jezid Rijahiut dhe shokve t tij n ndalesn e quajtur Bejzah, Imam Husejni gradualisht ua zbuloi muslimanve arsyen e siprmarrjes s tij, duke ua br t qart se nuk kishte patur zgjedhje tjetr. Ai ua bri t qart muslimanve se sthurrja e madhe q ishte shfaqur fillimisht tek Kalifati Islam dhe m pas ishte prhapur tek t gjitha shtresat e shoqris, nuk mund t korigjohej pa nj kryengritje t mirfillt, pa sakrific dhe pa e dhn jetn.

    Kur guvernatori i Medines i bri shtypje Imamit q t’ia shprehte besnikrin Jezidit, Imami e vizitoi varrin e t Drguarit t Zotit dy net me rradh dhe atje fali namaz. Gjat nats s dyt, ai e vizitoi varrin, fali namaz pran tij dhe m pas tha: “O Zot i Madhruar! Ky sht varri i Profetit tnd dhe un jam djali i vajzs s tij. Zoti im! Ti e di se n ’vshtirsi ndodhem.”

    Disa mund t’i komentojn kto fjal duke thn se gjendja e vshtir e Imamit buronte nga fakti se armiqt donin ta vrisnin dhe se nuk kishte dallim n do t dorzohej ose jo.

    Megjithat, nuk mund t pritet nga nj musliman q nga fjalt e Imamit t kuptoj se ai thjesht sht n rrezik nga vdekja, se nuk mund t’i shptoj rrezikut, se nuk mund t jetoj i qet bashk me familjen e tij dhe se pikrisht pr kt arsye vajtonte para Zotit, duke i thn Atij se ishte djali i vajzs s Profetit. Ky sht nj interpretim i uditshm. A nuk vra edhe i Drguari duke u helmuar? A nuk kishin rn dshmor Imam Aliu dhe Imam Hasani para tij? Ather prse duhet t qante Imam Husejni prball ksaj? Edhe ata musliman q vetm disa vite, disa muaj ose disa dit ishin edukuar nga i Drguari i Zotit nuk kishin shfaqur frik para vdekjese, ndonse m par kishin qen idhujtar dhe politeist. Prkundrazi, duke dal nga shtpia e tyre ata luteshin q t mos ktheheshin gjall dhe t mund t bekoheshin me kurorn e dshmorit. Si mund t ndodh q nipi i t Drguarit t Zotit, vet shpirtit t Islamit dhe pasardhsi i dy prindrve si Aliu dhe Fatimeja t ket frik nga vdekja dhe t’i krkoj Zotit q ta mbroj dhe t’ia shptoj jetn?

    Amr bin Xhumuh ishte nj musliman dhe banor i Medines, i cili m par kishte qen idhujtar dhe mbrojts i tempullit t qytetit. Pr nj koh t gjat, ai mbeti i vendosur n adhurimin e idhujve, ndonse Islami tashm ishte prhapur n Medine. Ai gjithnj vazhdonte t prulej para nj idhulli q e ruante n shtpi. Disa net me rradh, nj i ri i familjes Beni Selma ia vodhi idhullin dhe e hodhi n nj pus ose n nj vend t prbaltur n Medine. N mngjes, Amri plak dilte n krkim t idhullit t tij, e nxirrte nga balta, e lante, e parfumoste dhe qndronte para tij plot respekt, duke i krkuar falje dhe duke i thn: “Po ta dija se kush ta bn kt, do ta shihja at. Por duhet t m besosh se nuk e njoh at njeri dhe pr kt, meritoj t m falsh.”

    I riu i fisit Beni Selma nuk hoqi dor nga kjo praktik, derisa m n fund Amri u “zgjua”. Nj dit, ai e gjeti idhullin e tij n nj pus, t lidhur me trupin e nj qeni t ngordhur. Amri e pa kt dhe tha: “Po t ishe vrtet perndi, ti s’do t rrije n nj pus bashk me nj qen t ngordhur.” M pas u kthye n shtpi, hoqi dor nga adhurimi i idhujve dhe me shum gjasa, q at dit e pranoi Islamin.

    Ky njeri kishte qen idhujtar pr nj koh t gjat. Por kur u b musliman, Islami e lartsoi shpirtin e tij aq shum, sa pas nj viti ose dy, ai kishte arritur nj nivel mjaft t lart t vetdijes islame sa t merrte pjes n betejn e Uhudit. T gjith bijt e tij ishin tashm n ushtrin e Uhudit dhe bashk me familjart e tjer, prpiqeshin ta bindnin q t mos merrte pjes n luft duke i thn: “Ti je nj njeri i plakur dhe i dobt. Ke tashm katr djem q do ta shoqrojn t Drguarin e Zotit. Andaj, ti rri m mir n shtpi dhe mos e hidh veten n rrezik!” Amri u zemrua jasht mase me kto fjal t tyre. M pas, shkoi tek i Drguari i Zotit dhe i tha: “O i Drguar! Mos m largo nga Parajsa! Un dua t haproj drejt saj me kt kmb t lnduar timen.” Teksa po dilte nga shtpi e tij, ai i ngriti duart drejt qiejve dhe u lut: “O Zot! M mundso t vritem n kt rrug dhe t bhem dshmor! Mos lejo q t kthehem nga ky rrugtim pa arritur t vdes si dshmor!”

    Pika q duam t theksojm ktu sht se edhe nj musliman, i cili gjith jetn e tij para Islamit kishte adhuruar idhuj dhe e kishte pranuar Islamin pas shtypjeve nga nj i ri i fisit t tij, ishte ngritur aq shum shpirtrisht sa i dukej nj gj fatkeqe t kthehej nga beteja i gjall dhe i lutej Zotit q t vdiste n betej. Si mund ather t besojm se Imam Husejni, i cili ishte vet mishrimi i fisnikris dhe i virtytit, si nj pasardhs i t Drguarit t Zotit dhe si Prijs i Besimtarve, sht ankuar nga rreziku i vdekjes, duke i krkuar ndihm pran varrit t t Drguarit t Zotit?

    Ky nuk ishte qndrimi i Husejnit dhe ky nuk ishte kuptimi i fjalis “Ti e di n ’vshtirsi ndodhem...” Interpretimi i till i ksaj fjalie vetm e degradon lvizjen e tij t prjetshme dhe e bn t duket siprfaqsore. N lutjen e tij, Imami thot se gjendet n vshtirsi. Ktu, fjala “vshtirsi” nnkupton gjrat q Imami i ka theksuar qart n fjalimet, n letrat dhe n bisedat e tija. Kto vshtirsi ishin vet gjendja e athershme shoqris muslimane, me t gjith devijimet e saja. N kt rast, Imam Husejni, duke e analizuar gjendjen e toks s Islamit dhe mnyrn e sundimit t umajjadve, arrin n prfundimin se shoqria nuk mund t shptonte nga ky devijim vese me nj vetsakrifikim dhe nj revolucion t vrtet.

    M pas, Imami thot: “O Zot! Ti e di se un i dua veprat e mira dhe i urrej t ligat.” N kt fjali, Imami e prmend qllimin e tij, ndonse jo aq qart sa t mund ta kuptojn njerzit e rndomt.

    N vijim, thot: “O Zot i Gjithfuqishm! Ty t lutem pr hir t ktij varri dhe pr hir t t zotit t ktij varri! Ma trego rrugn, me t ciln edhe Ti do t jesh i knaqur me mua edhe i Drguari Yt!”

    Vazhdon...

  4. #4
    i/e regjistruar
    Antarsuar
    19-07-2019
    Vendndodhja
    Ballsh
    Postime
    117
    Faleminderit
    0
    0 falenderime n 0 postime

    Pr: Qerbelaja: nj vshtrim historik

    11. Shkaqet kryesore t kryengritjes s Imam Husejnit

    Pr ta shprehur qllimin e misionit t tij dhe pr t’ua qartsuar njerzve kt gj, Imami i prdori fjalt n vijim:

    Un do t’ua urdhroj njerzve t mirn dhe do ta ndal t lign...

    Mbase pjesa m e madhe e njerzve q i dgjuan kto fjal mendonin se Imami do t shkonte n Kufe dhe do t’i kshillonte zejtart ose tregtart e Kufes q t mos mashtronin dhe t ishin t drejt n punn e tyre. Ata mbase mendonin se ai do t shkonte n Kufe pr t’i kshilluar njerzit q t ishin t kujdesshm me namazin dhe t shkonin n haxh po t mundeshin. Sipas shumics, kjo do t ishte ta urdhrosh t mirn dhe ta ndalsh t keqen.

    Por qllimi i Imamit ishte shum m i lart se kaq. Ndonse gjrat e prmendura m sipr jan t nevojshme dhe jetike, e njejta mund t bhej edhe nga dijetart q ishin n Kufe dhe pr kt gj, nuk ishte e nevojshme q Imami t shkonte deri atje. N t vrtet, Imam Husejni kishte pr qllim t bnte nj gj, t ciln s’mund ta bnte askush tjetr ve tij. N kushtet q mbretronin asokohe, ai ishte njeriu i vetm q mund t bnte nj veprim, freskia e t cilit nuk do t venitej me kalimin e kohs dhe i cili s’do t humbej n faqet e historis s Islamit.

    12. Nisja e Imam Husejnit nga Medineja

    Pas nisjes nga Medineja, Imam Husejni arriti n Mekke m 3 Sha’ban dhe n mes t muajit Ramazan, e drgoi Muslim ibn Akilin n Kufe. Q nga ajo koh dhe deri n ditn e tet t muajit Dhilhixhxhe, ai qndroi n Mekke. Askujt nuk i shkonte ndrmend se m 8 Dhilhixhxhe, pikrisht kur t gjith pelegrint hynin n gjendjen e “ihramit” pr ta kryer haxhxhin, nipi i t Drguarit t Zotit do t largohej nga Mekkeja pa i kryer ritualet e haxhxhit. Por edhe prkundr asaj q pritej, Imam Husejni vendosi t largohej nga Mekkeja.

    Ai eci prreth Qabes, bri “sa’j” ndrmjet kodrave Safa dhe Merve dhe m n fund doli nga gjendja e “ihramit”, sepse ekzistonte rreziku i arrestimit ose i vrasjes s tij brenda kufijve t zons s shenjt t Mekkes. Po t vritej atje, ai s’do t’ia arrinte qllimit. Imami nuk iku nga Mekkeja pr t’i shptuar vdekjes. Ai u largua nga Mekkeja, q sikur t vdiste, kjo t ishte n nj mnyr q do t kishte dobi pr Islamin.

    Sipas asaj q prcillet n veprn “el-Luhuf”, Imami mbajti nj fjalim para nisjes s tij. Pasi e lvdoi Zotin e Gjithfuqishm, ai tha: “Vdekja sht e pashmangshme pr njeriun, posi gjurmt e gjerdanit mbi qafn e nj vashe.” Me kto fjal, ai nnkuptonte se gjat atyre ditve, shthurrja shoqrore dhe fetare nuk mund t korigjohej ndryshe, vese nprmjet vdekjes s nj njeriu si ai, q ishte nipi i t Drguarit t Zotit.

    N fjalimin e tij para largimit nga Mekkeja, Imam Husejni flet pr rnien dshmor, pr vdekjen, pr daljen para gjyshit t tij dhe para prindrve, duke rn viktim e ujqrve t uritur t Qerbelas. Ai u tregoi njerzve se rruga e tij do t mbaronte n at mnyr. E dim se Imam Husejni e mbajti kt fjalim para dits s tet t muajit Dhulhixhxhe dhe me shum gjasa, n ditn e shtat t ktij muaji, para pelegrinve t mbledhur n Shtpin e Zotit. N at koh, kushtet politike ishin t volitshme pr Imam Husejnin dhe njerzit kryesisht mendonin se Jezidi do t trhiqej bashk me Kalifatin e tij t rrnuar, q m n fund t’i kthehej Husejnit Kalifati q i takonte.

    Kjo bindje ekzistonte edhe fal raportit q emisari i Husejnit n Mekke, Muslim ibn Akili, e kishte drguar. N t, ai thoshte: “T gjith njerzit jan me ty dhe nuk e njohin Kalifatin e askujt tjetr. Ata nuk njohin sundues tjetr ve teje. Andaj duhet t vish sa m shpejt.” N dukje, kushtet ishin shum t volitshme dhe shpresdhnse. Por edhe prkundr ksaj, Imam Husejni fliste pr vdekjen dhe pr rnien dshmor, duke ua prkujtuar njerzve ashprsin e “ujqrve” t Irakut.

    Si shprehm edhe m sipr, Imam Husejni deshi t’u qartsonte njerzve se asgj e dobishme dhe pozitive nuk mund t arrihej pa rnien dshmor t atij vet, bashk me shokt e tij. Ja prse ai thoshte me ngulm se njeriu nuk mund t’i shptoj vdekjes. Ai tha: “Mezi pres ta shoh t Drguarin e Zotit, Aliun, Hamzn, Xhaferin dhe nnn time Fatimen, njsoj si dshironte Jakubi ta shihte Jusufin. Nj vend sht caktuar nga Zoti ku un do t bie dshmor dhe un andej kam pr t shkuar.” Nga kto fjal t Imam Husejnit, mund t kuptohet se kjo lvizje ishte pjes e nj plani hyjnor dhe jo thjesht nj plan i Husejn ibn Aliut. Mbase Zoti i Gjithfuqishm kishte vendosur se nj devijim i till do t ngjante n shoqrin muslimane dhe se Husejn ibn Aliu duhej t bnte nj sakrific t pashembullt pr ta ndryshuar situatn.

    Imami tha: “Sikur po i shoh ujqrit e Irakut se si m sulmojn ndrmjet Nevevisit dhe Qerbelas, duke m br cop. Ata i mbushin kraht e tyre t zbrazur dhe xhepat bosh. Atyre u takon q t’i mbushin xhepat dhe t ushqehen deri n ngopje dhe mua m takon t luftoj kundr ksaj shthurrjeje fetare dhe shoqrore. Ky sht plani i Zotit dhe sht pikrisht Ai q nprmjet vdekjes sime do t’i rregulloj punt e ktij populli. S’ka mundsi t ik njeriu nga prcaktimi i Tij. Ne, familja e t Drguarit, jemi t lumtur kur Zoti sht i knaqur me at q bjm. Neve na plqen vetm ajo q i plqen Zotit. Ne i durojm t gjitha vshtirsit q Ai i sjell prball nesh dhe Ai pastaj na shprblen me shprblimin e atyre q durojn. Un jam nj pjes e trupit t t Drguarit t Zotit dhe nj pjes e trupit t tij s’mund t’i qndroj larg. Un do t’i bashkangjitem n Parajs, q ai t jet i lumtur q m sheh dhe ta prmbush premtimin q m sht dhn. Vetm ai q sht i gatshm t vdes pr mua dhe t takohet me Zotin e tij, le t vij! N dasht Zoti, nesr kam pr t’u nisur.”

    Feja hyjnore, t drejtat e njerzve dhe interesat e shoqris muslimane mund t mbrohen n mnyra t ndryshme, n varsi me epokn pr t ciln bhet fjal. Kjo mund t jet duke falur pasuri pr hir t Zotit, mund t jet duke folur pr hir t Zotit dhe duke i sjellur njerzit n rrugn e Tij nprmjet kshillave. Kjo mund t bhet edhe nprmjet shkrimit t nj libri pr hir t Zotit, q t mund njerzit t sillen m pran t vrtets. Megjithat, Imam Husejni shpalli se n pozitn, n t ciln ndodhej shoqria muslimane n at koh, problemi nuk mund t zgjidhej me donacione ose me fjalime. Gjendja kishte ardhur n nj pozit t till, sa shthurrja nuk mund t shkatrrohej vese me vetsakrific dhe me gjak.

    Ishte i gabuar qndrimi i disave, t cilt mendonin se ngase Husejni do t hapronte n rrug t Zotit, mjaftonte q atij t’i jepnin ndihm financiare, t’i dhuronin nja dy shpata ose t thonin ashtu si tha Ubejdullah ibn Hur Xhuafiu, se do t’i dhuronte nj kal t shpejt. Husejn ibn Aliut nuk i duheshin shpata, shtiza, kuaj ose para, por vetm njerz q me sinqeritet t plot do ta jepnin jetn e tyre pr hir t kauzs s tij. Ai tha: “Vetm ai q sht i gatshm ta sakrifikoj jetn e tij pr Zotin dhe t takohet me t Gjithfuqishmin, le t m bashkangjitet n kt rrug.Po t doj Zoti, nesr n mengjes do t nisem.”

    sht e habitshme q edhe pas gjith ktyre fjalve t qarta dhe pa kompromis t Imamit, shum oportunist iu bashkangjitn, me prshtypjen se rrethanat ishin t favorshme. Shum prej tyre qndruan me Imam Husejnin derisa nuk e kishin marr lajmin e vrasjes s Muslim ibn Akilit n Kufe. Njerzit e till gjithnj ishin n ann e atij q do t bhej Kalif dhe q do ta merrte n dor pushtetin. Ata nuk ishin t gatshm ta prkrahnin nj Imam q do t vritej si dshmor, q do t mbetej pa nj pik uji dhe t gjith miqt e t cilit do t stoliseshin me kurorn e lavdishme t martirit.




    Prmbajtja:

    13. Rruga drejt Irakut dhe virtytet e Imam Husejnit

    14. Prballja e Imam Husejnit me Hurrin

    15. Arritja e Imam Husejnit n Qerbela

    16. Fjalimi i Imam Husejnit n natn para Ashura-s

    17. Mngjesi i Ashura-s

    18. Lutja e Imamit n mngjesin e Ashura-s

    19. Fjalimi i Imam Husejnit prball ushtris s Jezidit

    20. Fjalimi i Imam Ali ibn Husejnit n Kufe

    21. Imam Ali ibn Husejni n pallatin e Ibn Zijadit

    22. Fjalimi i Imam Ali ibn Husejnit n xhamin e Damaskut

    23. Udhtimet e Ehl-i Bejtit pr n Kufe dhe Damask

    24. Fjalimi i Zejnebes n pallatin e Jezidit

    25. Ndjeksit besnik t Imam Husejnit

    26. Dshmort e Ali ibn Ebu Talibit n Qerbela

    27. Kthimi i familjes s Imam Husejnit n Medine

    28. Nuaman ibn Bashiri

    29. Fjalimi i Imam Ali ibn Husejnit n Medine

    13. Rruga drejt Irakut dhe virtytet e Imam Husejnit

    N kt pjes do t prcjellim disa hadithe n lidhje me Imam Husejnin q jan prmendur n veprn “Usud’ul-Gabe” t Ibn Ethirit.

    Nj dit, nj njeri e pyeti Abdullah ibn Umarin: “Si duhet t veprohet nse gjaku i nj mushkonje i prek rrobat e nj personi?” Abdullahu u prgjigj: “Pa shih! Ky njeri i Irakut pyet pr gjakun e nj mushkonje, ndonse vet irakient e vran djalin e t Drguarit, pr t cilin un vet e kam dgjuar at t thot: Hasani dhe Husejni jan dy lulet e mia ermira n kt bot.”

    I Drguari thoshte: “Husejni sht prej meje dhe un jam prej Husejnit. Zoti e do at q e do Husejnin. Ai sht djal Profeti dhe baba i Imamve.”

    Anas bin Harth Kahili dhe babai i tij, t cilt ishin shokt (sahabe) t t Drguarit t Zotit, prcjellin se i Drguari ka thn: “Ky djali im (Husejni) ka pr t’u vrar n nj vend n Irak. Kushdo q sht i pranishm atje dhe mund ta ndihmoj, le ta ndihmoj at!”

    Kushtet pr at q paralajmroi Profeti u poqn n vitin 60 pas Hixhrit dhe Imam Husejni u b gati t prballej me vdekjen. Megjithat, gjendja nuk ishte e till q Husejni s’kishte kurrfar mundsie pr t’iu shmangur vdekjes, si kan menduar disa dhe se ai do t vritej edhe sikur t dorzohej. Nuk sht i sakt mendimi se rnia dshmor e Husejnit ishte pasoj e nj gjendjeje t pashpres dhe pa rrugdalje. Po t ishte e till situata, ather si sht e mundur q e gjith bota t’i jap kaq shum rndsi ksaj lvizjeje t shenjt? Ky ka qen shpirti i do lvizjeje t shenjt n historin e Islamit, qofshin para Imam Husejnit ose pas tij, n lvizjet e prira nga Zejd bin Aliu, Husejn bin Zejdi, Sahib Nefs Zekijje ose nga vllezrit e tij Ibrahimi, Husejn Shehid Fakhu dhe t tjert. Si sht e mundur q nj lvizje e till t analizohet me pretendime kaq t pabaza?

    Kndvshtrimi m i sakt mbi kt ngjarje sht ai q e kemi prcjellur m hert, kur tham se drejt fundit t vitit 60 pas Hixhrit dhe n fillim t vitit 61, Imam Husejni po shihte se shoqria islame kishte arritur nj shkall t lart t degradimit moral dhe shpirtror, i cili s’mund t korigjohej vese me kryengritje dhe me sakrifica t mdha. Kjo s’do t thot kurrsesi se Imam Husejni s’kishte mundsi t vazhdonte me jetn e tij normale dhe se pr kt arsye ai vendosi t vdiste si dshmor. Ajo q duam t prcjellim sht se Imam Husejni nuk shihte nj t ardhme pr ekzistencn e fes dhe pr shoqrin muslimane, sikur t mos bhej nj revolucion i till. Ai erdhi n prfundimin se q t mund t mbijetonte shoqria muslimane, ai vet duhej t sakrifikohej, bashk me t afrmit e tij si Zejnebja, Umm Kulthumi, Fatima bint Husejni dhe Ali ibn Husejni (paqja qoft mbi ta), t cilt si orator nga m t fuqishm t bots islame, do ta vazhdonin misionin e Imam Husejnit duke e trhequr vmendjen e njerzve drejt gjendjes s turpshme t shoqris. Nj ftes e till do ta shptonte shoqrin muslimane nga shkatrrimi, do ta mbante gjall lvizjen e nisur nga Husejni dhe me kt, do t hapte rrug pr t gjitha lvizjet fetare t muslimanve n t ardhmen.

    Pasi Velid bin Utbe, guvernatori i Medines, u prpoq ta detyronte Imamin t’u bindej urdhrave t Kalifit t kohs dhe t’ia shprehte besnikrin n mbrmjen e 28 Rexhebit, Imami nuk i dha nj prgjigje dhe krkoi koh deri ditn e nesrme. M pas, Abdullah ibn Zubejri u alarmua dhe u largua nga Medineja nj dit m pas, ndrkoh q Imam Husejni ishte akoma n Medine.

    Ditn tjetr, ai doli jasht pr t par n kishte ndonj lajm t ri dhe n rrug u takua me Mervan bin Hakemin, i cili gjat biseds s tyre i tha: “Un jua dua t mirn. Duhet t m dgjoni dhe t veproni ashtu si ju them.”

    Imami u prgigj: “Thuaj ’ke pr t thn! Po t jet vrtet pr t mirn time, ather do ta pranoj pa dyshim.”

    Mervani vazhdoi: “Ju kshilloj q t’ia shprehni besnikrin Jezidit. Kjo do t jet m e mira edhe pr kt bot edhe pr besimin tuaj.”

    Si prgjigje, Imami tha: “T Zotit jemi dhe tek Ai sht kthimi yn...” (Kur’an 2:156) Ky varg recitohet zakonisht n rrethana kur nj besimtar ka dshir ta ngushlloj veten prball vshtirsive. Vshtirsit q e detyruan Imamin ta recitonte kt varg dhe t gjente ngushllim n kuptimin e tij, ishte degradimi i muslimanve, t cilt kishin devjiuar aq shum nga rruga e drejt e besimit, sa Mervani do t guxonte t’i thoshte Husejn ibn Aliut se sikur t mos i bindej Jezidit, edhe jeta e tij n kt bot por edhe besimi i tij do t shkatrroheshin. N vijim, Imami i tha: “Nse punt e Islamit kan rn n at gjendje q Jezidi ta marr n duar pozitn e mbrojtsit t Islamit dhe t muslimanve dhe t jet pasardhs i Profetit, ather duhet t lutemi q Zoti ta shptoj Islamin. Un e kam dgjuar t Drguarin e Zotit t thot se Kalifati sht i ndaluar pr familjen e Ebu Sufjanit.”

    Biseda ndrmjet Imamit dhe Mervanit u zgjat dhe u nxeh m tepr dhe m n fund, Mervani u largua i inatosur.

    Imam Husejni shkoi nga Medineja n Mekke dhe m pas, m 8 Dhilhixhxhe, n ditn kur Hani bin Urva u arrestua nga Ibn Zijadi n Kufe dhe Muslimi filloi nj kryengritje n qytet, Imam Husejni u nis drejt Irakut. Muslimant u habitn jasht mase me kt largim t papritur t Imamit, pr m tepr q ritualet e haxhxhit sapo kishin filluar.

    Farazdaku, nj poet tejet i famshm n historin e Islamit, thot:

    N vitin 60 pas Hixhrit, un e mora nnn time dhe shkova n Mekke pr t br haxhxh. Kur arrita n rrethinat e tempullit t shenjt dhe po e ngisja deven e nns sime, e pash Husejn ibn Aliun. Ai ishte i armatosur dhe po largohej nga Mekkeja. I pyeta njerzit: “Kujt i takojn kto deve?” Ata m than se ishin t Husejn ibn Aliut. M pas shkova tek Imami, e prshndeta dhe i thash: “O djali i Profetit! Zoti t’i prmbusht dshirat e t’u bfshin kurban prindrit e mi! Prse po largohesh nga Mekkeja pa i kryer ritualet e haxhxhit?” Ai ma ktheu: “Po t mos ngutesha e t dilja nga qyteti, do t burgosesha.” Pastaj m pyeti: “Dhe kush je ti?” Un iu prgjigja: “Jam nj arab.” Betohem n Zotin se nuk m bri ndonj pyetje tjetr. Pastaj tha: “A ke dgjuar gj n lidhje me njerzit q i ke ln pas (dmth. ata t Irakut)?” I thash: “E ke gjetur njeriun e duhur pr ta pyetur. Un i njoh mir ata. Zemrat e tyre jan me ty kurse shpatat kundr teje. Urdhri hyjnor zbret nga qiejt dhe Zoti e bn at q do.”

    Imami u prgjigj:

    “Bukur thn. Gjithnj ndodh ajo q dshiron Zoti. N sht urdhri i Zotit ashtu si dshirojm ne, ather do ta falnderojm At pr kt bekim. sht Ai q i ndihmon njeriut n t qenit mirnjohs. Dhe nse s’sht urdhri i Tij sipas dshirave tona dhe nse humben t gjitha shpresat, njeriu m qllim e me zemr t pastr nuk zhduket.” Un i thash: “Zoti t’i prmbusht dshirat dhe t mbroft nga t gjtha t ligat!”

    M pas, Farazdaku i parashtroi disa pyetje Imamit n lidhje me ritualet e haxhxhit dhe u largua pasi i mori prgjigjet e duhura.

    Ajo q Imam Husejni ia tha Farazdakut duhet t shihet me kujdes. Ajo q nnkuptonte Imami sht: un nuk jam nj njeri q i ka caktuar vetes nj qllim, po prpiqet pr t dhe ka mundsi t dshtoj. Un vrtet kam nj qllim timin dhe fardo q t jen rrethanat, pa dallim se kush do t ngadhnjej e kush do t psoj disfat, kam pr t’ia arritur atij qllimi. Nj njeri mund t prpiqet fort pr t fituar pasuri. Nj tjetr mund t prpiqet pr t arritur nj pozit t lart dhe nj tjetr mund t prpiqet pr t fituar shndet m t mir. N kto raste, personi ose do ta arrij qllimin e tij ose do t dshtoj n kt gj. Nuk ka ndonj ligj t natyrs q thot se njeriu domosdo do ta arrij do qllim t vetin. Shum shpesh, edhe dshirat tona m t sinqerta prfundojn me dshtime. Kjo sht ajo q i ndodh shumics s njerzve. Njerzit prpiqen pr t’ia arritur qllimit, ndonjher ia dalin mban por shum shpesh, jo vetm q dshtojn n arritjen e ktij qllimi, por edhe e humbin pasurin dhe madje jetn n kt rrug, pa fituar asgj.

    Imami thot qart: un nuk jam nga ata njerz dhe sido q t jen rrethanat n Irak, un kam pr t’ia dal mban. Un jam kryengritur vetm pr ta kryer detyrn q Zoti ma ka dhn. Qllimi im nuk sht q t’i sundoj muslimant dhe t bhem Kalif i tyre. Po t kem sukses, un do ta kem kryer detyrn time me sukses. Por edhe nse armiku im del fitimtar, un srish do ta kem kryer detyrn q m takon. Lvizja ime s’ka qllim tjetr.

    Pr njerzit q nuk jan materialist dhe q luftojn n rrug t Zotit, nuk ka fare dallim ndrmjet fitores dhe disfats. Ky intepretim buron vetm nga kufizimet gjuhsore sepse n t vrtet, pr nj njeri q i sht kushtuar Zotit, nuk ekziston fjala disfat. Kt ia tha edhe Imam Husejni Farazadakut, kur u takua me kt t fundit gjat rrugs pr n Irak: nse ia arrijm qllimit, do ta falnderojm Zotin. Por nse fati nuk sht n ann ton, ne nuk do t vdesim, sepse qllimi yn sht i mir. Ne mund t vritemi por nuk do t vdesim, sepse ka nj dallim t madh ndrmjet shkatrrimit n njrn an dhe rnies dshmor n rrug t Zotit, n ann tjetr.

    Imami e tha t njejtn gj edhe n ditn e Ashura-s (dita e dhjet e muajit Muharrem), n njrin nga fjalimet e tija prball njerzve t Kufes. Duke recituar disa vargje t nj shoku t Profetit, t quajtur Farva bin Muradi, ai la t kuptohej se e kishin gabim ata nga armiqt dhe miqt e tij, t cilt mendonin se ajo dit do t ishte dita e vdekjes, e shkatrrimit dhe e disfats s tij. Pr Husejnin, ajo ishte dita e rnies dshmor, dita e hapit t par drejt prjetsis.

    Ibn Tavusi shkruan se kur Burajr bin Khuzajr Hamedaniu i kshilloi njerzit dhe ata nuk e dgjuan fjaln e tij, vet Imami u ngjit mbi nj deve dhe u krkoi t heshtnin. Kur t gjith heshtn dhe filluan t dgjonin, ai e lvdoi Zotin n mnyr t denj, iu lut atij ta bekonte Muhammedin, ngjjt dhe t gjith profett e tjer dhe tha:

    O njerz! Le t’ju vij turp q na mashtruat! Ju klitht pr ndihm dhe ne u ngritm e dolm n rrug pr t’ju shptuar. Por ju e drejtuat kundr nesh at shpat q ne ua patm dhn dhe at zjarr q ne e ndezm pr ta shkatrruar armikun ton t prbashkt. Ju u bashkuat me armiqt pr t luftuar kundr miqve dhe dashamirve tuaj, ndonse kurr s’keni par drejtsi prej tyre n t kaluarn dhe s’keni shpres pr nj gj t till n t ardhmen. Kini turp! Pse nuk vendost si duhet dhe nuk u ndat prej nesh ather kur shpatat ishin n mill dhe njerzit ishin t qet? Prse filluat t ikni me ngut si karkalec t sapopjekur? Prse rat n zjarrin trazirave si nj flutur nate? Mos qofshi t bekuar o njerz t lig q e keni hedhur mnjan Kur’anin dhe keni luajtur me fjalt e tija!

    O prkrahs t mkatave dhe miq t djallit! O njerzit q e shkatrruan traditn e Profetit! A keni hequr dor nga prkrahja juaj dhe jeni bashkuar me mizort? Betohem n Zotin se ju gjithnj keni qen tradhtar dhe t pabes. Ju jeni fryti m i prishur q s’i bn mir mikut e i mbetet n fyt, ndrkoh q glltitet nga armiqt. Ju ua zini frymn miqve dhe u premtoni prkrahje atyre, duke u mburur pr burrrin tuaj. Por kur vjen koha e sprovave dhe koha pr ta mbrojtur Islamin e pr t br sakrifica, ju s’jeni vetm t padobishm por edhe t till q me padrejtsin e tyre nuk do t’i len rehat as miqt.”

    M pas, Imami vazhdoi:

    O njerz t Kufes! Dijeni se ai “zinazade” (fmij i lindur nga nj marrdhnie jashtmartesore; mendohet pr Ubejdullah ibn Zijadin), djal i nj “zinazadeje” m ka detyruar t zgjedh ndrmjet dy gjrave: ose shpatn e nxjerr nga milli, n nj luft ku do t bie dshmor ose turprimin duke iu bindur vullnetit t tij, q t veproj me mua ashtu si t ket dshir. Por nderimi dhe turprimi nuk jan pr ne. Zoti nuk do q ne t turprohemi e t nderohemi. Profeti dhe besimtart nuk lejojn t turprohen dhe t nderohen.

    Ne jemi rritur n prehr t nnave t pastra. T rinjt q kan nder dhe burrat trima kurr s’do t ecin rrug s njerzve t dobt dhe t pamoralshm, derisa e kan hapur para vetes rrugn e t rnit dshmor. Ata kurr s’do t pajtohen t nderohen e t turprohen. Ndonse miqt e mi besnik jan t pakt dhe t shumt jan ata q m kan tradhtuar, un s’do t zgjedh rrug tjetr prve lufts dhe s’do t haproj ndonj shtegu tjetr vese atij t t rnit dshmor.”

    Pikrisht n kt rast, Imami e recitoi nj poezi nga Farva bin Musajk Muradiu, e cila thot:

    S’sht gj e re po t’kem’ fituar sot

    Gjithnj ne fituam mot pr mot...

    Se prher ngadhnjen e Vrteta

    humbur betejn a fituar ka...

    Dhe tash me guxim po hedhim apin

    S’njohim ne frikn, paburrrin

    Por ’t bsh kur ashtu do fati

    Neve vdekjen hise, t tjerve mbretrin...

    Por mbi nj fis kur bie vdekja e copton

    Hiqet prapa pastaj dhe nj tjetr shkatrron.

    Prap vdekja sot i thirr burrat e Hashimve

    Njsoj si dikur, n nj dit prej ditve.

    E po t rrinin mbretrit prjetsisht mbi bot

    Ne mbretr t’qiejve s’do t vdisnim dot...

    Dhe t mirt po t mbeteshin prore gjall

    A thua ne do t vdisnim vall?

    Thuaju atyre q sot me dhimbjen ton knaqen:

    “Edhe koh’ e fundit tuaj pran po vjen...”

    Me kt shpirt dhe duke e treguar madhshtin, vendosmrin, devotshmrin dhe besimin e tij, Imami u nis nga Mekkeja drejt Irakut. Ai e dinte mir se ’ishte duke br dhe ’rezultatesh do t sillte veprimi i tij. Megjithat, shum t tjer, ndr t cilt jo pak miq dhe familjar t Imamit, ishin t merakosur se rrethanat q dukeshin t favorshme at ast, mund t ndryshonin dhe t bnin q Imami t vritej. Imami mund t prballej me vdekjen dhe t afrmit e tij i krkonin q t mos shkonte.

    Njri nga kta njerz ishte edhe Abdullah ibn Xhaferi, nipi dhe njherit edhe dhndri i Imam Aliut. Pas nisjes s Imam Husejnit nga Mekkeja, Abdullahu i drgoi nj letr nprmjet djemve t tij Aunit dhe Muhammedit. N t, ai i krkonte Imamit q pr hir t Zotit, t hiqte dor nga udhtimi i tij. Ai shkroi:

    Kam frik se ti dhe njerzit e tu do t bini dshmor e po t vritesh ti sot, drita do t zhduket nga bota, ngase njerzit nprmjet teje gjejn udhzim dhe besimtart tek ti mbshteten. Andaj mos u ngut sepse edhe un do t vij pas ksaj letre.

    M pas, Abdullahu u nis bashk me Amr bin Saidin, vllain e guvernatorit t Mekkes. Me vete solli edhe nj letr nga guvernatori i qytetit, n t ciln i garantohej Imamit nj kthim dhe qndrim i sigurt n Mekke. Q t dy erdhn tek Imami, ia dhan letrn dhe insistuan q t kthehej. Prgjigja e Imamit ishte si vijon: “E pash n ndrr gjyshin tim, t Drguarin e Zotit dhe ai m tha t vazhdoj n rrugn time.” Ata i krkuan q t’u tregonte se ’kishte ndrruar tjetr por Imam Husejni u prgjigj se nuk i kishte folur askujt pr ndrrn e tij dhe do t vazhdonte ta mbante fshehur. Abdullah ibn Xhaferi e humbi shpresn se Imami do t kthehej. Megjithat, u urdhroi dy bijve t tij ta shoqronin at. Q t dy ran dshmor n ditn e Ashura-s.

    Imami e vazhdoi udhtimin e tij drejt Irakut, derisa arriti n nj vend pran Kufes. Q atje, ai u drgoi letra njerzve t Kufes nprmjet Kajs bin Mashar Saidaviut dhe akoma s’e kishte marr lajmin e vrasjes s Muslimit. N kt letr t tij thuhej:

    E mora letrn e Muslimit dhe kuptova pr besnikrin, sinqeritetin dhe vendosmrin tuaj pr t m ndihmuar n rrug t Zotit. I lutem Zotit q t mos e largoj bekimin e Tij nga ne dhe t’ju shprblej pr sinqeritetin dhe vendosmrin tuaj. Un u nisa nga Mekkeja m 8 Dhilhixhxhe dhe po vij drejt juve. Kur t arrij lajmtari im n Kufe, ju duhet ta rifreskoni vendosmrin tuaj dhe t’i rrisni prpjekjet. Po t doj Zoti, edhe un do t’ju bashkangjitem s shpejti.

    Kajsi e mori letrn e Imamit dhe shkoi drejt Kufes. Por para se t hynte n qytet, u arrestua dhe u drgua tek Ibn Zijadi (guvernatori i qytetit). Ai i krkoi q t ngjitej n minberin e xhamis dhe ta ofendonte Husejnin. Kajsi u ngjit n foltore, e lvdoi Zotin dhe tha:

    O njerz! Husejni sht m i miri i krijesave t Zotit q jetojn mbi bot tani. Ai sht djali i Fatimes, i vajzs s Profetit tuaj. Ai m ka drguar mua dhe ju t gjith duhet t jeni t gatshm pr ta ndihmuar.

    Pas ksaj, ai e mallkoi Ubejdullahun dhe babain e tij Zijadin dhe iu lut Zotit q ta bekonte Ali ibn Ebu Talibin. Me urdhrin e Ibn Zijadit, ai u hodh nga atia dhe t gjitha kockat iu thyen.

    Imami e vazhdoi rrugtimin e tij drejt Kufes dhe arriti n nj vend t quajtur Zurud. Atje ai e mori lajmin e vrasjes s Muslimit dhe t Haniut, me ’rast tha: “Ne t Zotit jemi dhe tek Ai sht kthimi yn.” Prve ksaj, ai vazhdimisht i lutej Zotit q t’i bekonte ata t dy.

    N nj ndales t quajtur “Uzejbul Haxhenet”, ai kuptoi se edhe Kajs bin Meshari ishte vrar. N ndalesn vijuese gjat rrugs, n vendin e quajtur “Zabala”, ai i informoi shoqruesit e tij pr vrasjen e Muslimit dhe Haniut dhe pr gjendjen n Kufe. Atyre u tha: “Prkrahsit tan n Kufe e kan trhequr prkrahjen e tyre. Secili nga ju q dshiron t largohet, mund t largohet tani.” Pikrisht ktu, pjesa m e madhe e ndjeksve t tij u larguan dhe vetm nj numr i vogl njerzish i mbeti pran.

    Muhammed ibn Xharir Taberiu, historian, dijetar i haditheve, komentues i Kur’anit dhe jurst i famshm islam, n veprn e tij t titulluar “Historia e profetve, mbretrve dhe kalifve” (“Tarikh er-resul ve’l-muluk ve’l-hulafa” ose shkurt “Tarikh et-Taberi”) shkruan:

    Imam Husejni u foli njerzve n ndalesn e quajtur Zihasam. N kt fjalim, ai foli qart pr motivet e kryengritjes s tij dhe shpalli se ishte i gatshm ta jepte edhe jetn. Ai tha: “Ju po shihni se ’rrjedh kan marr ngjarjet. Njerzit po bhen t lig dhe tradhtar. Mirsia e tyre po humbet gjith kohs. Bota po kalon me t shpejt dhe prej saj nuk mbetet tjetr vese ca gjra t vogla dhe nj jet e pavler. Bota sot sht si nj livadh ku s’rritet tjetr vese nj bar i dmshm.”

    Prse Imami folte keq pr gjendjen e kohs dhe prse ankohej e shprehte keqardhje? Ai vet e shpjegon kt n fjalin prmbyllse. N t, ai nuk flet pr problemet jetsore, pr thatsin ose pr mungesn e paqes dhe t siguris. Gjja q e bnte jetn t padurueshme pr t, nuk ishte ndonj gj e rndomt q zakonisht ia vshtirson njeriut prditshmrin.

    Mjafton vetm ta paramendojm pak gjendjen. Karavani i tyre kishte arritur n Irak dhe ekzistonte rreziku q ushtria t’i rrethonte do ast. Disa vet, megjithat, dshironin q Imami kurr t mos e kishte ndrmarr kt udhtim. Me shum gjasa, disa nga njerzit pa vizion n mesin e tyre e kishin prshtypjen se edhe Imami ishte i nj mendimi me ta dhe se ndjente keqardhje pr at q kishte br. Andaj ishte e nevojshme q Imami deri diku t’i shpallte motivet e lvizjes s tij dhe t thoshte qart se ’ishte ajo q ia bnte jetn t vshtir dhe t padurueshme. Pikrisht pr kt arsye, n fjalimin e msiprme ai shtoi: “Gjendja e tanishme e muslimanve sht e till ku s’ndiqet e vrteta dhe ku njerzit s’heqin dor nga padrejtsit.”

    Ajo q donte t thoshte Imam Husejni, mund t prmblidhet si vijon: n kto rrethana sht e nevojshme q nj njeri si un, pasardhs i t Drguarit t Zotit, t ngrej krye. A nuk shihni prreth? Pse nuk pyesni prse nuk e njoh qeverisjen e tanishme as formalisht dhe nuk e njoh Jezidin, nipin e Ebu Sufjanit, si prijs t muslimanve? A nuk e dini se tani s’ka m vend pr t’i br kto pyetje? A nuk e shihni gjendjen e muslimanve dhe a nuk kuptoni se njerzit nuk veprojn sipas t Vrtets?

    Mund t lihet prshtypja se Imami nnkupton veset si thashethemet ose shprfillja e namazeve. Megjithat, e vrteta sht tjetr. Mkatet e tilla kan ekzistuar gjithnj, her m pak e her m shum. Ajo q nnkuptonte Imami ishte se udhheqsia e athershme e muslimanve nuk prshtatej me Kalifatin e vrtet dhe me pasardhsin e t Drguarit t Zotit. Kjo udhheqsi nuk e ndiqte Profetin dhe kishte devijuar nga shtegu i saj natyral, i cili duhej t ishte nj bindje ndaj t vrtets dhe drejtsis. Kalifati i athershm ishte nj sundim shtyps, i cili i linte t lir tirant dhe madje i nxiste ato.

    M pas, Imam Husejni tha:

    “N rrethana t tilla, nj njeri i virtytshm duhet ta krkoj vdekjen. Kjo gjendje e bn njeriun t krkoj t bhet dshmor dhe t takohet me Zotin.”

    N fjalimin e mbajtur n Xhamin e Shenjt n Mekke, Imam Husejni kishte folur pr vdekjen, pr vetsakrifikimin dhe pr rnien dshmor. Edhe ktu ai po fliste pr rnien dshmor dhe pr mungesn e dshirs pr t jetuar. Ai thoshte: “T jetuarit me shtypsit s’t sjell vese lodhje, zemrim e dshprim.” At q e tha ktu n lidhje me gjendjen e asaj kohe, Imami do ta thoshte shum m qart kur erdhi ball pr ball me Hurr bin Jezid Rijahiun, i cili kishte ardhur nga Kufeja n krye t njmij kalorsve pr ta arrestuar.

    Vazhdon...

  5. #5
    i/e regjistruar
    Antarsuar
    19-07-2019
    Vendndodhja
    Ballsh
    Postime
    117
    Faleminderit
    0
    0 falenderime n 0 postime

    Pr: Qerbelaja: nj vshtrim historik

    14. Prballja e Imam Husejnit me Hurrin

    Imam Husejni u prball me Hurrin dhe me ushtart e tij m 1 Muharrem t vitit 61 pas Hixhrit dhe u ofroi uj pr t’ua shuar etjen. M pas erdhi koha pr namazin e dreks dhe Haxhaxh bin Masruk Xhuafiu, njri nga dshmort e Qerbelas, e recitoi ezanin.

    Pas ezanit, Imami doli nga adra e tij dhe bisedoi me ushtart. Pasi e madhroi Zotin, ai tha:

    O njerz! Arsyetimi im para Zotit dhe para ju muslimanve t Kufes sht se un s’kam ardhur n Irak pa nj arsye. Lajmtart tuaj erdhn tek un dhe n letrat tuaja ju m that se s’kishit nj prijs dhe m krkuat t vij tek ju, q Zoti t’ju udhzoj nprmjet meje. Ja ku jam tani. Nse jeni gati t m siguroni, duke i prsritur premtimet dhe zotimet tuaja, un do t vij n qytetin tuaj. Por nse ju shqetson dhe ju pengon ardhja ime, ather un jam gati t kthehem atje nga kam ardhur.”

    Hurri dhe ushtart e tij nuk i dhan ndonj prgjigje Imamit.

    Pas urdhrave t Imamit, Haxhaxhi e recitoi ikametin dhe t dyja ushtrit e faln namazin me xhemaat nn udhheqsin e Imam Husejnit. Pas nj pushimi t shkurtt, edhe namazin e iqindis e faln po kshtu. Pas ktij namazi, Imami u mbajti edhe nj fjalim tjetr ushtarve t Hurrit dhe u tha:

    O njerz! Nse i druheni Zotit dhe nse e njihni t drejtn e atij q ka t drejt, Zoti do t jet i knaqur me ju. Ne, njerzit e familjes s Profetit jemi m t denj pr t’ju udhhequr dhe pr t patur pushtet mbi punt tuaja materiale dhe fetare, sesa ata q ju sundojn sot. Ata jan njerz t pamend, t cilt kan marr n duar nj pozit t shenjt dhe t brisht q s’e meritojn aspak. Ata po ju shtypin. T tillt nuk mund t njihen si pasardhs t Profetit, si Imam t muslimanve dhe si mbrojts t Islamit e t Kur’anit.

    Si prgjigje, Hurr bin Jezid Rijahiu i tha Imamit se nuk dinte gj n lidhje me letrat dhe n lidhje me lajmtart pr t cilt kishte folur ai. Ather Imami i urdhroi Ukbe bin Semanit (i cili u zu rob ditn e Ashura-s dhe u la i lir m pas) q t’i nxirrte letrat e popullit t Kufes. Prapseprap, Hurri nuk pranoi dhe tha:

    “Ne s’t kemi shkruar kurrfar letre dhe s’kemi pr t t ln derisa t t ojm tek Ibn Zijadi.”

    “Kjo s’do t ndodh pa vdekur un”, ia ktheu Imami.

    M pas, q t dy grupet doln srish n rrug, duke ndjekur nj shteg t tret q nuk shkonte as drejt Medines dhe as drejt Kufes. N ndrkoh, me nj ton t but dhe kshillues, Hurri i tha Imamit:

    “T lutem n emr t Zotit q t mos luftosh sepse ke pr t’u vrar.”

    Imami u zemrua me kto fjal dhe i tha:

    A m krcnon me vdekje? A do t gjesh paqe kur t m vrassh? Un po ta them at q e tha nj burr i fisit Aus, kur kishte vendosur ta prkrahte Profetin por kushriri i tij e paralajmronte se mund t vritej. Ai tha: “Un e kam zgjedhur rrugn time. Nuk sht turp t vdessh pr nj njeri me qllime t mira, q nuk e humb shpirtin e Islamit n rrugn e lufts, q nuk e mendon jetn e tij kur duhet t’u ndihmoj t tjerve, q rri larg njerzve t pamoralshm dhe q nuk shoqrohet me t ligt. Po t mbes gjall, s’kam prse t ndjej keqardhje dhe po t vdes, s’ka kush t m qortoj. Turp pr njeriun sht kur t jetoj nj jet nderuese.”

    Imam Husejni dhe Hurri, t shoqruar ga ndjeksit e tyre, arritn n ndalesn e quajtur “Bejza”. Edhe ktu Imami u foli njerzve dhe u tregoi shum m qart se m par se ishte i detyruar ta kryente nj mision. Ai tha:

    Jezidi sht nj Kalif shtyps dhe tiran, i cili i shpall t lejuara gjrat q Zoti i ka ndaluar. Ai e thyen premtimin ndaj Zotit, e kundrshton rrugn e Profetit dhe i kundrshton njerzit. I Drguari i Zotit ka thn se n rrethana t tilla, ai q nuk bn asgj pr ta ndaluar nj Kalif t till, ka pr t shkuar n t njejtn vend ku do t drgohet ky Kalif i lig.

    Pr t njejtn gj ka folur edhe Kur’ani n vargun vijues:

    Dhe disa i kemi br prijs q ojn drejt zjarrit...(Kur’an 28:41)

    Jo t gjith prijsit i ojn ndjeksit e tyre drejt parajss. Disa prijs i ojn njerzit drejt parajss, n kuptimin e nj prparimi dhe prosperiteti n kt bot, bashk me nj fund fatlum n botn tjetr.

    Megjithat, sipas Kur’anit dhe sipas prvojs s trashguar nga historia, ka shum prijs si Jezidi, t cilt i kan udhhequr njerzit drejt shkatrrimi dhe “zjarrit”.

    M pas, Imami i shpjegoi edhe m qart kushtet q mbretronin n at koh, duke thn:

    Duhet ta dini se kta njerz q punojn pr umajjadt jan ndjeksit e djallit, t cilt i zbatojn urdhrat e tij dhe nuk i shfaqin mosbindje. Po aq sa i binden djallit, ata kan shfaqur mosbindje ndaj Zotit dhe kan filluar t bjn krime haptazi dhe t’i largojn dnimet e caktuara nga ligji hyjnor. Ata e morn pr vete pasurin e muslimanve dhe e shpenzuan pr qejfet e tyre. Ata i shpalln t lejuara gjrat q i ndaloi Zoti dhe t ndaluara ato gjra q Ai i ka lejuar. Tani q i kan krijuar kto kushte, kush tjetr prve meje mund t jet m shum prgjegjs pr t’i ndryshuar dhe pr t’i larguar shkaqet e devijimit t muslimanve? Un jam Husejni, djali i Aliut dhe i Fatimes dhe njri nga ata, pr t cilt sht shpallur “vargu i dlirsis” (Kur’an 33:33) dhe vargu i “Mubahalas”1 (Kur’an 3:61). Un jam nxnsi i Aliut, Prijsit t Besimtarve.

    Dhe vrtet, kush tjetr mund ta kryente at detyr t kryer nga Husejn ibn Aliu? Kush mund t fitonte ndjeks t till dhe kush mund ta zevndsonte vall n nj lvizje t till.

    Ibn Abbasi ishte nj dijetar i madh dhe nj komentues i Kur’anit, duke qen njkohsisht nj “sahabe” i t Drguarit t Zotit dhe kushri i tij. Megjithat, ai nuk e bri dot at q do ta bnte Husejni. Muhammed ibn Hanefijje ishte vllai i Imam Husejnit dhe djali i Imam Aliut. Por ai ishte shum larg Husejnit n kt drejtim.

    Habib ibn Mezahir Esadiu ishte nj sahabe i Profetit por nuk arriti t bnte nj gj t till. Po kshtu edhe Muslim bin Avsaxha dhe Hani bin Urva Muradiu. Kushriri i Husejnit, Muslim ibn Akili, vllai i Husejnit, Abbasi dhe vet djali i tij Ali bin Husejni ishin q t gjith njerz t mdhenj, t cilt shfaqn shembuj t mrekullueshm t vetsakrifics n lvizjen e Imam Husejnit. Megjithat, edhe prkundr madhshtis s karakterit t tyre, asnjri nuk ishte n gjendje ta zinte pozitn qendrore n kt lvizje. Brthama dhe fuqia shpirtrore e ksaj lvizjeje hyjnore fshihej n personalitetin e Imam Husejnit. Ishte pikrisht kjo fuqi shpirtrore q e kishte udhzuar kt lvizje deri n hapat e fundit t saj dhe madje i kishte prgatitur t mbijetuarit pr udhzimin pas tij.

    M pas, Imami tha:

    Un i mora letrat tuaja nprmjet lajmtarve, t cilt m lajmruan pr besnikrin dhe pr vendosmrin tuaj n rrugn e t vrtets. Ju m keni shkruar se pavarsisht rrethanave, nuk keni pr t m tradhtuar dhe nuk keni pr t m dorzuar n duart e armikut. Tani nse keni ndrmend ta mbani premtimin dhe ta ndiqni kt vendim q ma shpreht n letra, mos hezitoni pr t m prkrahur. Un jam djali i Aliut dhe i Fatimes dhe do t mbetem me ju n kt prpjekje (xhihad) t shenjt. Grat e mia dhe fmijt e mi do ta ndajn fatin e grave dhe fmijve t tu. Nuk ju ngjan juve q jetn e familjeve tuaja ta konsideroni m t shenjt se at t familjes sime. Kur un jam i gatshm t’i sakrifikoj jett e familjarve t mi, ju nuk keni pse t ruani jetn tuaj dhe at t familjeve tuaja.

    Me fjal t tjera, Imami thoshte:

    “tani q jam gati t bie dshmor bashk me ndjeksit e mi dhe q jam pajtuar q grat e mia dhe fmijt t bhen robr pr hir t urdhrimit t t mirs dhe ndalimit t t ligs, sht detyr e juaja q ta ndiqni Imamin dhe t mos devijoni nga rruga e Zotit. S’keni prse t druheni nga vdekja ose nga robrimi dhe nuk duhet t mbeteni prapa n shrbimet tuaja pr Imamin e kohs dhe nipin e t Drguarit. Por nse megjithat, ju s’e mbani premtimin tuaj dhe e trhiqni betimin pr besnikri ndaj meje, betohem n jetn time se nj veprim i till s’ka pr t m befasuar aspak, sepse po kshtu u sollt edhe me babain tim Aliun, me tim vlla Hasanin dhe me kushririn tim Muslim bin Akilin. Nj njeri q ju beson dhe mbshtetet n premtimin tuaj, zhgnjehet. Por dijeni se po ta bni kt, ju do t jeni humbs dhe ju do ta humbni fatin e mir. Kushdo q e thyen premtimin sht humbs. Mbase Zoti shum shpejt do m bj t pavarur prej juve.”

    Imami e mbajti kt fjalim para njmij ushtarve t Hurrit dhe t gjith e dgjuan. Por vetm njri prej tyre u ndikua dhe pas disa ditsh tregoi se e kishte marr msimin e shprehur n kto fjal. Ky njeri ishte vet Hurr bin Jezid Rijahiu. N mengjesin e dits s Ashuras, ai shkoi tek Umar bin Sadi dhe i tha:

    “A do t luftosh vrtet kundr Husejnit?” Umari u prgjigj: “Betohem n Zotin se do t luftoj kundr tij dhe do t jet nj luft e ashpr.” Hurri pyeti srish: “A ka gj t keqe po ta pranoje ndonjrn nga gjrat q ofron Husejni?” Umari tha: “Po t kisha un autoritet, asgj t keqe s’do t kishte n t dhe un do t pranoja. Por Ibn Zijadi nuk sht i gatshm t pranoj asgj.”

    At ast, nj konflikt i rrezikshm po zhvillohej ndrmjet intelektit dhe pasioneve t ktij njeriu fatlum. Ai duhej t zgjidhte n do t’i bindej fuqis shpirtrore ose nxitjeve t djallit. M n fund, zjarri hyjnor q fjalt e Imamit e kishin ndezur n zemrn e tij, dominoi mbi prirjet djallzore dhe ai e zgjodhi rrugn e Zotit, duke thn:

    “Pr Zotin, kam arritur n nj vend ku ndahet rruga e parajss nga jo e ferrit. Edhe sikur t duhej t bhem cop e t digjem, nuk do t shkoj n rrug tjetr prve asaj t parajss.”

    M pas, Hurri shkoi n kampin e Imam Husejnit. Atje e pranoi gabimin e tij, e zgjodhi rrugn e drejt dhe tha:

    “Zoti e di se nuk m ka shkuar ndrmend se gjrat mund t shkonin kaq keq. Tani kam ardhur pr t’u penduar por nuk e di a do t pranohet pendimi im.”

    Imami u prgjigj:

    “Zoti do ta pranoj pendimin tnd dhe ka pr t t falur.”

    M pas e pyeti se si quhej. Ai u prgjigj:

    “Quhem Hurr (n prkthim: “i lir”) bin Jezid.”

    Pas ksaj, Imami i tha:

    “Ti je i lir ashtu si t ka pagzuar nna. Ti je i lir n kt bot dhe n tjetrn. Zbrit nga kali!”

    Hurri iu prgjigj se do t ishte m mir q t luftonte si kalors dhe t binte nga kali vetm kur t’i vinte vdekja. Imam Husejni i lejoi.

    Hurri u kthye tek njerzit e Kufes dhe filloi t’u fliste bashklufttarve t tij t deriatherhsm. Ai i qortoi pr tradhtin e tyre dhe pr pabesin, duke i folur ushtris, komandant i t cils kishte qen deri para pak astesh. Ai u tha:

    O njerz t Kufes! Ju ardht vdekja dhe ju vajtofshin nnat tuaja! Ju e ftuat kt rob t Zotit dhe kur ai e pranoi ftesn tuaj, ju hoqt dor nga prkrahja. Ju q premtuat se pr t do ta jepni jetn, sot e keni rrethuar dhe i keni nxjerr shpatat pr ta vrar. Ju e keni ngujuar dhe s’e lini t marr frym. Ju po e pengoni nga do an, nuk e lini t lir dhe nuk i mundsoni q ai dhe familja e tij t gjejn streh diku. Ju e keni br t pashpres si nj i burgosur. Ju ia keni mohuar atij, grave t tija dhe fmijve t tij ujin e Eufratit, t cilin e pijn t gjith muslimant e jomuslimant dhe n t ciln lahen zogjt e shkrettirs. Ata jan t sfilitur nga etja. Sa keq q silleni me pasardhsit e Profetit pas tij! Po s’u penduat tani dhe po nuk hoqt dor nga dshira pr ta vrar, Zoti s’ka pr t’jua shuar etjen n Ditn e Gjykimit.”

    Kto ishin fjalt e nj njeriu fatlum, i cili nj dit ia kishte prer rrugn Imamit t kohs s tij, ia kishte trembur grat dhe fmijt, e kishte detyruar t bnte kamp n nj vend t shkret dhe kishte bashkpunuar me armiqt e tij q nga 2 Muharremi deri m 10 Muharrem. Megjithat, brenda m pak se nj ore, shpirti i tij psoi nj ndryshim t jashtzakonshm dhe filloi t ishte i etur pr t rn dshmor n krah t tij. Ai u b aq vetsakrifikues n rrugn e t vrtets, sa nuk mundej m t knaqej me shpresat dhe me knaqsit e ksaj bote, n shkmbim t lumturis s prjetshme.

    Zoti sht mbrojtsi i besimtarve. Ai i nxjerr ata nga errsira n drit...(Kur’an 2:257)

    E njejta Dor e padukshme q i largoi nga lavdia e prjetshme dhe nga pozita e martirit disa njerz q s’e meritonin at, u ndihmoi shpirtrave fisnik nga vende t ndryshme q ta arrinin pozitn e martirit dhe t vetsakrifikimit. E njejta dor e vendosi Hurr bin Jezid Rijahiun, komandantin e trupave armike, n mesin e Habib ibn Mezahirit dhe Burajr bin Khuzajrit, e madje n mesin e Ali ibn Husejnit, Kasim bin Hasanit dhe t rinjve t tjer hashimit.

    1: (shnim i prkthyesit) Bhet fjal pr rastin kur Zoti e urdhroi t Drguarin q t’i ftonte t krishtert e Nexhranit t’i luteshin Zotit q mallkimi i Tij t ishte mbi ata q gnjenin n lidhje me profetin Isa. N kt ritual, duke u mbshtetur n vargun (3:61) t Kur’anit, i Drguari i Zotit i mori me vete Fatimen, Aliun, Hasanin dhe Husejnin. Vargu n fjal, thot: “Ejani t’i marrim bijt tan dhe bijt tuaj, grat tona dhe grat tuaja, veten ton dhe veten tuaj e pastaj t mallkohemi e t’i lutemi Zotit q mallkimi i Tij t jet mbi gnjeshtart!”

    15. Arritja e Imam Husejnit n Qerbela

    Ditn e enjte, m 2 Muharrem t vitit 61 pas Hixhrit, Imam Husejni u ndal n vendin e quajtur Qerbela, n zonn Nejneve. Ditn e ardhshme, Umar bin Sad bin Ebi Vakkas Zuhariu arriti nga Kufeja me 4000 ushtar, t cilt u vendosn prreth kampit t Imamit.

    Sadi i takonte fisit Beni Zuhra nga Kurejshi dhe ishte i afrt me Aminen, nnn e t Drguarit t Zotit. Babai i Umarit, Sad bin Ebi Vakkasi ishte njri nga pes muslimant e par dhe i takonte grupit q ishte br musliman nprmjet Ebu Bekrit. Ai sht i mirnjohur n historin e Islamit dhe n veanti n lidhje me pushtimet e mdha islame.

    Umar bin Sadi drgoi nj njeri tek Imami pr t kuptuar prse kishte ardhur n Irak. Imami iu prgjigj: “Vet populli i Irakut m drgoi letra dhe m ftoi t vija. Nse tani nuk ju plqen ardhja ime, un mund t kthehem n Hixhaz.”

    Umar bin Sadi i shkroi nj letr Ibn Zijadit dhe ia prcolli fjalt e Imamit. Prgjigja e Ibn Zijadit ishte: “Tani q sht zn n kthetrat tona, shpreson t shptoj e t ik n Hixhaz. As q mund t bhet fjal pr mshir ndaj tij. Un me kujdes e lexova letrn tnde dhe kuptova ’ke thn. Thuaji Husejn ibn Aliut se ai dhe gjith ndjeksit e tij duhet t’ia shprehin besnikrin Jezidit. Kur ta bjn kt, ne do t marrim nj vendim n lidhje me ta.”

    Pa kaluar shum koh, Umar ibn Sadi mori nj letr t dyt nga Ibn Zijadi, n t ciln i krkohej q t mos i lejonte Husejnit dhe ndjeksve t tij ta prdornin ujin, qoft edhe nj pik t vetme prej tij. Umari menjher vendosi 4000 ushtar nn komandn e Amr bin Haxhaxhit ndrmjet kampit t Husejnit dhe lumit Eufrat. Kjo ndodhi tri dit para rnies dshmor t Imamit. Imam Husejni krkoi t takohej me Ibn Sadin. Ky i fundit pranoi dhe ata u takuan natn, n nj vend ndrmjet dy kampeve. Diskutimi i tyre doli mjaft frytdhns. Pas tij, Umar ibn Sadi u kthye n kamp dhe i shkroi Ibn Zijadit: “Zoti i ka shuar flakt e lufts. Ne arritm nj marrveshje dhe shtja u vendos ashtu si sht n interes t t gjithve. Husejn ibn Aliu sht gati t kthehet n Hixhaz ose t lviz drejt ndonj fronti islam.” Pr t br q Ibn Zijadi t pajtohej, Umari shtoi edhe nj gnjeshtr t vogl n fjalin e fundit.

    Ibn Zijadi u qetsua dhe u ndikua nga fjalt e Umar ibn Sadit. Megjithat, Shimr ibn Dhilxhehshen, i cili ishte i pranishm aty, i tha:

    “Po bn gabim. Duhet ta shfrytzosh deri n fund kt mundsi, tani q ke arritur t kesh kontroll mbi Husejnin ibn Aliun. Mos i lejo t largohet sepse s’do t kesh kurr nj mundsi t till.”

    Ibn Zijadi iu prgjigj:

    “Ke t drejt. Ather ti shko n Qerbela dhe jepja Ibn Sadit kt letr, n t ciln thuhet se Husejni dhe ndjeksit e tij duhet t dorzohen pa kusht dhe m pas t drgohen n Kufe. Nse nuk pajtohen, duhet t luftohet kundr tyre. Nse Ibn Sadi nuk sht i gatshm t luftoj kundr Husejnit, ather ti vet merre me komandn e ushtris, preja kokn atij (Ibn Sadit) dhe ma drgo mua!”

    N letrn q ia drgoi Umar ibn Sadit, Ibn Zijadi shkroi:

    Un s’t kam drguar q t jesh i mshirshm ndaj Husejn ibn Aliut dhe t ndrmjetsosh pr t’ia shptuar jetn. Nse Husejni dhe ndjeksit e tij dorzohen, ti m’i drgo mua. Por nse nuk pranojn, ather sulmoji dhe masakroi trupat e tyre, prejua vesht dhe hundt, sepse e meritojn kt. Nse vritet Husejn ibn Aliu, kalroni me kuaj mbi trupin e tij sepse ai sht nj njeri i lig, mosmirnjohs dhe problematik. Kjo s’do t thot se un dua ta lndoj pas vdekjes s tij. Por kam premtuar se nse e vras, do t’i detyroj kuajt ta shkelin. Nse vepron sipas urdhrave t mi, do t shprblehesh. Por nse nuk vepron sipas tyre, jepja komandn Shimr bin Dhilxhehshenit, t cilit ia kam dhn udhzimet e nevojshme.

    Kur Ubejdullah ibn Zijadi e shkroi kt letr t rrezikshme dhe ia dorzoi Shimrit, edhe Abdullah bin Ebi’l Mihal bin Hizami, nj nip i Ummul Beninit (shnim: nofk e Fatima bint Hizamit, gruas s dyt t Imam Aliut, me t ciln u martua pas vdekjes s Fatimes; nga katr djemt e tyre Abbas ibn Aliu dhe Osman ibn Aliu u vran gjithashtu n Q erbela)ishte i pranishm. Ai u ngrit dhe tha:

    “O emir (udhheqs)! Kushrinjt e mi, Abbasi, Abdullahu, Xhaferi dhe Osmani, t gjith bij t Ali ibn Ebu Talibit, jan bashk me vllain e tyre (dmth. me Husejnin). Mbase mund t shkruash nj letr dhe t’u mundsosh atyre siguri.” Ibn Zijadi u pajtua.

    ’dallim i madh q ekzistonte ndrmjet dy grupeve! Kushrinjt e Abbas ibn Aliut, sipas mendimit t tyre, i bnin nj shrbim t madh atij, duke i siguruar amnesti nga Ibn Zijadi. Por a thua Abbasi do ta shfrytzonte kt letr dhe ta linte n balt vllain, t zotin dhe udhheqsin e tij?

    Kur skllavi i Abdullahut e solli kt letr, ai doli n shesh dhe i thirri djemt e Ummul Beninit. Atyre u tha:

    “Kushriri juaj Abdullahu ju ka siguruar nj letr amnestie nga Ibn Zijadi.”

    Ai mbase mendonte se djemt e Ummul Beninit, me ta dgjuar kt, do t gzoheshin s teprmi. Por q t gjith iu prgjigjn njzri:

    “Prshndete kushririn ton dhe thuaji se s’kemi nevoj pr sigurin q do t na jap Ibn Zijadi. Mbrojtja e Zotit sht m e mir se mbrojtja e djalit t Sumejjes.”

    Kur Shimri arriti n Qerbela, ai ia dha Umar bin Sadit letrn e Ibn Zijadit dhe ata diskutuan pr nj koh. M n fund, Umari u pajtua q vet t’i ushtronte urdhrat e Ibn Zijadit. Edhe Shimri kishte nj lidhje farefisnore me Abbasin dhe me dy vllezrit e tij. Si pasoj, edhe ai shpalli n fushbetej se ata ishin nn mbrojtjen e tij dhe se mund t largoheshin pa droje. Por edhe ai e mori prgjigjen e njejt q e kishte marr lajmtari i Abdullahut pak m par.

    M pas, Umar bin Sadi i hipi kalit t tij, u vendos n krye t ushtris dhe tha: “

    O kalors t Zotit! Hipni mbi kuaj dhe dijeni se vendi juaj sht n Parajs.”

    Ironikisht, kjo ishte shprehja e njejt, t ciln i Drguari i Zotit e kishte prdorur n njrn nga betejat, n t ciln i kishte ftuar shokt e tij q t luftonin pr ta mbrojtur Islamin. Tani, m 9 Muharrem t vitit 60 pas Hixhrit, Ibn Sadi i shqiptonte t njejtat fjal pr t luftuar kundr nipit dhe pasardhsit legjitim t t Drguarit, bashk me gjith familjen e mbetur t tij. At ast, Imam Husejni ishte ulur para adrs s tij, me shpatn n njrn dor, duke fjetur me ballin e mbshtetur mbi gjunj. Pas pak, zhurma e ushtris armike q afrohej e zgjoi. Zejnebja, motra e tij, shkoi tek Imami e shqetsuar dhe i tha:

    “Vlla, a nuk e dgjon zhurmn e ksaj ushtrie q na ka ardhur aq pran?”

    Imami e ngriti kokn nga gjunjt dhe i tha:

    “Tani e pash n ndrr t Drguarin dhe ai m tha se do shkoja pran tij.”

    Me ta dgjuar kt, Zejnebja e goditi fytyrn e saj duke qar:

    “Mjer un!”

    Imami e qetsoi:

    “Motr, mos u pikllo! Ji e qet sepse Zoti ka pr t’t bekuar.”

    N ndrkoh arriti Abbasi, e lajmroi Imam Husejnin pr zhvillimet e fundit dhe e pyeti se ’duhej t bnin. Imam Husejni i krkoi q t’i hipte kalit t tij dhe t’i pyeste prse po i sulmonin tani.

    Abbasi iu afrua ushtris armike, i shoqruar nga njzet kalors t tjer, n mesin e t cilve edhe Zuhajr ibn Kajni dhe Habib ibn Mezahir Esadiu. Me t arritur, menjher i pyeti pr arsyen e ardhjes s tyre. Ata u prgjigjn: “Kemi marr urdhra nga udhheqsi yn. Ju ose do t dorzoheni sakaq ose do t luftojm kundr juve.” Abbasi u prgjigj:

    “Mos u ngutni! M lejoni ta lajmroj Imamin pr kto gjra.”

    Ndrkoh q Abbasi shkoi pr ta lajmruar Imam Husejnin pr zhvillimet, kalorsit e tjer qndruan para ushtris armike dhe filluan t’i kshillonin. Imam Husejni i tha Abbasit:

    “Shko tek ta dhe krkoju q, po t jet e mundur, ta shtyjn sulmin deri nesr, q t mundemi natn ta kalojm duke iu lutur Zotit dhe duke i krkuar mshir dhe falje. Zoti e di sa dua ta fal namazin, ta lexoj Kur’anin dhe t’i lutem pr mshir.”

    Ushtria armike disi u pajtua q t’i jepte koh deri nesr Imamit dhe miqve t tij. Ata e shfrytzuan kt mundsi dhe u prgatitn pr t rn dshmor. Ai i sprovoi edhe njher ndjeksit e tij. Po t kishte ende ndonj njeri q nuk ishte i sigurt pr fundin e ksaj rruge, ai ia bri me dije se pr t s’kishte mbetur rrug tjetr prve vdekjes dhe vetsakrifics. Ai u krkoi q ata q s’kishin ardhur pr t vdekur t shkonin dhe t’ua linin hapur fushbetejn atyre q krkonin t ishin dshmor n rrug t Zotit dhe q nuk i jepnin fare vler jets s tyre.

    N lidhje me kt, Imam Zejnul Abidin Ali ibn Husejni, Imami i katrt, i cili e kishte shoqruar t atin n kt rrugtim, prcjell:

    Babai im i thirri ndjeksit e tij pas perndimit t diellit dhe u foli atyre. Ndonse isha i smur, un arrita ta dgoja fjalimin e tij.”

    Duhet t mbahet mend se ky fjalim u mbajt nga n njeri, i cili kishte m pak se njqind prkrahs prball nj ushtrie q numronte rreth 20 mij vet. Imami e dinte mir se nuk mund t dorzohej dhe t’i bindej nj njeriu si Jezidi. Ai e dinte gjithashtu se armiku nuk do ta linte t qet dhe se kjo pun nuk do t mbaronte pa luft dhe pa vrasjen e tij dhe t ndjeksve t tij. Edhe prkundr gjith ksaj, ai u foli njerzve t tij me besim dhe me vendosmri t plot. Ai u tregoi atyre se dita e ardhshme do t ishte dita e rnies dshmor. Secili prej tyre mund ta merrte nj antar t familjes s tij dhe t largohej nga kjo fatkeqsi, pr t shkuar m pas n qytetin nga kishin ardhur. N fund t fundit, armiku e krkonte vetm Husejnin dhe pasi ta kishte mundur at, nuk do t kishte pun me ask tjetr.

    16. Fjalimi i Imam Husejnit n natn para Ashura-s

    Imami tha:

    I falnderohem Zotit dhe At e lvdoj n koh t mirash e fatkeqsish. Zoti im! Ty t takon falnderimi q na nderove me Profetsin, q na msove Kur’anin, na bre ta kuptojm fen tnde, na dhe sy, vesh dhe zemra, na mbajte larg njollave t politeizmit e na mundsove t t falnderojm pr bekimet e Tua. S’kam par ndjeks m besnik e m t sinqert se ndjeksit e mi dhe s’kam par farefis m t sjellshm e m t mir se farefisi im. Zoti ju shprbleft t gjithve! Ka ardhur dita e lufts son kundr ksaj ushtrie. T githve ju lejoj t largoheni. T gjith jeni t lir pr t shkuar dhe mund ta shfrytzoni errsirn e nats pr t ikur.

    Ky fjalim sht prcjellur nga Shejh Mufidi, nga Taberi, nga Ebu’l-Faraxhi dhe nga Ibn Ethiri por asnjri prej tyre nuk ka shkruar se ndonjri nga ndjeksit e Imamit u largua n kt rast. Ata q do t iknin kishin ikur tashm me ta marr lajmin e vrasjes s Muslim ibn Akilit, Haniut, Kajs bin Mesharit dhe Abdullah bin Jektarit. Dora hyjnore i kishte larguar frikacakt nga rrethi i Imamit.

    Pas fjalimit t tij n natn e Ashura-s, historiant e mdhenj s’kan shnuar asgj tjetr vese vetsakrific dhe vendosmri tek ndjeksit e Imamit. Q t gjith kan shkruar se kur Imami e mbaroi fjaln e tij dhe insistoi q t gjith t largoheshin pr t shptuar, vllezrit, bijt, niprit dhe bijt e Abdullah ibn Xhaferit, t prir nga Abbas ibn Aliu, i than njzri: “A duhet t shkojm e t jetojm pas teje? I lutemi Zotit q kurr t mos vij ajo dit q ti t vritesh e ne t mbesim gjall!”

    M pas, Imami u kthye drejt pasardhsve t Akilit dhe u tha:

    “O fmij t Akilit! Mjafton pr ju q Muslimi u vra. Tani jeni t lir pr t shkuar.”

    Prgjigja e tyre ishte:

    “I lvduar qoft Zoti! Po ta lm prijsin ton dhe m t mirin e kushrinjve tan e t ikim pa luftuar me shpatt, me shigjetat dhe me shtizat tona, ’do t thon njerzit? Betohemi n Zotin se s’do t bjm nj gj t till. Prkundrazi, ne do ta japim jetn ton dhe pasurin n rrug t Zotit pr t t ndihmuar ty. Me ty kemi pr t luftuar derisa ta arrijm nderin e t rrnit dshmor. ’turp t jetohet nj jet pa ty!”

    Pas tyre, Muslim bin Avsaxha u ngrit n kmb dhe tha:

    “Po ta trheqim prkrahjen ton dhe t t lm vetm para armikut, ’arsyetim do t kemi para Zotit? Betohem n Zotin se s’kemi pr t ikur dhe pr t t ln. Do ta ngul shtizn time n gjoksin e armiqve dhe do ta shuaj etjen e shpats sime me gjakun e tyre.Dhe kur t mos kem arm pr t luftuar, me gur kam pr t’i goditur. Pr Zotin s’kemi pr t t ln, q Zoti t shoh se n munges t t Drguarit t Tij, ne e kemi ruajtur t drejtn e djalit t t Drguarit. Pr Zotin, edhe sikur ta dija se shtatdhjet her do t vritem, shtatdhjet her do t digjem n zjarr, shtatdhjet her do m shprndahet hiri n ajr dhe srish do t vij n jet pr t vdekur nga e para, s’kam pr t t ln. Ather prse t t l kur e di se vetm njher do t vritem dhe m pas do t nderohem, do t jem i lumtur dhe i lartsuar prgjithmon.”

    Pas fjalimit t Muslim ibn Avsaxhas, Zuhajr bin Kajn Baxhaliu u ngrit. Ai ishte njeriu i njejt, i cili njher e nj koh kishte qen armik i Husejnit, kishte qndruar larg tij n rrugn pr n Irak dhe nuk kishte dashur ta takonte fare. Megjithat, Zoti kishte dshiruar q Zuhejri t binte dshmor n rrugn e Tij, duke e ndjekur Imam Husejnin, q t nderohej prgjithmon dhe emri i tij t mbetej i lavdishm n historin e Ashura-s. Ai tha:

    “Pr Zotin, do t kisha dashur t vdisja njmij her e t ringjallesha seciln her, q t mund t bhesha nj mjet me t cilin Zotin do t’t mbronte ty dhe familjen tnde.”

    Edhe disa t tjer than fjal t ngjashme. Imami iu lut Zotit q t’i bekonte t gjith dhe u kthye n adrn e tij.

    Imam Ali ibn Husejni ka thn:

    “N nata para dits kur babai im u vra, un isha i smur dhe halla ime Zejnebja kujdesej pr mua. Babai im ishte trhequr n adrn e tij dhe vetm Xhaun bin Xhauni, ish-skllavi i Ebu Dherr Giffariut ishte me t. Xhauni ishte duke e prgatitur shpatn e tim eti, teksa ai recitonte disa vargje. Kto vargje i recitoi dy ose tri her dhe un kuptova ’ishte duke thn dhe ’nnkuptonte me kt.”

    N kto vargje, Imami flet n lidhje me dyfytyrsin e bots, e cila ndonjher buzqesh si nj mik i afrt, i knaq njerzit me fytyrn e saj t kndshme dhe e bn njeriun t ndjehet sikur gjithka do t jet n t mir t tij. Megjithat, ajo menjher ndryshon qndrim dhe bhet prnjher krejt e huaj dhe e pabes. Me helmin e saj, ajo e bn t hidhur at jet q dikur kishte qen e mbl si mjalta. Ajo i largon miqt, pr t cilt njeriu sht i bindur se do t’i qndrojn pran gjithnj dhe i sjell srish ata prpara syve t tij n trajtn e armiqve t uritur pr gjak e pr luft.

    ’ngjan nesr askush s’e di

    Kush e humb forcn e kush lavdin...

    Kush s’e humbi lojn n t gjall t tij

    e kush karshi kohs s’e humbi fuqin?

    Duke i recituar kto vargje, Imami tregonte se ditn tjetr shum njerz do t prballeshin me vdekjen. Askush s’mund t’ia marr vendin tjetrit prball valve t fatit. Fundi i do njeriu sht n duart e Zotit. do krijes domosdo do ta kaloj kt rrug. Ky nuk sht vetm fati i Imam Husejnit dhe i ndjeksve t tij por edhe i t gjitha krijesave n bot. N mnyr t pashmangshme, gjithnj vjen dita kur bota kthehet kundr teje.

    Imami i katrt thot:

    Kuptova se babai im donte t’ua bj me dije njerzve se do t binte dshmor. Kur e kuptova kt, thuase u mbyta n lot por arrita ta rimarr veten. Kuptova se s shpejti do na gjente nj fatkeqsi. N ndrkoh, edhe halla ime Zejnebja i dgjoi t njejtat gjra dhe si nj grua q sht, e humbi durimin dhe nuk e kontrollonte dot veten. U ngrit papritur dhe shkoi tek i vllai pa e veshur mbulesn e saj dhe i tha: “Oh m mir t vdisja m par sesa t mbetesha pa vlla! O pasardhs i t vdekurve dhe streha e t mbijetuarve! Sot sht dita kur do t mbetem pa nn, pa baba e pa vlla.” Me ta par motrn e tij n kt gjendje t shqetsuar, Imam Husejni tha: “Ki durim motr! Mos lejo q Djalli t t detyroj ta humbsh veten!”

    Mund t thuhet se kto fjal t Imamit ishin pr t motrn nj msim q do ta prgatiste at pr t’u prballur me sfidat q do t vinin m pas n Kufe dhe n Damask. Ishte pikrisht Zejnebja q do t duhej ta merrte prsipr rolin e udhheqsis s ksaj lvizjeje pas vdekjes s Imam Husejnit dhe deri n kthimin e Ehl-i Bejtit n Medine. Pikrisht me kto fjal, Imami ia dorzonte asaj kt detyr t shenjt. Imami i tha: “Ki durim motr! Mos lejo q Djalli t t detyroj ta humbsh veten!” Me fjal t tjera, ai thoshte: njihe vetveten dhe mos e harro personalitetin dhe rndsin q ke n kt lvizje! Detyra q duhet ta kryesh nuk sht m e leht se ajo q duhet ta kryej un.

    Kt detyr ti mund ta kryesh vetm nprmjet madhshtis shpirtrore q ke trashguar nga prindrit e tu Aliu dhe Fatimeja. Nse sot po e humb durimin me t dgjuar disa vargje prekse, si do t’i durosh ndodhit e nesrme? Si do t mbash m pas fjalime n pazart e Kufes e t Damaskut, me nj vendosmri t palkundur, duke e thn at q duhet t thuhet pr ta qartsuar at q mbeti fshehur nga njerzit. Si do t’ua tregosh veprimet e liga armiqve t Ehl-i Bejtit dhe ta zbulosh fytyrn e vrtet t qeverisjes s bijve t Ebu Sufjanit?

    Me kto fjal t pakta, Imami i dhe nj msim t mir t motrs. Edhe atij iu mbushn syt me lot dhe tha: “’t bj moj motr? Ti vet e sheh se me far prballem dhe far ushtrie ka ardhur pr t m vrar.” Pas ksaj, Zejnebja tha disa fjal prekse dhe i humbi ndjenjat.

    Vazhdon...

  6. #6
    i/e regjistruar
    Antarsuar
    19-07-2019
    Vendndodhja
    Ballsh
    Postime
    117
    Faleminderit
    0
    0 falenderime n 0 postime

    Pr: Qerbelaja: nj vshtrim historik

    17. Mngjesi i Ashura-s

    Gjat nats s Ashura-s, Imami dhe ndjeksit e tij e kaluan kohn n adhurim, i krkuan mshir Zotit dhe recituan lutje. Kur nats i erdhi fundi, dita e lavdis kishte arritur. N veprn “el-Irshad” t Shejh Mufidit dhe n historin e Taberiut sht shkruar se pas namazit t sabahut, Imami i rradhiti ushtart e tij, prej t cilve 32 ishin kalors dhe 40 ishin kmbsor. Komandn e krahut t djatht t ushtris ia dha Zuhajr bin Kajnit dhe at t krahut t majt Habib bin Mezahirit. Flamurin e ushtris ia dorzoi Abbasit.

    Edhe Umar bin Sadi i rradhiti trupat e tija. Komandn e krahut t djatht ia dha Amr bin Haxhaxh Zubejdiut, at t krahut t majt Shimr bin Dhilxhehshenit dhe komandn e kalorsis Azra bin Kajs Ahmediut. Komandant i kmbsorve ishte Shith bin Rabie.

    Ditn e Ashura-s, Imami u foli njerzve dhe mbajti disa fjalime. Dhe seciln her q do t mbante nj fjalim, ai iu lut Zotit duke krkuar udhzim prej Tij. T gjitha fjalimet dhe lutjet e Imamit kan nj bukuri t theksuar letrare dhe jan tejet t qarta. Ai u foli ushtarve t armikut me nj mendje shum t qet, sikur ata t ishin miqt dhe ndjeksit e tij, ndonse e dinte se fill pas atyre fjalve, ata njerz t njejt do ta sulmonin me 30 mij shtiza dhe do ta vrisnin.

    Kto fjalime u mbajtn nga nj gojtar i etur i cili s’kishte uj as sa pr t’i lagur buzt. Ishte nj gojtar, i cili e dinte se pas nj koh t shkurtr, grat dhe fmijt e tij do t robroheshin nga armiqt e tij t pamshirshm.

    Imam Ali ibn Husejni ka thn:

    “Djali i vajzs s Profetit u vra teksa ishte i uritur e i etur.”

    sht vrtet e uditshme q nj orator i etur dhe i uritur t mbaj fjalim para mijra armiqve t tij q ishin mbledhur pr ta vrar. Ndonse kishte shum arsye pr ta shqetsuar, ai flet n nj mnyr trsisht t rrjedhshme dhe t qart. Ai flet me nj mendje tejet t qet dhe me guxim. Gjith ’thot sht e menur dhe e logjikshme dhe vetm shum rrall shpreh dshprim dhe pikllim.

    Teksa ndjeksit e tij vriten gjithkah prreth dhe teksa bie numri i njerzve q e rrethojn, fjalimet e tija bhen gjith m t rrjedhshme dhe ai vetm sa shfaq m tepr guxim dhe qetsi. Ku mund t gjendet nj gojtar i till n historin e njerzimit? Nj gojtar pa prkrahs dhe krejt i vetm, fjalimet e t cilit nuk ndikohen nga kushtet dhe i cili me gjith ato shqetsime dhe lodhje mendore, mbetet krejtsisht i qet dhe i vendosur.

    18. Lutja e Imamit n mngjesin e Ashura-s

    N mngjesin e Ashura-s, kur kalorsia armike filloi ta sulmonte ushtrin e Imamit, ai i ngriti duart drejt qiejve dhe u lut:

    Zoti im! Prej Teje varem n do fatkeqsi dhe n do t keqe. N do vshtirsi q m del prpara, Ti je shptimi dhe streha ime. Aq vshtirsi ka patur q m kan dobsuar zemrn e zgjidhje s’kam gjetur dot. E sot s’m ndihmuan miqt, ndrkoh q armiku i gzohet fatkeqsis sime. Por kur pushova s krkuari ndihm nga gjithkush tjetr ve Teje, ti m dhe qetsi dhe shptim nga vshtirsit. Prej Teje vjen do bekim dhe prej Teje shpresohet prher.

    19. Fjalimi i Imam Husejnit prball ushtris s Jezidit

    Pas ksaj lutjeje, Imami i hipi nj deveje dhe u foli njerzve me z t lart, n mnyr q shumica prej tyre ta dgjonin. Ai tha:

    O njerz t Irakut! M dgjoni dhe mos u ngutni pr t m vrar, q t mund ta them at q kam pr t thn dhe ta tregoj arsyen e ardhjes sime n Irak. Nse e pranoni arsyetimin tim, nse e besoni at q e them dhe silleni ndaj meje n mnyr t drejt, do ta keni zgjedhur rrugn e prparimit dhe s’do t keni kurrfar arsyeje pr t m vrar. Dhe nse nuk e pranoni arsyetimin tim dhe devijoni nga rruga e drejtsis, ather mendohuni mir para se t m vrisni dhe mos e bni kt gj pa menduar. Prkrahsi im sht Zoti i Gjithfuqishm q e ka shpallur Kur’anin. Dhe Ai i mbron ata q e meritojn mbrojtjen e Tij.

    Kur arriti deri n kt pik, Imami i dgjoi vajtimet e grave t familjes s tij, t cilat po e dgjonin fjalimin. Me ta dgjuar zrin e tyre, Imami i tha Abbasit:

    “Shko dhe heshti kto gra! Shum do t ken pr t vajtuar m pas.”

    Kur zri i grave nuk dgjohej m deri tek Imami, ai e lvdoi Zotin dhe iu lut Atij q t’i mshironte ngjjt dhe profett. Ai foli me nj gjuh shum t rrjedhshme dhe t qart, ashtu si nuk kishte folur asnj orator para tij dhe si nuk do t fliste asnj orator m pas:

    O njerz! M shihni dhe kuptojeni se kush jam! Mbase ather do t zgjoheni e do t vini ne vete. Duhet t mendoheni mir se sa sht e lejuar q t m vrisni dhe t mos ma shfaqni respektin q e meritoj. A nuk jam un djali i vajzs s Profetit tuaj? A nuk sht babai im ai q sht trashgimtar (vasi) i Profetit, kushri i tij dhe personi i par q besoi n Zotin dhe e dshmoi at q kishte sjell Muhammedi? A nuk sht Hamza, Prijsi i Dshmorve, xhaxhai im? A nuk sht xhaxhai im edhe Xhafer el-Tajjari, ai dshmor me dy krah zogu n Parajs? A s’e keni dgjuar at q i Drguari ka thn pr mua dhe tim vlla: “Kta dy bijt e mi jan prijsit e t rinjve t parajss.”Nse pranoni se po e them t vrtetn, sa mir pr ju. Betohem n Zotin se e di q Zoti nuk i do gnjeshtart dhe un kurr s’kam gnjyer. Por nse s’i besoni fjalt e mia, ather dshmoni se jan gabim! N mesin tuaj ka akoma shok t Profetit, t cilt mund t’i vrtetojn fjalt e mia. Pyeteni Xhabir ibn Abdullah Ensariun, Ebu Said Khudriun, Nahl bin Sadin, Zejd bin Erkami ose Enes bin Malikun! A nuk mjaftojn kto thnie t Profetit pr ta parandaluar vrasjen time nga ana juaj? Nse dyshoni pr kto hadithe, a dyshoni edhe se un jam djali i vajzs s Profetit? Betohem n Zotin se ndrmjet lindjes e perndimit s’ka tjetr nip t Profetit, as n mesin tuaj dhe as diku tjetr.

    M thoni sinqerisht n kam vrar dik n mesin tuaj q krkoni t hakmerreni! Mos vall ua kam vjedhur pasurin dhe tani po e krkoni? A ju kam lnduar q po krkoni shpagim?

    Megjithat, asnjri prej tyre nuk doli t prgjigjej. Si pasoj, Imami i thirri me emr disa prej tyre dhe u tha:

    O Shabath bin Rabie! O Haxhar bin Abxhar! O Kajs bin Eshath! O Jezid bin Harith! A nuk m shkruat ju n letrat tuaja dhe a nuk m that se frytet ishin pjekur, se tokat ishin gjelbruar dhe se ushtart e mi prej Iraku ishin t gatshm pr ta sakrifikuar jetn pr mua? A nuk m shkruat ju se un duhet t vija menjher drejt Irakut?

    Taberiu ka shkruar se si prgjigje, ata than se nuk kishin shkruar kurrfar letre dhe se nuk ishin n dijeni t dikaje t till. Ishte kulmi i hipokrizis. T njejtt njerz q e kishin ftuar Imamin me letrat e tyre dhe i kishin nshkruar kto letra, tani po luftonin kundr tij pa u turpruar fare dhe thonin se nuk i kishin drguar letrat.

    Ktu do t bjm nj prshkrim t njrit nga kta njerz, q t mund lexuesi t kuptoj deri ku mund t shkoj dashuria pr kt bot dhe mungesa e vetdijes njerzore.

    Shabath bin Rabia, personi q ishte njri nga komandantt e ushtris s Irakut dhe njri nga vrassit e Imam Husejnit, dikur kishte qen muezzin i Saxha-s, nj pozit t ciln e mori prsipr kur kjo e fundit shpalli se ishte profete. Megjithat, kur Saxha-ja dshtoi n misionin e saj, ky njeri e pranoi Islamin dhe m pas u prfshi n vrasjen e Osmanit. Pas ksaj, ai u b nj ndjeks i Aliut. Por pa kaluar shum koh, ky njeri u revoltua kundr tij duke u br nj kundrshtar i prbetuar dhe duke iu bashkangjitur kampit khavarixh. Por edhe atje nuk qndroi gjat. Pas nj kohe u largua nga khavarixht dhe u fsheh. N vitin 61 pas Hixhrit, ai me shum zell shrbeu n vrasjen e Imam Husejnit dhe t ndjeksve t tij n Qerbela. Dhe m pas, kur Mukhtar bin Ebi Ubejd Thakafiu u kryengrit pr t’u hakmarr pr vrasjen e Imam Husejnit, edhe Shabathi iu bashkangjit atij, ndonse kishte qen vet njri nga vrassit e Imamit. M von, po ky njeri do t bhej komandanti i forcave t siguris n Kufe. Thuhet se u prfshi edhe n vrasjen e Mukhtar bin Ebi Ubejdit. Vdiq n vitin 80 pas Hixhrit.

    Imami vijoi me fjaln e tij:

    Pr Zotin s’kam pr t’u shprehur besnikri ktyre njerzve si nj njeri i dobt dhe i pashpres. Un s’kam pr t ikur nga fushbeteja si nj skllav teksa jam duke luftuar kundr mizorve. Tek Zoti strehohem nga e liga q mund t m vij prej juve dhe prej do njeriu t paditur q s’beson n Ditn e Gjykimit.

    N ndrkoh, beteja po fillonte dalngadal. Umar bin Sadi e nxorri harkun e tij, hodhi nj shigjet drejt ushtris s Imam Husejnit dhe tha: “Dshmoni para Ibn Zijadit se un e fillova i pari betejn.”

    Luftime t ashpra u zhvilluan deri n mesdit, kur ishin vrar tashm shumica e ndjeksve t Imamit. Imami e fali namazin e dreks bashk me ata ushtar q i kishin mbetur. Luftimet vazhduan me shum ashprsi, derisa t gjith t rinjt e fisit Hashim u vran njri pas tjetrit. N kt betej, edhe fmij t vegjl dhe madje foshnja e patn nderin t binin dshmor. Dhe dalngadal erdhi edhe asti q do ta ndryshonte rrjedhn e historis.

    Numri i dshmorve n betejn e Qerbelas nuk dihet saktsisht. Por zakonisht sht pranuar mendimi se shtatdhjet e dy vet u vran bashk me Imam Husejnin. Taberiu shkruan se shtatdhjet e dy ndjeks t Imam Husejnit u vran at dit. Shejh Mufidi ka shkruar se Amr bin Sadi ia drgoi Ibn Zijadit kokn e Imam Husejnit dhe prve ksaj urdhroi q kokt e ushtarve t tjer t priteshin. Numri i kokve t prera ishte shtatdhjet e dy.

    Pr m tepr, n “zijaratin” (homazhin) e prcjellur n veprn “Ikbal” t Sejjid bin Tavusit, jan prmendur 72 emra si dshmor t Qerbelas. Ky “zijarat” i cili daton n vitin 252 nga regjioni i Samarras n Irak, duhet t ket ardhur nga Imam Hasan Askeriu dhe jo nga Imam Mehdiu sepse at vit, Imam Mehdiu nuk kishte lindur akoma dhe babai i tij Hasan Askeriu jetoi edhe tet vite m pas deri n vitin 260. N kt “zijarat” jan prmendur emrat e dshmorve t Qerbelas, fillimisht shtatmbdhjet dshmort e familjes Hashim dhe m pas edhe pesdhjet e pes dshmort e tjer q ishin ndjeks t Imam Husejnit.

    Q t mund t kuptohet se si kaq pak njerz arritn t kryenin nj lvizje kaq mbreslnse dhe t prjetshme, duhet fillimisht t hulumtohet me kujdes mnyra e tyre e veprimit. Sikur Imam Husejni dhe ndjeksit e tij t kishin patur nj motiv material dhe po t ishin vrar si njerz t rndomt, emri i tyre kurr s’do t fitonte nj madhshti t till. Pr m tepr, vet trajta e ksaj lvizjeje flet qart se ajo nuk ishte e prir nga dshirat toksore dhe nga motivet personale. Rndsia q kjo lvizje ka n historin e Islamit dhe madje n historin e bots buron pikrisht nga shkaqet q i kemi shpjeguar m sipr, gjegjsisht nga gjendja e athershme e bots s Islamit, e cila e detyronte Imamin t kryengritej dhe ta sakrifikonte jetn e tij pr hir t siguris s vet Islamit.

    20. Fjalimi i Imam Ali ibn Husejnit n Kufe

    Prcillet se Imami i katrt mbajti nj fjalim edhe n Kufe. Pasi u bri shenj njerzve q ta dgjonin, ai tha:

    O njerz! Kushdo q m njeh, m njeh dhe ai q nuk m njeh le ta dij se un jam djali i atij njeriu q u nderua, i atij njeriu pronat e t cilit u plakitn dhe grat e fmijt e t cilit u zun rob...

    Sikur Imami i katrt t mos e fillonte fjalimin e tij duke i prmendur plakitjet dhe keqtrajtimet e bra nga armiku dhe sikur vetm dy dit pas Qerbelas, n nj koh kur pushteti i Jezidit gzohej me “suksesin” e tyre, t mos i kishte shpallur hapur gjrat q kishin ndodhur vrtet, mbase kjo ngjarje nuk do t kishte nj ngjyrim shum t ndryshm n historin e Islamit. Mund t thuhej pr shembull se familja e Husejnit u soll n Kufe dhe m pas n Siri duke u respektuar dhe pa prdorur kurrfar force.

    Megjithat, Imami i katrt q n fjalin e par t fjalimit t tij e prshkroi skenn e vrtet t tragjedis s Qerbelas dhe me kt la gjurm n zemrn e njerzve. Pikrisht kto fjalime dhe shkrime u shnuan m pas n librat e historis, t prpiluar n shekullin e tret. Me kt, umajjadt nuk arritn t ndryshonin asnj varg t vetm edhe prkundr fuqis q kishin. Ata nuk arritn q kto fjalime t’i fshinin nga faqet e historis dhe t bnin t harrohej plakitja e adrave t familjes s Husejnit dhe masakrimi i trupit t tij. Pavarsisht sa u munduan, ata kurr nuk arritn ta shlyenin kt ndodhi nga zemra e muslimanve.

    Familja e burgosur e Imam Husejnit, me nj veprimtari shum t ngjeshur dhe t vendosur, do t ishte ajo q do ta parandalonte nj harres t till dhe nuk do t’u lejonte umajjadve t manipulonin jo vetm me faktet por as edhe me hollsit e ksaj ndodhie. Si pasoj, veprimet e vrassve t Imam Husejnit jan t shnuara shum qart n histori.

    A s’kan shkruar Shejh Mufidi dhe Taberiu se Imam Husejnit iu zhveshn dhe iu plakitn t gjitha rrobat pas vdekjes? Kmisha e tij u mor nga Is’hak bin Haiva. Turbanin e tij e mori Akhnas bin Marthadi dhe shpatn e mori nj njeri nga fisi Beni Darm. Kajs bin Eshath bin Kajsi ia morri pelerinn. Kpuct e Imamit u nxorrn nga nj njeri i quajtur Esved, i cili i takonte fisit Aud. M pas, ushtria e Jezidit shkoi drejt adrave dhe plakiti gjith ’gjeti, q nga veshmbathjet dhe deri tek devet. Ata e shfaqn pangopsin e tyre t pacip kur ua hoqn grave edhe mbulesat e koks. Dhe kush i shkroi vall kto fakte historike? Ishin pikrisht fjalimet dhe thniet e familjes s Imam Husejnit, t cilat i prcolln n mnyr t qart faktet e vrteta n lidhje me rastin e Qerbelas dhe u dhan atyre nj vend n faqet e historis. Historia islame jo vetm q ka shnuar se Ibn Zijadi i urdhroi Ibn Sadit q trupi i Imam Husejnit t shkelet nga kuajt, por edhe e ka prshkruar n hollsi kt ndodhi.

    Shejh Mufidi, Taberiu dhe historiant e tjer kan shkruar se Ibn Sadi arriti tek adrat n astin kur dikush dshironte ta vriste Imam Ali ibn Husejnin. Me t ardhur, ai tha se nuk guxohej t vritej nj njeri i smur dhe as t’i trazoheshin grat n adrat e tyre. Dhe kur iu tregua Ibn Sadit se adrat ishin plakitur tashm, ai urdhroi q gjrat e plakitura t’u riktheheshin pronarve t tyre.

    Megjithat, asnjeri nuk erdhi pr t’i kthyer gjrat q i kishte marr.

    M pas, pr t’iu bindur urdhrit t Ibn Zijadit, Umar ibn Sadi krkoi vullnetar q do t ecnin me kuajt e tyre mbi trupin e Imam Husejnit. Ai ishte nj njeri i kujdesshm dhe nuk i urdhroi askujt q ta bnte kt detyr, mbase me shpresn se askush nuk do t pranonte t bnte dika t till. Por ky kujdes ishte i panevojshm dhe mundsia q shpresa e tij t realizohej ishte tejet e largt. Si prcillet nga historiant m t mdhenj t Islamit, dhjet vet doln vullnetar pr ta br kt detyr. Ata hipn me shum entuziazm mbi kuajt e tyre dhe e kryen detyrn ashtu si ishte urdhruar. Edhe emrat e bishave t tilla t pandjenja jan shnuar n histori dhe t gjith jan prmendur nga historiant musliman. Taberiu dhe Shejh Mufidi i kan prmendur kta njerz dhe kan shkruar se njri prej tyre ishte Is’hak bin Haiva Hazremiu, i cili e kishte vjedhur kmishn e Imam Husejnit dhe tjetri Akhnas bin Murthadi, i cili ia kishte vjedhur turbanin.

    Sikur Imam Sexhxhadi t kishte heshtur pr shkak t smundjes s tij, pr shkak t lodhjes ose pr shkak t burgimit t mundimshm dhe sikur Ummu Kulthumi dhe Zejnebja t mos kishin mbajtur fjalime n Kufe, kush tjetr do t mund ta parandalonte manipulimin q umajjadt do t’ia bnin historis s Islamit, duke e rrfyer si lavdi kt turp t madh t tyre?

    Kta fjalime u mbajtn nga persona q e dinin mir se ’ishin duke thn dhe q i peshonin shum mir fjalt e tyre. Megjithat, t tjert nuk ishin t aft pr t kuptuar se ishin pikrisht kto fjalime t Ehl-i Bejtit, t mbajtura ather npr pazare, n xhami dhe n mbledhje t ndryshme, q do t’i jepnin fuqi tragjedis s Qerbelas dhe q do t kishin nj ndikim t jashtzakonshm n mendimin islam. Pjesa m e madhe e njerzve t asaj kohe nuk shihnin tjetr tek kta fjalime prve vajtimit t t afrmve t nj t vrari. Ata nuk ishin t vetdijshm pr faktin se familja e Imam Husejnit ishte duke e luajtur rolin e saj hyjnor n kt kryengritje.

    Detyra e nisur nga Imam Husejni nuk mund t prfundohej pa shpjegimin dhe pa interpretimin e br nga familja e tij. Ekzistonte gjithnj rreziku q kjo ekspedit hyjnore, e cila ishte udhhequr nga disa prej njerzve m t shenjt t Islamit, me kalimin e kohs t kuptohej si nj lvizje materiale, e prir nga interesat. N rrethana t tilla, gjendja e vrtet do t ishte fshehur nga muslimant dhe nga gjeneratat e tyre vijuese, duke ln pas vetm tregime t trilluara. Pikrisht pr kt arsye, Ali ibn Husejni e shprfilli pikllimin dhe smundjen e tij, njsoj si do t bnte edhe Zejnebja, motra e Husejnit. N vend q t shfaqeshin si njerz t dshpruar e t pashpres, ata u prqndruan n misionin e tyre pr t’i informuar njerzit n lidhje me t vrtetat e Qerbelas, duke e shfrytzuar do mundsi pr kt qllim. Ata ishin aq t prqndruar n kt qllim, sa edhe kur dikush i ofendonte n mnyra t ndryshme, ata e shfrytzonin rastin dhe e prdornin at si nj arsyetim pr t biseduar me njerzit e till dhe pr t’ua treguar t vrtetn. N kt mnyr, ata shum shpesh e ndryshuan aq shum zemrn e ofenduesve t till, sa shumica prej tyre u penduan menjher, duke u br ndjeks t kauzs s tyre.

    Pasi e shprehu trajtimin e ashpr t armikut me disa fjal q jan shnuar qart n histori, Imam Ali ibn Husejni vijoi:

    Un jam djali i atij njeriu q iu pre kok ndan Eufratit, ndonse s’ia kishte derdhur gjakun askujt dhe as q ia kishte marr dikujt t drejtn. Un jam djali i njeriut q u sulmua nga shum njerz dhe q u vra ather kur ra n tok i sfilitur dhe i pafuqishm pr t luftuar. Kjo na mjafton neve si nder.

    Me kto fjal, Imami i katrt i nxiti njerzit q t hulumtonin m shum n lidhje me vrasjen tragjike t Imam Husejnit sepse t gjith e dinin se thjesht t vriteje nuk ishte ndonj nder i madh, i cili do t’i mjaftonte njeriut gjith jetn e tij. Imam Zejn’ul Abidini (nofk e Imamit t katrt) tha m tej:

    sht nj nder i mjaftueshm pr ne q gjaku yn u derdh, prona jon u plakit dhe grat e fmijt na u zun robr.

    Qllimi i Imamit ishte q njerzit t prsiateshin n lidhje me qllimin e ksaj kryengritjeje, n lidhje me ambicjet e prijsit t saj dhe n lidhje me veprimet q ky i fundit kreu. Po t kishte qen dshira e tij q t bhej sundues dhe n buronte kjo lvizje thjesht nga fakti se dikush tjetr ia kishte marr postin e sunduesit, ather nuk mund t thuhej se nj vrasje e till do t sillte nder. Prkundrazi, ajo do t ishte nj vdekje e turpshme. Ather prse thoshte Ali ibn Husejni se ky ishte nj nder dhe se ky nder u mjaftonte atyre?

    Me t’i dgjuar kto fjal, njerzit duhet t ken menduar se si mund t thuhej q nj rast i till t ishte burim krenarie. ’krenari mund t jet kur nj njeriu i plakitet prona, i digjen adrat dhe i robrohen t afrmit? Kto mund t ishin vuajtje por kurr nj burim krenarie. Fjalt e Imam Ali ibn Husejnit duhet t’i ken detyruar njerzit t mendojn me thell dhe ta krkojn vlern dhe rndsin e ksaj kryengritjeje n historin e Islamit, pr t kuptuar se ’thonin kta njerz dhe ’pesh kishin fjalt e tyre. Njerzit donin t dinin se prse kta njerz nuk heshtnin si t tjert dhe nuk e pranonin ofertn q u bhej nga pala sunduese.

    Dhe fundja ’do t humbte Imam Husejni po t’i shprehte besnikri Jezidit dhe t jetonte i qet dhe i nderuar n mesin e muslimanve, pa i humbur miqt e tij dhe pa e humbur jetn? Kto fjal t Imam Ali ibn Husejnit i prgatitn njerzit pr t dgjuar, e stimuluan mendimin e tyre dhe i zgjuan ata nga gjumi n t cilin ndodheshin. Kishte mbase edhe shum njerz t cilt iu gzuan vrasjes s Imam Husejnit. N fund t fundit, me vrasjen e tyre gjendja ishte kthyer n normale dhe ishte normalizuar edhe tregtia dhe udhtimet. Gjithka ishte kthyer n gjendjen e mparshme.

    Dhe teksa kta njerz mendonin kshtu, prnjher vinte djali i Husejnit dhe thoshte:

    “Ata na vran dhe plakitn gjithka q kishim por kjo na mjafton neve si nj nder.”

    Kto fjal t tijat e ndezn brenda njerzve shkndijn pr t br hulumtime t mtejme n lidhje me rastin e Qerbelas.

    M pas, Imam Ali ibn Husejni vazhdoi me fjaln e tij:

    O njerz! Pr Zotin m thoni a nuk i shkruat ju letra babait tim dhe m pas e tradhtuat at? Ju i bt atij premtime dhe m pas luftuat kundr tij. Zoti ju shkatrroft! I korrshi t ligat e veprimeve tuaja n kt bot e n tjetrn e u nderofshi pr kt veprim tuajin! Si do t dilni para Profetit n Ditn e Gjykimit e me ’sy do ta vshtroni kur t’ju thot: “Ju i vrat fmijt e mi dhe m nderuat mua. Ju s’jeni ndjeksit e mi”?

    Kto fjali t Imamit e ndryshuan mendimin e popullit t Kufes, bashk me shprehjen e qeshur t njerzve q ishin mbledhur pr t par disa t burgosur t turpruar. Ata u prpoqn ta prmbanin veten por nuk ia doln. M n fund, vajtime filluan t dgjoheshin nga do an. Njri tha:

    “’t lig q bt! E shkatrruat veten tuaj.”

    Nj tjetr iu prgjigj:

    “E ’mund t bjm tani?”

    Teksa njerzit po qanin dhe dnesnin, Imami foli srish:

    Zoti i bekoft ata q e pranojn kshilln time, veprojn sipas saj n detyrimet e tyre ndaj Zotit, ndaj t Drguarit t Tij dhe ndaj familjes s t Drguarit. sht nj detyrim mbi ne q ta ndjekim rrugn e tij.

    Kto fjal t shkurtra krijuan nj kthim t till n mendimin e njerzve sa shum prej tyre thirrn se ishin t gatshm t’i dgjonin fjalt e tija dhe t’i bindeshin. Shum prej tyre than se do ta prkrahnin at dhe se do t luftonin me gjithk q do t luftonte kundr tij.

    Nga kto fjal t tyre t prcjellura nga Ibn Tavusi, kuptohet se ata akoma s’e kishin kuptuar qllimin e Imamit. Ata mbase mendonin se ai kishte ndrmend t luftonte dhe se po prpiqej t mobilizonte nj ushtri t re. Ata nuk e kishin t qart akoma se pjesa ushtarake e ksaj lvizjeje kishte prfunduar dhe se tashm s’kishte nevoj pr nj gj t till. Pjesa e mbetur ishin kto fjalime q do ta pasqyronin ngjarjen e Qerbelas n historin e Islamit dhe n mendjen e muslimanve. Pr m tepr, premtimet q tani po ia jepnin Imam Ali ibn Husejnit nuk dallonin aspak nga premtimet q ia kishin dhn m par Imam Husejnit. Si t tilla, ato nuk kishin kurrfar vlere dhe Imami e dinte se s’mund t mbshtetej n to. Ato ishin t ngjashme me premtimet pr besnikri q Muslim ibn Akili i kishte marr n Kufe dhe me letrat q i ishin drguar Imam Husejnit para ksaj.

    M pas, Imam Ali ibn Husejni tha:

    O njerz tradhtar e t pabes! Ju kurr s’do t dilni faqebardh. A doni t silleni me mua njsoj si u sollt me paraardhsit e mi? Kurr! Betohem n Zotin se plagt e zemrs sime s’jan shruar akoma. Dje u vra babai im bashk me ndjeksit e tij. Ajo q krkoj nga ju sht q t mos na prkrahni dhe as t mos na kundrshtoni. S’sht pr t’u habitur q u vra Husejn ibn Aliu. A nuk ishte babai i tij Aliu edhe m i mir se Husejni por u vra megjithat? O njerz t Kufes! Ju e vrat Alun. Iu bfsha kurban tim eti q ra dshmor n breg t Eufratit. Ferri sht dnimi i vrassve t tij. N doni t jemi t knaqur me ju, mjafton q t hiqni dor nga t qenit prkrahsit tan nj dit dhe armiqt tan ditn tjetr.

    Imami i katrt nuk mundi t fliste m shum dhe nuk pati ndonj mundsi tjetr pr t folur deri kur e gjith familja e Husejnit u mblodh para Ibn Zijadit. Edhe atje ai e shfrytzoi mundsin. Me disa fjali t shkurtra ai arriti t krijonte prshtypje tek njerzit.

    21. Imam Ali ibn Husejni n pallatin e Ibn Zijadit

    Ali ibn Husejni u soll n pallatin e Ibn Zijadit dhe u detyrua t qndronte n kmb para tij.

    “Kush je ti?”,

    e pyeti Ibn Zijadi. Ai u prgjigj:

    “Jam Ali ibn Husejni.”

    Ibn Zijadi pyeti: “A s’e vrau Zoti Ali ibn Husejnin?” Imami ia ktheu:

    “Kisha nj vlla tjetr q quhej Ali dhe njerzit e vran at.” Ibn Zijad tha srish: “Jo jo! Zoti e vrau at.”

    Imami u prgjigj me nj varg kuranor:

    “Zoti i merr shpirtrat kur t’ju vij koha (Kur’an 39:42) por Ai nuk sht vrassi i tyre.”

    Kur Ibn Zijadi pa se ky i burgosur i ri dhe i smur do t’i prgjigjej do fjale t tij, u zemrua dhe i tha: “Akoma ke guxim ta kundrshtosh at q them un?” M pas u urdhroi njerzve t tij q t’ia prisnin kokn.

    Me ta dgjuar kt, Zejnebja u shqetsua jasht mase. Por prgjigja e vetme e vet Ali ibn Husejnit ishte:

    “Po t m vrassh mua, me k ke pr t’i drguar kto gra? Pasi t m vrassh, duhet t’i drgosh n shoqri t ndonj muslimani t virtytshm, i cili do t sillet me ta sipas urdhrave t Islamit.”

    Imami nuk i krkon Ibn Zijadit q ta falr por vetm i thot q grat e familjes s Profetit t’i drgoj n shoqri t ndonj njeriu q do t jet musliman dhe i virtytshm.

    Edhe pasi u drgua n Siri, Imam Ali ibn Husejni pati mundsi, t cilat do t’i shfrytzonte deri n maksimum. Kur ishte i burgosur n Damask, nj njeri i quajtur Ibrahim ibn Talha ibn Ubejdullah Tejmi erdhi pran tij dhe i tha:

    “O Ali ibn Husejn! Kush e fitoi kt luft?”

    Qllimi i tij ishte t thoshte se familja e Husejnit kishte psuar nj disfat t tmerrshme dhe se armiqt e tyre kishin dal fitimar.

    Prgjigja e Imamit ishte:

    “Erdhi koha e namazit. Recitoje ezanin dhe ikametin q ta dish qart se kush ka fituar.”

    Ajo q deshi t thoshte Imami ishte se ky njeri, si pjestar i fisit Tejm t Kurejshit, mund t ishte i lumtur pr disfatn e fisit Hashim. Por pr sa koh q ishte musliman, ai do t duhej ta recitonte ezanin dhe n t dshmonte se Muhammedi sht i Drguari i Zotit. Me kt, Ali ibn Husejni ia bnte t qart se ngase ata ishin pasardhsit dhe trashgimtart e Profetit, pa emrin e t cilit s’do t pranohej asnj namaz i muslimanve, lavdia do t’u takonte pikrisht atyre, pra pasardhsve t Muhammedit.

    Imami ia tha kto fjal vetm nj njeriu dhe me nj ton t ult. Por jan pikrisht kto fjal q jehojn n histori. Ndodh ndonjher q nj fjali e vetme t jet shkaku i shkrimit t shum librave. N at koh, as Ibrahimi, as Talhaja dhe as t tjert nuk mund ta kuptonin rndsin e ktyre fjalve dhe t’i kushtonin vmendje esencs s tyre duke e tejkaluar trajtn. Por Imami e dinte mir se edhe sikur ta thoshte vetm kt fjali dhe t mos fliste asgj tjetr gjat kohs s tij n Siri, do t ishte e mjaftueshme q t’ia arrinte qllimit. Ata q asokohe nuk dinin ta vlersonin si duhet kt ndodhi, shum shpejt do t fillonin t’i thurrnin lavde Imam Husejnit dhe ndjeksve t tij.

    Imam Ali ibn Husejni pati nj mundsi tjetr n hyrje t xhamis s Damaskut, aty ku zakonisht mbaheshin t burgosurit. Nj plak sirian erdhi pran tij dhe i tha:

    “I falnderohem Zotit q vrau dhe shkatrroi njerz prars si ju.”

    M pas, ai filloi ta ofendonte familjen e Husejnit. Imam Ali ibn Husejni qndroi i heshtur dhe m pas n prgjigjen e tij, nuk tha asgj q do t ishte e pahijshme dhe madje as nuk u ankua pr fjalt ofenduese q kishte prdorur plaku. Lexuesit duhet ta ket parasysh faktin se Ali ibn Husejni ishte i smur dhe se kishte udhtuar nga Kufeja n Damask. Ai akoma e kishte t freskt dhimbjen e vdekjes s t atit dhe pr m tepr, kishte arritur n nj qytet q kishte qen kryeqendra e armiqve t Ehl-i Bejtit. Siriani ofendonte, shprehte knaqsi pr dhimbjen e tij dhe e falnderonte Zotin pr gjmat q i kishin gjetur. Kush mund t qndroj i qet n rrethana t tilla dhe t mos i prgjigjet nj njeriu t till ashtu si e meriton?

    Megjithat, Imami vazhdoi t sillej si nj msues i but dhe i dhembshur, thuase plaku i kishte thn vetm fjal t mira dhe t buta. Ai e pyeti:

    “A e ke lexuar Kur’anin?” “Po”, i tha plaku.

    M pas Imami tha:

    “A s’e ke lexuar vargun:

    Thuaj: s’dua prej juve ndonj shprblim prve dashuris pr t afrmit e mi... (Kur’a 42:23)

    Plaku u prgjigj se e kishte lexuar kt varg. Imami i tha:

    “Betohem n Zotin se ne jemi t afrmit e Profetit.”

    S’ka dyshim se kjo pyetje shkaktoi nj stuhi n kokn e njeriut. Imami vazhdoi:

    “A s’e ke lexuar vargun:

    O Ehl-i Bejt! Zoti dshiron ta largoj nga ju do njoll dhe t’ju pastroj...(Kur’an 33:33)

    Plaku i tha se e kishte lexuar edhe at. Imami vazhdoi:

    “Ne jemi Ehl-i Bejti, pastrtia e t cilit sht dshmuar nga Zoti.”

    Pas ksaj, siriani i habitur i ngriti duart drejt qiellit dhe tha tri her:

    “O Zot! Pendohem pr at q kam br. O Zot! Un jam larg armiqve t familjes s Profetit dhe larg atyre q i vran. Nuk di si ka ngjar q e kam lexuar Kur’anin dhe s’u kam dhn rndsi ktyre vargjeve.”

    Nj rast t ngjashm Imam Ali ibn Husejni pati n pallatin e Jezidit, ku familja e Profetit u soll pr her t par. Gjat rrugtimit nga Kufeja pr n Damask, Ali ibn Husejni kishte qen i prangosur. Me t arritur para Jezidit, i tha:

    “Pr hir t Zotit o Jezid! Pa mendo njher ’do t thoshte Profeti po t na shihte n kt gjendje!”

    Kto fjal patn shum ndikim dhe shum nga njerzit e pranishm qan. Si pasoj, Jezidi urdhroi q t hiqeshin prangat. Nj pik q vlen t theksohet sht fakti se Imam Ali ibn Husejni i drejtohej Jezidit me emrin e tij dhe nuk e quante “Prijsi i besimtarve”, si i drejtoheshin rndom njerzit.

    Me kt, historia shnon qart se familja e Profetit (Ehl-i Bejti) kurr nuk e pranoi Jezidin si “prijs t besimtarve” dhe si pasardhs t Profetit, madje as n kushtet kur ishin t prangosur n prani t tij. Historia dshmon qart se asnjri nga pjestart e familjes s Husejnit nuk iu drejtua Jezidit ndryshe vese me emrin e tij.

    Vazhdon...

  7. #7
    i/e regjistruar
    Antarsuar
    19-07-2019
    Vendndodhja
    Ballsh
    Postime
    117
    Faleminderit
    0
    0 falenderime n 0 postime

    Pr: Qerbelaja: nj vshtrim historik

    22. Fjalimi i Imam Ali ibn Husejnit n xhamin e Damaskut

    Mundsia m e mir pr Imam Ali ibn Husejnin erdhi n ditn kur kleriku zyrtar i Jezidit u ngjit n foltore dhe filloi ta mallkonte Aliun dhe pasardhsit e tij, duke i lvduar njkohsisht Muavijen dhe pasardhsit e Muavijes. Ather Imami i tha Jezidit:

    “A m lejon edhe mua t ngjitem mbi kt cop druri dhe t them disa fjal q do ta knaqin Zotin dhe nprmjet t cilave njerzit do t fitojn shprblim prej Tij?”

    Kjo fjali e Imamit sht shum kuptimplote. Ai nuk e quajti foltoren “foltore” por thjesht “nj cop druri”. Ajo q nnkuptonte Imami ishte se jo gjithka q kishte formn e nj foltoreje dhe ku njeriu ngjitej pr t mbajtur fjalim, meritonte t quhej foltore. Kto copa druri ishin mjete pr t’i shkatrruar foltoret e vrteta. Folsi pararends ishte pr t vetm nj njeri q e kishte shitur besimin e tij pr prfitime materiale, sepse pajtohej t’i knaqte njerzit duke e kundrshtuar Zotin.

    Me fjal t tjera, Ali ibn Husejni theksonte se kleriku e meritonte zemrimin hyjnor sepse Zoti kurr s’do t ishte i knaqur me ofendimin e nj njeriu si Ali ibn Ebu Talibi.

    Me fjalt “t them disa fjal q do ta knaqin Zotin dhe nprmjet t cilave njerzit do t fitojn shprblim prej Tij?” Imam Ali ibn Husejni linte t kuptohetj se gjrat q i thoshte kleriku zyrtar i Jezidit mundnin vetm t’i fundosnin njerzit n mkat dhe n armiqsi, pa sjell ndonj rezultat tjetr prve devijimit t njerzve. Njerzit insistuan q Jezidi t’i lejonte Imam Ali ibn Husejnit t fliste por Jezidi nuk pranonte. M n fund, ai tha:

    “Kta jan njerz q ushqeheshin me dituri ndrsa t tjert ishin akoma foshnja e fmij. Po t’i lejoj t flas, ai ka pr t m turpruar para njerzve.”

    Megjithat, pas shum insistimeve nga njerzit e pranishm, Imam Ali ibn Husejni u ngjit n foltore dhe mbajti nj fjalim, i cili pati ndikim t madh tek dgjuesit.

    Gjat ktij fjalimi, Imami e shpjegoi pozitn e Ehl-i Bejtit n traditn islame dhe tha:

    O njerz! Zoti na ka falur gjasht gjra dhe superioriteti yn mbshtetet n shtat shtylla. Gjasht gjrat q na ka falur jan: dituria, durimi e bujaria, mshira, gojtaria, guximi dhe dashuria e besimtarve. Zoti ka dshiruar q besimtart t na duan dhe kt s’e pengon kush. Askush s’mund t’i bj besimtart t na urrejn. Kurse sa pr superioritetin ton mbi t tjert, mjafton q Muhammedi, i Drguari i Zotit, pasardhsi i tij Ali ibn Ebu Talibi, Prijsi i Martirve Hamza, Xhafer Tajjari, Hasani dhe Husejni dhe Mehdiu i ksaj shoqrie dhe i kohve t mbrame jan nga ne.

    Ajo q nnkuptonte Imami ishte se Jezidi duhej fillimisht t’ia merrte Ehl-i Bejtit t gjith kto tipare dhe t’ia mveshte vetes. Vetm pas ksaj mbase do t mund t matej me ta. Prndryshe, derisa kto ndere t Islamit t’u takonin atyre, Ehl-i Bejti kurr s’mund t nderohej dhe t shprfillej.

    Imami vetm e kishte prezantuar veten e tij dhe gjendja kishte ndryshuar aq shum sa Jezidi dhe prkrahsit e tij u detyruan t’ia ndrprisnin fjaln. Ata i than muezzinit q ta recitonte ezanin. Si mund t pritej, Imam Ali ibn Husejni heshti n shenj respekti por pak m pas, e shfrytzoi edhe nj mundsi tjetr. Kur muezzini e recitonte vargun “...dshmoj se Muhammedi sht i Drguari i Zotit”, Imami e hoqi turbanin e tij dhe tha: “O muezzin! Pr hir t ktij Muhammedi t lutem t heshtsh!” M pas u kthye drejt Jezidit dhe i tha: “A sh gjyshi yt ky profet i madh ose i yni? Po t thuash se sht gjyshi yt, t gjith njerzit do ta dijn se gnjen. E nse thua se ai sht gjyshi im, ather prse e vrave tim at, prse ia plakite pronat dhe prse ia robrove grat?” M pas e lvizi dorn, e hapi kmishn e tij dhe vazhdoi t fliste derisa njerzit u prekn shum dhe u shqetsuan.

    23. Udhtimet e Ehl-i Bejtit pr n Kufe dhe Damask

    Historia e lvizjes s shenjt t Imam Husejnit sht njri nga kapitujt m t lavdishm t historis s Islamit. Ndonse kjo periudh sht tejet e shkurtr dhe e kufizuar n aspektin kohor, ajo ishte shum e fuqishme n aspektin e pasojave q solli. Kjo periudh mund t thuhet se filloi n muajin Rexheb t viti 60 pas Hixhrit, me nisjen e Imam Husejnit nga Medineja dhe prfundoi me kthimin e familjes s tij n Medine, ndonse data e sakt e ktij kthimi nuk dihet, njsoj si nuk dihet edhe kohzgjatja e qndrimit n Damask, data e nisjes pr n Medine dhe kohzgjatja e rrugtimit. Pr t prmbledhur, mund t themi se kur familja e Imam Husejnit u kthye n Medine, s’kishte kaluar akoma nj vit nga largimi i tyre. Ata erdhn n Medine ose duke kaluar npr Qerbela ose drejtprdrejt.

    Rrfimi se Ehl-i Bejti erdhi nga Siria n Irak dhe arriti n Qerbela m 20 Safar sht shum pak i besueshm dhe pr t nuk ekziston ndonj dshmi e fort n librat e historis. Ehl-i Bejti shkoi nga Medineja n Mekke n muajin Rexheb t vitit 60 pas Hixhrit dhe u nis nga Mekkeja drejt Irakut n muajin Dhulhixhxhe t po ktij viti. N muajin Muharrem t vitit 61 pas Hixhrit, familjart e Imam Husejnit u drguan n Kufe si t burgosur, pas rnies dshmor t Imam Husejnit dhe t ndjeksve t tij. Pas nj qndrimi jo shum t shkurtr n Kufe, ata u drguan drejt Siris, pas urdhrave t marr nga Jezidi. Ata qndruan n Siri pr nj koh q nuk dihet sakt dhe m pas u kthyen n Medine.

    Data e nisjes s Ehl-i Bejtit nga Kufeja pr n Siri, arritja e tyre n Damask, kohzgjatja e qndrimit t tyre n kryeqytetin e Jezidit dhe data e nisjes nga Damasku pr n Medine nuk dihen sakt. Por me nj llogaritje t mbshtetur n probabilitet dhe jo n informata t sigurta, mund t themi se familja e Imam Husejnit arriti n Kufe rreth dats 12 Muharrem t vitit 61 pas Hixhrit. Ata qndruan t burgosur n Kufe rreth nj muaj, gjegjsisht deri n mes t muajit Safar. M pas u drguan drejt Siris dy ose tri dit para se t mbusheshin dyzet dit nga vdekja e Imam Husejnit. Si prcillet nga disa historian, ata arritn n Damask n mesin e muajit Rebiul Evvel. Nuk ka informata t sigurta sa gjat qndruan n Damask, kur u nisn q aty dhe n ’dat arritn n Medine.

    Po t ekzistonte vrtet ndonj dshmi n lidhje me pretendimin se familja e Husejnit arriti n Qerbela n ditn e dyzet pas vdekjes s tij, srish do t duhej t pranonim se kjo ishte gjat rrugtimit t tyre pr n Siri dhe jo gjat kthimit n Medine. Kjo sht kshtu ngase, si kan shkruar disa historian, Ehl-i Bejti drgua pr n Siri kur kishin kaluar vetm 2-3 dit nga gjysma e par e muajit Safar. Sipas ksaj, versioni m i mundshm sht q ata t ken kaluar npr Qerbela dhe t’u ken br homazh dshmorve t tyre m 20 Safar dhe m pas t ken shkuar drejt Damaskut. Por edhe pr kt pretendim nuk ka dshmi t besueshme dhe vetm informata t prafrta mund t gjenden n librat e historis.

    Nuk sht shum e mundshme q Ehl-i Bejti t ket arritur n Siri, t jet nisur nga Damasku ose t ket arritur n Medine n ditn e dyzet pas vdekjes s Imam Husejnit. Andaj sht e kshillueshme q gjra t tilla t pabaza t mos rrfehen kur bhet fjal pr rastin e Qerbelas dhe t prdoren vetm informatat e dhna n burimet e besueshme. As Imami i katrt dhe as familja e Imam Husejnit nuk erdhn n Qerbela n ditn e dyzet t vdekjes s Imam Husejnit (e cila njihet me emrin “Erbain”). N rrfimet e prcjellura n lidhje me homazhet q Xhabiri dhe Atijje ia bn varrit t Imam Husejnit n kt dit, nuk sht prmendur kurr se ata jan takuar me Imamin e katrt ose me familjen e tij. Ky tregim sht shpikur me kalimin e kohs.

    Vetm Sejjid ibn Tavusi, n kundrshtim me dshmit e tjera historike dhe gjeografike, ka shkruar se n kthimin nga Damasku pr n Medine, Ehl-i Bejti kaloi npr Irak, n vendin ku ndaheshin rrugt e Hixhazit dhe Irakut (nj vend i paidentifikuar akoma) dhe se dyzet dit pas vrasjes s Imam Husejnit, arritn n Qerbela. S’ka dyshim se Sejjid ibn Tavusi ishte nj njeri i madh. Allame Hilli ka dshmuar pr veprat e tija t mdha dhe pr faktin se kishte nj status t lart mes dijetarve. Megjithat, par nga kndvshtrimi historik, sht e pamundur t pranohet ky pretendim i tij i pavrtetuar, t cilin mbase nuk e besonte edhe ai vet. Sido q t jet, kjo shtje krkon hulumtim t mtejm.

    sht krejt n kundrshtim me arsyen e shndosh q t pranohet ndonj gj pa u hulumtuar, pa u studiuar mir dhe pa u komentuar. Edhe sikur Sejjid ibn Tavusi t kishte qen bashkkohsi yn, s’do t kishim patur arsye pr t’u pajtuar me t n kt shtje, t ciln sipas hulumtimeve, ai e ka punuar n periudhat e hershme t veprimtaris s tij. sht nj metod mendjeleht dhe e dmshme q t pranohen pa u hulumtuar t gjitha fjalt e nj dijetari ose t pranohet se ndonj libr i caktuar sht i prsosur. Rruga e hulumtimit dhe e kritiks duhet t jet gjithnj e hapur pr njerzit e arsyeshm dhe pr dijetart hulumtues t historis. Sipas muslimanve t t gjith bots, ekziston vetm nj njeri, fjalt e t cilit jan t pagabueshme dhe ky sht i Drguari i Zotit. Gjithsesi, ktu duhet shtuar edhe besimin shiit mbi pagabueshmrin e Fatimes dhe t dymbdhjet Imamve, ky tipar i t cilve dshmohet si nga arsyeja ashtu edhe nga burimet islame.

    24. Fjalimi i Zejnebes n pallatin e Jezidit

    Tani sugjeroj q ta studiojm fjalimin t cilin Zejnebja e mbajti n pallatin e Jezidit dhe i cili sht shnuar n librat e historis, t shkruar n shekullin e tret (p.sh. vepra “Belagat-un Nisa” nga Ebu Fazl Ahmed ibn Ebi Tahiri):

    N pallatin e tij, Jezidi recitoi disa vargje heretike t Abdullah ibn Zabari Sehmiut, t shkruara n kohn kur ky i fundit nuk ishte akoma musliman dhe m pas, duke shtuar edhe disa vargje t veta, tha se donte t’u hakmerrej pasardhsve t Muhammedit ngase ata i kishin vrar paraardhsit e tij umajjad. Zejnebja, e bija e Imam Aliut, u ngrit dhe foli. Me fjalt e saja, ajo i shtoi nj kapitull t ri Kalifatit t Jezidit, i cili zgjati tre vite dhe disa muaj. Ajo tha:

    O Jezid! Zoti dhe i Drguari i Tij kan thn se t mkatuarit dhe t thnit se shenjat e Zotit jan t pavrteta, do t thot t tallesh me ta.

    O Jezid! Mos mendon vall se ne jemi turpruar e nderuar pr shkak t vrasjes t njerzve tan dhe pr shkak t ktij robrimi? Dhe teksa na ke mbyllur do rrug, na ke burgosur e je duke na uar nga vendi n vend si robr, mos mendon vall se Zoti e ka larguar nga ne bekimin e Tij? Mos mendon vall se duke i vrar njerzit e Zotit do t bhesh i madh e i nderuar dhe se i Gjithfuqishmi ka pr t t par me mshir dhe me butsi? Shi pr kt arsye je br kaq mendjemadh dhe i lumtur tani. Sot po mburresh duke par se gjrat jan n t mirn tnde. Por ke harruar ’thot Zoti:

    Le t mos mendojn mohuesit se lehtsimi q u jepet sht n t mir t tyre. Ne vetm u japim koh t’i rrisin mkatet. Pr ta do t jet dnimi poshtrues.. (Kur’an 3:178)

    M pas, Zejnebja ia prkujtoi Jezidit lirimin e Mekkes n vitin 8 pas Hixhrit, n t cilin Profeti u soll me butsi ndaj mekkasve dhe i fali t gjith. Jezidi ishte pasardhs pikrisht i ktyre njerzve t liruar e t falur. Babai i tij Muavije, gjyshi i tij Ebu Sufjani dhe nna e Muavijes, q t gjith u faln pas lirimit t Mekkes. At dit, i Drguari, me nj madhshti t pashembullt, i la t lir t gjith ata, pavarsisht gjrave q kishin br m par.

    N pjesn e dyt t fjalimit t saj, e bija e Imam Aliut srish e bri nj tem qendrore lirimin e Mekkes dhe tha:

    O bij t t liruarve! A sht e drejt q t’i mbani n mbrojtje grat dhe robreshat tuaja, ndrkoh q vajzat e Profetit i lini t dshpruara, i hipni n deve t shpejta, i dorzoni n duart e armiqve dhe i bni t udhtojn nga nj qytet n tjetrin?

    Prse t mos zemrohet Jezidi me ne? sht ai q na sheh neve me armiqsi. Ti thua pa menduar dhe pa u ndrojtur se je duke br mkat kur thua se dshiron q paraardhsit e tu t vrar n Bedr t ishin ktu sot. Pastaj e godet kokn e Husejnit tek dhmbt me shkopin q ke n dor. S’ka prse t mos jesh i till tashm, kur e ke br at q ke dashur ta bsh dhe e ke larguar prej kohsh kmishn e virtytit. Ti e ke derdhur gjakun e bijve t Profetit dhe yjt shklqimtar t ksaj toke nga mesi i pasardhsve t Abdul Muttalibit, i ke fshehur nn ret e shtypjes dhe padrejtsis. Por s shpejti do t shkosh tek Zoti, do t’i takosh paraardhsit e tu dhe do t hysh n vendin ku jan ata. Por ather do t dshirosh q t ishte i verbr e memec dhe t mos thoje se kjo sht nj dit lumturie pr paraardhsit e tu.

    Pas ktyre fjalve, Zejnebja iu lut Zotit dhe tha:

    O Zot! Ruaje t drejtn ton dhe hakmerru kundr atyre q na kan shtypur!

    M pas u kthye srish drejt Jezidit dhe i tha:

    Pr Zotin ti e jerr lkurn tnde dhe e ke prer mishin tnd. Shum shpejt do t dalsh para t Drguarit t Zotit dhe do t shohsh me syt e tu se fmijt e tij jan n parajs. Ajo do t jet dita kur Zoti do t’i mbledh pasardhsit e Profetit n nj vend dhe do t’i jap fund shprndarjes s tyre. Ky sht premtimi q ka br vet Zoti n Kur’an.

    Mos mendo se kan vdekur ata q u vran n rrug t Zotit! Ata jan gjall dhe tek Zoti i tyre po bekohen! (Kur’an 3:169)

    O Jezid! N ditn kur Zoti t jet Gjykues dhe Muhammedi ndrmjetsues e kur duart e tua t dshmojn kundr teje, babai yt q t bri sundues ka pr t’u dnuar. At dit do t kuptohet se ’dnim do t ket shtypsi, pozita e t cilit sht m e keqja dhe m e poshtruara. O armik i Zotit dhe djal i armikut t Zotit! Betohem n Zotin se ti s’meriton as t qortohesh. Por ’t bj? Syt tan qajn, zemrat tona po digjen dhe dshmort tan s’kan pr t’u kthyer n jet me t t qortuar ty. Husejni im u vra dhe ndjeksit e djallit po na ojn tek mendjelehtt q ta marrin shprblimin pr ofendimin q ia bn Zotit. Gjaku yn pikon nga duart e tyre dhe nga goja u bie mishi yn. Trupat e shenjt t dshmorve ua lan ujqrve e bishave t tjera. Nse sot ke fituar dika duke derdhur gjak, dije se do t jesh humbs n Ditn e Gjykimit. At dit s’do t njihet tjetr prve veprave tua. At dit ke pr ta mallkuar djalin e Merxhanes (Ibn Zijadin) dhe ai ka pr t t mallkuar ty. At dit, ti dhe ndjeksit e tu do t ziheni pran Peshores s Drejtsis me njri-tjetrin. Ti at dit ke pr t par se trashgimia m e madhe q ta la pas babai yt ishte mundsia pr t’i vrar fmijt e t Drguarit t Zotit. Betohem n Zotin se s’i druhem askujt ve Tij dhe askujt tjetr s’i ankohem. Ti mund t bsh dinakri e mashtrime por betohem n Zotin se turpi dhe nderimi q ke fituar me sjelljen ndaj neve, s’ka pr t’u shlyer kurr.

    I falnderohem Zotit, i cili e prfundoi me sukses detyrn e prijsve t t rinjve t parajss (Hasanit dhe Husejnit) dhe i vendosi ata n parajsn e Tij. I lutem Zotit q t’i lartsoj akoma m shum me butsin e Tij sepse Zoti sht i Githfuqishm.”

    25. Ndjeksit besnik t Imam Husejnit

    Taberiu shkruan se pasi Imami e fali namazin e dreks, Zuhajr bin Kajni filloi t luftonte me armikun. Duke luftuar, thoshte:

    “Un jam Zuhajr bin Kajni. Un i dboj me shpatn time armiqt e Imamit tim.”

    M pas, ai e vendosi dorn mbi shpatulln e Imam Husejnit dhe i tha: “Hapro para dhe mos ki droje! Ti je udhzuesi yn hyjnor. Prse t mrzitemi pr kto ndodhi? A sht kjo dit gj tjetr vese asti i takimit me gjyshin tnd t Drguarin e Zotit, me babain tnd Aliun, me tt vlla Hasanin dhe me xhaxhain tnd Hamzn?

    ’lartsi shpirtrore kishte arritur Zuhajri! Ai e ngushllonte Imamin duke i thn se s’kishte asgj pr t’u mrzitur dhe pr t’u merakosur. N raste t tilla, nuk na duket aspak befasuese dhe e uditshme fjala q prcillet n disa burime nga Imam Aliu: “Edhe sikur t ngrihej perdeja nga syt e mi dhe t vrtetat e fshehura t m shfaqeshin para syve, asgj s’do t’i shtohej besimit tim.” Pavarsisht n e tha vrtet kt gj, sht e sigurt se Aliu kishte arritur at pozit t lart. Kjo s’sht aspak befasuese sepse nga nj njeri si Aliu edhe nuk mund t pritej di tjetr. Ajo q sht habitse sht fakti se edhe Zuhajr bin Kajniu e shijoi paksa nj pozit t till. Ishte pikrisht ky besim dhe kjo bindje e qart e shokve t Imamit q i mbajti ata n rrugn e drejt dhe nuk lejoi t devijonin prej saj.

    Nafe bin Hilal Xhemali ishte njri nga prkrahsit e Imam Husejnit dhe po e godiste armikun me shigjeta duke e recituar vargun:

    “Un jam Hilal Xhemaliu dhe ndjek rrugn e Aliut.” Edhe n astet m t ashpra t betejs, ai fliste pr kauzn e Aliut dhe e lvdonte at. Ai vrau dymbdhjet ushtar t Umar bin Sadit dhe plagosi shum t tjer. M n fund, kraht iu thyen dhe u zu rob. Kur u soll para Ibn Sadit, ky i fundit e pyeti: “O Nafe! Prse e hodhe veten n kt fatkeqsi?” Umari mbase priste se si shum t tjer, Nafe do t pendohej pr at q kishte kryer dhe do t krkonte falje. Por ai ia ktheu: “Zoti e di qllimin tim n at q kam br.” M pas, ndrkoh q gjaku i rridhte posht mjekrrs, ai shtoi: “Betohem n Zotin se kam vrar dymbdhjet nga ushtart e tu dhe shum t tjer kam plagosur. Nuk ndjej keqardhje pr at q kam br dhe po t mos m thyheshin kraht, kurr s’kishit pr t m kapur.” Nafe bin Hilal Xhemali ishte i pari ndjeks i Imam Husejnit q u zu rob dhe u ekzekutua m pas. Edhe n astin e vdekjes s tij, ai srish e dshmoi besimin dhe bindjen e palkundur, t ciln historia do ta shnonte me besnikri. Kur shpata u ngrit pr t’ia prer kokn, ai tha: “I falnderohem Zotit q kam pr t’u vrar n duart e njerzve m t lig.”

    Kjo ishte gjendja shpirtrore e atyre njerzve t cilt i kujtojm prher dhe me shum guxim themi:

    “Sa do t kishim dashur q edhe ne t nderoheshim ashtu si ju.”

    Prse vall nuk themi kurr:

    “Falnderuar qoft Zoti q nuk ishim atje at dit, q nuk prjetuam nj sprov t till dhe q nuk morrm pjes n derdhjen e gjakut tuaj t pastr e t pafajshm!”

    Cila do t ishte m e realt vall?

    26. Dshmort e Ali ibn Ebu Talibit n Qerbela

    N vitin 61 pas Hixhrit, Imam Husejni shkoi nga Medineja n Mekke dhe m pas erdhi n afrsi t Kufes. N gjith kto vende, ai i ftoi njerzit ta ndihmonin dhe ta mbronin t vrtetn. Kjo kampanj e tija zgjati m shum se gjasht muaj por si dihet mir tashm, ai nuk gjeti m shum se shtatdhjet e dy prkrahs t sinqert. Prej tyre, shtatmbdhjet ishin nga familja e tij. Dy ishin djemt e tij, Ali Ekberi dhe Ali Asghari (akoma foshnje). Prve tyre ishin edhe djemt e vllait t tij Hasanit: Kasimi, Abdullahu dhe Ebu Bekri. Edhe pes vllezr t Imam Husejnit ishin t pranishm n Qerbela: Abbasi, Abdullahu, Xhaferi, Osmani, t cilt ishin fmij t Aliut nga Ummul Benini dhe Muhammed ibn Aliu. Krahas tyre, kishte edhe dy djem t Abdullah ibn Xhaferit, t quajtur Aun dhe Muhammed. N kt list hyjn edhe pes pasardhsit e Akilit: Xhafer ibn Akili, Abdurrahman ibn Akili dhe Abdullahu e Muhammedi, q t dy djem t Muslim ibn Akilit dhe s fundmi edhe Muhammed ibn Ebi Said ibn Akili. Emrat e ktyre shtatmbdhjet personave jan prmendur n zijaratin (homazhin) e njohur si “Zijarat-i Nahija”.

    Prve ktyre shtatmbdhjet vetve, edhe pesdhjet e pes persona t tjer e shoqruan Imam Husejnin. Ndonse kishte edhe njerz t tjer q iu bashkangjitn gjat rrugs, t gjith e braktisn me t kuptuar pr gjendjen e punve n Irak. Po t numrojm n ditt tona, do t shohim se numri i prkrahsve t Imam Husejnit sht i pakufishm. Pyetja q parashtrohet n kt rast sht si vijon: a ishin vall shum t lig njerzit e asaj kohe e njerzit e sotm jan m t prparuar n njohjen e Imamit dhe n ndjenjn e vetsakrifics?

    Jo! Edhe asokohe, derisa njerzit nuk ishin sprovuar me vshtirsi dhe derisa Muslimi dhe Haniu nuk ishin vrar akoma, Imam Husejni kishte shum prkrahs n seciln an. N t vrtet, mund t thuhet se ishte nj koh shum ideale. Nprmjet gojtaris, personalitetit dhe tipareve t tija unike, Imam Husejni kishte arritur q n kt udhtim gjashtmujor nga Medineja n Mekke dhe m pas n Irak, t gjente shtatdhjet e dy prkrahs t sinqert. M tepr edhe nuk i duheshin. Ai nuk ishte nisur pr t pushtuar ndonj vend, q t’i nevojitej ndonj ushtri m e madhe. Pr arritjen e qllimit q kishte Imam Husejni, kta shtatdhjet e dy vet lavdiplot ishin t mjaftueshm. Krahas tyre ishin edhe zonjat e guximshme, t cilat n do kusht do ta thonin at q kishin pr ta thn. Pikrisht ato do t’i informonin njerzit n lidhje me t vrtetat e Qerbelas dhe n lidhje me vetsakrificn e burrave t tyre. Ato i prcolln ngjarjet n do qytet ku u drguan dhe u treguan njerzve se si ishin ln pa uj, si ishte shkelur nga kuajt trupi i pajet i Husejnit dhe si ishte vrar foshnja e tij. Ato kryen nj detyr t jashtzakonshme n Siri, ku i ndryshuan krejtsisht mendimet e njerzve t Damaskut, t cilt deri ather, prgjat nj periudhe prej dyzet e dy vjetsh, ishin ushqyer me propagand kundr Ehl-i Bejtit. N tregjet e Damaskut, kto zonja ua prkujtuan njerzve faktin se “vargu i dlirsis” (Kur’an 33:33) ishte shpallur pr ta. Ndonse ishin t piklluara dhe n zi, kto zonja u kthyen n Medine me nj mendje t lehtsuar.

    Mbase disa ndjeks t Ehl-i Bejtit nuk kan pr t’u pajtuar me pretendimin ton se ato u kthyen t lehtsuara n Medine. Megjithat, nse prsiatemi m hollsisht n lidhje me kt shtje dhe nse e konsiderojm suksesin e jashtzakonshm t Ehl-i Bejtit gjat rrugtimit t tyre, do t duhet t pranojm se gjendja e tyre nuk mund t prshkruhet ndryshe. T njejtn gj mund ta shohim edhe n fjalt e vajzs s Imam Aliut. Ajo q themi ne s’sht tjetr vese prsritja e mendimit t ksaj zonje, pr guximin dhe pr madhshtin e t cils kemi dshmi t padiskutueshme.

    Si prcjell Ibn Tavusi, kur Ubejdullah Ibn Zijadi i tha Zejnebes: “A sheh ’i bri Zoti familjes tnde?”, ajo iu prgjigj: “Un s’shoh asgj t keqe. Ishte caktuar q ata t binin dshmor dhe me kt, ata vetm sa shkuan n Parajs. Shum shpejt Zoti do t’ju sjell srish ball pr ball dhe kjo shtje do t vendoset. Ather do t shohim se n t mir t kujt do t jet vendimi. O djali i Merxhanes! T vajtoft nna!”

    Paqja qoft mbi kt zonj t madhe, e cila u burgos nga nj njeri q e kishte trashguar nga i ati urrejtjen pr Ehl-i Bejtin dhe megjithat, foli aq hapur dhe pa frik. Pr mendimin tim, ky shembull guximi i vajzs s Imam Aliut sht shum m i qart dhe m i vlefshm se fjalimet q i mbajti n Kufe dhe n Siri.

    A mund t gjendet ndonj grua tjetr n histori, e cila do ta mbronte kshtu veten e saj dhe dshmort e rn, ndonse i kishin vrar gjasht ose shtat vllezr, t birin, dhjet nipr e kushrinj dhe e kishin burgosur n qytetin, n t cilin i ati kishte sunduar si Kalif nj koh? Ku mund t gjendet nj grua tjetr, e cila edhe pas vuajtjeve t tilla, n vend t q ankohej pr to, do t fliste me qetsin m t madhe dhe do t thoshte se s’kishin prjetuar dika t padshiruar. Ajo thoshte se burrat e tyre kishin ardhur pr t rn dshmor dhe se do t ishte pr t’u merakosur sikur t mos vdisnin si t till. Tani q e kishin kryer me sukses kt detyr hyjnore, s’ka ’t bhet tjetr vese t falnderohet Zoti.

    27. Kthimi i familjes s Imam Husejnit n Medine

    Lajmi i vrasjes s Imam Husejnit arriti n Medine nprmjet Abdul Melik Selamiut, t cilin Ibn Zijadi e drgoi si lajmtar tek guvernatori i Medines. Pas ktij lajmi trondits, i cili shkaktoi zi n mesin e hashimitve n Medine, medinasit u vun n pritje t familjes s Imam Husejnit. M n fund, Imam Ali ibn Husejni dhe ndjeksit e tij erdhn n Medine. Pa hyr n qytet, ai zbriti nga kafsha e tij dhe t njejtn ua krkoi edhe grave. M pas, drgoi n Medine nj njeri q do ta informonte popullin pr arritjen e tij. Lajmtari thot se kur arriti n Medine, shkoi drejt n Xhamin e Profetit dhe tha duke qar:

    “O njerz t Jethribit! Me ’shpres mund t jetoj m njeriu n kt qytet? Husejn ibn Aliu u vra dhe syt e njerzve qajn pr t.”

    Lajmtari i Imamit mund t mjaftohej vetm m kto fjal. Megjithat, ai mendonte se nuk ishte e mjaftueshme q t shpjegohej qllimi i tij dhe ai i Imamit. Ai nuk donte q njerzit thjesht t qanin. Qllimi i tij ishte q t’i shtonte nj “dokument” historis s Qerbelas, i cili do t ishte i arritshm pr gjeneratat n vijim. Qllimi i kryengritjes s Imam Husejnit nuk ishte q njerzit t fitonin shprblim nga Zoti pr shkak t lotve t tyre dhe q gojtart t’i preknin zemrat e njerzve me fjalime emocionuese. Kryengritja e Imam Husejnit sht nj ngjarje shum e rndsishme n historin e Islamit, e cila duhet t studiohet duke e patur parasysh vlern e saj. Kjo nuk sht nj tem q mund t prmendet kalimthi teksa flitet pr ndonj gj tjetr.

    N fjalin tjetr t tij, lajmtari i Imamit t katrt e nderoi prgjithmon dinastin umajjade. Duke qndruar pran varrit t Profetit, ai tha:

    “Kta njerz t pabes e vran djalin e Profetit, e mbuluan at me pluhur e gjak dhe ia nguln kokn e prer mbi nj shtiz.”

    M pas, ai i lajmroi njerzit pr arritjen e familjes s Profetit dhe shtoi se ata kishin zbritur nga kafsht e tyre n rrethinat e Medines.

    Njerzit filluan t dilnin nga qyteti dhe rrugt e mbushn. Medineja kishte fituar nj pamje t pazakont. Kur Imami i katrt erdhi ball pr ball me njerzit e Medines, ai u bri shenj q t heshtnin. At ast, ai e pa t nevojshme q t’i informonte muslimant e Medines n lidhje me ngjarjet q kishin ndodhur gjat ktij rrugtimi disamujor. Hollsit e fjalimit t tij do t’i japim n vijim t veprs.

    Kur familja e Husejnit u nis nga Damasku drejt Medines, edhe prkundr zis dhe pikllimit, pjestart e saj ishin t vendosur pr fitoren e tyre dhe pr dshprimin e armikut. Duke qen akoma n Siri, shenjat e gjendjes s pashpres t Jezidit kishin filluar t shfaqeshin. Si kemi prmendur edhe m sipr, familja e Imamit u lirua nga burgimi n Kufe dhe pas urdhrave t Kalifit, u drgua n Damask. Atje ata u pritn nga populli me respekt. Si shkruan Taberiu, t gjitha grat e familjes s Muavijes shkuan pr ngushllime tek familja e Imam Husejnit. Ata vajtuan pr vdekjen e Imamit dhe nj mbledhje prkujtimore u mbajt pr tri dit me rradh n pallatin e Kalifit. Jezidi i kalonte ditt e nett e tija n shoqri t Imam Ali ibn Husejnit. N nj dit t till, pran Imamit ishte edhe njri nga fmijt e Imam Hasanit ose t Imam Husejnit. Jezidi e pyeti: “A je gati t zihesh me djalin tim Khalidin?” Djali ia ktheu: “Jo, prve nse i jep atij nj thik dhe mua nj thik, q t luftojm kundr njeri-tjetrit.” Jezidi u ndikua nga ky guxim dhe sinqeritet i nj fmije q kishte psuar aq shum vuajtje. Ai e prqafoi dhe tha: “Edhe klyshi i nj luani sht poashtu luan.”

    28. Nuaman ibn Bashiri

    Nuaman ibn Bashiri ishte urdhruar q t’i fillonte prgatitjet pr kthimin e Ehl-i Bejtit nga Damasku n Medine. Sipas Shejh Mufidit, edhe vet ai do t nisej bashk me ta. N veprn “Akhbirud-Duval” sht prcjellur se Nuaman ibn Bashiri e shoqroi familjen e Husejnit nga Damasku n Medine bashk me tridhjet burra t tjer, t cilt i shrbyen familjes. Nuamani u soll me aq nder dhe respekt ndaj tyre, sa Fatimeja, njra nga vajzat e Imam Aliut, i tha t motrs Zejnebes: “Ky njeri u soll me shum butsi ndaj neve. Mbase do t ishte me vend q t’i jepnin ndonj shprblim.” Megjithat, Nuamani nuk pranoi shprblim dhe tha: “Nse ju kam shrbyer, kjo ka qen pr hir t Zotit dhe pr hir t afrsis suaj me t Drguarin e Tij.”

    Edhe Nuaman ibn Bashiri edhe babai i tij kishin qen sahabe t Profetit. Babai i tij Bashir bin Sad Khazraxhiu kishte qen personi i par q ia kishte shprehur besnikrin Ebu Bekrit n Sakife. sht shkruar se qllimi i tij n kt veprim nuk ishte q ta knaqte Zotin por t parandalonte q Sad bin Ubadeja t bhej Kalif. Ngase e xhelozonte Sadin dhe s’kishte dshir q dikush tjetr ve vetes s tij t bhej Kalif nga fisi Khazraxh, Bashir bin Sadi me t shpejt ia shprehu Ebu Bekrit besnikrin, para se ta bnte kt ndonjri nga muhaxhirt (mekkasit) ose nga ensart (medinasit).

    Vet Nuamani kishte qen ndr njerzit q nuk ia kishin shprehur besnikrin Aliut si Kalif. Ai ishte nj prkrahs i Muavijes dhe kishte antipati ndaj njerzve t Kufes pr shkak t prkrahjes q ia kishin dhn Aliut. Pas vrasjes s Osmanit dhe pas ardhjes s Aliut n pushtet, ai shkoi n Siri dhe n betejn e Siffinit, asnj ensar tjetr nuk ishte n ann e Muavijes prve Nuaman bin Bashirit dhe Selma bin Mukhladit. Nuamani jetoi deri n vitin 65 pas Hixhrit. At vit ai vendosi q t bhej vet Kalif dhe mblodhi disa njerz rreth vetes. Por shum shpejt u mund nga Mervan bin Hakemi dhe u vra. Sido q t ishte, gjat rrugtimit nga Damasku n Medine, ai u soll me shum butsi dhe respekt ndaj familjes s Imam Husejnit.

    Ehl-i Bejti m n fund arriti n Medine. Ishte i njejti qytet, n t cilin kishte jetuar i Drguari i Zotit dhe me t cilin kishin qen gjithnj t lidhur pasardhsit e tij. Q nga viti i par pas Hixhrit, medinasit kishin br sakrifica t mdha pr Profetin. Ky ishte qyteti q e kishte mirpritur me shum devotshmri Profetin dhe q ia kishte hapur atij portat e tija, n nj ast kur t gjitha portat e tjera ishin mbyllur. Ky qytet ishte br streh pr muhaxhirt dhe pr t gjith muslimant e mjeruar q ishin shprngulur n t. Edhe Profeti, i cili ishte shprngulur n kt qytet vetm pr t’iu bindur urdhrit t Zotit, me kalimin e kohs e kishte dashur aq shum at, sa pas lirimit t Mekkes n vitin 8 pas Hixhrit, nuk qndroi n t dhe u kthye srish n Medine, ku do ta kalonte pjesn e mbetur t jets s tij. N Mekke shkoi vetm n vitin 10 pas Hixhrit pr ta kryer haxhin e tij dhe pr t’i msuar muslimant se si duhet t kryheshin ritualet e tij.

    Medineja ishte vendlindja e Imam Husejnit dhe e pjess m t madhe t vllezrve dhe motrave t tija. Pesdhjet e shtat vite t jets s tij, duke prjashtuar katr vitet e kaluara n Irak gjat Kalifatit t t atit dhe t vllait, kishin kaluar n Medine. Medineja kishte qen lugina pjellore pr porosin e Profetit, n nj koh kur Mekkeja ishte kthyer n nj burg t vrtet. Pikrisht Medineja do t mundsonte q porosia e tij t arrinte n t gjith botn.

    29. Fjalimi i Imam Ali ibn Husejnit n Medine

    Studimi yn n lidhje me ngjarjen e Qerbelas po i afrohet fundit dhe fundi i pazvendsueshm i ktij punimi sht fjalimi q Imam Ali ibn Husejni e mbajti n rrethinat e Medines dhe me t cilin i informoi medinasit n lidhje me gjrat q i kishte dshmuar gjat ksaj kryengritjeje.

    Imam Ali ibn Husejni e lvdoi Zotin dhe e falnderoi at pr vuajtjet e mdha q i kishte prjetuar. M pas, i prshkroi ngjarjet e Qerbelas me disa fjali. N kt fjalim t tij t shkurtr dhe t prpikt, ai tha:

    Lvdatat i takojn Zotit! Ai na bri t durojm vshtirsi t mdha. Islami ka psuar nj plag t madhe. Babai im Ebu Abdullahu (Imam Husejni), t afrmit dhe prkrahsit e tij u vran. Grat dhe fmijt e tij u zun robr. Koka e prer e tim eti u ngul n krye t nj shtize dhe u shtit npr qytetet muslimane.

    Nga ky fjalim mund t kuptohet lehtsisht se Imami nuk fliste vetm pr ta shprehur pikllimin e tij dhe vetm pr t krijuar nj atmosfer prekse. Ai dshironte t’i nderonte armiqt e Ehl-i Bejtit dhe ta zbulonte shtypjen e tyre me disa fjali t shkurta. N vijim t fjalimit t tij, ai tha:

    O njerz! Ne u trajtuam si t ishim mohues t besimit, ndonse s’kishim kryer ndonj mkat dhe s’e kishim dmtuar Islamin. Pr Zotin, sikur i Drguari i Zotit t’u kishte urdhruar t luftonin kundr neve, ata s’do t bnin m pak nga ’kan br.

    Fjalim i Imami mori fund me kto fjal. Pjestart e familjes s tij u kthyen n shtpit e tyre. Ata e gdhendn mbi emrin e fisit Hashim lavdin dhe nderin e vetsakrifics pr hir t t vrtets, ndrkoh q emrat e armiqve t tyre i vendosn prjetsisht n kategorin e tiranve dhe shtypsve. Me dshmit historike q ua lan trashgim brezave t ardhshm, ata e ruajtn prjetsisht lavdin e tyre, duke e br t paharrueshm edhe nderimin e armiqve q i vran. Tani jo gjithkush mund t manipuloj me historin, t’ia heq fisit Hashim kt lavdi ose ta largoj nderimin e disave. Fjalimet q familja e Profetit i mbajti n rrugtimin ndrmjet Medines, Mekkes, Irakut dhe Siris, jan shnuar qart n faqet e historis. Andaj, tashm s’ka mbetur hapsir pr t’i ndryshuar faktet historike dhe pr ta ndrruar pozitn e martirve q vdiqn n rrug t Zotit.

    Kta njerz t sinqert dhe sakrifikues nuk mund t largohen nga lavdia e tyre dhe tashm njerzit gnjeshtar dhe shtyps nuk mund t prezantohen si njerzor dhe t virtytshm.

    Pr sa koh q dshmit historike pr t kaluarn t ekzistojn, ato do t flasin pr pastrtin, besimin, virtytin dhe devotshmrin e Imam Husejnit e t ndjeksve t tij, duke e mbajtur gjithnj gjall kujtimin e shtypjes dhe egoizmit t armiqve t tyre.

    FUND

Fjalt Kye pr Temn

Ruaj Lidhjet

Regullat e Postimit

  • Ju nuk mund t hapni tema t reja.
  • Ju nuk mund t postoni n tema.
  • Ju nuk mund t bashkngjitni skedar.
  • Ju nuk mund t ndryshoni postimet tuaja.
  •