Close
Duke shfaqur rezultatin -19 deri 0 prej 2

Tema: Shptim Gina

  1. #1

    Shptim Gina

    SHPTIM GINA



    M s shumti i njohur n vitet 70 si dramaturg, Shptim Gina ishte emri q qarkullonte m dendur n kto vite n rrethet artistike t Tirans, ku bashkpunoi si skenarist pr disa dokumentar. Iu ndalua n fazn e provave drama Armiqt me regji t M. Luarasit, ndrsa la paprfunduar dramn e tij t fundit Venema, pasi n gusht t 74-s Gina u gjet i mbytur n rezervuarin e Tirans n rrethana misterioze. Kjo histori sht ndjekur nga e motra, Adelina, n nj libr t botuar n vitin 2002, ku gjith dyshimet e ojn tek Sigurimi i Shtetit.



    SHIJA E VETMIS!




    A nuk qau. M kot ai mendoi se pas disa hapash do t kthehej prsri. Ajo iku. Tani dukej tek ngjitej shpatit t kodrs.
    A thua nuk m dashuron?, mendoi Mensuri. Jo, jam i bindur se edhe tani ajo m do, ndoshta edhe m shum se m ka dashur ndonjher. Po un un a thua e dua?
    Ai mundohej t besonte se tashm q ajo e kishte fyer, i kishte prplasur n fytyr fjaln, largohej pr diku, ndoshta pr t mos u kthyer m kurr, tani ai se donte
    Po kush nnqesh shtrembr? E ndiej se dikush nnqesh. Ku sht? Ku?
    Ai ktheu kokn nga t katr ant i shqetsuar. Por asgj. Prreth: mbrmja e ngroht dehse n fshat. Ashtu si n rakin e fort hidhnin gjethe molle t ktyre anve, dukej sikur dikush kish hedhur n ujt e rezervuarit disa rosa t bardha. Kundrmonte lagshti. Ajo po largohet. Silueta bhet gjithnj e m e vogl. Si nj prush i ndezur q zvoglohet pak nga pak prej hirit n vatrn e shuar, ndoshta edhe siluetn e saj mbrmja mundohej ta zhdukte prej syve t tij duke I hedhur grushte me errsir. Mensuri vazhdoi t vshtronte nga ajo an. I dukej se kto aste jetonte n nj ambient pa ajr. Sishte hera e par q ai qndronte i vetmuar, por megjithat tani ndjente dika t re n shpirt. ǒt ishte kjo? far kishte kuptuar ai? Mos vall se dashuria lind me njeriun q do t dashuroj dhe pr kt disa jan t aft dhe t tjer jo? Mos valljo!
    Ai e dinte q ajo e dashuronte. E dinte se buzt e saj digjeshin zjarr dhe do vazhdonin t digjeshin, t kishin etje, megjithat kurr sdo prkuleshin mbi oazin e fytyrs s tij.
    Mensuri kto aste shijonte vetmin. Kush e kishte gatitur at? N mnyr? A thua e gatiti vet? Shija e saj ishte e mbl si luleshtrydhe, ishte si t thuash nj lloj opiumi n ngjyrn dhe fizionomin e gangrens, q ndoshta tani i buzqeshte me dhmbt e saj t bardh dhe njkohsisht, duke fshir jargt ngjitse n mendimet e tij. I kafshonte ndjenjat, damart, organet.
    Prse ata u ndan? Prse? A nuk e dashuronin njri-tjetrin? A nuk e dashuroi ai me t gjith forcat Gretn ashtu si bri edhe ajo pr t? Prse ngjau kshtu? Dashuria, vrtet nuk sht nj hekur, q do shum koh t skalitet por mund t ftohet shum shpejt, po ather? Ndoshta kjo ndodhi se ndjenjat e tij i nxiti naiviteti i saj. Ajo ishte aq naive dhe e mir. E ndruajtur nga ambientet e huaja, ishte gati ti dhuronte cilitdo buzqeshjen e saj t iltr, ti dhuronte cilitdo bisedn e saj. Syt e mdhenj, sikur pafajsia donte t hapte m tepr ato dritare pr t par shpirtin e bardh t asaj vajze, ishin aq t ngroht! T ngroht edhe kur ambienti prreth ishte i ftoht, i akullt. Ndoshta prandaj ata shpesh ishin mbuluar me mjegull (sikur t gjith mjegullat e Tomorit t ishin ulur gjer mbi syt e saj). Kjo i bnte ata m t bukur. Kjo e bnte bashkbiseduesin t vshtronte fjalt e tij n syt e saj. N qoft se ato ishin t ngrohta, si prej nj flladi mjegulla largohej nga syt e saj dhe ai mund t shikonte at shpirt t kristalt ku do skaj kishte nj not tingllonjse. N rast t kundrt mjegulla bhej m e dendur dhe ai vshtir t shihte kur t shkelte pr t ecur prpara, megjithse po t ngecte n ndonj moal zri i saj do t thrriste: ju do t mbyteni! Ju do t mbyteni! Kthehuni mbrapa!
    Un prsri e dashuroj Gretn, i pohoi vetes ai. Priti t dgjonte prgjigjen e saj. Heshtja. Dika lvizi, sikur u hap kanata e nj dritareje brenda n trupin e tij. Dikush nxori kokn prej andej. Sa e tmerrshme! Ajo kok e shmtuar kishte grabitur syt e saj. E vshtroi me ngulm dhe si duke tallur Mensurin u fut brenda. U dgjua po ajo zhurm. Dikush mbylli at dritare.
    Prsri heshtje. Kush ishte ajo?, pyeti veten ai. Askush su prgjigj. Rreth tij e prball njri-tjetrit nj z i mbl qeshi me t madhe, kurse tjetri, i ngjirur sikur dikush t kishte avulluar ngrohtsin, u mundua t thoshte dika, formoi nja dy rrokje t shkputura, pa kuptim, po q nuk mundi dot t krijonte at fjal dhe heshti.
    Cilt ishin? Ai ia bri disa her me radh kt pyetje vetes. Kishte dika t veant kjo mbrmje vjeshte e fshatit. Dika t lagsht, t trishtueshme. Gjithka sikur kishte ngrir, sikur ishte ngurtsuar. Edhe ato dhjetra drita t shprndara pa kujdes, dukeshin si xixllonja q dikush i ngriu pr t mos ikur n shtegtim vendeve t ngrohta. Dikush si lejoi t iknin, por i shprndau rreth e qark q t ndrisin pranvern e gjat.
    Ja shkolla. Dritaret e klasave n radh, t ndriuara. Ajo ishte larg. Larg larg si edhe Greta. Greta! Ku ishte tani ajo? Silueta e saj humbi, u zhduk. Un jam i vetm, i vetm. Vall gjith jetn do jem i till? Gjith jetn do largohen prej meje? Fryma ime patjetr qelb vetmi. Ku shkuat? Ju u fsheht, m lat t vetm, ju u zhdukt, o t dashurit emi. H!
    Maskarenj! Prapsuni! Mbathjani! Ashtu, ashtu! Ha, ha, ha, shikojini si ikin, shikoji Mensur. Ata tremben nga ty, ti i tremb ata. Ha, ha, ha po ikin. Ikt. Mir! Sa po qesh kur ju shoh duke vrapuar. Kmbt tuaja, sduken m. Kushdo pandeh se trupat tuaja me ata krah prplits si ca balona fluturojn mbi asfalt. Ha, ha, ha kush m thot t pi? Prse t pi. Ti q m thua kshtu ik bashk me ata. M mir i vetm se sa me miq frikacak. ǒpret? Ik edhe ti! Hajt, zhduku nga syt! Lri edhe ti ktu si t tjert kmbt e gjata dhe mbath protezat fluturuese t fushs! Iku edhe ai. Ja shkolla. Dritaret e klasave t ndriuara nuk duken si kapat dhe jakat e bardha t nj skuadre ekzekutimi q afrohet, afrohet ktej?
    Un dgjoj hapin e tyre. Ata po vijn. Ku shkove? Ti u largove prgjithmon nga un Gret? Prse m dridhet gjith trupi? M mbuluan djerst, sikur t kisha rendur kilometrave t ndjenjave t nj rruge t gjat
    Phtu! Filozofi boshe! Sikur t dinte mendimet e mia tani, ajo patjetr do t kthehej. E duke kafshuar cepin e djatht t buzs s poshtme do t thoshte serioze: dhe megjithat ti ke tendenca mendjemadhsie Mensur.
    Mbrmje e qet. Kalldrmi i bardh i rrugs q zbriste posht gjer n fush n at sfond t errt, dukej si nj fash reje, e hirt, e gjat.
    ǒthem budallallqe!, mendoi dhe kopsiti xhaketn e shkurtr verore. Ajo iku. Ata po vijn tm ekzekutojn. Jan vn n rresht. Shikojeni kapat e tyre t bardha q u shndrisin si kafka. Tmerr! Jo, jo! Ata ma sdo m vrasin. Ata sdo m drejtohen mua! Ata bile sm shikojn fare. Po prse vijn? Ndonj person i dyshimt? Ndonj vjedhs i padukshm? Armt e tyre ata i kan drejtuar tek un. U afruan. Ja ja erdhn. Tehet e bajonetave m prekin trupin. Doli ca gjak. Asnj dhimbje. Si kshtu? Gjer tani skam ndier asgj. Mos jam n ndrr Gret! Si ka mundsi? Por sht kshtu por oh mjaft nn moj nna ime, mua m dhemb oh, mjaft Gret! Gret! Ndiej dhimbje t tmerrshme. far prekn ata n trupin tim? Mos jan paralizuar dhe vetm dika, vetm nj nerv jeton tek un? Oh mjaft un po vuaj. Gret! Ti nga ike kshtu?

    ***
    Tani mu qetsuan pak dhimbjet. Ti dole lart n qaf dhe shikon ktej. Ti po m flet? PrsritePrsrite edhe nj her. Sdgjoj. Kush bn kaq zhurm? ǒdreqin lviz ktu n gjakun tim? Kush i prplas si dy pjata bande muskujt e mi, ndaj un ndiej dhimbje.
    Ti thua se ato tehe prekn mendimet e mia, ndaj un ndiej dhimbje. Ah Gret, Gret! Kto jan naivizma, ndaj un ndiej dhembje. Ti smund t kuptosh mendimet e mia se sht vet seksi yt q me shqetsimin e tij sta lejon at. Juve vajzat ju shqetson dashuria- e panjohura e frikshme (pr ju) t ciln e hasni n vshtrimet e kujdesshme t prindrve, n syt e ndritshm t nj djali, n vet qenien tuaj kur ndieni tju fryhet gjoksi nn trikon e ngurt, kur mendoni se dikush n gjoksin tuaj ka filluar t shtroj rrugt e bardha t qumshtit, t vazhdimsis. Phtu! Prsri nisa t filozofoj. Kam dhimbje. Oh!
    Sa her them nj fjal ndiej se dikush mundohet t shkul rrnjt e saj ende pa m dal nga buzt e thara. Kam etje Gret!
    Ti ike Gret녔 Mensuri vazhdonte po n at vend pa lvizur. Thuajse vetmia q e rrethonte ishte nj dobsi e bardh ku atij i kishte ngrir gjith trupi, ve dy qepallave q vazhdonin ritmikisht t zvendsonin mendimet. Tutje nga deti nisi t fryj nj er e ftoht.

    ----------------------
    *Tregim marr nga antologjia Shqipria kujton (1944-1991), ln dorshkrim, titulli sht redaksional


    (Gazeta "Standard")

  2. #2

    Shpetim Gina

    Shpetim Gina - foto
    Fotografit e Bashkngjitura Fotografit e Bashkngjitura  

Ruaj Lidhjet

Regullat e Postimit

  • Ju nuk mund t hapni tema t reja.
  • Ju nuk mund t postoni n tema.
  • Ju nuk mund t bashkngjitni skedar.
  • Ju nuk mund t ndryshoni postimet tuaja.
  •