Close
Duke shfaqur rezultatin -19 deri 0 prej 3
  1. #1
    i!i!i!i!i!i!i!i!i!i!i!i! Maska e biligoa
    Antarsuar
    16-08-2007
    Postime
    3,216

    "Vizitori" i befasishm

    T gjith kemi nevoj t pendohemi. Vdekja vjen pa koh t caktuar duke mos pyetur fare.

    Sa prej t dashurve tan ishin n mesin ton; hanin, pinin dhe thoshin si ne se nesr do ta bjm kt pun…e pasnesr do t shkoj atje pr vizit e kshtu me radh. Dhe m pas vjen momenti kur ai mbyll syt prgjithmon.

    I dgjon njerzit duke thn vdiq filani apo filania… Ndoshta kan qen edhe prej t afrmeve, apo prej t huajve… Fmij apo t rritur. Atyre do t'ju mbyllen t gjitha dshirat dhe do t mbeten vetm me veprat q kan br n kt bot.

    S'ka dyshim se fjala vdekje sht fjal friksuese, e cila e ndan trupin nga kjo bot, dhe na prkujton q t mos jepemi aq shum pas dshirave t ksaj bote dhe stolive t saja mashtruese.

    Ather, jemi t nevojshm pr pendim, posarisht n kt koh kur vdekjet e papritura jan t shpeshta.

    Po ashtu, n t shumtn e rasteve dgjojm fjaln vdekje duke mos u prmendur fare shkaku i vdekjes.

    Ndodh q personi t jet ulur n mesin e familjes dhe pr nj moment shtrihet t flej, pa qen fare i smur, dhe kur familja dshiron ta zgjoj at, e gjen t vdekur. Apo del me makin dhe n aksident vdes! Shembujt jan t ndryshm nga jeta e prditshme.

    Nse personi ka qen i dashur n mesin e njerzve dhe me moral t lart, e me kujtime t mira mbetet kujtimi i tij. Nj poet ka thn:


    ”Kan vdekur popuj, por nuk kan vdekur virtytet e tyre,

    Ndrsa jetojn popuj t tjer, por tek njerzit jan t vdekur.’’


    Ne si musliman duhet t prgatitemi q vdekjen ta presim me adhurim ndaj All-llahut xh. sh., dhe me vepra t mira.Athua pse? Sepse njeriu n kt bot shrohet prej shum smundjeve, por smundja, e cila nuk ka shrim dhe rrugdalje sht vdekja.

    N fund e po e prfundojm me ajet t Kuranit Famlart ku All-llahu i Madhrishm thot:

    ”Dhe askush nuk e di, pos Tij, se n ’vend (ose 'koh) do t vdes. Me t vrtet, All-llahu sht i Gjithdijshm dhe Njohs i do gjje” (Lukman, 34)
    Nese eshte e bere me dashuri, asgje nuk eshte mekat.

  2. #2
    Xp Maska e Vista
    Antarsuar
    30-01-2008
    Vendndodhja
    Mbi dhe
    Postime
    582
    Thuaj: "S'ka dyshim se vdekja prej t cils po ikni, ka pr t'ju zn, e mandej do t silleni te Ai q e di t padukshmen dhe t dukshmen, dhe ather Ai do t'ju njoftoj me at q keni punuar".
    (Sure Xhuma: 8)


    HYRJE

    Vdekja mund tju vjen n do moment. Kushedi, ndoshta ky sht ai moment. Ose, mund t jet shum m afr se q keni menduar ndonjher.

    Kta rreshta mund t jen mundsia e fundit, prkujtuesi i fundit, paralajmrimi i fundit para se tju vjen vdekja. Derisa jeni duke lexuar kta rreshta, kurr smund ta dini nse do t jeni gjall n orn q pason. Qoft edhe nse vrtetohet se sht ashtu, asgj smund tju garantoj se do t jetoni edhe nj or tjetr. A sht e sigurt se do t jeni gjall pas edhe nj asti t vetm e lre m nj or. Nuk ka asnj garanc se do t arrini ta prfundoni kt libr. Vdekja do tju vjen, me siguri, n nj koh kur, vetm nj ast m hert, as q ju ka shkuar mendja pr vdekjen.

    Padyshim se do t vdisni, sikurse q do t vdesin t gjith ata q i doni. Para ose pas jush, ata padyshim do t vdesin. Njqind vjet nga ky moment, nuk do t ket as edhe nj njeri t vetm q do ta njihni n kt bot.

    Aspirata t pafund q kan t bjn me jetn preokupojn mendjet e njerzve; t kryejn shkolln e lart, t regjistrohen n universitet, t diplomojn, t ken nj profesion t respektuar, t martohen, t rrisin fmij, t bjn nj jet t qetkto jan ndr planet m t prgjithshme dhe m t zakonshme t njeriut. Prve ktyre, ekzistojn me mijra plane tjera t sajuara pr tju prgjigjur kushteve personale t njeriut.

    Vdekja sht njra prej pak gjrave n jet q sht e sigurt se do t ndodh. Ajo sht nj gj njqind pr qind e sigurt.

    Pas shum vitesh t puns s mundimshme, nj student ia arrin qllimit t regjistrohet n universitet, megjithat vdes n rrug pr n orn e msimit. Dikush q sht punsuar s voni n pun e humb jetn n udhtimin e tij t par pr n pun. Nj aksident trafiku iu jap fund jetve t nj qifti t sapomartuar n ditn e tyre t martess. Nj biznesmen i suksesshm paraplqen t udhtoj me aeroplan pr t kursyer kohn, duke mos ditur se pikrisht ai fluturim do t jet nj fund i tmerrshm i jets s tij.

    N nj periudh t till, planet nuk kan m vler. Duke ln prapa vetes planet q kan fatin t mbesin t paprfunduara prjetsisht, ata shkojn drejt nj momenti pa kthim edhe pse sht nj destinacion q ata nuk e kishin planifikuar asnjher. uditrisht, me vite t tra, ata kaluan shum koh duke br plane q kurr nuk do t hyjn n pun, e megjithat asnjher nuk iu shkoj ndr mend nj gj e padyshimt q do t ndodhte.

    Si duhet pra nj njeri i menur dhe i vetdijshm t prcaktoj prioritetet e veta? A duhet ai t planifikoj pr nj gj q do t ndodh me siguri apo pr dika q vshtir se do t ndodh? Shumica e njerzve, sht e qart, u japin prioritet qllimeve pr t cilat kurr smund t jen t sigurt se do t arrijn ti prfundojn. Pa marr parasysh se npr ciln periudh t jets jan duke kaluar, ata me vendosmri planifikojn pr nj t ardhme m t mir dhe m t knaqshme.

    Kjo prirje do t ishte plotsisht e arsyeshme, po t ishte njeriu i pavdekshm. Megjithat sht fakt se t gjitha planet i nnshtrohen ktij fundi absolut t quajtur vdekje. Prandaj sht e paarsyeshme t mos prfillet vdekja, e cila padyshim se do t ndodh, dhe ti kushtojn vmendje gjith atyre gjrave q munden apo mund t mos realizohen.

    Mirpo, n saj t nj joshjeje t pakuptimt q robron mendjet e tyre, qeniet njerzore nuk arrijn ta vrejn kt t vrtet t qart.

    Duke qen kshtu, ata kurr nuk mund t njohin jetn e tyre t vrtet, e cila sht e caktuar t filloj me vdekje. Ata thjesht nuk prgatiten pr t. Pasi t jen ringjallur, ata nuk shkojn askund tjetr pos xhehenemit, nj vend i krijuar posarisht pr ta. Shkrimi i ktij libri ka pr qllim ta shtyj njeriun t mendoj pr nj shtje pr t ciln ai nuk dshiron t mendoj dhe pr ta paralajmruar at pr nj ngjarje t afrt dhe t pashmangshme Shmangja prej t menduarit pr t nuk sht assesi nj zgjidhje.
    E Verteta sht e Perkryer,ajo nuk ka dy fytyra (an)

  3. #3
    Xp Maska e Vista
    Antarsuar
    30-01-2008
    Vendndodhja
    Mbi dhe
    Postime
    582
    PARAGJYKIMET DHE FAKTET



    Gjat gjith historis, njeriu sht prballur me sukses me shum probleme n dukje t vshtira. Por vdekja ka mbetur e pashmangshme. do njeri q shfaqet n tok pa marr parasysh kur, e ka t paracaktuar t vdes. Njeriu jeton vetm deri n nj dit t caktuar dhe pastaj vdes. Disa vdesin n mosh shum t re, derisa jan ende foshnje. T tjert kalojn t gjitha periudhat e jets dhe prballen me vdekjen n mosh t shtyr. Asgj q ka njeriu, as prona, pasuria, pozita, fama, madhshtia, siguria dhe as pamja e mir smund ta zmbrapsin vdekjen. T gjith njerzit jan t paaft prball vdekjes dhe do t vazhdojn t jen pa prjashtim.

    Shumica e njerzve i shmangen t menduarit pr vdekjen. Atyre kurr nuk iu shkon mendja se ky fund absolut do tju ndodh atyre nj dit. Ata ushqejn n mendjet e tyre besimin paragjykues se nse i shmangen t menduarit pr t, kjo do ti bj ata imun ndaj vdekjes. N bisedat e prditshme, ata q duan t bisedojn pr vdekjen ndrpriten menjher. Dikush q fillon t flas pr vdekjen, me apo pa qllim, kujton nj argument t Allahut dhe, madje edhe nse n nj shkall t vogl, largon mjegulln e dendur t pakujdesis q mbulon syt e njerzve. Sidoqoft, shumica e njerzve q bjn nj jet t pakujdesshme, nuk ndihen mir kur iu prezantohen fakte t tilla shqetsuese. Mirpo, sa m shum q prpiqen ti shmangen mendimit pr vdekjen, ai do ti pushtoj ata aq m shum. Qndrimi i tyre i krisur do t prcaktoj forcn e mundimit dhe hutis q do ta prjetojn n momentin e vdekjes, n Ditn e Gjykimit dhe gjat vuajtjes s prjetshme.

    Koha punon kundr njeriut. A keni dgjuar ndonjher pr ndonj njeri q i ka br ball plakjes dhe vdekjes? Ose, a mos e njihni ndonj njeri q nuk do t vdes? Kjo sht krejtsisht e pamundshme! E pamundshme sepse njeriu nuk ka kurrfar ndikimi fardo qoft mbi trupin e tij apo mbi jetn e tij. Fakti se ai vet nuk ka vendosur pr lindjen e tij e qartson kt t vrtet. Dshmi tjetr sht dshprimi i njeriut prball vdekjes. Allahruesi i jets sht Ai i cili ia dhuron jetn njeriut. Dhe kurdo q Ai dshiron, e merr at. Allahu, Allahruesi i jets, e informon njeriun pr kt n ajetin q ia shpalli Profetit t Tij:

    Ne asnj njeriu para teje nuk i dham jet t prhershme. E nse ti vdes, a mos do t mbesin ata prgjithmon? (Sure Enbija: 34)

    N kt moment, ka me miliona njerz q jetojn n mbar botn. Prej ksaj mund t vijm n prfundim se nj numr shum i madh i njerzve jetuan dhe vdiqn q nga koha e krijimit t njeriut t par n tok. Ata vdiqn t gjith pa prjashtim. Vdekja sht nj prfundim i padyshimt: si pr njerzit q jetuan n t kaluarn ashtu edhe pr ata q tani jan gjall. Askush smund ti shmanget ktij fundi t pashmangshm. Kshtu shprehet kjo n Kuran:

    Secili njeri do t shijoj vdekjen, e shprblimet tuaja u plotsohen me Ditn e Ringjalljes, e kush i shmanget Zjarrit e futet n Xhenet, ai ka arritur shptim. Jeta e ksaj bote nuk sht tjetr pos nj prjetim mashtrues. (Sure Ali Imran: 185)



    T kuptuarit e vdekjes si rastsi apo si fat i keq

    Vdekja nuk ndodh rastsisht. Ashtu si sht rasti me ndodhit tjera, edhe ajo ndodh me urdhrin e Allahut. Mu ashtu sikurse sht e paracaktuar lindja e njeriut, po ashtu sht e paracaktuar edhe data e vdekjes s tij deri n momentin e fundit. Njeriu shkon me ngut drejt ktij momenti t fundit, duke ln prapa me shpejtsi do or, do minut q i sht dhuruar atij. Vdekja e do njeriu, vendndodhja dhe koha, si edhe mnyra se si vdes njeriu jan t gjitha t paracaktuara.

    Megjithat, prkundr ksaj, shumica e njerzve pandehin se vdekja sht pika e fundit e nj rendi logjik t gjrave, ndrsa arsyet e saj t vrteta dihen vetm nga Allahu. do dit n gazeta shfaqen tregime pr vdekje. Pas leximit t ktyre historive, me siguri se dgjoni komente injorante si: Ai do t kishte shptuar, po t ishin ndrmarr masat e nevojshme paraprake ose Nuk do t kishte vdekur, po t kishte ndodhur kjo apo ajo. Nj person nuk mund t jetoj as edhe nj minut m gjat ose m pak, prve kohs s prcaktuar pr t. Mirpo, njerzit, q iu mungon vetdija q e dhuron besimi, e shohin vdekjen si nj pjes prbrse t nj sekuence t rastsive. N Kuran, Allahu paralajmron besimtart ndaj ksaj mnyre t shtrembruar t gjykuarit e cila sht karakteristik e jobesimtarve:

    O besimtar, mos u bni si ata q nuk besuan dhe, pr vllezrit e tyre q kishin dal n udhtim (tregtie e gjallrimi) ose q kishin shkuar n luft thoshin: Sikur t kishin ndenjur me ne, sdo t kishin vdekur apo sdo t ishin vrar. Allahu do t bj q t pendohen pr at q than. Allahu sht Ai q urdhron jetn dhe vdekjen. Allahu sheh at q ju punoni. (Sure Ali Imran: 156)

    Ta konsiderosh vdekjen si nj rastsi sht injoranc e plot dhe pamaturi. Si sugjeron ajeti m lart, kjo i shkakton njeriut nj vuajtje t madhe shpirtrore dhe mundim t paprballueshm. Pr jobesimtart apo pr ata q dshtojn t ken besim n kuptimin Kuranor, humbja e nj t afrmi apo t dashuri sht shkaktar i dhimbjes dhe keqardhjes. Duke ia veshur vdekjes fatin e keq apo pakujdesin, ata mendojn se mund t ekzistoj hapsir veprimi pr tiu shmangur vdekjes. Ky sht gjykimi q vrtet vetm sa ua shton pikllimin dhe keqardhjen q ata ndiejn. Mirpo, ky pikllim dhe keqardhje nuk jan asgj tjetr pos mundimi q shkakton mosbesimi.

    Megjithat, n kundrshtim me urtsin e pranuar, shkaku i vdekjes nuk sht nj aksident apo nj smundje apo fardo qoft tjetr. Padyshim se Allahu sht Ai i Cili i krijon gjith kto shkaqe. Me t prfunduar t kohs q na sht dhuruar, jeta jon prfundon pr kto arsye t qarta. Ndrkaq, asnj nga burimet materiale q jan t destinuara pr tia shptuar dikujt jetn nuk do t mund t nxis as edhe nj frymmarrje t vetme. Allahu e v n pah kt ligj hyjnor n ajetin n vazhdim:

    Askush nuk vdes pa vullnetin dhe lejen e Allahut. Ai sht shnim i afatit t caktuar (Sure Ali Imran: 145)

    Besimtari sht i vetdijshm pr natyrn e prkohshme t jets s ksaj bote. Ai e din se Allahu yn, i Cili i dhuroi atij t gjitha t mirat q ai kishte gzuar n kt bot, do ta marr shpirtin e tij kurdo q t dshiroj dhe do te krkoj t jap llogari pr veprat e tij. Mirpo, pasi q ai ka kaluar tr jetn e tij pr t fituar knaqsin e Allahut, ai nuk shqetsohet pr vdekjen e tij. Profeti yn Muhammedi (saas) iu referua ktij karakteri t mir n njrn prej lutjeve t tij:

    Xhabir ibn Abdullah ka rrfyer: Kur i Drguari i Allahut (paqja qoft mbi t) fillonte namazin ai kndonte: Allahu sht m i Madhrishmi; pastaj thoshte: Vrtet namazi im, sakrificat e mia, jeta ime dhe vdekja ime jan pr Allahun, Allahun e botrave. (Tirmidhiu, 262)




    T kuptuarit e shtrembruar t fatit

    Njerzit kan shum ide t gabuara lidhur me fatin, n veanti kur bhet fjal pr vdekjen. Idet e marrzishme, si p.sh. se njeriu mund ta mund fatin e tij apo ta ndryshoj fatin e tij jan m t prhapura. Duke i konsideruar shpresat dhe supozimet e tyre si fat, disa njerz t pamend dhe t padijshm besojn se fati sht ai q ndryshon kur ngjarjet nuk shkojn ashtu si ata presin apo parashikojn. Ata marrin nj qndrim t pamatur dhe veprojn sikur t kishin lexuar fatin q m par dhe ngjarjet nuk kan shkuar n pajtim me at q kan lexuar. Nj gjykim i till i shtrembruar dhe i paqndrueshm sht padyshim produkt i nj mendjeje t kufizuar q nuk posedon kuptim t prshtatshm pr fatin.

    Fati sht krijim i prsosur i Allahut i t gjitha ngjarjeve t kaluara dhe t ardhme n prjetsi. Allahu sht Ai i cili krijon konceptet e kohs dhe hapsirs nga asgjja. I Cili mban kohn dhe hapsirn nn kontrollin e Tij dhe i Cili nuk sht i varur prej tyre. Rendi i ngjarjeve q sht prjetuar n t kaluarn ose q do t prjetohet n t ardhmen sht, prej momentit n moment, i planifikuar dhe i krijuar n dijenin e Allahut.

    Allahu krijon kohn, pra nuk sht i varur prej saj. Prandaj, mendimi se Ai pason ngjarjet q Ai Vet krijoi bashk me ata q Ai krijoi sht i pabaz. N kt kontekst, nuk ka nevoj t thuhet se Allahu nuk pret t shoh se si prfundojn ngjarjet. N dijen e Tij, si fillimi ashtu edhe fundi i nj ngjarje jan plotsisht t qart. Ngjashm me kt, nuk ka kurrfar dyshimi pr at se ku ndodhet kjo ngjarje n nivelin e prjetsis. Gjithka tashm ka ndodhur dhe ka marr fund. Kjo sht e ngjashme me imazhet n nj shirit filmi; pikrisht sikur q imazhet n nj film q nuk mund t ken kurrfar ndikimi n film dhe ta ndryshojn at, qeniet njerzore q luajn rolet e tyre individuale n jet nuk mund t ndikojn n rrjedhn e ngjarjeve t regjistruara n shiritin e fatit. Qeniet njerzore nuk kan kurrfar ndikimi mbi fatin. sht pikrisht e kundrta, sht fati ai q sht faktor prcaktues n ketrat e njerzve. Njeriu, nj komponent absolute e fatit, nuk sht i ndar dhe as i pavarur prej tij. Njeriu nuk sht n gjendje t shkoj prtej kufijve t fatit, e lr m t ndryshoj fatin. Pr ta kuptuar m mir, ne mund t trheqim nj paralele midis nj njeriu dhe nj aktori n nj film. Aktori smund t largohet pa rn n sy, t marr nj ekzistenc fizike dhe t filloj t bj ndryshime n film duke shlyer skenat e paprshtatshme apo duke shtuar disa skena t reja. Ky do t ishte padyshim nj sugjerim i paarsyeshm.

    Pr kt arsye, nocionet e mposhtjes s fatit apo ndrrimit t drejtimit t rrjedhs s ngjarjeve jan ide plotsisht t gabuara. Njeriu q thot: Un e mposhta fatin tim. vetm mashtron vetveten dhe fakti se ai vepron ksisoj sht shtje e fatit t tij.

    Nj person mund t mbetet n kom me dit t tra. Mund t duket se vshtir se do t mbijetoj. Mirpo, nse arrin t rimarr veten, kjo nuk nnkupton se ai e mposhti fatin e tij apo se mjekt ndryshuan fatin e tij. Ky sht thjesht nj tregues se koha e tij akoma nuk ka kaluar. Prmirsimi shndetsor i tij nuk sht asgj tjetr vese nj komponent e pashmangshme e fatit t tij. Fati i tij sikurse ai i t gjith qenieve tjera njerzore sht i prcaktuar n Dijen e Allahut.

    Dhe nuk i jepet askujt t jetoj gjat ose t'i shkurtohet jeta e tij, vetm se ajo sht e shnuar n Libr (Levhi Mahfudh), e kjo pr Allahun sht e leht. (Sure Fatir: 11)

    Profeti yn (paqja qoft mbi t) ia tha kt nj besimtare e cila po i lutej Allahut q tia mundsoj asaj t nxjerr dobi prej personave t dashur t saj:

    Ti e ke lutur Allahun pr gjatsin e jetve tashm t prcaktuara dhe gjatsin e ditve tashm t caktuara dhe pr furnizimet hisja e t cilave tashm sht vendosur. Allahu sdo t bnte asgj para se t vjen koha e caktuar apo Ai nuk do t vononte asgj prtej kohs s saj. (Libri 33, Numr 6438, Sahih Muslim)

    Ngjarje t tilla jan mjeti prmes t cilit Allahu ia shfaq njeriut menurin, urtsin, llojllojshmrin dhe mirsin t pandashme me krijimin e Tij dhe mnyra se si Ai e sprovon njeriun. Nj llojllojshmri e till ia rrit vlern, habin dhe, prfundimisht, rrit besimin e njerzve. Megjithat, tek jobesimtart, ato prodhojn ndjenja diku n mes t dyshimit, habis dhe oroditjes t cilat, duke iu falnderuar mentalitetit t tyre t padijshm, i shtyn ata t marrin nj qndrim m kryengrits ndaj Allahut. Ndrkoh, vetdija pr nj botkuptim kaq t pavmendshm nga ana e jobesimtarve, i shtyn besimtart t ndjehen m falnderues ndaj Allahut q i lejoi t ken besim dhe urtsi, q i bjn ata m superior se jobesimtart.

    Sipas nj pjese tjetr t urtsis s pranuar, vdekja e nj personi q vdes n vitet e tij t 80-ta sht fat ndrsa vdekja e nj foshnje, e nj njeriu t ri apo nj njeriu n mosh mesatare sht nj ngjarje e tmerrshme. Pr t qen n gjendje q vdekjen ta pranojn si nj dukuri natyrore, ata prpiqen q vdekja tiu prshtatet kritere t tyre t caktuara. Kshtu vdekja duket e pranueshme pas nj smundje t gjat dhe t rnd, ndrsa vdekja si pasoj e nj smundje t papritur apo aksidenti sht nj fatkeqsi e parakohshme! Kjo sht arsyeja pse ata shpesh takojn vdekjen me nj shpirt kryengrits. Nj qndrim i till sht nj shenj e qart se Ata q ushqejn nj gjendje t till shpirtrore do t ken fatin t jetojn n pikllim dhe telashe t vazhdueshme n kt jet. Ky sht n t vrtet fillimi i vuajtjes t pafund, e cila rezulton prej t qenit jobesimtar.
    Besimi n reinkarnim (rimishrim)

    Njri prej besimeve t zakonshme t paarsyeshme pr vdekjen sht se reinkarnimi sht i mundshm. Reinkarnimi nnkupton se me vdekjen fizike t trupit, shpirti migron ose lind prsri n nj trup tjetr me identitet t veant n nj koh dhe vend tjetr. S voni, sht shndrruar n nj lvizje t oroditur q josh shum prkrahs prej jobesimtarve dhe pasues t besimeve paragjykuese.

    N aspektin teknik, arsyet pse prkrahen besime t tilla paragjykuese pa pasur mbshtetje n fardo dshmie konkrete jan shqetsimet q jobesimtart ushqejn n ndrdijen e tyre. Duke mos besuar n Ahiret (Jetn e prtejme), njerzit i friksohen zhbrjes s plot t tyre pas vdekjes. Ata q kan besim t dobt, n ann tjetr, i shqetson mendimi i prfundimit n xhehenem pasi q jan t vetdijshm, apo s paku e marrin parasysh mundsin, se drejtsia e Allahut prmban ndshkimin e tyre. Mirpo, pr t dyja palt, ideja e rilindjes s shpirtit n trupa tjer n kohra t ndryshme tingllon si tejet joshse. Kshtu, qarqet e caktuara t cilat e shfrytzojn kt besim t oroditur ia arrijn qllimit q ti bjn njerzit t besojn n kt ide t gabuar me ndihmn e nj mashtrimi t vogl. Fakti se pasuesit e tyre nuk krkojn ndonj dshmi tjetr i inkurajon prpjekjet e ktyre spekulatorve.

    Fatkeqsisht, nj besim kaq i oroditur gjen prkrahs edhe n qarqet Myslimane. Kta jan kryesisht ai tip i Myslimanve q bjn mos q t projektojn nj imazh intelektual dhe liberal pr veten e tyre. Ekziston edhe nj tjetr dimension serioz lidhur me kt shtje q vlen t prmendet; njerz t till prpiqen q ti vrtetojn pikpamjet e tyre me ndihmn e vargjeve Kuranore. Pr kt qllim, ata i shtrembrojn kuptimet e qarta t vargjeve dhe fabrikojn interpretimet e tyre Kuranore. Qllimi yn ktu sht t theksojm se ky besim i oroditur sht n mosprputhje t plot me Kuranin dhe Islamin dhe trsisht n kundrshtim me ajetet e Kuranit q jan absolutisht t sakta.

    Kto qarqe pretendojn se ekzistojn disa ajete n Kuran t cilat vrtetojn pikpamjet e tyre t shtrembruara. Njri prej ktyre ajeteve sht:

    Ata (jobesimtart) thon: "Allahu yn, na bre t vdesim dy her dhe na ngjalle dy her, e ne pranuam pr mkatet tona, pra a ka ndonj rrugdalje?" (Sure Gafir: 11)

    Bazuar n kt ajet, njerzit t cilt besojn n rimishrim pohojn si n vazhdim: njeriut i dhurohet nj jet e re pasi t ket jetuar n kt jet pr nj koh dhe pastaj vdes. Kjo sht hera e dyt q ai vjen n jet dhe po ashtu periudha gjat t cils shpirti i tij plotson zhvillimin e vet. Pas vdekjes s dyt, q pason kt jet t dyt, ata pohojn, njeriu ringjallet n Ahiret.

    Tani duke u ndar prej fardo paragjykimesh, le t analizojm kt ajet: nga ky ajet, sht e qart se njeriu prjeton dy gjendje t jets dhe vdekjes. N kt kontekst, nj gjendje e tret e t qenit i vdekur apo i gjall sht e pamundur. Pasi q sht kshtu, n mendje na bie nj pyetje: Cila ishte gjendja fillestare e njeriut? I vdekur apo i gjall? N ajetin n vazhdim gjejm prgjigjen n kt pyetje:

    Si e mohoni Allahun, e dihet se ju ishit t vdekur, e Ai ju ngjalli, mandej ju bn t vdisni e pastaj ju ringjall, e mandej tek Ai do t ktheheni? (Sure Bekare: 28)

    Ky ajet sht i vetkuptueshm, fillimisht, njeriu sht i vdekur. Me fjal tjera, fal vet natyrs s krijimit t tij, ai sht fillimisht i prbr prej materies s pajet si uji, dheu, etj., si bjn me dije kto vargje. Pastaj, Allahu i dha jet ktij grumbulli t materies s pajet, e krijoi dhe i dha form atij. Kjo sht vdekja e par dhe prandaj ringjallja e par prej t vdekurit. Nj koh pas ksaj ringjalljeje t par, jeta prfundon dhe njeriu vdes. Ai kthehet prsri n tok, sikurse n fazn e pare, dhe prsri shndrrohet n asgj. Ky sht tranzicioni i dyt drejt gjendjes s vdekjes. Rasti i dyt dhe i fundit i ngjalljes prej t vdekurit sht ai q ndodh n Ahiret. Pasi q sht kshtu, nuk ka nj ringjallje t dyt n jetn e ksaj bote. Prndryshe, kjo do t krkonte nj ringjallje t tret. Megjithat, nuk ekziston ndonj referenc pr ringjalljen e tret n cilindo prej vargjeve. Si n Suren Mumin: 11 ashtu edhe n Suren Bekare: 128, nuk ekziston asnj referim q sugjeron mundsin e nj ringjalljeje t dyt n kt bot. Prkundrazi, kto vargje zbulojn n mnyr t qart ekzistencn e nj ringjalljeje n kt bot dhe t nj ringjalljeje tjetr n Ahiret.

    E prapseprap prkrahsit e reinkarnimit investojn t gjitha shpresat e tyre n kto dy vargje.

    Si bhet e qart, madje edhe kto vargje t paraqitura si dshmi nga prkrahsit e reinkarnimit e hedhin vet posht kt mnyr t shtrembruar t gjykimit. Ve ksaj, disa vargje tjera n Kuran e bjn t qart se ekziston vetm nj jet ku njeriu vihet n sprov dhe se kjo sht n jetn e ksaj bote. Se nuk ka kthim n kt jet pas vdekjes theksohet n ajetin n vazhdim:

    E kur ndonjrit prej tyre i vjen vdekja, ai thot: "O Allahu im, m kthe, q t bj vepra t mira e t kompensoj at q lshova!" Kurrsesi, (kthim nuk ka) e kjo sht vetm fjal q e thot ai, e ata kan para tyre nj perde (distanc periodike) deri n ditn kur ringjallen. (Sure Muminun: 99-100)

    Bashkbisedimet n kt ajet e bjn t qart se pas vdekjes, nuk ka m kthim n kt jet. Ndrkaq, n kt ajet, Allahu na trheq vmendjen pr faktin se jobesimtart ushqejn shpresa t paarsyeshme pr nj ringjallje t dyt nga t vdekurit, nj kthim t dyt n kt jet. Mirpo, ky ajet e qartson se kto jan vetm fjal t sugjeruara prej jobesimtarve t cilat nuk kan kurrfar baze.

    N ajetin n vazhdim prshkruhet fakti se njerzit e Xhenetit sdo t prjetojn nj vdekje tjetr pos vdekjes s par:

    Aty nuk do t prjetojn vdekjen atje, prve asaj t pars n dynja. Ata i shptoi (Allahu) prej vuajtjeve t Xhehenemit. (Ato t mira) Jan dhurat nga Allahu yt,e ai sht shptim i madh. (Sure Duhan: 56-57)

    Lumturia e madhe e njerzve t Xhenetit prshkruhet n nj ajet tjetr. Kjo lumturi sht pr shkak t faktit se ata nuk do t prjetojn nj tjetr vdekje prve asaj t pars:

    Dhe ne nuk do t vdesim m, prve vdekjes son t par dhe ne nuk do t dnohemi m! Vrtet, kjo sht ajo Fitore e madhe!
    (Sure Saffat: 58-60)

    Ajetet e msiprme nuk ln hapsir pr pyetje tjera. Prfundimi sht se ekziston vetm nj vdekje t ciln e prjeton njeriu. N kt faz, mund t lind nj pyetje tjetr: Prkundr prmendjes s dy vdekjeve n ajetet e mparshme, pse prmendet vetm nj vdekje n Suren Saffat: 58? Prgjigja n kt pyetje sht dhn n vargun e 56-t t Sures Duhan, i cili thot: Ata nuk do t shijojn vdekjen atje prve asaj t pars. Vrtet, ekziston nj dhe vetm nj vdekje q njeriu takon me vetdije. Ai takon at dhe me t gjitha ndjenjat e tij, e percepton at. Kjo sht vdekja q njeriu takon n momentin kur prfundon jeta e tij. Ai padyshim se nuk mund t kuptoj gjendjen e par t vdekjes pasi q ather ai sht i privuar nga ndjenjat dhe vetdija.

    Prball shpjegimeve t tilla t sakta dhe t qarta q sjell Kurani, t pohosh se ekzistojn m shum vdekje dhe gjendje t ringjalljes prej t vdekurit dhe t besosh se ekziston nj migrim i shpirtit do t ishte nj mohim i hapur i ajevete t Kuranit.

    N ann tjetr, po t kishte krijuar Allahu nj sistem t ksaj jete t bazuar n rimishrim, ather Ai padyshim se do ta kishte informuar njeriun pr kt n Kuran, i cili sht udhzimi i vetm drejts rrugs s vrtet pr njerzimin. Po t ishte kshtu, Allahu padyshim se do t na ofronte nj shpjegim t hollsishm t gjitha fazave t reinkarnimit. Mirpo, n Kuran, i cili ofron do lloj informacioni lidhur me kt jet dhe jetn tjetr t besimtarve, nuk ekziston as edhe nj e dhn e vetme pr reinkarnimin, e t mos flasim pr prmendjen e drejtprdrejt t tij.




    PERDJA E PAKUJDESIS

    Njeriu sht n thelb egoist; ai sht tejet i ndjeshm pr shtjet q kan t bjn me interesat e tij. uditrisht, ai nuk an fare kokn pr vdekjen, q do t duhej t ishte preokupimi m i lart i tij kryesor. N Kuran, kjo gjendje mendore e veant pr ata t cilt nuk i prmbahen Besimit me vendosmri definohet prej Allahut me nj fjal: pakujdesi.

    Kuptimi i pakujdesis sht munges e perceptimit t plot t fakteve si pasoj e vetdijes s turbullt apo madje si pasoj e mungess s plot t vetdijes dhe dshtimit pr t arritur gjykime t shndosha dhe pr t dhn prgjigje me vend. Nj shembull i ksaj sht dhn n ajetin n vazhdim:

    Njerzve u sht afruar koha e llogaris s tyre, e ata t hutuar n pakujdesi nuk prgatiten fare pr t. (Sure Enbija: 1)

    Njerzit jan t sigurt se njeriu i cili vuan nga nj smundje fatale apo e pashrueshme do t vdes. Mirpo, hi m pak se ky i smur, kta njerz q kan ndjenja t tilla sigurie, do t vdesin po ashtu. Se kjo do t ndodh dikur n t ardhmen apo shum shpejt kjo nuk e ndryshon kt fakt. Shpeshher, pakujdesia e turbullon kt t vrtet. Pr shembull, sht shum e mundshme q dikush q sht i infektuar nga virusi HIV do t vdes n nj t ardhme t afrt. Mirpo, mbetet fakti se gjithashtu sht shum e mundshme nse thuhet e vrteta, sht e sigurt se nj person i fuqishm pran tij nj dit do t vdes. Ndoshta vdekja do ti vjen atij shum m hert se q do ti vjen atij t smurit t infektuar me virusin HIV. Kjo sipas t gjitha gjasave do t ndodh n nj moment krejtsisht t papritur.

    Antart e familjes brengosen pr t smurt para vdekjes s tyre. Megjithat, ata vshtir se brengosen ndonjher pr veten e tyre, q padyshim se nj dit do t vdesin. Megjithat, pasi q sht e pashmangshme, prgjigja sduhet t ndryshoj varsisht nga ajo se a do t ndodh s shpejti apo n nj koh m t largt.

    Nse, prball vdekjes, pikllimi sht prgjigja e sakt q duhet dhn, ather do njeri do t duhej menjher t filloj t qaj pr veten e tij apo pr dik tjetr. Ose, do t duhej ta tejkaloj kt pikllim dhe t prpiqet t ket nj kuptim m t thell pr vdekjen.

    Pr kt qllim, njohja me arsyet e pakujdesis do t jet e dobishme.


    Shkaktart e pakujdesis

    Mungesa e mendjemprehtsis: Shumica e individve q e prbjn nj shoqri nuk jan t msuar t mendojn pr shtje t rndsishme. Duke e br pakujdesin mnyr t jets, ata nuk shqetsohen pr vdekjen. Secili problem i prditshm q ata nuk arrijn ta zgjedhin i mban mendjet e tyre vazhdimisht t preokupuara. shtje t parndsishme, q tashm mbushin mendjet e tyre t kufizuara, nuk i lejojn ata q tju kushtojn vmendjen e duhur shtjeve me rndsi. Kshtu, ata kalojn jetn e tyre duke lvizur me rrjedhn e ngjarjeve t prditshme. Ndrkoh, me rastin e vdekjes s dikujt, apo kur bisedohet pr vdekjen, ata ngushllohen me shprehje q pa dashje dalin prej gojve t tyre dhe thjesht i shmangen ksaj teme. Ata jan njerz me mendje t kufizuar q ushqejn mendime t kufizuara dhe boshe.

    Kompleksiteti dhe gjallria e jets: Jeta rrjedh shum shpejt dhe ka nj gjallri joshse. N munges t prpjekjes s jashtzakonshme mendore, njeriu ka mundsi t mos i kushtoj vmendje vdekjes, e cila sht gati ta pushtoj at hert a von. Duke mos pasur besim n Allahun, ai sht shum larg koncepteve si fati, mbshtetja n Allahun dhe nnshtrimi ndaj Tij. Nga momenti q bhet i vetdijshm pr nevojat materiale, ai prpiqet t siguroj jetes t mir. Nj person i till as q lodhet madje ti shmanget vdekjes sepse ai tashm sht zhytur n brengat e dynjas. Ai vazhdimisht vrapon pas planeve, interesave dhe qllimeve t reja dhe, nj dit, pa mundsi parashikimi dhe prandaj pa kurrfar prgatitje, ballafaqohet me realitetin e vdekjes. Ai ather pendohet dhe dshiron t kthehet n jet, por pa dobi.

    Rritja e mashtrimit t popullats: Njra prej arsyeve t pakujdesis jan lindjet. Popullsia botrore vazhdon t rritet, ajo kurr nuk paksohet. Mirpo, me tu futur n spiralen e jets, njeriu mundet, pr arsye t ideve t gabuara, t besoj n nocionet joshse e prapseprap krejtsisht iluzore si lindjet zvendsojn vdekjet, duke mbajtur n kt mnyr nj baraspesh t popullats. Nj prsiatje e till i bn kushtet e pjekura pr formimin e nj botkuptimi t pavmendshm mbi vdekjen. Megjithat, nse q nga ky moment e tutje, nuk do t ndodhte m asnj lindje n mbar botn, ne ende do t ishim dshmitar t vdekjeve q do t ndodhnin njra pas tjetrs dhe, si pasoj, nj popullsi botrore q zvoglohet. Ather do t fillonte t hetohej llahtari i vdekjes. Njeriu do t shihte humbjen e njerzve q e rrethojn njrin pas tjetrit dhe do t kuptonte se edhe ai po ashtu do ta prjetonte kt fund t pashmangshm. Kjo i ngjason asaj q ndiejn ata q jan t dnuar me vdekje n radhn e vdekjes. do dit ata prjetojn marrjen e nj apo dy njerzve pr tu ekzekutuar. Numri i njerzve n qeli vazhdimisht zvoglohet. Vitet kalojn, por ende do dit, ata q jan ende gjall shkojn t flen n gjendje ankthi mos n ditn e ardhshme do tu vjen radha atyre. Ata kurr spushojn s kujtuari vdekjen, as edhe pr nj sekond.

    uditrisht, gjendja e tanishme nuk ndryshon nga shembulli i lartprmendur. T porsalindurit nuk kan kurrfar ndikimi fardo qoft mbi ata q e kan t paracaktuar t vdesin. Kjo sht vetm nj ide e gabuar psikologjike. Banort e toks t cilt jetuan 150 vite m hert sot nuk jan m. Gjeneratat q erdhn pas tyre nuk i shptuan ata nga vdekja. Gjithashtu, 100 vite m von, ata q jetojn tani, me disa prjashtime, sdo t jen gjall. Kjo pr arsye se dynjaja nuk sht nj vend i prhershm pr njeriun.




    Metodat e mashtrimit t vetvetes

    Prej arsyeve t cilat bjn q ne t harrojm vdekjen dhe t zhytemi n pakujdesi, ekzistojn po ashtu mekanizma t caktuar mbrojts t cilat njerzit prdorin pr t mashtruar vetveten. Kta mekanizma, disa prej t cilave jan prmendur m posht, e poshtrojn njeriun deri n nivelin e strucit, i cili fut kokn e tij n rr pr tju shmangur nj situate t paplqyeshme.

    Shtyrja e t menduarit pr vdekjen pr n vitet e vona t jets: Njerzit n prgjithsi e marrin si gj t sigurt se do t jetojn deri n mesin e t gjashtdhjetave apo shtatdhjetave t tyre. Kjo shpjegon arsyen pse n prgjithsi t rinjt dhe ata me mosh mesatare e prdorin kt mekanizm mbrojts. Me kalkulime t tilla n mendje, ata e shtyjn t menduarit pr shtje t tilla t zymta pr vitet e vona t jets s tyre. N rinin e tyre apo n kulmin e jets s tyre ata nuk duan ti turbullojn mendjet e tyre me shtje dshpruese. Vitet e vona t jets jan n mnyr t pashmangshme koha kur njeriu nuk mund ta nxjerr m t mirn nga jeta dhe kjo periudh e jets mendohet prej shum njerzve t jet faza m e prshtatshme pr t menduar m me zell pr vdekjen dhe pr tu prgatitur m mir pr jetn e ardhshme. Kjo sjell po ashtu lehtsim shpirtror, pasi q jep ndjenjn e t punuarit pr Ahiretin.

    Megjithat, sht e qart se brja e planeve t tilla afat-gjata dhe jo prfundimtare nuk kan kurrfar kuptimi pr at t cilit nuk i garantohet as edhe frymmarrja e ardhshme e tij. do dit ai sheh shum njerz t moshs s tij apo edhe m t rinj q vdesin. Lajmrimet e vdekjeve prbjn nj pjes t konsiderueshme t gazetave t prditshme. Kanalet televizive japin lajme pr vdekje n do koh. Njeriu sht shpesh dshmitar i vdekjes s njerzve t tij t afrt. Mirpo, ai pak mendon pr faktin se njerzit q e rrethojn at do t jen dshmitar t vdekjes s tij apo do t lexojn pr kt n gazet. N ann tjetr, edhe nse jeton pr nj koh t gjat, asgj nuk do t ndryshoj n jetn e tij, pasi q mentaliteti i tij do t mbetet i njjt. Derisa ai nuk ballafaqohet vrtet me vdekjen, ai vetm shtyn t menduarit pr vdekjen.

    Supozimi se njeriu do t kryej dnimin e tij n xhehenem vetm pr nj periudh t caktuar: Kjo pikpamje, e cila dominon n shoqri, nuk sht asgj tjetr pos nj paragjykim. N fund t fundit, nuk sht nj besim q i ka rrnjt n Kuran. N asnj pjes t Kuranit nuk gjejm prmendje t ndshkimit t njeriut n xhehenem pr nj koh t caktuar dhe pastaj t falet. sht krejtsisht e kundrta, n t gjitha ajetet relevante, n mnyr specifike prmendet ndarja e besimtarve dhe jobesimtarve n Ditn e Gjykimit. Prsri ne e dim nga Kurani se besimtart do t mbesin n Xhenet prjetsisht, derisa jobesimtart do t hidhen n xhehenem, ku do t prjetojn vuajtje t prjetshme:

    Ata edhe than: "Neve nuk do t na kap zjarri vetm pr disa dit t numruara!" Thuaj: "A mos keni marr prej Allahut ndonj premtim, e Allahu nuk e then premtimin e vet, ose jeni duke thn pr Allahun at q nuk e dini? Po, (do tju kap zjarri) ai q bn keq dhe q e vrshojn gabimet e tij, ata jan banues t zjarrit, aty jan prgjithmon. E ata q besuan dhe bn vepra t mira, ata jan banues t Xhenetit, aty jan prgjithmon. (Sure Bekare: 80-82)

    Nj tjetr ajet thekson t njjtn gj:

    E at (e bnin) ngase ata thoshin: "Neve nuk do t na djeg zjarri vetm pr pak dit t numruara, e ajo q shpifn pr fen e tyre, i mashtroi keq. (Sure Ali Imran: 24)

    Xhehenemi sht nj vend i vuajtjes s paimagjinueshme. Rrjedhimisht, edhe po t ishte qndrimi n xhehenem vetm pr nj koh t caktuar, nj njeri me vetdije kurr nuk do t pajtohej t kalonte npr at vuajtje. Xhehenemi sht vendi ku vetit e Allahut, el-Xhabar (Imponuesi) dhe el-Kahar (Nnshtruesi) manifestohen gjer n shkalln m t lart. Vuajtjet e xhehenemit jan t pakrahasueshme me do dhimbje n dynja. Nj person i cili nuk mund t duroj madje nj djegie t gishtit t tij t thot se do t ishte i gatshm ti nnshtrohet nj vuajtje t till thjesht shpreh mendjelehtsi. Ve ksaj, nj person q nuk ndihet i tmerruar nga Zemrimi i Allahut nuk arrin ti jap respektin q Ai meriton. Nj person i till, trsisht i privuar nga besimi, sht nj njeri i dobt i cili smeriton madje as t prmendet.

    T menduarit Un tashm meritoj Xhenetin: Ekziston po ashtu nj grup njerzish t cilt e konsiderojn veten si banor t Xhenetit. Duke br disa vepra t vogla q ata supozojn t jen vepra t mira dhe duke iu shmangur disa veprave t kqija, ata mendojn se jan t pjekur pr t hyr n parajs. T zhytur n paragjykime dhe duke folur herezi/kufr t cilat i lidhin me fen, kta njerz n t vrtet i mbeten besnik nj besimi t ndar plotsisht prej atij t Kuranit. Ata e paraqesin veten si besimtar t vrtet. Mirpo, Kurani i radhit ata midis atyre q i bjn shok Allahut:

    E ti sillu atyre (q krkuan t'i largosh varfanjakt) si shembull dy njerz; njrit prej tyre i dham dy kopshte (vreshta) nga rrushi dhe ato i rrethuam me hurma, e n mes atyre dyjave bim tjera. T dy kopshtet jepnin frutat e veta pa munguar prej tyre asgj, e n mesin e tyre bm t rrjedh nj lum. Ai kishte edhe pasuri tjetr. E ai atij shokut t vet (q ishte besimtar) i tha: - duke u krenuar - "Un kam pasuri m shum se ti e, kam edhe krah m t fort!" Dhe ai hyri n kopshtin e vet (e me besimtarin pr dore), po duke qen dmtues i vetes (duke mos besuar dhe duke u krenuar) tha: "Un nuk mendoj se zhduket kjo kurr!" Dhe nuk besoj se do t ndodh kiameti, (dita e gjykimit), por nse bhet q t kthehem te Allahu im, padyshim do t gjej ardhmri edhe m t mir se kjo. Atij ai shoku i vet (besimtari) i tha - duke e polemizuar at -: "A e mohove At q t krijoi ty nga dheu, pastaj nga nj pik uji, pastaj t bri njeri t plot?" "Por pr mua, Ai Allahu sht Allahu im, e Allahut tim un nuk i bj shok asknd!" (Sure Kehf: 32-38)

    Me fjalt: Por nse do t kthehem te Allahu im, pronari i kopshtit shpreh mungesn e besimit t shndosh n Allah dhe n Ahiret dhe si pasoj zbulon se ai sht nj idhujtar i cili ushqen dyshime. Ndrkoh, ai pretendon se sht nj besimtar superior. Ve ksaj, ai nuk ndjen dyshime se Allahu do ta shprblej at me Xhenet. Ky karakter i pafytyr dhe i ult i idhujtarit sht shum i rndomt midis njerzve.
    Kta njerz, thell n veten e tyre, e din se ata jan krejtsisht mashtrues, mirpo posa t merren n pyetje pr kt, ata prpiqen t dshmojn pafajsin e tyre. Ata pohojn se zbatimi i urdhrave t fes nuk sht aq me rndsi. Pr m tepr, ata prpiqen t shfajsojn vetveten, duke pohuar se njerzit n dukje besimtar q shohin rreth vetes s tyre jan t pamoralshm dhe t pandershm. Ata prpiqen t vrtetojn se jan njerz t mir duke pohuar se nuk i duan t keqen askujt. Ata pohojn se nuk ngurrojn tu japin t holla lypsve, se kan shrbyer me ndershmri n shrbim publik me vite t tra dhe kto jan gjrat q e bjn nj Mysliman t sinqert. Ata ose nuk e din ose thjesht bhen kinse nuk e din se ajo q nj njeri e bn Mysliman nuk sht se shkon mir me njerzit por t qenit rob i Allahut dhe zbatimi i urdhrave t Tij.

    N nj prpjekje pr t mbshtetur fen e tyre t shtrembruar mbi njfar shpjegimi t arsyeshm, ata pajtohen me disa ide t gabuara. Kjo sht n t vrtet tipike pr josinqeritetin e tyre. Pr t legjitimuar jetn e tyre, ata krkojn strehim n sloganet si: Forma m e mir e adhurimit sht t punosh ose ajo q ka rndsi sht sinqeriteti i zemrs. Me fjalt e Kuranit, kjo sht pikrisht shpikje e gnjeshtrave ndaj Allahut dhe meriton ndshkimin e Xhehenemit t prjetshm. N Kuran, Allahu prshkruan gjendjen e njerzve t till si vijon:

    Ka disa njerz q thon: "Ne i kemi besuar Allahut dhe jets tjetr (Ahiretit), po n realitet ata nuk jan besimtar. (Sure Bekare: 8)

    Shpjegimet e arsyeshme me standarde t dyfishta: Ndonjher kur njerzit mendojn pr vdekjen, ata supozojn se do t zhduken prjetsisht. Nj ide e till befasuese i shtyn ata t zhvillojn nj tjetr mekanizm mbrojts; ata i kushtojn vetm gjysmn e besimit faktit se ekziston nj jet e amshueshme e premtuar prej Allahut. Nj prfundim i till ngjall pak shpres tek ata. Kur ata ti marrin parasysh prgjegjsit e nj besimtari ndaj Krijuesit t tij, ata paraplqejn q trsisht ta shprfillin faktin e nj jete t amshueshme. Ata ngushllohen duke menduar: N fund t fundit, ne do t zhdukemi plotsisht. Nuk ekziston jeta pas vdekjes. Nj supozim i till shtyp t gjitha frikt dhe shqetsimet, si sht dhnia e llogaris pr veprat q ka punuar njeriu n Ditn e Gjykimit apo vuajtja n zjarrin e xhehenemit. N t dyja rrethanat, ata ojn jett e tyre n pakujdesi deri n fund t jets s tyre.




    Pasoja e pakujdesis

    Si kemi thn n pjest e mparshme, vdekja pashmangshmrisht ia trheq vmendjen njeriut sa t jetoj. Kta prkujtues nganjher dshmojn t jen t dobishm, duke e shtyr njeriun t bj nj rishikim t prioriteteve t tij n jet dhe t rivlersoj botkuptimin e tij n prgjithsi. Por ka koh tjera kur mekanizmat e lartprmendur mbrojts marrin kontrollin, dhe me kalimin e secils dit, perdja e pakujdesis prpara syve t njeriut bhet m e dendur.

    Nse jobesimtart e presin vdekjen t qet dhe kan nj ndjenj t paarsyeshme t rehatis, madje edhe kur jan plotsisht t vetdijshm pr afrimin e saj n vitet e fundit t jets s tyre, sht pr shkak se ata jan plotsisht t mbshtjellur me kt perde. Kjo pr shkak se vdekja tek ata ka domethnien e gjumit t rnd dhe lodhs, prehjes dhe qetsis dhe nj lehtsimi t prjetshm.

    Mirpo, prkundr asaj q ata mendojn, Allahu, Ai i Cili krijon do qenie prej asgjje dhe Ai i Cili i bn ata t vdesin dhe i Cili do tju jap jet t gjitha krijesave n Ditn e Gjykimit, ju premton atyre pendim dhe pikllim t prjetshm. Ata gjithashtu do t jen dshmitar t ktij fakti n momentin e vdekjes, nj koh kur ata pandehin se do t bien n nj gjum t amshueshm. Ata e kuptojn se vdekja nuk sht nj zhdukje totale, por momenti fillestar i nj bote t re prplot vuajtje. Shfaqja e llahtarshme e engjjve t vdekjes sht shenja e par e ksaj vuajtjeje t madhe:

    E si do t jet ather puna e tyre kur engjjt t'ua marrin shpirtin duke i rrahur fytyrave dhe shpinave t tyre? (Sure Muhammed: 27)

    N kt moment, mendjemadhsia dhe pafytyrsia e jobesimtarve para vdekjes shndrrohen n llahtar, pendim, dshprim dhe dhimbje t prjetshme. N Kuran, ksaj i referohet si vijon:

    E ata than: "A pasi q ne t tretemi n tok, a thua ne rishtazi do t krijohemi?" Por (ka sht edhe m keq) ata nuk besojn se do t dalin para Allahut t tyre. Thuaj: "Engjlli i vdekjes, i cili sht caktuar pr ju, ua merr shpirtrat, e pastaj do t ktheheni te Allahu juaj". E, sikur t shihje mkatart se si ulin kokat e veta pran Allahut t tyre: "Allahu yn, tash pam dhe dgjuam, na kthe pra edhe nj her e t bjm vepra t mira, se tash jemi t bindur". (Sure Sexhde: 10-12)




    Nuk ka ikje nga vdekja

    Vdekja, posarisht n mosh t re, rrallher na shkon n mendje. Duke e konsideruar kt si fundin, njeriu madje i shmanget edhe t menduarit pr t. Mirpo, pikrisht sikur q shmangja fizike nuk siguron shrim pr vdekjen, po ashtu as shmangja e t menduarit pr t. Ve ksaj, sht e pamundshme t shprfillet vdekja. do dit, gazetat mbajn tituj lidhur me vdekjen e aq shum njerzve. Ju shpesh hasni n makina varrimi apo kaloni pran varreve. T afrmit dhe bashkpuntort vdesin. Funeralet e tyre apo vizitat pr t ngushlluar antart e familjes pashmangshmrisht e sjellin vdekjen n mendjen ton. Meqense njeriu sht dshmitar i vdekjes s tjerve dhe n veanti vdekjes s njerzve t dashur t tij, ai pashmangshmrisht mendon pr vet fundin e tij. Ky mendim e lndon at thell n zemr, duke e br t shqetsohet.

    Pa marr parasysh se sa shum reziston individi, kudo q krkon mbrojtje apo sado q prpiqet t ik, ai n t vrtet mund t takoj vdekjen e tij n do moment. Ai nuk ka zgjidhje tjetr. Prpara tij nuk ekziston asnj rrugdalje tjetr. Numrimi nuk mbaron kurr, as edhe pr nj moment. Kudo q ai kthehet, vdekja e pret aty. Qarku mbyllet vazhdimisht dhe prfundimisht i arrin ata:

    Thuaj: "S'ka dyshim se vdekja prej s cils po ikni, ka pr t'ju zn, e mandej do t silleni te Ai q e di t padukshmen dhe t dukshm, dhe ather Ai do t'ju njoftoj me at q keni punuar". (Sure Xhuma: 8)

    Kudo q t jeni vdekja do t'ju kap, po edhe n qoft se jeni n pallate t fortifikuara. (Sure Nisa: 78)

    Kjo sht arsyeja pse ne duhet t ndalojn s mashtruari veten apo t shprfillim faktet dhe t prpiqemi t fitojm knaqsin e Allahut gjat ksaj periudhe t paracaktuar prej Tij. Vetm Allahu e din kur do t kaloj kjo koh.

    Profeti yn Muhammedi (saas) ka thn po ashtu se njra prej mnyrave m t mira q t ndalohet ngurtsimi i ndrgjegjes s njeriut dhe t arrij karakter t mir sht duke prkujtuar shpesh vdekjen:

    Abdullah ibn Umari ka rrfyer: I Drguari i Allahut (paqja qoft mbi t) ka thn: Kto zemra ndryshken mu sikurse hekuri kur preket nga uji. N pyetjen se far do t mund ti pastronte ato ai u prgjigj: Prkujtimi i vazhdueshm i vdekjes dhe kndimi i Kuranit. (Tirmidhiu 673)
    E Verteta sht e Perkryer,ajo nuk ka dy fytyra (an)

Ruaj Lidhjet

Regullat e Postimit

  • Ju nuk mund t hapni tema t reja.
  • Ju nuk mund t postoni n tema.
  • Ju nuk mund t bashkngjitni skedar.
  • Ju nuk mund t ndryshoni postimet tuaja.
  •