Close
Duke shfaqur rezultatin 1 deri 9 prej 9
  1. #1
    i/e regjistruar Maska e Agim Metbala
    Antarsuar
    12-01-2008
    Vendndodhja
    Rahovec,Kosov
    Postime
    13,513
    Faleminderit
    449
    566 falenderime n 462 postime

    Miftar KRYEZIU, Udhkryqet e nj maturanteje - roman

    Pr lexuesit e Forumit shqipztar, n pjes-pjes, do t'Jua postoj romanin e poetit, romansierit e kritikut letrar t Rahovecit, Miftar KRYEZIUT.

    Besoj se do t'Ju plqej e do t'i kaloni astet e bukura kur jeni t disponuar pr lexim.


    MIFTAR KRYEZIU

    UDHKRYQET
    E NJ MATURANTEJE
    (roman)















































    Tema e dashuris

    Veprat m t mdha n historin e njerzimit jan frymzuar nga dashuria. Ksaj ndjenje Platoni n antik ia kushtoi nj dialog t tr filozofik, Bashkpirjen; Rumi librin poetik Divani i Shamsi Tabrizit; Petrarka sonetet Kanconieri, ndrkaq Miftar Kryeziu romanin Udhkryqet e nj maturanteje.
    A e vlen t jetohet pa dashuri? Cila sht dashuria e vrtet: dashuria si adhurim i tjetrit, pa pasur si qllim uarjen prpara t gjinis njerzore, apo, ajo q ngrthen kt qllim?
    Megjithat, edhe pasi lexuesi ti bjer n fund ktij libri sa t bukur, aq edhe trondits, t shkruar me nj stil t veant psikologjik, prap misteri i dashuris mbetet mister, sepse autori edhe m tej, shtjen e l t hapur.

    Prishtin, maj 2008. Sali Bytyi












    Prher e kam ndier
    t nevojshme ti prkushtohesha
    dikujt, pr dika, i tri gjer n
    dhembshuri; ti kushtohesha,
    ndoshta me nj pasion kozmik,
    e m pas nga atje, ti njihja
    rrnjt e unit...!
    .................................................. .........
    .................................................. .........
    ..., pr Ty, Luiza, q:
    - desha, por st njoha asnjher!


















    Prolog

    Un nuk kam nevoj t nis shkrimin e romanit tim me: ndoshta njher ka ndodhur, ose, ndoshta tani ndodh, apo ndoshta ndonjher do t ndodh녔, sepse ather do tm duhej q ngjarjen n roman ta imagjinoja dhe fantazoja trsisht.
    Jo, skam nevoj, ngase shkrimi i ktij romani sht i bazuar tek nj rrfim i dimensioneve reale, t cilin ma tregoi pronarja e baness sime, me nofkn Stili, n nj mesdit qershori t vitit 1996, kur po bja prpjekjet maksimale q, at muaj, ti mbaroja studimet pr Fizik.
    Pr ndryshim nga ndrrat, q zakonisht jan t paraplqyera t zbrthehen n mngjesin e hershm dhe prrallat t tregohen n mbrmjen e von, ngjarjet, sikur paraplqehen t rrfehen n mesdit.
    Dhe ti, i nderuar lexues, do kujtosh se Un dhe Stili, si e quanin shumica e njerzve t asaj lagje kt stiliste t fustaneve, e respektuam kt koh pr rrfim?
    Tju them t drejtn, jo. Kjo ndodhi rastsisht dhe ja se si:
    N dhomn ku banoja q prej nj muaji e gjysm, ishin edhe dy brucosh (kshtu i quanim studentt e vitit t par), t cilt ishin paksa t zhurmshm dhe m pengonin t koncentrohem n thellsi t leximit.
    Ndaj, nj dit, pikrisht n at mesdit, kur ata kishin dal n qytet, un, duke ia treguar edhe shkakun, iu luta Stilit, t kaloja i vetm n dhomn tjetr, q ishte prball ders s hyrjes, n fund t korridorit.
    Meq tek ajo gzoja nj respekt m t veant se gjith studentt q banonin edhe n dy dhoma tjera, asaj sikur i erdh keq t m kundrshtoj.
    - Ajo sht paksa m e vogl, - u prgjigj me nj dilem, - dhe aty kam gjsende, disa prej t cilave, duhet t mblidhen e t ruhen t mbyllura n nj orman, q ti smund ta prdorsh at.
    - Ndoshta mund tju ndihmoj, q ato ti rendisim brenda tij? pyeta dyshimt, ngase, ve dridhjeve t zrit, tek ajo, vreja edhe ca nuanca ndryshimesh, q i shfaqeshin n pamjen e fytyrs.
    Pasi u mendua gjat e gjat, s fundi tha: - Ather eja pas meje.
    Kur hym n at dhom, ajo m propozoi t ulem n nj ulse, q ishte n ann e majt afr dritares, prball s cils, n ann tjetr, n pjesn e lart t murit, shihja t varura: nj fustan model-mature, nj portret vajze, e rregulluar n nj ram t modelit t vjetr, dhe nj si libr, apo fletore, po ashtu e vjetr xhepi, e ln kujdesshm mbi ramin e portretit, n kopertinn e t cilit, me shkronja t stilizuara dore, lexonte:
    - Libri i librave -
    Nj heshtje e shkurtr e cila na pezulloi si n nj vegim, m dha hapsir pr at grim koh, t perceptoja laramani t ndryshme meditimesh ndaj ktij sistemi, q e vshtroja para syve t mi.
    - I shihni kto gjra prball? pyeti duke m shkputur nga ritmi i paragjykimeve q ngatrroja.
    - I shoh, - u prgjigja.
    - Q nga maji i vitit 1978, ia ruaj me plot prkushtim si testament, nj maturanteje t athershme, e quajtur Luiza.
    nj ankth i pazshm sikur priste q ajo t vazhdonte rrjedhn e shpjegimit t arsyes.
    - Sigurisht q tani doni t dini m hollsisht pr to.
    - Padyshim, - fola me nj ton lakmues.
    - Un nuk do t t jap asnj shpjegim, por do ta jap Librin e librave, q vet ta lexoni.
    Aty, ka shum e shum ide, mendime e meditime thelbsore, t cilat do ti hasni t mbledhura gjithkah dhe t shkruara nga dikush, q do ta njihni gjat leximit.
    Ndrsa, n faqet e fundit t tij, ky libr mbyllet me nj ngjarje, t shkruar nga vet dora e saj.
    sht nj ngjarje e jashtzakonshme q asaj i ndodhi brenda intervalit kohor prej rreth tridhjet e tri orsh, pra, prafrsisht prej pasdites s nj t shtune, deri pas mesnate t s diels, dhe ti, po deshe, q tani, mund tju l qet pr disa or, derisa ta lexoni.
    - Pajtohem, - i thash Stilit dhe i ngazllyer prej kureshtjes, mora librin q ajo e hapi aty ku kishte nisur t shkruante Luiza dhe fillova menjher ta lexoja.
    Shkrimit i kishte vn nj titull, q mua m erdh rrnqeths:
    - UDHKRYQET E NJ MATURANTEJE
    .

    Leximin e kujdesshm t atyre njzet fletve t saja e prfundova pas dy orve, pikrisht kur Stili u kthye nga qyteti.
    - E lexove? - pyeti ajo sapo hyri brenda.
    - E lexova, - mezi pshprita me nj z q m doli zvarritshm, duke mos ia ndar syt asaj.
    - ǒm sheh ashtu,- mu drejtua me nj nuanc sikur parandiente se do ti thosha.
    - Npr valzat e ksaj historie, lexova se edhe ju jeni prfshir n ca situata q her-her, jepen si enigmatike.
    - Ato edhe m tutje le t mbesin enigm, ndrsa shum m von..., mbetet t shihet.
    - Ather m fal, por desha t di se ndodhi m tutje me Luizn?
    - Pas asaj nate t turbullt, n mngjesin e hershm t dits s hn, - vazhdoi mendueshm rrfimin ajo, - Luiza erdhi n dyqanin tim, t cilin e kisha atbot n pjesn tjetr t qytetit.
    Sapo hyri brenda, s pari mu lut me nj mirkuptim, q ta mbyllja dern.
    Un iu binda menjher, ngase uni i saj, vrehej se ndodhej nn orientimin e nj pushteti t jashtzakonshm.
    E mbaj n mend si sot, pasi e lshoi para meje, ja at portret t saj, e nxori nga gjiri kt libr dhe, duke ma lshuar dridhshm n dor, m tha: Merrini edhe kto dhe bashkojani atij fustanit tim, q kam porositur te ti pr mbrmje mature dhe n da ruaj, apo, n da, fundosi, n fundin e ndonj fundrrine.
    Pas ktyre fjalve, ajo dukej krejtsisht e tjetrsuar dhe duke dal me nj vrull t ekuilibruar jasht dhome, n pigmentet e syve t saj, thuajse i shtriheshin dy rrug t braktisjes nga kjo bot
    - rrug t braktisjes? e pyeta me nj habi.
    - ...
    Ktu edhe mori fund rrfimi i stilistes s fustaneve, e quajtur nga t tjert, Stili.
    Un vazhdova t banoja n kt dhom dhe do mesdit nxirrja thesare nga Libri i librave t cilat i rendisja n shnimet e mia.
    Kshtu, duke u bazuar n ato thesare t nxjerra, madje, n shkrimin testament t vet Luizs dhe rrfimin e Stilit, un, studenti vetiak i athershm, vendosa ta kaprceja ylberin dhe t metamorfizohem gjat shkrimit t ktij romani n Luiz, me qllim q ta qndis sa m kujdesshm, e ti jepja s fundi nj grimosje paksa elegante, deri n prmasa q i konsideroj si t arsyeshme, ndonse ti i nderuar lexues, ke t drejtn e gjykimit sipas prshtypjeve tuaja.












































    Pjesa e par


    N mngjesin e sotshm, un - q m quajn Luiza, kisha nj parabindje se qyteti ishte prqafuar ftoht nga rrezet e diellit.
    Ndoshta, prve meje, askush tjetr nuk mund t kishte prshtypjen e till, q ai t dukej n at gjendje t ngulfatur e t tkurrur.
    Koha q e perceptoja se ishte ngatrruar npr kmbt e veta, gjithashtu dukej se klithte si e trishtuar dhe pr t thuheshin lloj-lloj thashetheme, derisa ajo m n fund duke dashur t ngatrrohej, zu n thua, u rrzua, e, duke u rrokullisur me nj shpejtsi, pa mundur dot t kontrollonte veten e saj, kishte marr tatpjetn.
    Her-her kisha ndjesin se n kt rrokullisje q ajo bnte npr thepa t relievit, do ta deformonte trajtn dhe ritmin e saj.
    Tek e sodisja nga nj ashensor i imagjinuar, rrjedhjen e mtejm e t papesh t saj, m rropatej npr mendje se, shumica e njerzve n qytetin ton, e prisnin q ajo s fundi, e tra t prplasej n nj gremin t thell, atje n theqafje.

    Instikti.
    M ra ndrmend t thuhet pr t se: ai nuk ka as imagjinat pretenduese, as forc projektuese, as fuqi prkujtuese. Instikti sht asti. M sakt, asti i stimuluar enigmatik, q ndonjher t eksciton n nj gjendje krejtsisht tjetr dhe po deshe, mund t bhesh edhe mbret i saj.
    Shfaqjes vegimtare t instinktit, nuk mund ti rezistoj as inteligjenca, as imagjinata, sepse ai sht burimi, prej t cilit varen fuqia dhe arsyeja e meditimit.
    Zakonisht, kjo shfaqje vegimtare s pari t shkput nga njtrajtshmria, ku koha dhe klima e jets, t jan br t neveritshme dhe monotone nga prditshmria rutinore e nj kolektiviteti.
    Ndodh q edhe nj voglsi e till, madje, edhe shum m e imt, saq mezi e dallon n fillim ndijishmrin e saj, ka vendosur pastaj pr nisje, apo trheqje, n nj betej vendimtare t jets.
    Dhe ja ashtu; nj vegim instinkti i stimuluar enigmatikisht, m shpuri dhe mua t hyj n nj hapsir, ku pasi t rropatem me krkesat e mia intime, do t gjeja kohn dhe klimn individuale.
    Nuk mu desh edhe aq shum t meditoja dhe n shkrepje t nj asti, m duket se gjeta nj hapsir t rrethuar me shum kufij, e pa shum drit.
    S pari, dyshueshm u struka n nj skut t saj, mirpo pasi gjeta n nj far mnyre kohn dhe klimn q m duhej, u vura n lvizje se mos ndoshta duke u rrokullisur me t, do ta takoja edhe pikn nga e cila do t m shfaqej nj fije shprese, q me padurim e lakmoja ta gjeja.
    - Dhe e dini se ka? Sigurisht nuk e dini.
    Sa do t doja t gjej dik, i cili vrtet m kupton. Do t doja ti tregoja se ndjej, mendoj, si i shoh un njerzit, ti tregoja pr parabindjet e mia, se si ata mendojn pr mua, e shum gjra edhe m delikate.
    Pra, njeriun si un krkoj ta gjej. Ai m duhet patjetr. Por pikrisht tani ndihem shum keq, sepse pr t gjitha kto, duket se skam me k t flas.
    Tash pr tash t vetmit njeri q i shprehem kohve t fundit jam un, Luiza.
    N astin e fundit kur po luftoja me pengesn e mjegullt, q m rropatej majtas e djathtas npr ndjenjat e mia, nj fije drite shprtheu nga nj pik, ku nuk m kishte shkuar asnjher mendja, dhe q andej arrita t shihja fletzat e saja, si t ishin kraht e ndonj fluture, q do t ma ndezin nj shkndij n zemr.
    ... dhe ja asti, q duke i bashkuar apo ndar udht, prligj apo shprfill ligjet e jets.

    Gjithka filloi shum thjesht.
    Ndrkoh, qndroja e mbshtetur mbi parvazin e dritares dhe ia kisha lejuar vetes t meditoja pr lajmin paksa t mistershm, apo edhe trsisht t mistershm se: dit m par n qytetin ton, kishte ardhur nj njri rreth t dyzetave, pr profesionin e t cilit, n fillim ishte zgjuar nj kureshtje e nduar-nduarshme dhe e larmishme, e cila pas ca ditsh filloi t shkrihej npr ngjashmri, duke u prdegzuar n vija m t trasha.
    S fundi, gjith kta kureshtar t seleksionuar, mund t klasifikoheshin n tri grupe.
    T part thoshin se sht vetm nj filozof i heshtur n vete.
    Disa t tjer, pa ia mohuar kt, thoshin se ka nj shpirt t qndisur artisti, e sidomos kur at e shpreh n motive pikturash.
    Ndrsa, t trett q dukeshin m kureshtar, pshpritnin vesh m vesh se, prve ktyre, ai, vite me radh kishte mbledhur edhe copza shkrimesh nga shkrimtart e mdhenj botror, q nga antikiteti e deri m sot, pa e ln anash edhe ndonj shkputje nga librat e shenjt, t cilt i kishin hyr n pun atij.
    Thuhej se ato i ka t renditura me shkrim lapsi nga dora e tij, n nj libr t veant, q prher e mban n xhep.
    Por, marr n prgjithsi, nse mendimet e tyre tirreshin deri n strhollim, mbetej nj mendim i plotsuar prbashkrisht, se:
    Ai, n qytetin ton, sht nj njeri i jashtzakonshm.
    Q n ditn e par t ardhjes s tij, menjher u prhap lajmi, se ai do t jetonte pr nj hark kohe t pacaktuar, n apartamentin e vjetr, prball bulevardit t qytetit.
    Madje, ktyre kureshtarve, q dukeshin se bnin dit e nat nj prgjim m rigoroz se t tjert, iu kishte shtuar edhe m tepr krshria, ather kur ai, pasi kishte kaluar dy net e gjysm n nj dhom n katin e dyt, pas mesnates t s trets, kishte zbritur n podrum, n at dhomn gjysm t errt.
    Qllimin e kohs s ndrrimit t dhoms pas asaj mesnate, megjithat e arsyetonin duke pshpritur mes veti: - Me sa l t nnkuptohet, ai do q t respektohet riti tradicional i kohs s kalimit, nga nj dhom n dhomn tjetr.
    Por ajo q luhatej n zonn e dilems, ishte nj herezi q ua grithte vmendjen deri n topitje.
    Prse vall pikrisht t nesrmen e ardhjes s njeriut t panjohur, stilistja e fustaneve, e kishte trhequr mallin nga aty dhe ishte ngjitur n katin e par t lokalit t ri, q e kishte bler para nj muaji?
    Dhe tjetra q trumbetonte thell npr imagjinatn e tyre dhe kalonte deri n zonn dyshuese, ishte: Po mir, dhoma n podrum nuk sht pron e saj, prse AJO pikrisht at dit, n nj cep t dritares s asaj dhome gjysm t errt, e kishte shkruar n nj karton me shkronja t pjerrta: DHOMA JEPET ME QIRA PR BANIM.
    - Po pra, pse nuk e shkroi pronari i dhoms? Kjo l t dyshohet miratoi ndokush prej tyre.
    - Ndonse, ndrhyri tjetri,- menjher nj dit m von, q n mngjes, kartoni ishte hequr, mirpo, askush nuk shihej se lvizte aty pari.
    - N mbrmje, plotsoi i treti,- nj vetur sht ndalur para hyrjes s apartamentit, prej s cils zbriti ky njeri i panjohur. Ai, pasi mori n dor disa plhura pikturash, mbylli veturn dhe u ngjit shkallve t tij.
    - Madje, - iu kujtua tjetrit, - n ort e vona t po asaj mbrmjeje, iu desh atij tri her ngutas, t zbriste e ngjitej npr shkallt e jashtme t apartamentit?
    - Tri her, ngutas! than prnjhersh dy nga ata.- Pthu, pthu, pthu, - pshtyu pastaj njri prej tyre.
    - Mos duhet t jet ky ndonj njri q mirret me magjin e zez?! - ndrhyri dikush aty.
    Kjo, sht e mundshme, por... un nuk di si tia lidhi kokn pr bes rrudhi kraht dyshueshm tjetri.
    T gjitha kto tentonin ti prpinin disi, ndrsa ajo q nuk ua linte vendin-vend dhe smund ta prtypnin assesi, ishte se; q von, n mesnat, duke i bartur plakat prej dhoms s katit, n kt dhom podrumi, prse vall, at e kishte shoqruar nj vajz-grua, apo grua-vajz. Madje, kush mund t ishte ajo.
    Ky dyshim se: ajo n ishte vajz apo grua, rridhte nga pamundsia q ta dallojn moshn n fytyrn e saj, ngase, tr at nat nga dritarja e dhoms, shihnin brenda t ndezur nj drit t zbeht qiriu.
    Q nga ajo nat edhe ca net t tjera, aty kah mesnata ata kishin dgjuar hapjen e ngadalshme t ders dhe m pas, nga drita shum e zbeht, hyrjen e saj nuk mund ta vrenin. Mirpo, ajo q vrtetonte ardhjen e saj, ishte se dgjohej nj pshpritje e ngroht, si t vinte nga larg, q andej, ndoshta nga nj bjerrsi e trilluar kaher, prtej nj prmallimi t tretur:
    - Eja, po t prisja!
    - Vrtet?
    - h.
    Pas ksaj pshpritjeje, kureshtart shprndaheshin, duke e ndrydhur gazin n vete, derisa largoheshin nga aty.
    Nj nat sapo tentuan ta prgjojn m gjat rrjedhn e mtejme, njrit prej tyre papritmas iu kishte kujtuar Legjenda Zans, e cila disa net radhazi i kishte ardhur bariut n stanin e tij. Pas ktij parafytyrimi, ai kishte brtitur:
    - Ikim zana, zan mali... - sepse npr valt e kujtess zana iu parafytyrua e frikshme.
    Mandej, pas nj hapjeje t furishme t ders q ishte dgjuar nga brenda, t gjith ia kishin mbathur vrapit.
    Nett e tjera n vazhdim thuhet se mbeten enigmatike pr t gjith kureshtart, andaj, vendin e tyre e zun thashethemexhinjt dhe bjerrakohsit e qytetit ton. Prej tyre llomotitej mos e mos, derisa ata s fundi, krijuan nj thashethemnaj qyteti.
    Flitej se: vitet e rinis i kishte kaluar npr qytetet m t bukura t Evrops dhe n asnjrin prej tyre nuk kishte arritur t gjej qetsi shpirtrore.
    Flitej se: sht nj talent shum i rrall dhe n shpirtin e tij, ai ka nj els magjistari, q vetm me nj syshikim t thekshm, mund tiu hap dhe tiu mbyll njerzve portat e dshiruara t jets.
    Npr rrugt dhe kafenet e qytetit, kishte edhe lloj-lloj thashethemesh t tjera, prej grupeve m t vogla, e deri n ato personale, q flitnin se:
    A mos vall me at shikim t dyzuar, Ai njeri mund t jet i ringjallur?
    Madje, prse Ai sht kaq indiferent, kur n pamje fytyre, dika i lviz prher ndrmjet gjakftohsis dh gjaknxehtsis?
    Cili sht Ai? Nj spektator? Nj pelegrin? Nj ndrrimtar i nj asti t mbrapsht? Apo, nj agjent q:
    Ka ardhur me mision t caktuar politik.
    Ka ardhur me mision t caktuar fetar.
    Ka ardhur pr organizimin e nj krimi.
    Ka ardhur pr kryerjen e nj krimi.
    Ka ardhur q t pasurohej duke br e duke br magji t zeza, e lloj-lloj paragjykime t tjera.
    Ndryshe nga ditt e mparme, ktyre ditve edhe ritmi i jets s qytetit, e sidomos aty rreth apartamentit, ndryshoi. S fundmi, qytetin e mbuloi nj vello kureshtjeje. Tanim edhe bisedat familjare, mngjesin e ktyre ditve, dukej se e fillonin me trille t ndryshme, rreth do dite e nate q kalonte.

    ***
    Ndonse pa dashje, edhe mua mu zgjua kureshtja t dija sa m shum pr qllimin e ardhjes s njeriut enigmatik, si e theksonte shpeshher kt emr stilistja e vetme e fustaneve n qytetin ton.
    Nj dit, dy ort e fundit t msimit, vendosa t mos i mbaja fare. Me qllim t nj bisede m t lirshme me t, erdha pa shoqet e mia n dyqanin tanim t ri t stilistes s fustaneve. Atyre iu arsyetova se kisha caktuar n at koh terminin pr marrjen e mass s fustanit t maturs.
    Kur arrita afr dyqanit, ajo po qndronte para tij dhe vshtronte mendueshm fustanet e varur n vitrinat e tejdukshme.
    Tek e shihja n at pozit, fitova prshtypjen se ajo her e imagjinonte veten sikur donte t hynte brenda ngjyrave t modeleve t renditura, e t bhej pjes e tyre, e her dukej e mbyllur n vetvete dhe prpiqej ti thrrmonte ato ngjyra, si t ishin mijra mbetje t molisura.
    N dy vitet e para t martess s saj, at e quanin bukuroshja e qytetit.
    Atbot flokt e saja merreshin si modeli m i lakmuar thuajse i gjith grave t asaj pjese t qytetit. N ballin e shndritshm, i harkoheshin kujdesshm dy vetullat e holla, harqet e t cilave kur vshtroheshin n nj pik midis tyre, dukeshin plotsisht simetrike njra ndaj tjetrs. Nn kujdesin e prhershm t tyre, ishin pulitur dy syt e saj, ngjyra blu e t cilve, po t vshtrohej vmendshm, do t t rrmbente n thellsi t nj pushteti absorbues. Sipr tyre, me nj grimosje t leht, qerpikt reflektonin nj shmbllim qetsues, sidomos, kur mbi ato dy mollza t faqeve t saja, i shtrihej nj pigment i but ngjyr trndafili. Kjo ngjyr vinte edhe m n t elur, deri te dy skajet e cepave t buzve, mbi t cilat tentonte prher t fshihej nj perl e tejdukshme buzqeshjeje. Fundin e atyre dy mollzave t faqeve e lidhte mjekra, q shikuar nga nj distanc, pajtueshm zbukuroheshin ndrsjelltas, me bardhsin shkum t gushs, nn t cilin rrinte i prqafuar prher nj gjerdan floriri dhe copat e tij vezullonin si t ishin disa dhjeta margaritar.
    Mirpo, n pranvern e tret t martess, pas nj historie t trilluar, q ishte mjegulluar rreth t s vrtets, zu n thua nj trazim shpirtror brenda saj, i cili i pasqyrohej n pamjen e jashtme.
    Ajo gradualisht sikur nisi t mblidhej dhe ndoshta kur e vshtroje m gjat, sugjestioni t sillte deri n fillin e nj tkurrjeje.
    T parve q iu ra n sy ky trazim shpirtror, ishin t ashtuquajturit sykeasit e qytetit, t cilt shushuritnin skutave, se bashkshortsia e saj ka t ngjar t jet sulmuar me magjin e zez.
    Ky imazh pr t m pas kishte shprthyer aneknd qytetit, n nj mngjes t bjerr fare, pas nj nate pa hn, t asaj vjeshte t von, kur u mor vesh se ajo dhe burri i saj, e kishin braktisur njri-tjetrin.
    Dy dit at e kishin par duke ecur e molisur, kryq e trthorazi rrugve t qytetit, derisa ditn e tret kishte marr me qira nj dyqan, n podrumin e apartamentit t vjetr, prball bulevardit t qytetit.
    Edhe pse nn grithjen e vazhdueshme t nj dshprimi, ditn e katrt ajo e nisi punn.
    do dit q kalonte, asaj i rndohej nga nj pesh ankthi, i cili pastaj natn, ia priste shtigjet e ardhjes s gjumit.
    Pas disa javsh mrzitjeje, iu kujtua t shkonte te zhbrsi i magjis, i cili jetonte n nj kasoll q gati po shembej, diku n periferin e largt t qytetit.
    Ai para se t hynte n dhomn treqoshse, e kishte kshilluar at t mos brtiste, trishtohej, apo rrqethej, kur brenda saj t shihte se: asnjra prej mureve nuk e kan gjatsin dhe ngjyrn e njjt.
    I kishte thn se, menjher n hyrje, t mos prqendrohej kah muri i zi, n raftet e t cilit, ndr shum sende tjera, q mund t bien fillimisht n sy, jan t renditura edhe disa en dheu, nj pjes e t cilve kan hi vatre, t marr npr shtpi t shuara.
    I kishte thn se: as nga muri i kuq mos fikso shikimin, ngase, mund t bien s pari n sy qime floksh nga ngjyrat m t ndryshme, t lidhur mes veti nyje, ose bistek t prer, sipr t cilve jan t lshuar nga tri qime floksh t thinjur, apo, mos u thnt prej meje, o Zot: t shohsh ndonj cop arafi t bardh, me njolla gjaku t kuq, se..., nejse. Andaj, sapo t futesh brenda, kthehuni shpejtazi kah muri me ngjyr dylli, n t verdh, aty do t shohsh shum dryna t hapur, n mesin e t cilve, vetm njri duhet t jet i mbyllur.
    Tani un duhet t rri ktu, ndrsa ju sapo ta gjeni, merreni shpejt dhe ma sillni menjher jasht.
    Nuk ishte vonuar shum, ajo vrtet e kishte gjetur drynin e mbyllur dhe ngutas ia kishte sjell atij.
    Ai, pasi e kishte soditur kinse mir e mir, duke pshpritur dika npr buz, s fundi i kishte thn se tet muaj m par, pikrisht n mesnatn e par t muajit t prtritjes, kur sht hapur qielli pr dshira, nj dor e lig, ju ka strpikur me zhiv tre penj me ngjyr t ngjashme si muret e brendshme t ksaj dhome. Ata i ka lidhur nyje dhe i ka fshehur diku n dhomn tuaj. Kur shkoni n shtpi, i gjeni, mi sillni mua dhe do gj do t jet mbar pastaj.
    Ky deshifrim i drynit t mbyllur nga zhbrsi i magjive, asaj i ishte dukur shum i zbeht, andaj pasi i kishe paguar shumn e parave q ai ia kishte krkuar, ishte kthyer me nj shterpsi besueshmrie, duke e mbyllur q at dit krkimin e mtejm t shkakut.
    Kur filloi t jetonte vetm, tani prve sykeasve edhe tr qyteti ishte marr me thashetheme t prsritura, derisa ato ishin br rutinore dhe krejt monotone.
    Dhe, n fund, gati trsisht qyteti kishte krijuar pr t nj imazh t lig, lavire e prdal.
    Q nga ather, ata thon se jeta e saj, i ishte zbehur pak nga pak e dit m dit, gjat tr stins, ashtu si zbehej edhe ritmi i natyrs, n at vjesht t von.
    Sot e asaj kohe, ajo ekziston nn shumfishin e mallkimeve, nn kohn e zbehur nga urrejtja, brenda nj dimensioni t vrazhd, disi t prhumbur, q ka t ngjar t fshihet nn ret e harress.
    Ather sapo kishte kaluar t tridhjetat. Mirpo, n profilin e moshs s saj, edhe pas gjith ksaj rrmuje, dukej se i kishin mbetur prapa gjasht a shtat vjet, andaj tregonte m e re.
    N fillim, sapo nism bisedn, ajo fliste me nnkuptime t rrudhura, t cilat fitoja prshtypjen se lidheshin e nyjtoheshin n nj pik fare t zbrazur.
    Mirpo, pasi iu luta t mi rrfente m konkretisht t gjitha ato q i dinte, tek m pas ajo filloi t zbrazej, derisa n prfundim, ishte e hapur aq shum, saq nga efektet emocionale q pasqyroheshin n fizionomin e pjesve t fytyrs, mu duk se fjalit e fundit, i dhan trajt asaj bisede, paksa enigmatike dhe t mistershme:
    ...pra, tek e kam par at njeri n nj mngjes derisa dilte nga apartamenti, fytyra e tij kishte nj pamje misterioze, q mund t lexohej n gjithfar trajta shmbllimesh, ose thn m prmbledhtas, fytyra e tij ishte plot enigm. Brenda ksaj enigme, njeriu fiton prshtypje se buron dhe humbet thelbi i do gjje. N misterin e ksaj fytyre, edhe dyshimi shmbllehej si nj hije e do gjje q vjen nga larg, thuajse e nisur nga fundi i nj humbtire, apo fundi i fundit, nuk mund t perceptohet se ka n brendsi virtualiteti i tij.
    Duke e prfunduar marrjen e prmasave t fustanit, mbaruam edhe bisedn pr njeriun enigmatik, si i thoshte ajo, q dit m par kishte ardhur n qytetin ton.
    U ndava prej saj, pr t nisur npr mendje, prtypjen e biseds q pata me t.
    ---
    Vrtet, duke i pasur parasysh kto karakteristika specifike t tij, se:
    - sht filozof,
    - merret me piktur,
    - ka mbledhur copza shkrimesh npr vrushkujt e kohs (mbase duhet t jen interesante, ngase ato i ruajtka prher n xhep),
    - n shpirt ka nj els magjistari,
    - madje, m e uditshmja na qenka se ai kishte shtitur qytetet m t bukura t Evrops, e nuk kishte gjetur qetsin shpirtrore, ather, pse vall ktu n qytetin ton zbriti n nj dhom gjysm t errt n podrumin e nj apartamenti ?!
    Mbase, ndoshta t gjej qetsi, apo,...?
    Assesi nuk e z mendja. Ngase ajo m thelbsorja q flitej e prflitej deri n strhollim, ishte edhe m rrqethse se: ai kishte ardhur ktu pr t zbuluar dika t pazakont, deri n ato dit pr njerzit e qytetit ton, mbase pr mbar njerzimin.
    Dhe, pikrisht fjala: t pazakont, shushuriti e mjegulluar dy dit radhazi npr vesht e njerzve, derisa qllimin e ardhjes s tij, thuhej se e zbuloi pronari i asaj dhome, ku ai ishte strehuar.
    N mbrmjen e dits s dyt, teksa dielli i mblidhte rrezet e skuqura dhe i shmbllente nj lamtumir horizontit, duke e ln edhe qytetin mendueshm n nostalgjin e dits s tretur, ai, pasi i kishte nxjerr nga vetura plhurat pr piktura, n hyrje t apartamentit, ishte takuar ball pr ball me pronarin e dhoms, nga i cili ve t tjerave, kishte krkuar t dinte se pshpritin njerzit e ktij qyteti pr ardhjen e tij.
    - Nuk e di sakt kureshtjen e tyre, i kishte thn ai, por,... kam dgjuar se flitet - dhe sikur i kishte zn n thua mendimi dhe kishte heshtur.
    - far ke dgjuar t flitet pr mua?
    - Thon se jeni ndryshe nga shumkush, andaj
    - Vazhdoni. Desht t thoni edhe di.
    - Jo, por ... desha t di se...
    - Urdhroni, zri ishte i nj theksi t dyshimt.
    Edhe pse ktij n shikim t par, i sht dukur shum e pakuptimt dhe jonjerzore ta pyeste pr arsyen e ardhjes, mirpo n nj ast i kishte gufuar kureshtja dhe iu kishte afruar pran veshit t djatht:
    - Zotri, npr qytet prflitet se keni ardhur t zbuloni, si thuhet...
    - H, thuhet, de?
    - ...dika e pazakont, zotri.
    - Andaj ...
    - ...
    ...dhe, ndrkoh, kishte kthyer kokn anash, duke dashur t nnkuptonte se po i thoshte: mos vazhdo m tej, shikoje punn tnde.
    Nj ndjenj ankthi lvizi n botn e secilit, kur syt e tyre befas patn soditur skuqjen e qiellit, tek ishte duke vjedhur at mbrmje edhe ca fije rrezesh t harruara npr horizontin e tij.
    Pasi kishin soditur, ndoshta, ashtu shkurtazi edhe nj paragjumsi dite, ai iu kishte drejtuar me nj ton m t theksuar: - Pse flisni npr skuta e rrug m kot fjal n er. Me sa mund t kuptoj un, n kt qytet jeta rrjedhka n kotni. Ktu, edhe sekretet e shtetit, u marrkan si llafe t thjeshta t thashethemexhinjve. A e dini ju se do njeri ka prjetimet e veta. Madje, secili prej tyre, gjithashtu ka edhe pretendimet e veta, t cilat ... dhe anash ndjeu nj z, q ngutas e prshndeti. Ai nuk e njohu. Zri humbi andej nga erdhi.
    N kt hark dyshues kohe, me nj takt q reflektonte prmasa diku ndrmjet ironis apo nervozes, futi dorn n xhepin e jakns, prej s cils nxori pjesn e parave q kishin llogaritur sipas marrveshjes pr kstin e par t qiras dhe duke ia numruar ato, kishte vazhduar: - Jeta dhe mrekullit e saj nuk kan lindur pr tu msuar prmendsh, por duke e prjetuar misterin dhe lumturin.
    - Ke dgjuar t thuhet se: Jeta sht nj himn i shenjt, q ka nj fillim dhe nj fund, n qendr t s cils rri e fshehur nj enigm e krkuar q nga zanafilla e njerzimit?
    Ktu pronari paska rrudhur kraht si ta ndiente veten fajtor.
    - Dhjet vjet m par i kam dhn vetes obligim t kryej nj mision t ndrlikuar, por t shenjt. Nj vit m von mora vendim t nis hulumtimin e tij dhe, meq natyra e ktij misioni, krkon shtegtim, un ...
    - Mision t shenjt, thua!? i kishte ndrhyr ngutas para se t mbaronte mendimin.
    - Po, t shenjt.
    - Ndoshta, por...
    - Pse por, h?
    - Sepse misionet e shenjta u prkasin njerzve t shenjt, kuptuat vetm njerzve t shenjt, zotri ia paska lshuar tro, tek po i fuste parat n xhep.
    Pas ksaj, Ai nuk kishte dashur t vazhdonte m gjat, por duke u prshndetur, n t ndar, i kishte thn: Ma afro veshin e djatht m afr meje!
    N kureshtje i ishte bindur.
    - Un jam n krkim t zbuloj kodin e asaj enigme.
    Pronari prsdyti i kishte rrudhur kraht, efekti i t cilve pasqyrohej n pamjen dyshuese t syve, ndonse npr mendje zun ti lkundeshin si t prmbysura, shenja t pazakonta, t cilat dikush vraponte ti kapte dhe, para imazhit t tij, e reflektonin n shmbllime t ndryshme, fjaln enigm.
    Ca dit m von, nga pjesa drmuese e njerzve, edhe emri i njeriut t panjohur, mori trajtn e nj togfjalshit t uditshm: Zbuluesi i Kodit Enigmatik.
    Tanim dielli ishte mnjanuar anash pjess perndimore dhe q nga atje lart, ndoshta, priste me padurim mbledhjen e ngadalt t pushtetit.
    At dit u ktheva n shtpi m von se herve tjera. Sapo hyra brenda n oborr, mami m priste. Kur e prshndeta, ajo mezi ma ktheu nj prgjigje t dyshimt.
    ***
    Nga tr kjo rrmuj q javn e fundit trazonte qytetin, t nesrmen edhe mua-Luizs, m kishte kapluar nj ankth i thell, i cili m shtynte t mendoja pr jetn, e cila m dukej shum e shkurtr dhe, n at shkurtsi, ajo sikur shprishej e deformohej.
    Duke dashur t llogaris sa m sakt shkurtsin dhe deformimin e saj, m shkrepi s pari nj ndjenj kureshtje, t mendoja se sht jeta, apo thn saktsisht, pres nga jeta?
    Rriska t saja t cilat i kisha jetuar disi, ishin tkurrur diku n fundin e kujtess sime, t ciln kohve t fundit e kishte mbshtjell nj amulli e mjegullt dhe n kt amulli, i prisja shkrehazi rriskat tjera t pajetuara. Tek sodisja me mend gjatsin e pritjes, fundi i saj n kt shkurtsi jete, zuri t m largohej e largohej dhe n nj moment m humbi n pambarim.
    Eh, copzat e shkurtra jete, ndonjher kan gjatsi t largta pritjeje mu kujtua ky mendim i nj filozofi pesimist.
    T gjith presin, kush m pak e kush m shum. Dhe un duhet t pres. Duhet t pres, sepse nuk thuhet m kot se jeta sht nj stacion pritjesh.
    Po ata,... ka presin ata?
    Jo, nuk e di. As nuk dua ta di. Di se ata nuk brengosen pr pritje. Atyre edhe nuk iu duket fare monotone pritja. N fund t fundit, del se ata nuk presin. E kjo do t thot se ather ata rrjedhin. Ndoshta rrjedhin si uji i nj burimi. Tani mu kujtua edhe fjala e popullit se nj uj q rrjedh edhe pihet, por...
    Nejse. Ti kthehem vetes n kt pritje, q javn e fundit, smund t dal dot nga monotonia e saj. Kjo i ngjan atij tiktaku t ors n qetsin e nats, kur n hapsirn qiellore nuk ka vezullim yjesh, as shndritje hne. Dhe kjo pritje ndoshta do t zgjas nga dita n dit, nga nata n nat, nga java n jav, nga muaji n... auha...
    N at ast t ngrir akull, m erdhi sikur edhe pritja u ndal e tra dhe bashk me t, ndodhesha para nj udhkryqi, i cili n at gjendje t ngrir, zuri t ma vjel n thellsi t shpirtit, pa mshir, shpresn.
    Ndonse isha prqendruar te ngjyrat e nj ylberi t passhiut dhe valzoja npr meditimin e tyre, nj e hapur leht e ders, m ktheu te parvazi i dritares, nga ku hetoja fytyrn e mamit t m afrohej.
    Ajo, meq ishte e shtun, si zakonisht ishte kthyer m hert nga puna.
    Ndjej se si tkurret e gjith hapsira rreth meje. As q jam n gjendje t paragjykoj se far tentoja t bja. Ndiej se si realiteti shket posht, si nj rrob e grisur. Nuk dija se kuptim kishte bota ime. ǒngjyr kishin drithrimet e mia. Ndoshta se ajo prjetsisht ishte gjithmon brenda meje dhe, nga aty, forconte kraht e dshirave t mia fmijrore.
    I largohem dritares. Pa menduar se ajo ndodhej tani fare pran meje, zvarris kmbt npr hapsirn e dhoms, drejt nj vendi t pacaktuar. Dhe ky veprim, e dija se do t sillte brenda bots s ndjeshme t saj, trajta t ndryshme dyshimi.
    Ajo m afrohet ngadal. Ndjej ngrohtsin e rrshqitjes s dors-mm, npr lmueshmrin e flokve t mia. Pastaj ulet prball meje. Bj nj prpjekje pr ta lvizur paksa drejt saj vshtrimin e syve, duke kapur n at hark pamjen paqsore, por t shqetsuar t saj. Dhe, si n nj ekran t grithur e t patrajt, rreth buzve t saj, shoh se si i formohen ca rrudha, t cilat ia fundosin ngadal imazhin e bukuris s fytyrs.
    - Luiza prdrodhi nj z t shtjerr.
    E shihja t pezulluar tek ngrihej prsri n kmb. M dukej se tanim kur u drejtua trsisht, nuk m kishte mbetur asnj fjal brenda pr ti qetsuar gjrat. Mu parafytyruan si pr krshri ca buqeta lulesh. Doja, por nuk mundja ti flisja pr bukurin e qndisjes s tyre npr kopshte. Pr ndryshimet apo ngjashmrit, q kisha par dikur n mes atyre luleve dhe shoqeve t mia. Pastaj u ndodha n nj hark t mbyllur t vetmis. Doja ti flisja pr ndjesin e vetmis, pr mrekullin e pakuptueshme t mbylltsis.
    Doja..., doja..., por n at ast, t gjitha kto m vinin fatale, para vshtrimit sa dyshues, aq edhe pyets t saj.
    - Luiza srish zri i saj, por me nj nuanc tjetr.
    Tashm ishte radha ime, por ajo nuanc e ndryshuar zri, q ishte pezulluar ndrmjet kureshtjes dhe zemrimit, m bri vetm t dridhesha.
    - Do m shpjegohesh?
    - ...
    - Ke marr ndonj not t dobt?
    - ...
    - T kan ngacmuar kush?
    - ...
    - Ndoshta,... h?
    - Asgj belbzova, - asnjra nga kto. Jo. Nuk m ka ndodhur asgj, apo... m jan mrzitur t gjitha.
    - T gjitha?!
    - ...
    - Hmmm, nihilizm h?
    - Ndonse kohve t fundit edhe sht gj n mod nihilizmi e hodha pa e peshuar mir.
    Kisha thn nj mendim me pesh m tepr se duhet, e pra, kisha gabuar. Kt ma thoshte edhe heshtja e saj e zymt. Syt mu kthyen gjysm t mbyllur. Aq m pak kisha mundsi ti hapja, mbase edhe doja t zhdukesha pr at ast, mirpo pamundsia pr ta br kt, m kishte mpir. Fare leht mund edhe t qaja.
    - Do vish me mua tani?
    - Ku? pyeta habitur.
    - Kam nj t befasi t kndshme pr ty m tha fare pran veshit, duke m falur nj t puthur t leht n mollzn e faqes.
    - ...
    - ǒjeni prhumbur ?
    - Jo. Asgj..., - edhe pse nuk doja, prsri heshta.
    - Stilistja ka sjell n dyqanin e saj ca materiale t bukura fustanesh pr mbrmjen e maturs.
    - Mbase mund t ket sjell, por...
    - ǒflet me kt gjuh q kurr nuk e kam dgjuar nga ti?
    N heshtje iu prgjigja se nuk m plqente t merresha m me bisedn e maturs, e aq m tepr me fustanet elegante n mbrmjen e saj. U mundova t mos dukem t paktn e pasjellshme, ti thosha se po m bezdis, por edhe nuk m kishte mbetur asnj fije force pr ta duruar, edhe pse e dija se kishte t drejt.
    - Si t paskam ln vetm sot? buzqesh me nj gjysm ironi.
    - N fund t fundit, ke mundur edhe t mos vije fare, u shfryra ashtu pa fjal n vetvete, mbase e dija se edhe pa t drejt.
    - Luiza, n ty lviz dika e ankthshme dhe nuk po kuptoj se..., se pse nuk flet qart. ǒjan kto vshtrime, kto belbzime t coptuara fjalsh, q nuk thon asgj. Q...!?
    - Mami, lre t bijen brenda bots s vet.
    - Lre!?
    - Po, nse ka vetm pak mundsi.
    - Jo. Un t paktn dua q t m shpjegohesh!
    Mnyra se si mu drejtua, m bri tia hedh nj shikim paksa t ftoht.
    - Ka ndonj ast jete q gjrat nuk mund t shpjegohen edhe aq leht si krkon ti, mami.
    - Vrtet!?
    - h!
    - Epo..., dika t sht krisur, ather Luiz.
    - ...
    Dhe un nuk tkurr m dufin tim. Mbledh guxim dhe i flas me nj z kapricioz: Nuk di se po ndodh n mua, nuk di. Dika q m ngacmon n thellsi, mami. M merr prpara, e nuk... Ndjej se si hap pas hapi, m shndrit turbullt ndriimi i nj hn, por ... dhe nuk flas m.
    M shihte ashtu, si e kisha par un nj ast m par, me nj mosprfillje ironike.
    - Luiza ime!
    - ...
    - Kur ishe...
    - H?
    - Kur ishe e vogl..., ah kur ishe e vogl...
    - Isha vajz prtace mu dha t hidhja kt fjal si nj gur n uj t vrullshm.
    - Jo, prkundrazi.
    - Domethn..., tani jam.
    - Nuk e di tha me ironi, tek po dilte e paprmbajtur jasht dhome.
    Ca reflekse oroditse m rrokullisen prball nj trishtimi, q m shpotiten drejt pangopsis s syve, e pa m prfillur fare, m ngjiten deri n majn e nj trazimi.
    N at ast, ndjeva se filloi t shpirtzohej nj pasdite amorfe e mbshtjell me drithrim.
    Duhej t vrapoja sa m shpejt e t kapja edhe un kt pasdite q ka nisur shtegtimin para meje m shkrepi t mendoja, por brenda poreve t ksaj gjendjeje, nuhas ftohshm parandjenjn e ca sinjaleve nga gjithsia, q n trajt reflektimesh, m shmbllehen n unin tim, si nj kurth e kurdisur. Ndoshta ora e lig qenka kjo rrisk kohe - mendova.
    Me gjith grimcat e fuqis, mundohem t glltis brenda vetes stuhit, ku m bymehej nj pasiguri, se mos ndoshta jam ajo, q copzat e mia t kohs, m trhiqnin zvarr drejt nj pakohsie t bjerr fare.
    Pastaj, n at zvarritje e sipr, thell vetes ndjeja edhe t nyjtoheshin: nj prdredhje e unit, nj ikje gjymtyrsh, nj shkoklim truri, nj shkrehje qelizash, q m fashitn n nj ngathje thuajse t tr fizike.
    M jepet t shtrihem n shtrat, q sht afr dritares. Mbyll syt dhe lshoj tkurrshm trupin mbi t. Jepem t bhem nj cep-koh indiferente prej pafuqis, q klithte si e mekur brenda vorbulls s saj. Braktisje. Lodhje.
    Nj przierje e dyanshme qarkore, dukej se m solli mbi nj siprfaqe t tejdukshme, pa form, prej s cils shihja jashtsin. Njerzit. Rrugt. Nyjat e rrugve.
    Sigurisht, sapo do dilja n rrug, m presin edhe njerzit indiferent, shoqruesit e pavmendshm, t rn ndoshta para meje, n nyjn e ksaj pasditeje rutin.
    Eh, ja prball meje dhe ora ime e vrar. Ndonse viktim e pafajshme e ktij labirinti.
    Drithroj me ankth, por ndjenjat sngurrojn t m shtyjn diku thell n mes stresit.
    Thuhet se nj shpirt sado i lodhur dhe i sulmuar t jet, ai megjithat prodhon ndjenja.
    - Tak, tak, tak, u dgjua aty diku n thellsi.
    Ruaju m pshpriti uni, tek mundohej t shprdredhej. Nj hap i hedhur para kohe, t frfllon npr shkmbinjt e thepisur t stinve tua. Nj hap i hedhur pas kohe, t ngre zvarr, npr ta.
    Ndonse semafort brenda imagjinats m stepn n nj udhkryq prball dilems, ankthit, dshirs, pasiguris, e ku mos tjetr, megjithat s fundi vendosa t dilja n qytet.
    ***
    E mbaj mir n mend at pasdite pranvere.
    Para se t dilja n qytet, shkova n banj.
    Duke dgjuar rrotullimin e elsit npr dhmbzat e rezs, prjetoja t m shtohej nj siguri intime. Mbylla dern.
    Ngadal z t dromcoj shtresn e arsyes npr njomsin e adoleshencs dhe fshehurazi prpiqem t parakaloj mbi ndjenjat e pjekuris.
    Kur duart filluan ti zhvishnin ato t pakta rrobe q kisha, nj drithrim shpirt-lehtsuese pleksej mbi lakuriqsin e trupit tim.
    I bardh. Ndoshta, ndrrsisht nj trup i bardh m vinte, kur mendova n vitalitetin e tij.
    Ende pa prekur ujin, bashk me vshtrimin e syve, rrshqisja dorn npr butsin e harqeve t tij vajzrore. Prek ijt. Kmbt. Gjunjt. Brydhtsin e rrumbullakt t mbigjunjve. Rrshqitazi trheq gishtrinjt npr at lmueshmri, q tanim doja vetm ta ndjeja, e jo m edhe ta vreja.
    Nj drithrim m erdhi, kur pllmba e dors filloi t prkdhel pjesn e barkut, t nnbarkut, e ...
    E lehtsoj gjithnj peshn e saj mbi virgjinitetin e tij. Leht... m leht... edhe m leht..., brrrrrr... rrqethje.
    I friksohem ritmit t mtejm, andaj trheq ngadhnjimin e pushtetit t tyre dhe me nj frkim m t theksuar, gjurmoj npr pjesn e fryr t kraharorit. Ngadal duart mashtrohen, apo vetmashtrohen.
    S fundi, majet e gishtrinjve, duke mbledhur prushin e epsheve, u puthn mes veti, n majn e gjinjve, aty ku ata ruanin nj ngritje t prkryer t tyre.
    Instinktivisht mu dha tua bj nj ndukje t leht atyre dy majave. Pastaj, sapo desha ti ndrydh pak, m erdhi nj turbullir kujtese, q kishte dika zhvendosse, e cila m rrshqiti pr ca vite prapa, ather kur isha vajz e mitur. Ather kur ende trupi ruante njomsin e tij.
    Befas mu kujtua se n at mituri tanim t tretur, sa her q nna m lante, un mbaja syt tek kraharori im i papjekur.
    Gjja q m trhiqte vshtrimin n t shumtn e herve, ishin dy shenjza rrethore n at krahror, t larguara ndoshta n distanca simetrike, ndaj nj lythi, q ishte n mes tyre, po ashtu i ngjashm me to.
    Gjyshja ime, ndjes past, duke mbledhur npr rrudhat e buzve t saj, nj gaz t mekur, i pat thn njher nns, se lythi n mes, sht shenj dftuese e azganis s gjinjve t vajzave, kur ato t vinin n moshn e beqaris s tyre.
    Kur m vringlloi npr mendje kjo, nuk e di prse u ngjitn shtegut katr a pes vjet, gjurmt e t cilve, sikur reflektonin ndjenja, q luhateshin n mes ankthit dhe nostalgjis, ndonse, n fundin e tyre, gjeta nj fizionomi zhgnjimi.
    Dhe, pikrisht n muajin e mimozave t po asaj stine, nga ato dy shenjza, m jan shfaqur dy t dala t vrullshme dhe ma deformuan kraharorin n dy pjes. Ato, e tradhtuan befasisht lythin, pa i thn as lamtumir.
    Sot e asaj dite lythi dnes mshirshm i ndrydhur nn pushtetin azgan t tyre, ndrsa, kur mua m merr ndonjher malli ta prkdhel at, duhet q ti trheq anash majat e gjinjve, ja si bj tani. Dhe, nj prpjekje kundrshtimi apo rrmbim dshire, mu shfaq n mes kraharorit, pikrisht nga aty, ku syt e mi prkdheln lythin, i cili m bhej se n at hark t shkurt kohe, edhe ndaj meje reflektonte nuanca ironie.
    Pas ksaj rrungaje meditimi q bra n banj, mbi bardhsin e lbyrt t lakuriqsis, lshova ujin e ngroht e shkumues, i cili npr trupin tim, m vinte si nj fluid i papesh qumshtor dhe amorf.
    ***
    Hodha peshqirin e verdh mbi njrin sup dhe dola nga banja. Nga trupi ende shprndahej arom e qullur e pasbanjs.
    Tek fshihesha, ngadal iu afrova pasqyrs. U shoqrova gjat me t. Gjithmon kohn m t mundimshme e kisha kur krehja flokt.
    Prej se isha ulur para saj, disa her kisha ndrruar stilin dhe ritmin e krehjes s tyre.
    Sapo doja ta bindja veten se kisha zgjedhur saktsisht modelin, m t prshtatshmin e asaj pasditeje, megjithat n mendje m shkrepte nj lloj kundrshtimi me arsyen e zgjedhjes.
    Sa her q m trokiste n brendi ky kundrshtim, m pasqyrohej prball meje nj prhumbje fytyre.
    S fundi, u ndala. Dhe koha u ndal gjithashtu. Pr nj ast, ashtu e ndalur, ajo sikur e humbi durimin dhe sekondat e saj n pamundsi t lvizin para, sikur filluan t shtriheshin e t derdheshin anash. Kuptova se duhet t vazhdoja sa m butsisht krehjen e tyre. Mora nj qndrim buzgazs drejt pasqyrs dhe fillova prsri.
    Ndryshe nga herve t tjera, ajo filloi si nj krehje e kujdesshme, solemne, e llogaritur mir, e cila m falte durimin t prpiqesha, q sa m saktsisht ti prshtatej atij grimi t leht q kisha merakosur n fytyr.
    Ajo tanim dukej se brenda imazhit t saj, fshihte nj gjysm ndjenj pendese, sepse gjysmn tjetr e kishte rrmbyer m par ajo mosprfillje ironike e mms sime, tek po dilte me vrull jasht dhome.
    Dhe, fare n fund t ktij dueli, ndjeva nj knaqsi t smirshme, tia thosha sy m sy pasqyrs:
    - Si t dukem tani h?
    - ...
    - Mrekulli!
    - ...
    - Po pra, mrekulli.

    Vijon...

  2. #2
    i/e regjistruar Maska e Endless
    Antarsuar
    17-08-2007
    Vendndodhja
    Shqiperi
    Postime
    5,212
    Faleminderit
    0
    22 falenderime n 17 postime
    O Gimce,po blej librin une me mire! Mos te mbetet qefi,po edhe me lire me vete,po edhe syte nuk i shkaterroje duke shpenzuar ore te tera duke lexuar nepermjet ekranit te kompjuterit
    Without deviation from the norm, progress is not possible

  3. #3
    i/e regjistruar Maska e Agim Metbala
    Antarsuar
    12-01-2008
    Vendndodhja
    Rahovec,Kosov
    Postime
    13,513
    Faleminderit
    449
    566 falenderime n 462 postime
    Citim Postuar m par nga Endless Lexo Postimin
    O Gimce,po blej librin une me mire! Mos te mbetet qefi,po edhe me lire me vete,po edhe syte nuk i shkaterroje duke shpenzuar ore te tera duke lexuar nepermjet ekranit te kompjuterit
    I nderuar Endlees, nuk e gjeni dot pr ta bler, (sa pr blerje, ma jepni adresn, Jua drgoj me post si dhurat), e un e postova pjesn e par dhe do t'i postoj edhe pjes t tjera, pr lexues - adhurues t romaneve, e n ann tjetr, edhe prezentim t nj pune serioze, voluminoze e t lodhshme q bri z. Miftar Kryeziu - n mnyr shum psikologjike e bashkohore...

    Ju prshndes Endlees ( do ta lexoni edhe Ju, mos tr romanin, bile nj pjes pa kusht, do t t ngreh kurreshtja...

  4. #4
    i/e regjistruar Maska e Endless
    Antarsuar
    17-08-2007
    Vendndodhja
    Shqiperi
    Postime
    5,212
    Faleminderit
    0
    22 falenderime n 17 postime
    Citim Postuar m par nga Agim Metbala Lexo Postimin
    I nderuar Endlees, nuk e gjeni dot pr ta bler, (sa pr blerje, ma jepni adresn, Jua drgoj me post si dhurat), e un e postova pjesn e par dhe do t'i postoj edhe pjes t tjera, pr lexues - adhurues t romaneve, e n ann tjetr, edhe prezentim t nj pune serioze, voluminoze e t lodhshme q bri z. Miftar Kryeziu - n mnyr shum psikologjike e bashkohore...

    Ju prshndes Endlees ( do ta lexoni edhe Ju, mos tr romanin, bile nj pjes pa kusht, do t t ngreh kurreshtja...
    O vlla te 313-ta(burgu rri une),po jo brenda, aty verdalle :P


    Hehe,nejse rrofsh por po beja shaka me pare.Po deri sa ma sugjeruat ju,do t'i hedh nje sy here pas here pjesezave qe do te bini ne forum,kur te kem kohe nenkuptohet
    Without deviation from the norm, progress is not possible

  5. #5
    i/e regjistruar Maska e Agim Metbala
    Antarsuar
    12-01-2008
    Vendndodhja
    Rahovec,Kosov
    Postime
    13,513
    Faleminderit
    449
    566 falenderime n 462 postime
    Citim Postuar m par nga Endless Lexo Postimin
    O vlla te 313-ta(burgu rri une),po jo brenda, aty verdalle :P


    Hehe,nejse rrofsh por po beja shaka me pare.Po deri sa ma sugjeruat ju,do t'i hedh nje sy here pas here pjesezave qe do te bini ne forum,kur te kem kohe nenkuptohet
    E di, e di vlla Endlees, nuk njifemi me kt postim, por shum m heret, e di se jeni lexues i shum temave... (nuk diskutohet) e di se keni br shaka, e di se jeta e sotme e secilit shqiptar sht shum dinamike (pr shkak t rrethanave objektive...), por, un jam shum i sigurt, se shqiptart kan mekanizmat mbrojts shum t sforcuar... dhe prap gjejn forc pr gjrat racionale...

    Prshndetje!

  6. #6
    Sabrije K.
    Antarsuar
    07-10-2006
    Vendndodhja
    Rahovec
    Postime
    6
    Faleminderit
    0
    0 falenderime n 0 postime
    I nderuari Agim Metbala.... une jam nje banore e Rahovecit...dhe momentalisht studioj ne Prishtine,ne drejtimin Arkitekture.
    Miftar Kryeziun e njoh qysh nga shkolla e mesme sepse ka qen redaktor i librit tim 'PERSHPERITJE RINORE'....ai shquhet thellesisht per aspiratat e tij ndaj letersise si dhe ndaj lemive qe posedon ai... me te vertet nje person qe meriton levdata te jashtezakonshme..

    Kam nje poezi qe do doja ta lexoni:


    FUND

    Do t takohemi un dhe ti
    n at tempull t largt
    ku syt, t etshm pr iluzione,
    qajn dhe pyesin:
    Si vdiq ndrra ime?

    Dhe prap n prceptimet e mija
    nxjerr kujtime t paharruara,
    n shkelqimin e syrit tim
    drrmoj dhe vizatoj
    hijn e s pamundshms.

    E atje ku jan gjurmt e trilleve
    deri ne vdekje do grmoj
    hirin e dshirs sime.

    Dhe srish prfytyroj
    kujtoj imazhin e vizionit
    e kur t rrzohet ajo dshir
    do kthehem si njeri pa shtpi.

    Dhe pr mua:
    koha dhe lumturia
    le t vdesin n at
    TEMPULL T LARGT.


    Respekt: Sabrije K.

  7. #7
    i/e regjistruar Maska e Agim Metbala
    Antarsuar
    12-01-2008
    Vendndodhja
    Rahovec,Kosov
    Postime
    13,513
    Faleminderit
    449
    566 falenderime n 462 postime
    Citim Postuar m par nga bija Lexo Postimin
    I nderuari Agim Metbala.... une jam nje banore e Rahovecit...dhe momentalisht studioj ne Prishtine,ne drejtimin Arkitekture.
    Miftar Kryeziun e njoh qysh nga shkolla e mesme sepse ka qen redaktor i librit tim 'PERSHPERITJE RINORE'....ai shquhet thellesisht per aspiratat e tij ndaj letersise si dhe ndaj lemive qe posedon ai... me te vertet nje person qe meriton levdata te jashtezakonshme..

    Kam nje poezi qe do doja ta lexoni:


    FUND

    Do t takohemi un dhe ti
    n at tempull t largt
    ku syt, t etshm pr iluzione,
    qajn dhe pyesin:
    Si vdiq ndrra ime?

    Dhe prap n prceptimet e mija
    nxjerr kujtime t paharruara,
    n shkelqimin e syrit tim
    drrmoj dhe vizatoj
    hijn e s pamundshms.

    E atje ku jan gjurmt e trilleve
    deri ne vdekje do grmoj
    hirin e dshirs sime.

    Dhe srish prfytyroj
    kujtoj imazhin e vizionit
    e kur t rrzohet ajo dshir
    do kthehem si njeri pa shtpi.

    Dhe pr mua:
    koha dhe lumturia
    le t vdesin n at
    TEMPULL T LARGT.


    Respekt: Sabrije K.
    Prshndetje dhe respekt t veant Bija, s pari m vjen mir q keni nj bindje t till ndaj nj personaliteti shum t fuqishn t ecjes prpara, me vizione t shndosha e t qarta (nga kndvshtrimi im), nj individ me vyrtyte t larta njerzore, puntor i palodhur, filantropist...
    S dyti, un t njoh nprmjet librit, por meqense u paraqitt me nj poezi plot vlera, mu dha rasti t ftoj e t takohemi kur t vini n Rahovec.

    M gjeni shum leht - punoj n gjykat...

    Ju prshndesi vllazrisht Bija...

  8. #8
    Sabrije K.
    Antarsuar
    07-10-2006
    Vendndodhja
    Rahovec
    Postime
    6
    Faleminderit
    0
    0 falenderime n 0 postime
    Faleminderit shume,edhe pse shum rralle vij ne Rahovec sepse kam obligime te shumta ndaj fakultetit...po besoj qe do vij ndonje dite dhe do te takohemi patjeter....

    Edhe nje poezi e imja per dallim nga poezit tjera:

    URTSI !

    Lutem...
    para gjunjeve t tua,
    me nj fjal betimi:
    ’shpetimtar i perjetshm
    tek ti...gjej drejtsi’

    Tek ti...
    dorzova imazhin tim,
    pronn e qenies sime
    deri n amshim

    Tek ti…
    shpalosa zemrn
    dhe gjeta vullnetin e s mirs,
    me nj fjal t vetme:
    ’u betova’
    ‘jam qenja jote URTSI’

    N ditn e betimit
    ndjeva lutjen e shpirtrave
    rrezen e diellit e cila m shkelqimin e saj
    vezulloi bebzat e syve t mi,
    ndjeva…
    dorn e but
    e cila mshirshm m dha
    nj pik uji t lotzs s tij

    Krkova qdo gj,
    themelin e unit tim,
    fuqin tnde
    fjalt tua etikore.

    N shpirt krkova...
    besim,
    betim,
    zgjata duart para teje
    me nj lutje..
    m shprble me t mira
    o ZOT`
    I GJITHFUQISHMI I KSAJ BOTE!!!


    Me te mira: Sabrije K.

  9. #9
    i/e regjistruar Maska e Agim Metbala
    Antarsuar
    12-01-2008
    Vendndodhja
    Rahovec,Kosov
    Postime
    13,513
    Faleminderit
    449
    566 falenderime n 462 postime
    Vijim i romanit t Miftar Krzeyiut...

    Dola n rrug. Shtati i ndrtesave lshonte hijen e tyre, npr gjoksin e hapur t qytetit.
    Ndonse brenda poreve t intuits, m sillej nj trishtim, m shkrepi n mendje thnia se: trishtimi sht vetdije e njerzve fisnik, andaj mora frym thell dhe ngadal sikur fillova ta prkdhelja mendimin, duke e fuqizuar e plotsuar n vete: doemos se e njerzve fisnik, sepse ndjenjat e tyre deprtojn deri n qelizat m t thella dhe nga aty, pr nj arsye m t vogl, e trazojn at.
    M kujtohet kur hyra n vitin e par si gjimnaziste.
    Sa m plqente t ecja e ngazllyer, npr rrugt e ktij qyteti plot me njerz e zhurm. Asgj sm pengonte. Ndonjher edhe vrapoja npr trotuaret e tyre, q t tjerve, sigurisht atyre q nuk m njihnin, tu bija n sy si ndonj atlete e famshme.
    Pr mua, do ast i jets ather ishte i stolisur me plot lumturi. Shum e rndsishme ishte ta jetoja jetn pa shkputur dhe thellsisht t trn: do dit, do or, do sekond.
    Nj mbrmje vere, mami m mori ta zgjedhim s bashku nj fustan dasme pr t.
    Ajo, tek ma vidhte rrugs apknllkun e ecjes, ndonjher merrej t m thoshte di, por meq un si jepja rast, ajo doemos se prpihej. Me tu kthyer n shtpi, sapo mbyllm dern e oborrit, smbajti m:
    Kujdes, Luiza ime, se mos mbetesh prher po kjo gjimnaziste sentimentale m pat thn me nj buzagaz q prekte paksa cenueshm.
    Dhe sdi pse sapo i mendova kto, m erdh nj mbushje n shpirt, e cila filloi menjher t m zbehet, kur para imazhit tim m doli fytyra trheqse e stilistes s fustaneve, tek m thoshte, kur kthehesha para ca ditve nga shkolla: - Fustani yt do t jet nj cop e veant mndafshi me nj ngjyr hne pesmbdhjetshe. N mbrmje mature, ai do t shndris, e ti do t shklqesh.
    M mbrthyen ca dufe. N duel me veten, nxora nj shkputje ironike, e cila hodhi tej vetes copzat e fustanit, duke e ln prapa t vijzuar, nj hark t gjat hne.
    M vinte se isha shndrruar n nj fantazm qyteti dhe kisha dal t sodisja kuajt prrallor, tek vraponin npr harkun e hns, apo isha shndrruar n nj fajtore, q e luan shklqyeshm rolin e nj t pafajshme, ose n nj e paafte, q po mbytet ngadal n aftsin e saj.

    ***
    N lokalin e bulevardit t qytetit, ku zakonisht mblidheshim ne maturantt dhe kalonim kohn e lir, e prhumbur thell n vetmin time, isha ulur n nj nga tavolinat e tij.
    Ai ishte i boshatisur, ngaq e gjith shoqria ime, ishte n hovin m t madh t prgatitjes s provimit t diploms.
    Kohve t fundit, vrtet m dukej se ky qytet ishte i mbshtjell nga ca mrzi t neveritshme, q tmerronin do gj. Madje, rrugve t tij, njzet a tridhjet her brenda dite, mund t shihje fytyra t njjta.
    Her-her edhe ecja e njerzve npr t, i ngjante nj ritmi hapash q prapa linin nj eho t paartikuluar jehone.
    Edhe kjo pasdite maji m dukej se luhatej n mnyr ritmike npr kto trajta, t cilat kur vinin kuturu n mua, zbrtheheshin pastaj n spektr t ndryshm tmerri :
    Tmerr nga errsira q popullonte n imagjinatn time.
    Tmerr nga llafazant q e kan harxhuar jetn e tyre para kohe dhe llomotisin rrugve.
    Tmerr nga kodi moral pr t vendosur dika.
    Tmerr nga nj drejtsia q nuk fal as ndonj gabim t vogl.
    Tmerr nga gjykimi i amshuar i Perndis.
    Tmerr nga vetmia, tmerr nga zhurma.
    Tmerr t humbsh nj ast, tmerr t fitosh nj ast.
    Tmerr t lakmosh, tmerr t t lakmojn.
    Tmerr t krkosh, tmerr t t krkojn.
    Tmerr t ftosh, tmerr t t ftojn.
    Tmerr t dashurosh, tmerr t t dashurojn.
    Tmerr t urresh, tmerr t t urrejn.
    Tmerr, tmerr, tmerr,...

    ***
    - Zonjush!
    - ...
    - M falni zonjush, duket se ju shqetsova.
    - Megjithat, ju nuk jeni fajtor pr kt thash habitshm pa e hetuar mir kush ishte.
    - Doni t pini dika?
    - Nj lng molle, porosita kamerierin.
    Me tu larguar ai prej tavolins, diku nga thellsia e unit tim, pikrisht n vendin ku vilej, bulzoi nj filiz shprese, e cila m detyroi t mendoja se jetn duhet respektuar, sado q isha arratisur n nj distanc t frikshme larg saj larg vetes.
    Arratisja kishte zgjatur vetm pr nj hop asti, por n nj distanc shum t madhe.
    Atje larg koha ikn e tretet n Univers me shpejtsi marramendse, ndrsa ktu, pritja m sht zgjatur e strzgjatur, e ndoshta kjo nuk m l t kuptoj se sht n t vrtet jeta.
    Eh, jeta. Ja ku m zuri rrugn ky udhkryq, q sapo e harrova.
    Jo, nuk di pr bes n kt ast t mendoj pr t. N fakt, kur dua t mendoj dika rreth saj, kuptoj se njerzimi sht aq i lasht, sa ka jetuar shekuj e shekuj para meje dhe nuk e di se a ka dhn prgjigje pr t gjitha kto q un po mundohem t prgjigjem, n kt ast t lidhur nyje.
    Mijra e mijra flet t shkruara nga njerzimi npr shekuj, prfundojn gradualisht n nj grumbull t pajet dhe pa trajt hiri ... ehu...
    Dhe, un pres. Pres astin duke u kalamendur npr kto mendime t mbshtjella filozofike, si nj litar n thes. Ose, thn shkurt, npr dokrra dokrra filozofike. Hmmm!?
    ***
    Ndoshta kamerieri menjher ma kishte sjell n tavolin pijen e porositur, ndrsa un isha e prhumbur thell n mjegulln e mendimeve, t cilt niseshin nga nj pik dhe vinin n trajt t rrathve koncentrik, drejt meje.
    Kushedi se ku do t isha tretur, npr ato val koncentrike, sikur kamerieri, me trupin e tij t gjat e t holl, q tanim e pata soditur tek vinte edhe njher drejt meje, t mos ma lshonte edhe nj kafe pran lngut t molls, duke m treguar se ishte porositur nga njeriu, q tanim vinte drejt tavolins sime.
    Pasi u afrua krejtsisht afr meje, ai u ndal dhe mori nj qndrim, q mua m vinte mjaft elegant.
    Sykalimthi, n kokn e tij, po hetoja ato flok gjysm t dredhura, t cilat... ose, thn shkurt, nuk di konkretisht ndonj arsye, di se fizionomia e tij, n at ast ofronte nj pamje t ngroht pr mua.
    E trazuar s brendshmi po e kundroja me admirim at fytyr delikate, tek e cila dallohej nj lloj ankthi q ngjitej drejt nj lakmie.
    Duke mos dashur t pranoja se a m prkiste t merresha me paragjykime t tilla, shpirtrisht n ato aste nuk e di pse, n brendi t zemrs m kaploi nj dridhm e ekuilibruar.
    Ndoshta (nuk mund t jem e sigurt), kt e vrejti njeriu q ishte shtangur pran meje, i cili, ndrkoh m pushtoi me nj shikim t thekshm, q kurr deri at ast nuk e kisha prjetuar dhe brenda atij shikimi, i shkoi npr buz nj filiz buzqeshjeje.
    O Zot, nuk mund ta di se: syri prher e bind zemrn, apo, zemra e bind syrin, ose, cili pushtet n kt ast sundon n tjetrin? - mendova vettimthi.
    Pasi mu tjerr pak koh ky mendim, m rrmbeu nj mosprmbajtje t ciln edhe vet e kuptova se ishte e pafshehur pr njeriun q priste para meje, sigurisht t m shoqronte n tavolin.
    - Uluni zotri, thash me nj z t dridhur.
    Ai trhoqi ulsen pak prapa dhe, sapo u ul, kamerieri i solli nj got ver dhe n mes tavolins e lshoi duke e gjysm-rrotulluar me shum kujdes, nj lule t vendosur n nj vazo t tejdukshme qelqi.
    U ndjeva pezull. Pa ndonj qllim t caktuar, hodha syt horizontit tej dritares.
    Ai heshti. Ndonse dhe un do t veproja si ai, por nj veprim i till, sigurisht se shprehte qart nj domethnie t patrajtshme.
    Me t marr me mend se kishte arsye t ndihej i paprfillur prej meje, pendueshm shkputa shikimin.
    - far vreni, ju lutem?
    - Jo asgj m doli dyshueshm kjo prgjigje.
    - Dukeni se jeni prhumbur e tra.
    - Mendoj se nuk ...
    - Ather, far po mendoni zonjush?
    - Nuk e di. Asgj konkrete nuk m sillet.
    Ai dukej se m nuk donte t rropatej me kt peizazh dialogu, brenda t cilit mund t nuhatej edhe nj kundrmim i leht qortimi.
    - Ndoshta po gaboj q n fillim me kto pyetje n intimitete tuaja?
    - Pikrisht kam nevoj, theksova ngutshm duke mos mundur ta frenoj veten.
    Drejtova shikimin tufs s lules n vazo dhe si t arsyetohesha, rrshqita dorn mbi petalet e saja, derisa diku n brendi gjeta nj gonxhe, e cila si pr tu mbrojtur, prehej n mes ca gjetheve t forta.
    Pr her t par n jetn time, m shkrepi t besoja se do gonxhe, ndoshta ka t futur n brendsi t saj, copzn e zemrs, q n do ast edhe druan, edhe pret t rrmbehet.
    N t vrtet, derisa po krkoja t gjeja nj mes, apo me sakt nj pik, midis pritjes dhe druajtjes q n at grim-koh m prshtatej, sepse pikrisht aty do t strehoja edhe veten, ai mori gotn e vers n dor dhe e ngriti drejt meje.
    - Ju lutem, mos prhumbeni npr val t thella jete, ato ju mbshtjellin me pretendime t turbullta dhe ju ln t vuani prher nga nj ankth i pamshirshm. A e dini ju se jeta n mbyllsi aspak nuk ka vler?
    - Kt... nuk kam pasur rast t dgjoj ndonjher.
    - Madje a e dini se: - gonxhja e nj lule q thahet n mbshtjellsin e vet, venitet mjerueshm s bashku me aromn e kndshme t saj?
    Pasoi nj heshtje q m erdhi e strzgjatur, pas s cils, nga xhepi i jakns blu, Ai nxori ngadal nj libr t vogl dhe e lshoi mbi tavolin. Kujdes t veant q i dha pozits s lnjs s tij, m bri t dalloja brenda kraharorit tim shpeshtimin e pulsit, ndonse, thell n shpirt, fillova t besoja se ky mund t jet njeriu, pr t cilin tirreshin lloj-lloj thashethemesh, ose misionesh, deri te ai, q vet e kishte pranuar Zbuluesi i Kodit Enigmatik.
    sht fisnikri apo prulje q t shkakton qenia e dikujt tjetr, i ndodhur prball teje, por q t trazon thell, mendova.
    Kujdes! Ktu duhet t matesh, - fillova shpejtazi ti kshilloj ndjenjat. Duhet ta peshosh mir e mir do gj q lkundet me amplituda nn pushtetin e ashtuquajtur dilem, sepse kam frik se sht si dika q, nse nuk e shmang qysh n astin e par, pa i zvogluar mir amplitudat, m von ato arrijn n zero dhe m pas do tentim, sikur shumzohet me zero dhe gjendja mbetet zero, q do t thot se ajo m nuk shkulet dot.
    Kur m rastisn npr mendje kto dokrra filozofike, mu pasqyrua nj przierje mbeturinash t shkaprderdhura e t shkuara, pa ndonj shpjegim.
    Edhe pse mund t logjikoja efektivisht t gjitha kto, sapo desha t them di, fjalt mu lidhn nyj, sepse vettimthi m rrshqiti npr mendje ajo thnia e prer e pronarit t dhoms: Misionet e shenjta u prkasin vetm njerzve t shenjt, zotri.
    - Thash q njeriu n kt jet, vazhdoi ai, duhet t jetoj astin q sht mbi siprfaqe.
    - ...
    - Gzuar...
    ...dhe vrejta se donte t shqiptonte emrin tim, andaj u ndjeva se isha peng ti ndihmoja.
    - Luiza pshprita me nj ton q sdi pse m doli i prdredhur.
    - E gzofsh!
    - Faleminderit, tani m doli nj z disi m i gjall.
    N astin kur mora n dor gotn me lng e t ngrehja dollin, mu b thuajse gjithka rreth meje u krodh n nj errsir t but e lodhse. Ngase m prshtatej skofiariteti i ksaj gjendjeje, pasi lshova gotn mbi tavolin, zura t imagjinoja se ndodhesha pikrisht n pikn q e krkoja m par, midis pritjes dhe druajtjes.
    Aty thuajse u pulita n nj prehje t pazakont deri n at ast pr mua. Pastaj ngadal vreja se rrethohesha nga nj ndjenj lakmie, e cila duke m prkdhelur, rrshqitazi m trhiqte e m trhiqte, derisa m zhvendosi nga ajo pik. Tani u ndjeva n nj gjendje t patrajt dhe trsisht e pezulluar brenda saj.
    Diku thell n qenien time, zuri menjher t m ngacmonte nj brejtje e leht ndrgjegjeje, pr t ciln n at ast nuk m shkonte pr shtati t bja paragjykime t tilla.
    Teksa ia hodha nga kjo distanc nj syshikim piks ku e pata imagjinuar prehjen, brejtja filloi t m vjel pamshirshm. Nj shkrepje e uditshme ndjenjash q lkundeshin midis ankthit dhe melankolis m pushtuan t trn. Ngadal vreja se po m mpihej dhe mendja.
    Kushedi ku do t m kishin tretur ato, sikur njeriu q ishte stepur para meje, t mos e merrte edhe njher nga tavolina, librin n dor.
    Dhe, prsri nj ik heshtje. Heshtje e cila dukej se fliste dhe kishte nj domethnie m t plot se qindra fjal. Instinktivisht m parakaloi npr mendje edhe thnia e mparshme e tij se: njeriu n kt jet duhet ta jetoj astin q sht mbi siprfaqe.
    Pr t mundur m tepr pushtetin e ktij peizazhi t ngurt heshtjeje q m mundonte, si e prhumbur pyeta: Lexoni libra?
    Me t drejt m shikoi dyshueshm.
    Kuptova se bra nj pyetje t shkriht e pa koncept, aq m tepr tani si maturante, kur pritej q ktyre ditve ti nnshtrohesha provimit t pjekuris.
    Pas ksaj, ai sikur e kuptoi gjendjen e luhatshme shpirtrore q m sundonte at pasdite maji, kshtu pr t m dhn vmendje t astit, pothuajse n t njjtin vend mbi tavolin, lshoi librin nga dora dhe n t buzqeshur mu drejtua:
    Un nuk di nse jam ..., por merrem edhe me piktur. Dhe ti sigurisht e di se ne piktort nj pjes t mir t frymzimit e gjejm duke lexuar h?
    Mblodha vetn dhe, pr t mbuluar zbehtsin e pyetjes, kufizova vshtrimin n kopertinn e librit, q ishte i mbshtjell me nj tabak flete t bardh, mbi t cilin me shkronja t stilizuara dore shkruante:
    Libri i librave .
    Ndonse desha t hezitoja, kureshtja nuk m la t mos e pyesja duke e peshuar mir tani mendimin:
    Sigurisht duhet t jet ndonj libr me vler t madhe, meq mbi kopertinn e tij keni shkruar kt mbishkrim kaq magjeps !
    - Ndoshta, po un nuk mund t t them asgj.
    - ...
    - Ndonse kjo varet nga bota sentimentale e do njeriu, zonjush Luiza.
    Teksa e theksoi emrin tim ashtu si t qndisur, nj valzim gjaku m prshkoj npr fytyr, pamjen e skuqur t s cils, e vidhja n pasqyrn q ishte e varur prball meje n mur.
    - Nse nuk ju mundoj, jam kureshtare t ma rrfeni shkurtimisht prmbajtjen e tij?
    - Ndoshta pr kt do tju flas pak m von, ngase n brendin e tij, gjrat duken si t ngatrruara.
    M drithroi nj ik ankthi. Pastaj hetova se shikimi tij i prqendruar n mes tavolins, ndoshta lakmonte t sodiste n mendje grshetimin e bukuris q shmbllenin vazoja dhe gotat, njra tjetrs.
    Kjo m detyroj ti bindem krkess s astit, andaj instinktivisht thuajse n t njjtn koh morm gotat n dor dhe derisa ngrehm edhe nj her dollin, nuk di atbot, ia pata orientuar vshtrimin m shum mbishkrimit n kopertinn e librit, apo fizionomis elegante t tij, ose ndoshta prsri diku n nj pik as-as, fundi i s cils, tani m detyroi t imagjinoja nj udhkryq, pas s cilit, e merrja me mend, por nuk doja t pranoja, se pr mua fillonte t shtrihej nj zon e boshllkt.
    M falni mike, ky sht Libri i librave vazhdoi butsisht ai. Trsia e tij nuk mund t rrfehet shkurt. N brendi t tij, jan fragmentet m t bukura t shkruara npr shekuj, q u munduan t zbulojn kodin e nj enigme, para kmbve t s cils mbarojn tr shtegtimet e bots.
    - Shtegtimet e bots, thua!?
    - h, pohoi me kok.
    Nuk isha n gjendje t kuptoja asgj. Skisha dgjuar asnjher pr kt togfjalsh paksa t uditshm kodi i nj enigme. Bile as ndonj ide sado e mjegulluar nuk m sillej aty pr aty ndr mend, andaj, nga krshria q m pushtoi, pyeta:
    - Dhe, n asnj fragment nuk mund t arrihet deri te zbulimi i atij kodi?
    - Jo tha prerazi, duke e trhequr librin paksa kah vetja.
    - T gjitha fragmentet e zgjedhura ktu vazhdoi, - mbarojn n nj pik udhkryqi, ku do njeri duke iu afruar sa m afr asaj pike, sht aq m larg zbulimit t ktij kodi. Po t arrij deri n at pik, e humb trsisht rrugn dhe t gjitha prpjekjet e tij deri aty, m pas shkaprderdhen n trajta zigzage.
    E shoh me nj vshtrim skeptik.
    - Ktu do gj toksore ndalet dhe humb fizionomin e saj reale.
    - ... ather edhe njeriu?
    - Natyrisht.
    ...
    - Ai nuk sht m vetja e tij. Aty udhhiqet nga disa val energjie q i themi p a s i o n e, t cilave nuk mund tu vrejm as fillin as fundin. Kto prher rrin t fshehta n zonn as as dhe posa grith murin e ksaj zone, njeriu rrmbehet nga pushteti i tyre dhe pezullohet n udhkryq t saj. Tjetrsohet.
    - Tjetrsohet!
    - Po.
    - far do t thot kjo?
    - T jesh tjetri, n qenie t njjt, n kt bot t njjt.
    T jesh tjet n qenj nj e bo... t njj, - m zinin thua kto copza fjalsh n vete.
    Megjithat, kjo mund t jet edhe nj dshir q edhe dokujt i arsyetohet.
    - T dshirosh t jesh tjetri, sht dshira m e kobshme q mund ti arsyetohet ndokujt, sepse duke tentuar t jesh tjetri, me kt qenie t njjt, n kt bot t njjt, ti nuk i takon kurrfar uni pastaj, pra, nuk je as vetja, ngase ai m nuk ekziston n ty, pikrisht q asnjher mos ta takosh tjetrin, si model pr ty, kupton ?
    ...
    - sht nj dshir dromcuese, e cila nuk mund t shtrihet as n krevatin e shpirtit e as n hartn e ndjenjave, t dokujt q pretendon.
    - ... do t thot se...
    - Do t thot se, tenton t bhesh ai q nuk mund t jesh, n t vrtet, t bhesh ai q imagjinon t jesh.
    - Po t ndodhte kjo, pr shembull? m zgjoi kureshtja ta pyesja.
    - Eh, ather nprmjet forcs virtuale t parandjenjave, njeriu do t sendrtoj pr nj ast t shkurt, nj lakmi q gjat e ka ndrruar.
    - Nga mbeturinat e hirta t iluzioneve t rastit, prmes dallgve t tyre, pr nj hop asti, krijon katedrale t bukura jete, q s shpejti shemben n nj udhkryq. Prtej ktij udhkryqi, prdridhen pa numr shtigje t labirinta, q as ktyre nuk u shihet askund filli e fundi..., - dhe heshti duke marr nj pozicion t kujdesshm dhe elegant prball meje.
    Sapo desha t paktn t dukem edhe un m serioze, e t reflektohesha prball tij, se vrtet isha kureshtare t dgjoja kt bised, q asnjher m par nuk e kisha menduar, vetm pas nj grimkohe, nuk di pse npr buzt e mia, zuri t m shtrihej nj nnqeshje, e cila para se t m formohej mir, mu shua, sepse..., nuk di se ndodhi n at moment. Dika me nj hov shprtheu po nga ajo thellsi. Dika si nj motrzim ujvare, rnies s vrullit t s cils njeriu sht i pafuqishm ti bj ball. ǒpezullim reciprok! Ndoshta instinktivisht reflektonim gjendjen e papesh t ujvars.
    Tek mbetem n at pozit t shtangur, n mendje mu dha t bj nj lutje, q sot e asaj dite t tretur n lmshin e kujtimeve, nuk e mbaj n mend se kujt iu prshpirta.
    Si n nj ekran t hirt, krkoja imazhin e vetvetes. Jeta frymonte n miniatur. Ngadal ndjeja se qenies sime filloi ti mungojn edhe koha e druajtjes edhe koha e pritjes. Ato s bashku u lidhn nj nyje e mbshtjellt dhe pasi u prkdheln nga pushteti i pasioneve, filluan t vallzonin nn ritmin e shkujdesur t tyre.
    - M fal Luiza, ndoshta tu bra i mrzitshm, - vazhdoi t fliste me nj gjuh zemre, e cila i prshtatej me pamjen elegante t fytyrs. Ose jo, ndoshta ajo nuk i prshtatej krejtsisht, mbase edhe fare, por meq uni im e krkonte nj gj t till, duke vrojtuar nga kndi i teoris s mendimit pozitiv, prshtatja doemos se ishte pasoj e energjis s dshirs sime.
    - Jo pshpris, ndonse npr trup m kalonte nj drithrim, jam kureshtare t flas me ty pr jetn.
    - Pr jetn?
    - h.
    Shikimi i tij tani sikur parafytyronte nj horizont t largt dhe amorf, ku kryqzoheshin e nyjtoheshin copzat e jets.
    - sht nj bised me plot udhkryqe, andaj m e udhs ndoshta do t ishte t mos flasim pr udhkryqet e saj, sepse...
    - Pikrisht pr udhkryqet e saja, desha t them, ndrhyra gabueshm, ngase ai ende e kishte t pa mbaruar mendimin.
    - ... mbase do tu kisha lutur t mos merresh fare me udhkryqet e jets.
    - ... nj ast luhatje, q m zuri vend n mes dyshimit dhe ankthit.
    - M mir lidhju pas dhe lundro npr valt e saja, e tha me nj lehtsi kt mendim, si ta kishte n maje gjuhe, dhe se as kt, kurr m par se kisha dgjuar.
    Prsri sikur m urdhroi ta shoh nj ast drejt n sy, ndonse pr at grimkoh, ndjeja se kto fjal befasuese, po deprtonin drejtprdrejt n thellsi t shpirtit, aty ku m mungonte mbushja.
    Tingulli i zrit t tij ishte gjysm i plot, ndrsa n intimitet nnkuptonte di t mbl, q me padurim e prisja t zbulohej para meje.
    - Ndoshta... apo... smund t mos e prsris edhe nj her... Q prej se ke ardhur n qytetin ton, kam pritur me kureshtje t flas me ty.
    - T flassh, gjithsesi?
    - Po.
    - Ather kjo sht nj knaqsi edhe e imja, por nuk di se n stil gjuhe do t ishte m e dshirueshme ather pr ty?
    - Ja, n nj gjuh t till filozofike, si thuhet.
    - A e dini se zemra e njeriut thyhet m leht se nj cop qelqi, sado i holl t jet ai?!
    - ...
    - ...dhe shpeshher ajo nuk sht n gjendje as ti numroj paqndrueshmrin e dshirave t saja?!
    - ...
    - ...apo m leht do mundesh ti numroje edhe valt e nj detit t trazuar?!
    M kot u mundova t mbledh nj vazhdim bisede, sepse ajo q doja t thosha, e perceptova se do t pulsonte shum m zbeht, sesa ritmi i pulsit t fjalve q ai mi thoshte, andaj doemos se vazhdimi im, mbeti i ngrir n nj zon t dyzuar.
    - Doni t ju rrfej nj fragment q kam shkputur nga nj libr mesjetar? ndrhyri butsisht ai.
    - ... - e vshtroj e befasuar.
    - Mendoj se do ta plqeni.
    - Sigurisht zotri.
    Dhe duke rrshqitur ngadal gishtin tregues npr faqet e Librin e librave t sapohapur, filloi t rrfente:
    - Ja, pr shembull, n kt fragment prshkruhet se si Dantja e rrethoi Beatrien me nj adhurim t idealizuar, ndrsa ajo, her u tall me t, e her e prmoi.
    Pasi vdiq Beatrija, pr t qetsuar trishtimin e zemrs, Dantja luajti me tr fiksionet e tija, pr ta gjetur at srish. Kshtu me Ferrin, Purgatorin dhe Parajsn q e ndrtoi, e detyroi m n fund Beatrien, t takohej me t dhe hedh syshikimin mbi kopertinn e librit. Lviz nj ik, pa e kuptuar pse, vazon me lule mbi lmueshmrin e tavolins. M vshtron but dhe un bindem se ajo butsi e tij, nuk m prkiste vetm ta merrja, por edhe ta jepja, andaj i buzqesh me nj vshtrim t mndafsht.
    N at parandjenj (q prpiqesha ta fiksoja bindshm), perceptoja se ai donte q reflektimin e asaj buzqeshjeje, ta shndrronte n shmbllim t buzqeshjes s Beatris, mbase s fundi edhe ta rrmbej n kujtesn e tij, por n at shndrrim virtuoz, dukej se qe rrmbyer i tri nga nj ndjenj shterpsie, kshtu q u prdredh npr kthesa e rrug zigzage t imagjinats, derisa brenda saj u mbshtoll e u lidh nyje n nj udhkryq t patrajt.
    Nga aty pastaj: her i dukej se ia shihte syt, her shmbllimin e drits s syve. Her buzqeshjen, her shmbllimin e buzqeshjes. Ose, syt dhe buzqeshjen t ngatrruar n shmbllimet e tyre. Apo, nj hop asti, mua mu duk se ia shkputi vetm kornizat e buzqeshjes dhe ca nuanca t saj. Megjithat, kur tentoi t paktn me ironi ta fiksonte n kujtes, n at kaprthim, ajo ia mbylli portat dhe npr pluhurin e imagjinats, atij i mbeti vetm imazhi i saj, tek ngjitej e ngjitej largsive t mjegulluara, pr t prhumbur n burimin e prjetshm t Universit. Ndoshta edhe nuk ka mundur ti sillej brenda ekranit, t tilla gjurm buzqeshjeje, mbase n spektrin e tij, ajo edhe ka t ngjar ti przihej me flluska ngjyrash ironie apo xhelozie, q sprkatej n nj ritm, si npr ato magji t zeza, q jan duke u zhbr nga dikush. Ose... nuk e dija, madje nuk dua ta di asnjher, sepse... eh, sepse...
    Derisa un t till e perceptoja ngatrresn e tij n kt udhkryq, ai vazhdoi: - Pas nj rruge t gjat e t mundimshme npr rratht e Ferrit dhe Purgatorit, takimi i par i Dantes me Beatrien u b n bregun magjepss t lumit Leta, ku Virgjili zhduket dhe n vend t tij, shfaqet Beatrija e mbshtjell me plot bukuri e lavdi hyjnore. Ajo e prkdhelur mbl n sedrn e saj femrore dhe e shumsigurt n dashurin e marrzishme t Dantes, merr nj pamje madhshtore dhe, pasi e thrret Danten n emrin e tij, fillon ta qortoj pr gabimet e bra.
    - Po Dantja? ndrhyra ngutas e paprmbajtur.
    - Dantja? - Ai ndihet mjaft i poshtruar dhe sht i gatshm t qaj me z, por n ato aste, fuqia e tij sikur e tra ishte bashkuar dhe ngjitej lart syve, andaj, prej tyre, ai vetm rrkente lot.
    - ... pendohet!
    - Po, pendohet.
    Nuk di pse mu dha t nnkafshoj cepin e buzs, t cilin gjest ai e mori si shenj kureshtjeje q t dija se ndodhi pastaj.
    - ... ather rreth tyre nga qielli filluan t binin nj mori lulesh, t cilat nga atje, sillnin me vete kngn e hyjneshave dhe t engjjve, q i drejtohej Beatries:
    ... ktheu Beatrie, syt e tu t shenjt
    kah dashnori yt, q gjat shtegtoi pr ty....
    (kto vargje jan marr nga Dante Aligieri)
    ***
    Ndoshta ai mund ta ket vazhduar edhe ndonj varg m tutje, por duket se un u mbshtolla npr turbullirn e nj mahnitjeje, e cila m pezulloi deri n majn e nj rrqethjeje dhe nga atje, i shkputa fjalt sikur ti ndaja ato n rrokje:
    - O Zot, ky qe takimi i par i tyre?
    Ai pohoi me kok, duke m soditur me nj ndjesi q i fliste prbrenda.
    Kisha prshtypjen sikur m thoshte: - Rrfimi mbi takimin e tyre edhe ty t zhbiroi brenda egos s qenies sate dhe pushteti i tij, tani plqyeshm shprndahet npr shtigjet koncentrike t saja.
    E shoh t drithruar tek shqisonte prap kaltrsin e syve t mi, n kt pasdite maji, q lkundej ndrmjet kufijve as as dhe n at zon, grithte mendjen se ndodhej n Pikn e Art - pikn ku lakmonte t arrinte Sizifi i mjer dhe aty t prmbyllte misionin e tij t rnd, ndrsa ky t shenjt.
    Pra, aty diku ta zbulonte kodin e nj enigme t vjetr, shum t vjetr, sa edhe m t vjetr se raca njerzore, mbase edhe deri n zanafill.
    Un jam n krkim t zbuloj kodin e asaj enigme... misionet e shenjta u prkasin njerzve t shenjt, zotri..., m rrshqitn vegimthi npr mendje kto copza fjalsh nga dialogu i tij para ca ditve, q e kishte shoshitur me pronarin e dhoms. T rastsishme... jo, mbase edhe t ndjellura. Po.
    Tani se psoi nj rrudhje shikimi i tij diku n log. N thellsi t t cilit, dukej se shtrihej nj det i paanshm dhe n mes valve t kaltra t tij, shihte t lkundej nj pik e bardh, e cila njollosej e vruktohej gjithnj e m shum. Pastaj ajo pik u shndrrua n nj fytyr, imazhi i s cils, her sikur mshirohej, e her prplasej nga nj trajt e trbuar valsh. N duel e sipr, kjo fytyr thuajse u rrmbye, e pastaj edhe u glltit nga ato val, jehona e t cilave u prsrit sa e sa her: T lutem, m beko pa zili! T lutem, m beko...! T lutem m...! T lu...!
    Pas nj asti, thell tyre, prsri dallonte nj udhkryq, n nyjn e t cilit, nnqeshte nj imazh tjetr fytyre, s cils pak aste m par, duke ia rrfyer tregimin mbi Beatrien, e mbshtolli me shifrat e kodit t nj enigme t vjetr, mbase shum t vjetr, m t vjetr se edhe vet raca njerzore, madje, deri n zanafill dhe e futi n kt labirint ndjenjash, gjithnj n zonn as as.
    Dhe sa m shum q mundohej e strmundohej t perceptonte ndoshta saktsin e atyre shifrave, ato prsri shkaprderdheshin t prmbysura dhe si t tilla gjithnj i absorbonte pushteti i zons.
    Kjo fytyr tanim i vinte sikur ia reflektonte pamjen e imagjinuar t shmbllimit t Beatries. Ajo afrohej vazhdimisht drejt tij dhe n mes valve lozonjare, pulsonte drithrima t pazakonta zemre. Drithrima q kisha prshtypje se nuk i kishte prjetuar ndonjher.
    Ndalo dukej se mendoi n vete - n mua tani jan dy fytyra. Njra sikur gremiset npr errsirat e ndjenjave, t nj jete skllavrore, rutin e veprimeve t thjeshta, t papasionuara dhe nga aty do t klith trishtueshm pr gjurmt e s kaluars, ndrsa tjetra, q m trheq npr valzat e bukura t jets dhe npr trajtat e mndafshta t saj, do t prjetoj tingujt magjeps t lumturis. Por... e di se brenda meje kto dy fytyra do t takohen vranshm, si dy energji t kundrta dhe do t prplasen npr muret e unit tim dhe aty, pushteti i tij do t detyrohet t tjetrsohet her si mbret, her si shrbtor i tij, apo...
    Duke mos ditur ndoshta se ku ndodhej, ai filloi t vshtronte i pakoncentruar prreth dhe bnte lvizje t shqetsuara, si nj njeri q n t njjtn koh thirret nga dy zra.
    Brofi si i trembur. I ishte shkrir njherazi n mendje, ideja e deprtimit t s bukurs, thell tragjikes.
    Nj nnqeshje e dyshimt sikur iu shtri, ndrsa parandiente se gjithka filloi t shprishet deri n fillin e thurjes. Pastaj npr hijet e s kaluars filluan t mbshtillen ca copza kujtimesh.
    Do t shkonte ndoshta larg-larg, atje ku t mos ishte e pranishme as pandehma, se sht duke u lkundur ndrmjet dy dashurive.
    Apo, do t donte t kujtonte se shkundte astet e fundit t nj ndrre, q iu kishte ngjitur n nj fundgjumi. Dhe, ndrsa deshi q me kmbngulje ta merrte n nj rimkmbje veten, dukej se u trishtua edhe m, kur i ra ndrmend thnia se: n nj zemr nuk mund t ushqehen kurr dy dashuri.
    Mund t perceptoja se ky ishte nj meditim i trisht pr t, q i shkrepi n unin e tij, andaj (ndrsa syt i mbaja ende gjysm t mbyllur), qllimisht zura ti shfletoja ca flet nga Libri i librave.
    - ǒfar thua, Luiza? zri tij ishte i zbeht, ndonse n t prkdhelur.
    U mundova ti flisja di... por asgj. Desha ti them se... prap asgj. Ndrsa shikoja drejt tij, s fundi m shkrepi ti lidhem biseds;
    - M hert that se jeni edhe piktor?
    - Ndoshta edhe jam.
    - M vjen mir.
    - Prse ma thoni kt?
    - ...hi kot... por njeriut ndonjher i plqen t flas edhe gjra t kota.
    - Nuk e di, nse mund ti them vetes se jam piktor, megjithat kohve t fundit, m plqen shpeshher edhe t pikturoj.
    - Prse ather jepni prgjigje t till dualistike, nse je apo nuk je piktor?
    - Eh, prse. Sepse: - Un ndjej ndryshe, nga ajo q duhet t ndjehet. Mendoj ndryshe, nga ajo q duhet t mendohet. Shkruaj ndryshe, nga ajo q duhet t shkruhet. Flas ndryshe, nga ajo q duhet t flitet. Andaj, jam ndryshe, nga ai q duhet t jem, - kupton Luiza?
    - Kshtu ... edhe flitet pr ty.
    - E, meq jam ndryshe, dshiroj q tek njerzit e ktij qyteti, t krijoj prshtypje nga m t ndryshme, madje, po t mundja, pr secilin ve e ve nga nj prshtypje.
    - Un nuk di si dhe ka mendoni n vete, mirpo, npr qytetin ton, nga shumkush flitet, se ju vrtet jeni nj piktor, bile dhe i famshm.
    - Q jam piktor, megjithat e pranoj, por nuk m plqen t jem i famshm.
    - Un kshtu kam dgjuar.
    Atij pr nj ast iu duk se prmes ktyre fjalve q shkmbenim me njri-tjetrin, po rrmonim dika n nj rr, q vetn pas pak kohe, do t vrshohet nga nj val, e cila m pas do ti marr me vete ato gjurm rrnimi.
    Mbase do t dshiroja t dgjoja nga ti, Luiza, se si do ta zbrthesh fjaln i famshm.
    - Pr bes... si tju them... skam as ndonj ide njher.
    - M mir q skeni, ndonse, as mos mundoheni ta zbrtheni ndonjher.
    - Prse?
    - Sepse thuhet se fama e vjel vetmin. E un shpeshher kam nevoj pr t.
    - Po mir, e lm at. Mund t t pyes dika tjetr?
    - Mundesh, pse jo.
    - M thuaj t lutem: si e shikon botn syri i nj piktori? dhe mu dha ti lshoja rrshqitshm gishtat e dors s djatht npr grshetat e flokve t mia.
    - A mos ndoshta deshe t m thuash se deri ku mund ta shoh botn syri i nj piktori?
    - Ashtu dika.
    - Thell Luiza, thell. Ata kapin spektra ngjyrash, deri n zonat m t errta, q nuk mund ti dalloj dot syri i nj njeriu t rndomt.
    - Do t thot se ata shohin deri n t padukshmen!?
    - Natyrisht. Por duhet kuptuar se e padukshmja nuk vrojtohet edhe aq thjesht vetm me sy fizik.
    E shoh me nj doz habie.
    - T vrojtosh t padukshmen, duhet q e gjith qenia e njeriut, t shndrrohet n nj gjendje krejtsisht t tjetrsueshme, ku nuk sht m vetja, por bhet ai q dshiron t jet. Nga aty pastaj, n mnyr enigmatike, thith informacionin, e prpunon npr prizmat e vet-kodifikuar t trurit dhe e shmbllen n spektr t dshiruar.
    - Po ti...
    - ka ti?
    - M hert the se tjetrsimi si arsyetohet askujt.
    - Atyre q mund ta shohin t padukshmen, po.
    - Pr shembull? pyeta vmendshm.
    - Gjith atyre q komunikojn n gjuhn e artit.
    - Do t thot se edhe ty, pasi je nj piktor?
    - Doemos, por jo prher.
    - Sidomos...?
    - Vetm ather kur pikturoj shpirtra.
    - Shpirtra!?
    - Po.
    - E nse m lejohet, kur filloni ndonj piktur t till, dshiroj t jem afr jush.
    Ai pohoi me kok dhe sikur sajoi nj pulsim buzqeshjeje triumfi.
    - Vshtir se do ta vreni tjetrsimin tim.
    - Prse? pyeta shkurt dhe me nj tkurrje pabesie.
    - Sepse ju do t tjetrsoheni para meje, sapo tju lshoj syshikimin e par.
    - ... heshta. N at ast m ra ndrmend se thonin ato dit njerzit npr qytetin ton pr syshikimin e tij.
    - A e keni br ndonjher portretin tuaj?
    - Jo. u prgjigja padurueshm.
    - Po t doni, ju pikturoj nj t till.
    - Kjo do t ishte nj befasi e kndshme pr mua.
    - ... dhe nj shpirtzim i veant gjithsesi edhe pr mua, ndonse... pr ne.
    - Ather,... kur?
    - Q nesr mundemi.
    - Nesr?
    - Po. Sepse kam planifikuar nj shtitje n natyr.
    - N koh do nisemi?
    - Un gjithmon nisjen e preferoj bashk me rrezet e para t diellit.
    Ngre kokn dhe shikoj indiferent drejt nj fluksi t tij, q at pasdite binte prmes dritares s lokalit.
    - Ku shkojm? mu dha t pyesja ashtu shkartazi.
    - Eh, ku shkojm !
    - ...
    - Di un.
    - Afr apo larg? prsri me t njjtin ton, sikur doja tia nxirrja shqiptimin e ndonj vendi t planifikuar.
    - E ky le t jet nj peizazh i bukur befasie, pr ty Luiza.
    - Ashtu ?
    - Po. Dhe se: kur ju do t shihni befasisht nj bukuri, patjetr se edhe n ju do t shpirtzohet nj bukuri e befasishme, - bukuria, shpirtzon bukuri.
    - Sa njeri romantik q jeni i pshprit kujdesshm, ndrsa pr at hark-kohe, para syve m shtrihet imazhi i nj kaltrsie ujore, rrethuar me nj blerim t paskajshm natyre.
    - Sikur desht t thoni ndoshta dika tjetr, - tha ai.
    - Dika tjetr?
    - h.
    - Pr shembull? pyeta duke ia lexuar perceptimin.
    - Dyshoj se n vend t fjals romantik, sikur desht t thoni fjaln enigmatik.
    - Jo nuk e di. Ndoshta diku aty n mes. Apo... dika q thot... q thot shum...
    - N rregull, tani edhe mund tju kuptoj, sepse kur njeriu ka pr t thn shum, zakonisht nuk mund t flas asgj.
    - Skam dgjuar asnjher t tilla biseda, dhe prpiqem ti arsyetohem ftoht, asaj derdhjeje pshpritse t mparshme.
    - Pr kt shiheni se prgjoni me nj kureshtje t thell domethnien e do fjale q e flas?
    - Jo vetm kaq, por se si ato i flisni me nj stil t bukur gjuhe.
    - Eh Luiza! Thon se: fjalt e bukura i plqejn mendjes, ashtu si i plqejn prkdheljet zemrs.
    Pas ksaj edhe Ai, dukej se m nuk mundi t gjej as ndonj skelet tjetr fjale, pr ta vazhduar bisedn, sepse mendja dhe zemra e tij, tanim sikur kishin absorbuar energjin e mjaftueshme, e cila dukej se i deprtonte thell n zonn e qetsuar relativisht, prej nga m pastaj, imagjinata e hodhi n gjendje t ekscituar dhe filloi ta shtiste npr nj peizazh t dshiruar.
    N kt gjendje vreja se pamja e tij thuajse shumzohej e ndryshohej, derisa u shndrrua trsisht n nj bot virtuale. S fundi ai tani u tjetrsua.
    Asnjher n jet nuk kisha rastisur pamje t till fytyre, gjendjen e s cils profesori i fiziks, do ta kishte quajtur plazmatike.
    Sapo bra prpjekjet e para, ta zbrtheja intimitetin q mund t fshihej n thellsi, vreja se tjetrsimi i asaj fytyre, brenda meje filloj t shkpuste edhe pjest m t shenjta t unit tim.
    Jo pse Ai... Un..., apo ndoshta m sakt Ne donim, por ishte dika q kishte hyr thell nesh dhe nuk na linte t trhiqemi prapa.
    Ishte dika q fshehurazi kishte hyr n folen e shpirtrave dhe sundonte prsosshmrin e dshirs, q shfaqej e padukshme.
    Kishte hyr aty ku nuk mund t hynte askush tjetr. Aty ku edhe hijet m t harruara ndriojn si kristale fluoreshente. Aty ku vdes vetmia.
    Kuptova se ndodheshin nn harkun e enigms s vjetr, mbase shum t vjetr, t pamosh, deri dhe n zanafill t d a s h u r i s . Ajo tani vese kishte vendosur intuitn e misionit absorbues n mes nesh.
    E magjepsur nga spektri i padukshm q emitonte ajo, tentoja ta kundrshtoja, kontrolloja, ose kuptoja energjin e saj, apo... por ishte e kot, prballja me secilin komponent t ktij trinomi t mistershm filozofik, ngase n mes dy brigjeve dilem: dy shikime bulzuan nga dy pika t kundrta dhe u nisn prball njra-tjetrs, dhe atbot u grshetuan n nj pik t prbashkt, pushteti i s cils i rrmbeu bashk me at nnqeshje n thellsi t saj dhe i shndrroi n mbretri hyjnore.
    Un isha prmbysur nn at pushtet, si ishte prmbysur n t njjtin ast dhe brenda tij, edhe ai. Kt e vreja ngase dora e tij dridhej, tek po e shtynte, ndoshta edhe pa ndonj qllim, Librin e librave drejt meje.
    Ather mu kujtua thnia q e kisha dgjuar, por asnjher m par nuk e kisha tjerr n pe t holl: Bota lindi, ngase m par kishte lindur dashuria. Njeriu duhet ti prkulet dashuris, sepse ekziston n saje t energjis s vrullshme t saj.
    Jo, un ktu nuk do t fsheh asgj. Kjo gjendje nuk ishte e njanshme. Ajo ndodhte krejtsisht e dyzuar.
    Bindjen q e krijoja pr t, a nuk ishte vall reflektimi i asaj q ndodhte edhe n unin tim!?
    A nuk thuhet se nn harkun ku lind dashuria, vdes njanshmria!?
    Teksa m kalonin npr rratht e intuits s arsyes kto fraza, n mua mbshtillej nj ndjenj, q nuk dija nse lkundej ndrmjet gzimit apo dshprimit, vullnetit apo ankthit, fisnikris apo xhelozis, ose nuk dija si ta perceptoja, ndonse ajo, her sikur m pasuronte e m falte gjith botn, e m merrte n krah, e m ngrinte lart n qiell, atje ku u takuan Danteja me Beatrien; e her sikur m varfronte e ma dromconte gjith zemrn n thrrmija, e m fuste nn sqetull, e pa pik mshire, m prplaste prtok.
    Kt ndjesi t pazakont e kuptova si nj loj t hatashme n kt flusk t jets sime, q po m valviste si nj pupl n er dhe po m shpinte nga t donte.
    - Ne jemi dy qenie q dshirojm ti afroheni njri-tjetrit. - filloi t m fliste njra pjes e unit prbrenda.
    Shfaqja e tij n skenn e jets sime, sikur sfidon do dshir tjetr, pr tu kujdesur pr veten.
    far mund t ndodh pas ksaj?
    ...!
    Do t trhiqesh sa je n ritmin e mundshm t kohs?
    ...!
    M tej, do jet shum von pr t vendosur.
    ...!
    Ani mir, - Akrepat e ors sate lvizin n rrjedhn e kohs s tij. Dika e brisht po ecn mbi kt koh. Jeta lviz npr rrjedhn e saj. Nj burr t trheq ta ndjesh kt lvizje. Megjithat, kohve t fundit, ti gjithmon ke jetuar, t paktn, me prekjen e ksaj ndrre.
    Ky pra, sht burri q ti pa e ditur as vet, paske qen duke pritur? Nuk mund t krkosh m shum se kaq. Nuk pret asgj tjetr pas ksaj. Thjesht, i lejon vetes t jetosh me t till ndjesi. T shijosh pranin e tij. Po prpiqesh natyrshm t futesh n shpirtin e tij?
    ...
    Kujdes, gjithmon sht nj ast kur ty t duhet t ndalesh, sepse ndjen se dika sht prgatitur pr ty.
    Kjo sht shum e rndsishme. Thua ta ket parandjer shpirti yt takimin me nj shpirt tjetr?
    ...
    Duket sikur n do njohje t re duhet harruar dika e vjetr. Duhet t ndahesh me dika, pr t pranuar nj tjetr. E gjith kjo ndodh shum rrall, por tek ti ka nisur t ndodh. Ti shoh shenjat e para t ndarjes nga njerzit dhe bota.
    Kujdes! Kujdes nga dshira pr t ndodhur sa m shpejt dika q ende nuk e di sht. T isha n vendin tnd, do ndalesha t merrja pak frym.
    T tilla ngjarje nuk nguten, as duhen shpejtuar me padurime veprimesh. Ve ndjehen, prjetohen, pa pritur q dika t ndodh, sepse mund t pressh, e t mos ndodh ndonjher. Edhe pse e vshtir, pritja sht njerzore.
    Sapo ke filluar ti japsh shenja t lehta pranimi.
    - Nuk ke rrug tjetr?
    - ...!
    - Fol de?
    - Nck, - iu prgjigj nga brenda pjesa e dyt e unit, t pars, - skam ve shtegut q m on drejt asaj drite. Pse ta mohosh? Prania e tij, me dhe pa dyshime, t lumturon. Nisesh. Po ecn ngadal, pa frik, madje, pa ditur se ku do t mbrrish.
    N t vrtet, derisa un sodisja veten npr kt er, ai lvizi ulsen edhe m afr, derisa kaloi anash meje dhe lshoi lehtazi dorn e tij, mbi timen.
    - Beatrija ime ia dgjova t pleksur zrin, i cili sikur m mblodhi e m mbrtheu brenda.
    Jo, nuk e di. Madje nuk do ta di asnjher. Mbase edhe nuk dua ta di askurr, nse ky z, q m erdhi aq i fildisht, apo, lakmia e emrit tim t prkdhelur, q e pshpriti ashtu t qndisur, m prhumbn thellsive.
    Shikimi i tij zhbirues... jo, n t vrtet burues... apo disi luhatej n mes... nga ku m vinte nj shmbllim magjik, drithronte n mua rrjedhn e pathyeshme t mijra ndjesive. Dhe sdi nga ku m bulzoi nj filiz energjie, e cila shpejt u b e vrullshme... dhe, prap nuk e di. Madje, nuk do ta di asnjher. Mbase edhe nuk dua ta di askurr, nse ajo energji m shtyu apo m trhoqi t lviz edhe un drejt tij.
    far ti them? ... Po m plagos? ... ose jo, po m bn t lumtur?... Jo. As njra, as tjetra. As as. Udhkryq! Udhkryq! Udhkryq!
    Edhe koha sikur u kalamend dhe u ndal n kt udhkryq. Lvizte vetm dika brenda meje. Dika n kraharor. Dika q her m therte e m theponte, e her m rrshqiste e m lmonte. Dika e gjallruar, mbase e mundimshme, por aq joshse. Dika q m kishte pushtuar me nj afsh t kulmt, t tejngroht, q n t njjt koh edhe m digjte edhe m freskonte. Edhe... edhe... apo... As...As... por...
    I vshtrova pr nj ast buzt e tij. Ishin ato q kishin puthur e puthur... dhe shpejt e shtyra n nj zon t mjegullt kt mendim t kaprthurur... tmerr! Duart e tij, m trhiqnin e m trhiqnin dhe un duhej q ti rezistoja, ndonse n vend q ti rezistoja, pr udi u ktheva n ndihm t tyre. Jo, un nuk i ndihmoja. Ato vet deshn t solidarizoheshin me t tijat. Dhe doja... apo tkurrja doja. Dhe, doja t ndodhte. Doja t ndodhte ajo q netve me hn t ksaj stine, afshin e saj, shpesh e kisha parafytyruar dhe medituar me ndijime t turbullta. Nuk kisha qen kurr aq afr nj njeriu q donte t m nnshtronte. Jo, n t vrtet, doja ta nnshtroja, apo... ose...
    Tani nuk ndrhynte asgj ndrmjet nesh. Dora ime q rezistonte, gjurmonte pjesn ansore n kraharorin e tij dhe pr t shptuar, mbshtes kokn n mesin e tij. Ai anoi qafn ca, aq sa un t ndjeja epshin q buronte nga buzt e tij. Dhe, n kt pushtet hyjnor, nj energji hyjnore m pezulloj deri n at mas, sa fytyrat tona u bn simetrike. Dhe, ai ndoshta deshi t jet i pari, ashtu si desha t jem dhe un, dhe prap nuk e di. Madje nuk do ta di asnjher. Mbase edhe nuk dua ta di askurr, se si buzt e mija rrshqitn n dika t ngroht, t lngshme, aty ku njher mblidhet, e pastaj shtrihet buzqeshja. Dhe do t isha mendur, nse n kt gjendje hyjnore, q drithronte ndrmjet fundit t pasioneve dhe agut t nj ankthi, ai nuk do t m ledhatonte me duar, e nuk do t m kishte trhequr edhe m pran vetes dhe n cepin e djatht t buzve, t mos ma vidhte nj puthje t kndshme, q mu duk se nga ndjesia lakmuese e tyre, ajo sikur u shkput vetvetiu nga ai cep, mbase pulsi i s cils sdi pse pr nj hop asti, pr udi, m erdhi i mistershm dhe enigmatik.
    Desha t prvidhem brenda vetes, por atbot veten se gjeja dot. Ajo ishte e largt, tepr e largt, ndoshta... edhe prtej largsive, sa sshihej fare.
    Ashtu e tretur deri n fundin e nj humbtire, takova imazhin e vetes, prej nga prdredhurazi e vodha at dhe duke ikur, perceptova mjegullueshm se isha shkputur prej kraharorit t tij.
    Sdi se si mu ngatrruan m pas para syve, ca copza ngjyrash, t cilat n rrshqitje e sipr, u plandosn mbi copzat e nj fustani t shqyer dhe... cngrrrrrr... posht nga dyshemeja u prhap nj krism, e cila ma solli veten para meje.
    Ishin petalet e buqets s lules dhe copzat e thyera t vazos, q irreshin t braktisura ndrmjet veti.
    N koleksionin e puthjeve t ktij fundmaji, q ndoshta i kishin ra vjedhurazi n sy kamerierit, kjo, n kt pasdite, mund t ishte m e veanta.
    Nj dshir detyruese, sikur n thellsi t gjoksit, filloi t ndrydhte nj ankth, q donte t shprthente dhe do grim-koh q kalonte, m diktonte nj parabindje se maste pulset e zemrs sime.
    Mos! - desha ti them, sakaq, - me zemr nuk luhet. Ajo vetm njher di t kndoj me tr fuqin e saj. E kt e bn n nj pranver t jashtzakonshme pranvert shenjt.
    Kjo pranver e zemrs, sht si ajo stina e mimozave, kur ndjenjat bulzuese, t cilat jan t fjetura n gjumnajen e fundit t saj, papritur zgjohen dhe lulzojn, edhe ather kur malet prreth, ende nuk e kan zhveshur nga relievi i tyre, vellon e bardh t dimrit.
    Por jo. Nuk kishte vend m as t mendoja pr t tilla fjal, sepse pamjen e tij n ato aste, mund ta perceptoja si nj trajt fizike, e cila n vete shprehte nj prkujdesje t tejskajshme mirnjohse.
    Donte, por sikur spo gjente dot, tma arsyetonte at shprblim. Ndonse, mes nesh shprblimi ishte i ndrsjellt, megjithat, ai qe br i heshtur, dhe n pellgun e asaj heshtjeje latente, shpirtzoi nj filiz buzqeshjeje, q n mua shenjzonte deshifrimin e mijra fjalve dashurie.
    Ky ishte dikush q vetm nj syshikim i tij, shmbllente m pas, pandalshm flluska t tra mahnitjeje.
    Apo, un isha ajo q hiret e mia, kishin ca kode ndjenjash, t cilat ndiejn sinjale parabindse, q vetm shifrat e tyre mund ti dekodonin hiret e tija.
    Ishte ai njeriu q instinktivisht sikur m detyronte t besoja, se kisha lindur, pr t qen ndoshta prher n folen e zemrs s tij.
    Isha un, Luiza, q kisha hyr n jetn e tij t turbullt.
    Dhe, Ai ishte njeriu q kishte hyr n jetn time t kthjellt.
    Pas ksaj m erdhi se edhe koha q sdi kur ishte stepur e ngujuar, u nis n nj shtegtim t panjohur.
    E mbylla Librin e librave dhe pasi ia lshova n dorn e tij, me nj bot t tkurrur e t boshllkt, sikur vetvetiu u pajtuam t dalim nga lokalit.
    Jasht muzgu kishte mbshtjell qytetin me nj tis t kuqrremt. Npr rrugn kryesore t tij, njerzit kishin zn ti shpeshtonin lvizjet e tyre karakteristike, pa ditur se ku do t mbrrinin.
    M shkrepi n mendje se ata po e hidhnin n theqafje edhe nj imazh dite t mbrapsht. N at ritm, anash bulevardit, shikimi im ndoshta edhe padashje vodhi profilin e stilistes s fustaneve. Ajo, ndryshe nga t tjert, sigurisht kishte sosur nj dit t begatshme pune.
    Tek e sodisja nj ik ritmin e ecjes, m vinte se edhe hapat e saj nguteshin t vidhnin sa m shpejt gjatsin e rrugs drejt shtpis, ndonse nn ritmin e tyre, ajo me bisht t syrit dallohej theksueshm, se me nj kureshtje enigmatike vidhte t ecurn ton amorfe.
    Ne vazhduam t ecnim por pa ndonj cak, mbase n kahe t kundrt ndaj saj.
    ǒndjesi e pezulluar kishte e ecura jon!
    Sapo u larguam n nj distanc m t theksuar nga ajo, sdi se si i dham njri-tjetrit, pa asnj t vetmen fjal, nj kuptim enigmatik ndarjes son.
    N horizontin e qiellit edhe dielli tanim ishte duke i vjedhur ca rreze t fundit q tkurreshin si t harruara mbi qytetin ton, q, pos se dukej i mbshtjell nga ca mrzi t neveritshme, ai m vinte se at mbrmje edhe dihaste nn ethe.

Tema t Ngjashme

  1. A sht Ai Eqrem Kryeziu...?!
    Nga Nertili n forumin Elita kombtare
    Prgjigje: 6
    Postimi i Fundit: 06-04-2009, 09:33
  2. Vlersimi pr Luftn Nacional lirimtare Shqiptare
    Nga Kryeplaku n forumin Historia shqiptare
    Prgjigje: 177
    Postimi i Fundit: 05-11-2007, 20:10
  3. Zhvillimet politike post-Rugova n LDK
    Nga EveryWare n forumin Tema e shtypit t dits
    Prgjigje: 33
    Postimi i Fundit: 07-07-2006, 13:39

Ruaj Lidhjet

Regullat e Postimit

  • Ju nuk mund t hapni tema t reja.
  • Ju nuk mund t postoni n tema.
  • Ju nuk mund t bashkngjitni skedar.
  • Ju nuk mund t ndryshoni postimet tuaja.
  •