Close
Duke shfaqur rezultatin 1 deri 3 prej 3
  1. #1
    i/e regjistruar Maska e Xhuxhumaku
    Antarsuar
    19-11-2003
    Vendndodhja
    sopr'un'curva
    Postime
    13,460
    Faleminderit
    18
    254 falenderime n 229 postime

    Shptim Kelmendi

    Darka e fundit n dshirore

    Shptim Kelmendi



    Mbarofsh sa ma par ti shujt a shajni e darks s fundit qarkue prej emocionesh q ushqehen me mishin dhe gjakun tim, e prfundofsha mandej n zguerin e nji kohe t panjoftun ku gjanat jan vetm fillime t pacnueme prej vullnetit a guximit. U shprbaft kjo nat e pasosun e u zgjofsha prej gjumi pr t vrejt prtej xhamave mjegullor t dits s re hijen tande q prpiqet t m buzqesh si dikur, por mos u rikthefsha kurrma n dikur, n kt periferi t vogl ku asht vshtir me e kap dallimin mes lvizjes s ndjenjave dhe trafikut gulues t jets q kullon si jarg rrugve npr t cilat kaloje. Besofsh ma n fund se ndjesit tona jan organizma m vete dhe kan jett e tyne t pamvaruna prej anktheve e dshirave astnore, pafsha siluetn tande n kalim dhe mendofsha se asht fjala pr nji prej fytyrave t zakonshme q popullojn kt sfer kozmike t randuem prej kutrbimit e pisllkut. Krkofsha n fizonomin tande tipare t njoftuna nji her e nji koh- e ani, m smboft zemra e edhe gjunjt m?u dridhshin prej ringjalljes vettuese t regtimave t dikurshme, por gjetsha ngushllim n iden se, e pame prshqitazi, do fytyr e ksaj bote na kujton doemos dik q do ta kemi takue n ndonji premje tjetr kohore apo n nji tjetr jet. M ndjekt vshtrimi yt i mir derisa t shndrrohem n nj gjasend t vockl n fund t rrugs e t?u krijoft prshtypja se rruga ku tkurrem prher e ma tepr i ngjan nj fjalie t shkrueme me gjakim, ndrsa un thjesht piks n fund t saj. Mos e marrsh me vete imazhin tim t plasaritun npr tanato beteja pambarim t jets, por n gabofsh me e shtrngue srish n gji, mos ta randoft at zemrn tande t ngroht pulsin e s cils ende e kam n gjoksin tim si dhembje e pashrueshme q ma prtyp amblsisht shpirtin. Andrrofsh me u rikthye buz atij prroit t skajuem ku shungullonin ujrat e emocioneve t mia t shkaktueme nga prania jote dhe gjetsh vetm kufoma oshtimash q s?kan me t kujtua asfare at q ti ishe dikur n festn e harlisun t zemrs, prejse toka e fort e s sotmes sate ka me t qortue pr rravgimet iluzore t ndjesive t dikurshme. Gaprrofsha syt mbi honet e mjegullueme t kujtimit tand, por mos e dallofsha kurr monopatin vezullues t andjes q njiher e nji koh m sillte tek ti e m bante me mendue se rrotull meje Zoti kishte zbulue bujarisht me mijra mistere t vockla pr t cilat m kot njerzimi kishte shtrydh mendjen tash mijra vjet. Mos u prpjeksha kurrma me mbruejt nji bot krejt timen ku ti nuk je, por vizatofsha amblsisht e pa angshti nj planet t ri ku edhe ti ke vendin tand, por si do tjetr njeri i ksaj bote q nuk asht msue me ec mbi dhimbjen e t tjerve! M kumboft n kujtes muzika e hapave t tu q m bante me u ndi udhtar qiejsh t rinj farktue prej dashunie, por qndrofsha i paprekun prej smundjes s lumtun t joneve t saj dhe e ndigjofsha si do tjetr muzik q t nxit me besue se diku rrotull jeta ende vazhdon. E ndjefsha srish lkurn e but t duarve tua t vogla q prhumben n t miat, por ngulmofsha se jam n nji andrr gjurmt e s cils do fshihen saora prej rrezeve t dits s re apo tingujve t jets q lajmrojn agime premtimesh t reja, a-gi-me prem-ti-mesh t re-ja! Apo vdekjesh t reja. E dshirofsha gjithmon zanin tand ledhatar q ma drithronte trupin e qnien, dhe mendofsha se asht nji nga ato zane q Zoti i mir ka prhap prmbi bot pr t mvesh me kuptim hapsinat e zbrazta t zemrave njerzore, anipse nuk ka me qen ma fjala pr zemrn time, zhvendos tashma prej stuhis s largimit tand. I ndjefsha prmbi vete vshtrimet vezullore t bufave shndrrue tashma n ngrdheshje ironike, q me siguri do m rrfejn historin e kalimit tand t shpejt mbi relievet e topituna t harmonis iluzore, u ngazllefsha pr do aste me format e pranis s kahershme q m?i kan pushtue tana skutat e mendimeve ma t fshehta pr t?u mbjell n to si pasiguri t ambla, drithrofsha n kundrmimin e ftoht t trandafilit shtrngator q asht mungesa jote dhe nxitofsha me u rikthye n t sotme ku kuptimi i jets asht gurgullim e nj rrkeje t padukshme q mbase prvidhet nn gjethet e verdha t ndonji vjeshte grahmuese a vmendjes sime q hiqet osh kah pranverat e trillueme. E ndjefsha dhe e bekofsha pafundsisht trsllimn e asaj porte kohore q u mbyll tue mbajt peng njerin prej nesh, por m smboft edhe dhimbja q pasoi e pikloft tan jetn prej ktij tavani t plasaritun q asht vetmia ime, prejse kjo n fund t fundit asht nj nga mnyrat e pohimit t jets. E shtrngofsha me mallngjim n zemr ditn kur t pash rastsisht n rrug e nn nn nji qiell t ndrojtun vmendjeje ku llamburiti dielli i pranis sate t trishtueme, por dhe dridhjet e trupit, ortiqet e heshtun t ngashrimave, q s?di si munda t?i mposht pr t mos ra srish n gjunjt e tu t adhuruem ku jeta ime kishte me qen prapseprap ma e mbrojtun sesa prej ksaj tollovie budallaqe emocionesh t stisuna prreth rravgimesh t dshprueme mbi tok. U ngashnjefsha jetsisht prej ishujve t drits q krijove mbi detin tim t errt, dhe lundrofsha drejt tyne tan pjesn e mbetun t jets sime. U mbshtjellshin kutulla e grahmofshin prher nn kambt e tua tan gjarprinjt e rrugve t mia q enden pr me prhap shpirtin tim npr hapsin. Vezullofsh n kujtes ti ast i mir q srish m solle afr frymmarrjen e saj t ankthshme e duart e vogla q mbartnin dikur jetn time, ani pse n qiellin e vshtrimit ende i pluskonin do re t largta dhe rrotull ndjehej aroma e mir e nj kohe q m kot rreh t kthehet. T dashunofsha tan jetn time i kredhun n heshtje apo n zhurma tjera t ksaj jete t pakuptimt, po prapseprap u zhvendossha larg, po larg prej rrugve ku rastsit kryqzohen pr t krijue qoft dhe n mnyr irreale format e ambla t portretit tand. Rrshqitsh ather butsisht n ndonjenn prej atyne plasaritjeve t ktij truelli kohor ku mjerisht gremisen tana gjanat e mira t ksaj bote, e ku ujqit e nt t kujtess sime nuk kan me t gjet kurr por thjesht kan me nuhat dshprimisht npr ajr aromn e mir t kurmit tand t largt. Apo fluturofsh. Fluturofsh ma mir npr qiej t tjer ku vshtrimi im s?t gjen, sepse ti dhemb Grua, dhemb si nj pem e blerueme mes shkretins a peisazhit t rrnuem nga stuhia, si nj korridor i heshtun q prtyp n vetmi hapa q s?rikthehen ma kurr, si kjo letr e bardh q po llangoset kotmkot n prpjekjet pr me shndrrue n fjal pshertima a ndjesi hyjnore, si bor e bardh q mbulon bujarisht llomshtin e qorrsokaqeve t instinkteve, si dielli i kujtimeve q shfaqet e zhduket mes reve t palame t ktij dimri vetmie pa mbarim? U rrnofsh ti krenari e verbr q m pengove t?i shkoja deri n fund monopatit t ndjesive t fshehta e t thella, ka se ajo silueta e dridhshme q ende feks atje tej mundet me qen fundi i ksaj agonie piklluese apo fundi im, dhe u shofshi ju shushurima t? ambla ujnash q m onit dikur npr do limane galdues gjestesh t dashtun njerzor, t cilt pluskojn tashm dallgve t horizontit si peshq t ngordhun. E prjshi ju drdllitje t pareshtuna mendimesh e ankthesh e shpresash, q nn muzikn e squllun t shirave shoqroni kt qivur kujtimesh t dashtuna drejt varrezs s gjan kohore. U mbshtjellsha me diellin e ngroht t s mrkurs q u shfaq pr me i ndriue edhe nji her ato luadhe t largta kujtimesh ku ende bleron fshehtazi bari i dashunis, dhe e marrsha me vete puhin e ngroht t frymmarrjes sate q rastsisht, krejt rastsisht m?i fshikulloi kuajt e prgjumun t gjakut tue i nxit ksisoj n galopim t mendun prmes nj fushe t panjohun mjegullore. E ti m dbofsh, m shtyfsh matan sinorve t kujtess sate, q t mundesh me u preh qetsisht npr hapsina ku un mungoj, sepse ende m shporon dhimbja jote, ende pikllohem kur vrej se dallndyshet e vshtrimeve tua fluturojn ultazi dhe ndjellin mot t trazuem e largsi t ftohta horizontesh. I ndjefsh npr terrin e kohnave t reja duert e mia t verbra q krkojn tuat, por u shmangsh prej tyre si nji drenush e trembun dhe u mundofsh me e bind veten se mjafton t shtysh portn ma t afrt e mundesh me u hedh saora matan andrrs apo matan kurtheve t shqisave q ngrehen vetvetiu prej thirrjeve t dshprueme t zemrs. Kangzoft ai zani yt i ambl e frgllues por dhe kumbim i hapave q t ojn npr rrug t tjera, e ledhatofshin nmostjetr hijen time q endet prreth teje e prpiqet me t kujtue se qnia ime asht hallakat tejendan ksaj bote t vockl pr t qen kudo e askund. Vijofsha me u ndodh rastsisht para pasqyrs dhe si prher, m ndodht q t shoh n t jo fytyrn time t?arratisun prej dhimbjes, por tanden, tanden q ka mbet e ndryme ne kornizn e nji buzqeshjeje t prjetshme. Mbarofsh pra sa ma par ti shujt a shajni e darks s fundit qarkue prej emocionesh q ushqehen me mishin dhe gjakun tim, dhe ia behshin srish njra mbas tjetrs ato karrot ngjyrtrandafili t? agimeve t dikurshme q m ilembyll syt m onin larg, larg, ku fjala nuk mbrrin, n nji bot parajsore q mkohet prej regtimave t zemrs sate.

    Marre nga revista "Milosao",

    P.S Ne nje shkrim t eperkthyer nga Shpetim KELMENDI Sokoli me beri verejtje pse nuk sjell dicka nga Krijimtaria e tij. Keshtu qe besoj me kete proze poetike kam sjelle dicka shume t ebukur nga universi i tij.

  2. #2
    i/e regjistruar Maska e Astrit Cani
    Antarsuar
    09-03-2007
    Postime
    24
    Faleminderit
    0
    4 falenderime n 4 postime

    Ese mbi romanine fundit te Sh. Kelmendit

    Astrit CANI

    Vdekja, identiteti, romani
    Ese pr romanin VDEKJA NUK VJEN t Sh.Kelmendit



    Tue pa nji njoftim vdekje, syt nguliten vetiu te vitet ose skajet kohore t nji jete, e sidomos midis tyne te viza q i lidh. E ather dika drithmuese t thot se jeta jon sht njajo far vize fort e shkurt q bashkon dy koordinata kohore. I vdekuni vazhdon me jetue nprmjet t afrmve e t dashtunve t tij, q zakonisht jan shumica t gjall. Pra ai jeton hal mbi at cope letre t vdekun, n saj t lidhjeve njerzore q pat n jet: pra identitetit t tij familjar, si zoon politicon. Pr njerzimin, kjo sht vepra q i mbijeton vdekjes: familja me stadet e saj. Dhe identiteti vijon me u prtr.
    Artisti sht ai njeri normal q realizon nji vepr tjetr, e sigurisht ia kundrvendos vdekjes. Nuk sht fjala me luftue vdekjen fizike, q sht e pathyeshme. Pr veprn e artistit sht rasa me mposht nji vdekje tjetr, t llaftarshme: vdekjen e njerzimit, fshimjen e identitetit.
    Mbase identitetin ia detyrojm grave, nanave, q npr shpella, kur njerzimi ishte hal barts instinktiv i nji identiteti n potenc prpunonin rrfimet e gjuetarve dhe peshkatarve ja shpiknin t reja: histori q grat tregonin me rrejt dimnin parahistorik. Atbot parahistoria filloi me u b histori, dhe vdekja u b pjes e jets, pse tashm ajo po i nnshtrohej nji zbulimi t jashtzakonshm: narracionit.
    Narracioni, ka meritn e pazavendsueshme se e shndrron vdekjen n objekt t vetin, tue ia zbatue ligjsive t jets, tue e b pjes t harmonis dhe moralit universal. Tue tregue pr vdekjen, njeriu i rrfehet jets. Ai e njeh vdekjen si bosht identitar. Njeriu ka identitet, pse sht i vdekshm.
    Dikur, kuptohet se shumica e prbsave t llojit ton t lavdishm, ndodheshin andej jets. Nji kafsh q sht ndrgjegjsue pr fatin e vet identitar, ka dal prej llojit e ka h te nji hipostaz e re: ajo e identitetit.
    Identiteti i llojit, ruhet nprmjet identitetit gjenetik dhe prsoset te ai estetik. Mandej mbrrin edhe koha kur lloji fillon me mendue mendimin dhe thot: E vetmja gja q di sht se nuk di asgja, tue prftue mbrenda llojit, primatin e individit. Tashm mbijetesa e llojit duket e zgjidhun dhe objekti i perceptimit msyn nji truell t ri: filozofin. Porse filozofia me emnin e saj t kumbueshm, sht e vjetr sa bota, sa vdekja, sa letrsia. Objekti i par i mendimit t fort, sht vdekja. Habia filozofike par excellence, sht habia e vdekjes. Narracioni e ka kultivue mirsin estetike t njeriut, dhe ka b t mujtun njihersh, q do send me qen send prjetimi estetik, edhe vet vdekja, msuesja e kohnave, para s cils, pa mrekullin e t rrfyemit do njihnim histerin m rrnuese.
    Nji knaqsi aq praktike si sht narracioni, udi, si mun me pas, nji vler aq t pamatshme filozofike dhe ditunore. Gjithmon, kur e kam ndie veten t poshtnuem nga skizofrenia dhe virtualiteti i vjetve t mija 2000, u jam kthye rrfimeve t gjysheve t mija, e aty e kam gjet at urtsin q e ban dallimin mes t mbijetuemit dhe t jetuemit. A mun njeriu i ishullit me i than qoft vetes kam jetue? Cili udhtim sht real pa kthimin, pa Itakn pa historin e vet t rrfyeme?

    Vdekja, sht padyshim personazhi kryesor i letrsis botnore. Nuk sht nji personazh aktiv, nji personazh-tip. Por nji terminus ad quem, dhe nji deus ex machina. Vdekja si fundi i jets, por edhe si pjes e jets (stafet morale); vdekja si fundi i dashnis, por edhe si pjes e dashnis ; vdekja si fundi i nji romani, finishi q ia el vendin (simbas djalit t dialektiks Walter Benjamin), nji pyetje pr kuptimin e jets.
    N romanin Vdekja nuk vjen , deus ex machina i vrtet sht personazhi i profesorit. Vdekja, ktu, sht nji vdekje ekzistenciale - ajo nuk vjen : pret aty q ti ta zgjosh! Vdekja fiton, vetm ather kur jeta e pranon humbjen
    Profesori nuk ka droe : ai e din se vdekja nuk sht asgja para budallsis njerzore. Njeriu i qytetnuem, mton maspari ligjin. Dhe vdekja sht ligji nga i cili buron kodi moral, nji kod i pashkruem, pse ekziston qysh para shkrimit, si gramatik e gjesteve dhe aksioneve t llojit. Vdekja si garanci se bota nuk sht nji reprezentim, por nji realitet objektiv. E estetizueme nga nji qytetnim i tan, ajo mbretnon format, prcakton etalonet, ofron kutin Por le t dalim nga ky pus filozofik pa fund.
    N reprezentimin te romani n fjal, vdekja sht si e tham, shum moderne. Nji smundje e keqe, si jeta. Dhe interesante sht se kt na e parashtron nji personazh i kallepit klasik, si profesori. Profesori, relacionohet me personazhet e tjer, si arketipi me prototipat (kt skem e kam prdor me prshkrue raportin e klasikut Rreshpja ndaj rrethit t poetve modern t sotm me idiosinkrazit dhe soliloqui-ot e tyne t urryeshme). Profesori ka fillue tue jetue vdekjen, ai jeton n do imazhe q ve vula e sakt e vdekjes i ka ngr n kujtesn e tij. Ai jeton mementon, teksa t shtruemit e tjer t infermieris s burgut gjakojn baudelaire-janisht se kjo jet sht nji spital ku do i smund sht i zaptuem nga dshira me ndrrue shtrat. Ky memento, sht vdekja e tij e bukur, pse ai tash sht plak dhe kulti i tij i vdekjes s bukur i mbetet ligjsive t kontemplacionit.
    N nji nga poezit e tij t fisme, Borges konstatonte: Nuk kam ra/ Si shum prej t gjakut tim/ Nbetej.// Jam/ N natn e kot/ Ai q rrokjet numron. T part e Boges-it luftuen me shpat pra tue vu n pun zanatin e vetm, trimnin, me i pshtue vdekjes s keqe: harress. Horheja e dinte, anipse qe lodh (si na e tregojn kto vargje), se ai po e luftonte flakprflak at vdekje, me nji zanat tjetr t ngadalshm e ma pak burrnor, at t letrave (q lypte durimin e qendistoreve plaka), por fitorja sdo ishte kurrsesi m pak jetgjat.
    Kurse profesori, (Maroni, si m duket se quhet), duket se ka vetm nji zanat: t ndiemit, t ndiemit e nalt, t ndiemit e lir e t dlir, t ndiemit me dritn, t ndiemit si ligjrata e drejt e t menduemit. Dhe t rrfyemit e ktij t ndiemi.
    Dhe zanatet e t tjerve shpalosen aq mjeshtrisht n kt roman t gjall, sa duket se t grvishtin edhe teksa tgrdisin. Jevgu Rakip, q ka pr zanat t vetm mbijetesn e q si kursen vetes asgja, ve q ai dhe zanati i tij t mbijetojn. Mjeku mandej, q ka pr zanat shkrdhatrin. Koloneli, prfund, i tmerrshmi, q (si do nazist i mir) ka pr zanat t zemrs vrasjen. Dhe bashk me personazhet e tjer, jan t gjith njerz t skaduem! A jan njerzit e skaduem t fabriks komuniste NJERIU I RI? Sigurisht. A jan njerzit e skaduem t 97-s? Ska dyshim! Por jan edhe dhe sidomos, njerzit e skaduem t tana kohnave dhe epokave, t tana vendeve dhe komuniteteve. Jan yahoos e Gulliver-it dhe Brodie-t. I gjejm te Maupassant dhe Gogol, t gdhendun n mnyrn m plastike si te Dostojevskij e Cline. Jan obllomovt dhe humbert humbertt, jan tenort e procesit, dhe vrassit e Zotit.
    Po randsi ka me e dijt nga vijn? Autori na tregon kush jan, na i bn real njiher, dhe prej ksaj ne mandej mjm me ftillue nga vijn e ku shkojn. A jan realist? Po, por jo edhe aq. N kuptim. N kuptimin se kta, sikundr sall do personazhe t mjeshtrave Gogol, Dostojevskij, Kafka, e Nabokov jan pr fatin ton t mir mrekullisht m shum real se realist. Dhe kshtu duhet me qen. Real si iikov dhe si Don Kishoti*, m shum se realist si shoku Zylo a Enver Hoxha i Dimrit t madh.
    Dhe kjo sht pranvera e letrsis s madhe, pse me e pranue sfidn e realizmit domethan me dhan personazhe reale.
    Pra, si e kam than kalimthi te nji shkrim tjetr, shkrimtari e ka lan monologun (soliloquio-n), dhe sht nis drejt tjetrit, por n t vrtet kundron Njisin. Dhe ajo kurajo q i sht dasht pr me e pranue sfidn, ia ka shprblye bujarisht te romani Vdekja nuk vjen.
    Kaq kishem, nuk mundem me e kap m teknikisht, pse e kam lexue vetm nji her, me nji frym kt libr. Her tjetr kur hyu kurrnac Kronos t ma lejoj, do i kthehem ktij romani, dhe shpresoj veprs s shkrimtarit n tansi.



    *Kryepersonazhi i realizmit sht m shum real se realist!
    In nome di Kafka, bevi quel caff!

  3. #3
    i/e regjistruar Maska e lissusmb
    Antarsuar
    12-05-2011
    Vendndodhja
    Italy
    Postime
    2
    Faleminderit
    0
    0 falenderime n 0 postime
    MESUESIT
    Kur krkoj ti jap trajta mirsis njerzore. Ajo ka ngrohtsin e gjoksit t simem e siluetn e imt t msuesit tim Shefqet Kelmendi. E kujtoi msues Shefqetin si oaz ku ndalej t pushoj shpirti i trazuar i fmijs s ndrydhur nga pesha e mjerimit dhe e njerzimit. E kujtoj duke ecur, me nj tuf gazetash nn sqetull e tek lexonte gazetn “Drita”. E afronte shum gazetn pr shkak t miopis e shkonte ngadal nn hijen e plepave prbri asfaltit, n rrugn q nga posta onte drejt lagjes s “familjareve” q ishte “qyteti” i fshatit tim. E kujtoj kur u ndreqte fmijve kamishat e leckosura ne pantallonat mjerane. E kujtoj tek i bije mandolins e me nj z kadifeje kndonte kngn e pes heronjve t Vigut. E kujtoj kur tregonte paraboln e t dnuarit me vdekje q n saj t bess e dhembshuris se gardianit kishte shkuar t prshndeste familjen nj nat para ekzekutimit e q moti i keq e kishte penguar t arrinte n koh. Me dorn e ngritur e zrin e jerr vraponte drejt trekmbshit t vdekjes ku n kmb t tij, po ekzekutohej gardiani i ndshkuar pr njerzin e shfaqur e besimin tek besa e shqiptarit. E kujtoj kur na i bnte t bukura edhe himnet ozanuese t shkrimtareve oborrtare. Kujtoj hartimet e diktimet plot shenja te kuqe sidomos mbi q-hat e - hat te cilat i ngaterroj edhe sot. Shnimet e gjata q bnt me laps t kuq n fund e notat q ishin gjithmon bujare. E kujtoj shikimin e tij ngjyr qielli tek m jepte libra n bibliotekn e shkolls duke m thn q megjithse kisha zgjedhur libra qe duhej ti lexoja ndonj vit me vone, un mund t′i lexoja. Kjo me jepte krah. E kujtoj tek priste ne heshtje tek radha e buks e u prgjigjej me dashamirsi prshndetjeve pak servile t fshatarve q ktheheshin nga puna n fushe e prisnin me ore q t arrinte gazi i kooperativs nga furra e Shnkollit t ripagzuar “Ylli i Kuq”. E kujtoj kur gjat shpjegimit, pr t na zgjuar nga prgjumja e unshme na lshonte zinxhirthin e elsave nn jakat e lyrosura n zverkat tan fmijrore. Kur i klithte Dardanit t pabindur t kthehej n shtpi pr t br detyrat. Tek qortonte Shptimin gjaknxeht q i kishte thyer hundt ndonj shoku i cili i kishte thn kryemadh t njjtn shprehje q un po msohesha ta duroja.
    Arrestimi i tij ka qen pr mua nj zgjim i trembur nga inkubi komunist. U mallngjeva kure pashe ne google fotografin, mu zgjat jeta nga mbijetesa e tij. Penda e mpreht e gjaknxeht e Shptimit, djalit t msues Shefqetit, me ndaloi t publikoja disa prsiatje letrare pr fatin e mir t lexuesve. Nga zilia e duke prfituar nga distanca gjeografike q na ndan, Shptimit po i them “kryemadh, kryemadh, kryemadh …h”
    Kure msova vetmohimin burrror t msues Shefqetit n gjyqin komunist u mbusha me nj krenari t pashoqe. Vuajtjet e tija n burgjet njerzore e dnimin me vdekje i prjetova me nj dhimbje therse e m bn t harroj prndjekjet e arrestimet q me bnin shefat e sigurimit n ministrin e mbrojtjes.
    Msues Shefqeti nuk sht msuesi i par q t gjith kujtojn me mallngjim. Ai sht pr mua njeriu i par q kam takuar n shkrettirn shoqrore t realitetit socialist.
    Desha t shkruaj “t rroje sa malet msuesi im Shqfqet Kelmendi” por ky urim sht zvetnuar nga destinatari monopolist i tij, Enver Hoxha. Ather i sigurte q do t m lejonte ta merrja ngryk e ta kacarroja fort, po i them “TE DU FORT MSUES”

    Marjan Bunaj 2011

Tema t Ngjashme

  1. Hakmarrja, vritet nna e emigrantit
    Nga GiSHteZa n forumin Tema e shtypit t dits
    Prgjigje: 169
    Postimi i Fundit: 06-05-2009, 18:24
  2. Shptim Xhyheri
    Nga Brari n forumin Elita kombtare
    Prgjigje: 1
    Postimi i Fundit: 28-02-2009, 12:05
  3. Prgjigje: 2
    Postimi i Fundit: 27-10-2008, 19:01
  4. Kreshnik Alimerko, kandidati i PD-se per Vloren
    Nga zeus n forumin Tema e shtypit t dits
    Prgjigje: 25
    Postimi i Fundit: 02-03-2007, 11:10
  5. Personat me te dalluar te Malsise se Madhe
    Nga Gruda n forumin Historia shqiptare
    Prgjigje: 2
    Postimi i Fundit: 06-02-2003, 16:06

Ruaj Lidhjet

Regullat e Postimit

  • Ju nuk mund t hapni tema t reja.
  • Ju nuk mund t postoni n tema.
  • Ju nuk mund t bashkngjitni skedar.
  • Ju nuk mund t ndryshoni postimet tuaja.
  •