Close
Faqja 0 prej 2 FillimFillim 12 FunditFundit
Duke shfaqur rezultatin -19 deri 0 prej 38
  1. #1

    Kadare: Shqipëria nuk mund të vazhdojë të ketë dy pamje

    Padurimi dhe nervozizmi politik në Shqipëri kanë kapërcyer kufijtë e lejueshëm. Me to është bashkuar paniku, i cili e ka bërë më të rrezikshme gjithçka. E keqja është se klasa politike, ajo që duhej të ishte e fundit që të kapej nga paniku, ishte e para që u përfshi prej tij. Si rrjedhojë e kësaj, shteti dhe shoqëria shqiptare u gjendën në pozitën e atij të sëmuri që, pasi e ndien se po dridhet ethesh, në vend të vejë termometrin, e thyen atë.



    Është pak të thuash se mbyllja e vitit që shkoi nuk ishte e mirë për shqiptarët. Dhe, si të mos mjaftonte kjo, në kundërshtim të plotë me urimin « na qoftë i mbarë ky vit », fillimi i vitit 2011 ishte edhe më i keq.
    Pa u zbehur ende kujtimi i festave, normaliteti i jetës shqiptare u prish. E kjo nuk është aspak një fjalë goje. Normalitetin e jetës e prish lufta, katastrofa natyrore, por mbi të gjitha njeriu vetë, kur nuk është normal. Një specie e tillë njerëzore e përfton normalitetin si diçka të huaj, madje të rrezikshme. Ndaj në rastin më të parë përpiqet ta shkallmojë atë.
    Është e njohur tashmë se një vend jo normal sundohet « mirë », por qeveriset keq. Këtë të vërtetë e njohin sidomos sistemet totalitare, qysh nga diktaturat hidrike (ato që kanë pêrdorur mungesën e ujit si mjet sundimi), gjer në ditët tona. Vetëm në rende të tilla , që dalin nga rendi normal i gjërave mund të krijohen psikoza të sëmura, ato që lindin pastaj ankthet dhe terrorin, shenjat e pashmangshme të sundimit tiranik.
    Në mesazhet e panumërta që vijnë këto ditë nga Tirana, për t’u shpërndarë anekënd në diasporën shqiptare, rrallë herë mungojnë shenja të tilla. Të gjithë popujt e ish-Lindjes janë tepër të ndjeshëm ndaj tyre. E në këtë kah do të ishte e kuptueshme që shqiptarët, ata që tiraninë e patën më të egrën e më të zgjaturën, do të ishin dyfish më të ndjeshëm. Në ngjarjet e janarit, midis psikozës dhe veprimeve shpesh kaotike, ata do të kapnin spikamën e fantazmës së totalitarizmit, rendit të përmbysur 20 vjet më parë.
    Ishte, me sa dukej ky , shkaku kryesor që, në këtë janar të trishtë, trazimi ishte aq i thellë e aq dëshpërues. Këto rrjedha njerëzore, për të cilat është lehtë të thuhet, të mos dalin më, të mos shfaqen , të mos na shqetësojnë, nuk mund të anashkalohen. Në mos u shfaqshin në rrugë, ato do të jenë në thellësi, çka është edhe më shqetësuese. Në qoftë se ato nuk ngjiten dot gjer tek institucionet, ku, sipas dokeve të demokracisë europiane do të duhej të çonin normalisht zërin e tyre, institucionet duhet të zbresin tek ata, për të kuptuar ku ka ngecur makina e demokracisë, përse mesazhet nuk kalojnë, shkurt, përse sistemi është bllokuar.
    Në një gjendje të tillë është e kuptueshme, madje është një nga shenjat e pakta të mira, që qindra, për të mos thënë mijëra njerëz janë duke marrë pjesë në një rrahje të madhe mendimesh, në mjediset publike, në shtypin e shkruar dhe atë elektronik. Ata japin gjykimin e tyre për ngjarjet që kanë ndodhur, e sidomos për ato që mund të ndodhin më pas. Pavarësisht nga idetë e drejta apo të gabuara, nga pasionet, motivet apo stili i ndërhyrjes, ky trazim i madh njerëzor tregon se qytetarët i përjetojnë si të tyret çështjet, hallet, dramat e republikës.
    Ky shkrim bën pjesë në këtë rrahje mendimesh, pa mëtuar asgjë më tepër. Është thjesht një lloj interviste , përgjigje për disa pyetje, me të vetmin ndryshim se ato nuk janë bërë prej ndonjë gazetari, por prej një shumice lexuesish, nëpërmjet letrash, mesazhesh , bisedash dhe telefonimesh të shumta gjatë këtyre dy javëve.
    Ka gjasë që për gjendje të tilla jo të zakonshme, prej një intelektuali , e aq më tepër prej një shkrimtari të priten përgjigje jo fort të zakonshme, nga ato që cilësohen si origjinale. Duhet thënë se në këtë rast vështirë se mund të ketë të tilla. Këtu nuk jemi në art. E keqja shoqërore, ky hyn edhe kriza e tanishme, për fat të keq, rrallë herë mund të jetë origjinale. Zakonisht ajo është e përsëritur, e lodhshme dhe shpesh e mërzitshme gjer në dëshpërim.
    Padurimi dhe nervozizmi politik në Shqipëri kanë kapërcyer kufijtë e lejueshëm. Me to është bashkuar paniku, i cili e ka bërë më të rrezikshme gjithçka. E keqja është se klasa politike, ajo që duhej të ishte e fundit që të kapej nga paniku, ishte e para që u përfshi prej tij. Si rrjedhojë e kësaj, shteti dhe shoqëria shqiptare u gjendën në pozitën e atij të sëmuri që, pasi e ndien se po dridhet ethesh, në vend të vejë termometrin, e thyen atë.
    Termometri thyhet kur i sëmuri nuk dëshiron të marrë vesh sëmundjen ngaqë ai e di atë. Për të mos thënë se sëmundja është ai vetë.
    Ndoshta këtu do të gjendej përgjigja e pyetjes se përse në Shqipëri lufta politike është kaq e egër. Ka gjasë që dy dukuri të jenë vendimtare për këtë: etja e pamasë për pushtet dhe korrupsioni.
    Dihet se të dy këto lëngata janë tepër të njohura e po aq të vjetra në historinë e njerëzimit. Mund të thuhet se luftën e gjatë me to, falë faktorëve drejtpeshues, njerëzimi nuk e ka fituar, por as e ka humbur.
    Ndërkaq, në rrethana të caktuara, kur dufi për pushtet dhe korrupsioni lidhen me njeri-tjetrin, ashtu si në klonimet që prodhojnë monstra, përzierja që del prej kësaj lidhjeje mund të jetë fatale. Duke u kushtëzuar e duke e zënë peng njeri-tjetrin ata e kanë vështirë të ndahen sipas kalendarit dhe zakoneve të demokracisë.
    Me sa duket kjo përzierje ka ndodhur në Shqipëri gjatë këtyre viteve të tranzicionit. Dhe kështu shpjegohet që në jetën tonë dramaciteti shfaqet aq shpesh, aty ku nuk e ka as vendin e as arsyen.
    Nuk ka qenë rrufë në të kthjellët, por ka ndodhur vit pas viti e stinë pas stine mu në sytë tonë.
    Psikoza e rënduar do të pillte çoroditjen e mendimit, e kjo shthurjen e gjuhës, zvetënimi i së cilës na befasoi të gjithëve veçanërisht këtë dimër. Ajo që njihet si krizë e retorikës, është më shumë se aq. Kërcënime, mallkime, kërcitje dhëmbësh, thirrje për dyluftim, të gjitha këto u bënë të zakonshme në jetën shqiptare. Hapësira e jetës normale ngushtohej përherë e më fort nën këtë trysni.
    Në këto kushte njeriu normal, që ndihet qenia më e pambrojtur midis jonormalitetit do ta kishte të vështirë të parashtronte ndonjë program mirëkuptimi, pa le pastaj idenë e një zbutjeje a të një kompromisi, mesazhe që ishin të lejueshme veç për ambasadorët e huaj apo të dërguarit e Brukselit.
    E tillë ishte atmosfera në ditën e 21 janarit, kur në skenën politike hyri vdekja.
    Në skenë do të thërres vdekjen. Fjalët janë të Shekspirit, mbi katër shekuj më parë, në kohën që dramaturgu bëhej gati të shkruante tragjeditë më të zymta të tij. Ne s’jemi në teatër, e aq më pak në vitin 1600. Ne jemi në fillim të vitit 2011, në qendrën e kryeqytetit të një vendi europian, në prag të pranimit në aleancën më të emancipuar të popujve, me vullnetin tonë për të qenë pjesë e familjes.
    Më 21 janar, gjatë një demonstrate, për fat të keq të dhunshme, u vranë me armë tre njerëz të paarmatosur, pra të pafajshëm, qytetarë të shtetit demokratik shqiptar, e njëkohësisht tre qytetarë të ardhshëm të Bashkimit Europian. Kjo e fundit nuk theksohet as për të mitizuar e as për të sublimuar këtë Bashkim, por për t’u kujtuar të gjithëve se ne, pa hyrë ende në këtë shtëpi të përbashkët, kemi cenuar programin e saj, atë program që me sinqeritet dhe përkushtim e kemi shpallur si programin tonë.
    Një pyetje e pashmangshme del në këtë rast: na duhet ndërhyrja e vdekjes, që ne të jemi seriozë ? Dramaturgut i duhet vdekja për të thurur dramën e tij, tiranit për të ridëshmuar forcën, sidomos kur ajo po e lë, po shtetit demokratik përse i duhet? Për t’i kujtuar publikut devizën famëkeqe të Kaligulës : Oderim dum metuant . (Le të më urrejnë, veç të më kenë frikën)?
    Ka kohë që pyetja për seriozitetin duhej bërë ngaqë ka kohë që kjo po ndodh e ne vazhdojmë të mos jemi seriozë. (Komedia e gjyqit të Gërdecit, zvarritjet, dredhitë janë më keq se një shuplakë që i bëhet haptas dinjitetit publik. Ajo bën pjesë në modelin që prej kohësh i propozohet këtij vendi, për të mos marrë seriozisht asgjë).
    Ka kohë që ky «banalizim i së keqes», siç është cilësuar, po rreh të modelojë moralin shqiptar. Formula bazë të jetës demokratike: nderimi për institucionet dhe pavarësinë e tyre, rreh të kthehet në një shprehje të zbrazët , nga ato që hyjnë në njërin vesh, për të dalë nga tjetri. Rrjedhimisht ngjarje të rënda si kriza institucionale, bëjnë jo më shumë përshtypje se një breshër i përkohshëm.
    Shqipëria duhet të përgatitet për t’i thënë ndal një përçudnimi të tillë. Duhet pranuar se kjo s’është as e thjeshtë e as e lehtë. Kërkon vullnet pa dyshim, po në radhë të parë kërkon bindjen e thellë që demokracia shqiptare, ajo që në të vërtetë është e pandarë sot nga Shqipëria, duhet marrë seriozisht.
    Për t’u kthyer tek ngjarja e 21 janarit, duhet kujtuar se në historinë e popujve, ajo që njihet si trajtim, si «administrim i së keqes», ka qenë shpesh faktor për zhvillime të mëtejshme. Ato kanë qenë për të mirë ose për të keq. Me ç’duken shenjat, trajtimi i ngjarjeve të fundit, kulmimi i të cilave ka qenë vrasja e qytetarëve, nuk po shkon në kahun e duhur. Ajo rend në kahun e gabuar, madje në vend që të fashitet, thellohet.
    Natyrisht që ka pak gjasa që një grindje kaq e gjatë të ndreqet me pajtim të shkurtër, sipas stilit vulgar të pijetoreve, kur kërcënimet tmerruese përfundojnë befas në përqafime sentimentale, po aq pa vend sa ç’kishin qenë kanosjet. Askush nuk e pret dhe as e beson këtë telenovelë. Në qoftë se presim diçka të ngutshme, si hap i parë serioz dhe i besueshëm do të ishte hetimi krejtësisht i pavarur. Hetimi dhe natyrisht dënimi i fajtorëve do të ishte i domosdoshëm si hap i parë, por jo i mjaftueshëm. Një proces tjetër , që do të ndihmonte, në mos në prerjen, në shterrimin e hap-pas-hapshëm të pezmatimit shumëvjeçar, do të ishte po aq i detyrueshëm.
    Është thënë dhe herë tjetër se, në rastin e krimit të mirëfilltë, krimit numër një njerëzor, vrasjes së njeriut prej njeriut, për ndërprerjen e befasishme të tij, shpesh vihet në veprim ajo që quhet «zënia e gjakut». Është një dukuri e pashpjegueshme, jashtë arsyes, me të drejtë e cilësuar si ndërhyrje misterioze e natyrës ose e hyjnisë.
    Për fat të keq, në jetën politiko-shoqërore një mekanizëm i tillë nuk ekziston. Nuk ka frenim natyral për krimet politike, për shtypjen, tiraninë, shkallëzimin e së keqes shoqërore. Njerëzimi, si i vënë në provë, është i detyruar që ai vetë të shpikë mjetet mbrojtëse.
    Historia e demokracisë është, ndër të tjera, historia e krijimit të këtyre mekanizmave. Kultura politike, kultura në përgjithësi , idetë humaniste, filozofia, arti, ligjet, kushtetutat, gjithë doket e qytetërimit bëjnë pjesë në të. E mbi të gjitha, institucionet e pavarura. Janë ato që ndodhen në vijë të parë për kontrollin dhe frenimin e kësaj makine aq të nevojshme e njëherësh të bezdisshme, me emrin shtet.
    Për mendësinë shqiptare, institucionet e pavarura, për arsyet që dihen, ende nuk e kanë as peshën e as hijen e shtetit. Nuk ka hymne për to e as rituale mbresëlënëse, megjithatë janë pikërisht ato, më saktë nderimi për to që përcakton të ardhmen tonë. Ndaj nuk është e tepruar të thuhet se shkelja e pavarësisë së tyre duhet të përjetohet si një katastrofë.
    Fakti që në Ballkan ka sot dy shtete shqiptare, të cilët në një mënyrë ose në një tjetër ndikojnë dhe rrezatojnë tek njeri-tjetri, përgjegjësinë e politikës dhe të strategjisë shqiptare e bën të dyfishtë.
    Shqipëria hyn ndër shtetet e vegjël të Europës, por si shtet i parë historik i shqiptarëve, rrjedhimisht qendër e hapësirës shqiptare në Ballkan, pesha e saj i kapërcen dukshëm përmasat e saj.
    Që vendi ynë është më i rëndësishmi për ne ngaqë është i yni, kjo nuk përcakton rëndësinë objektive të tij. Dihet se kjo e fundit varet nga faktorë të tjerë, kryesisht nga skajimi i saj në peisazhin politiko-strategjik në gadishull, dhe natyrisht rolin që luan.
    U bë një luftë në Ballkan, nga ato për të cilat thuhet «u tund bota». U cilësua kjo si «luftë morale», tepër e rrallë në histori, dhe në të vërtetë ashtu ishte: luftë kundër një masakre, një shpërnguljeje, një tmerri, në emër të mbrojtjes të së drejtave njerëzore. Shqiptarët u gjendën në qendër të saj, ndaj e thënë shkurt, lufta u bë për ta. Si rrjedhojë, harta e Ballkanit , dhe jo vetëm harta, ndryshoi. Në një këndvështrim më të epërm kjo luftë pak a shumë mund të quhej: rivendosja e një drejtpeshimi të prishur.
    Pas kësaj, ishte e logjikshme që shteti historik i shqiptarëve të merrte vetvetiu një rol stabilizues në gadishull. Po aq sa ç’ishte e pritshme që Serbia e ndëshkuar të merrte rolin e kundërt: ta prishte drejtpeshimin. Ajo do të bënte çmos ta kthente kokëposhtë këtë gjendje. Të vërtetonte se ndërhyrja europiano-amerikane, ajo që me krenari ishte quajtur morale, s’kishte qenë e tillë. Që prodhimi i saj, shteti i ri i Kosovës, qe një dështim. Se veç rikthimi në gjendjen e vjetër do të kthente normalitetin.
    Për këtë Serbia do të përdorte çdo mjet. Raporti i famshëm i organeve, në thelb zëvendësimi i një ngjarjeje historike, me një rrëfenjë sensacionale me vampirë, të ngjashme me mitin e vrasjeve rituale, akuzë e njohur kundër hebrenjve, ishte njëra nga përpjekjet.
    Kosova dhe Shqipëria u gjendën të papërgatitura. Gjykimi gjakftohtë ka munguar. Gjykimi gjakftohtë është rrjedhojë bindjesh dhe jo çoroditjesh emocionale. Dhe bindja vjen nga e vërteta. Ajo, në këtë rast, do të diktonte përgjigjen e duhur. Edhe sikur ngjarja të ishte e vërtetë, ajo s’mund të ndryshonte asgjë në tablonë makabre të dhjetëra viteve shtypjeje, terrori shtetëror, përdhunime e masakra të papara në Europë, në këtë gjysmë shekulli. As historia, as portreti i popujve, e aq më pak qëndrimet politike, nuk ndryshohen nga krime kanibaleske, që ndodhin sot e kësaj dite në Londër, në Tokio a në Berlin, ashtu siç njofton shtypi. Kanibalët shqiptarë, në këtë rast, nuk ka pse të kenë ndonjë trajtim të ndryshëm nga kolegët e tyre parisienë opo berlinas. Ndaj përgjigja duhej të ishte: hetoni dhe na ndihmoni t’i kapim. Përpara se të jenë armiqtë e dikujt, ata janë në radhë të parë armiqtë e kombit, që fatkeqësisht i ka pjellë.
    Por gabimi është bërë më parë në Shqipëri dhe sidomos në Kosovë. Ajo tablo kolosale e krimeve , që u përmend më lart, nuk u dëshmua në masën që duhej, prej atyre që e kishin këtë detyrë: intelektualëve në radhë të parë, historianëve dhe akademikëve. Këtë mungesë e paguan sot i gjithë kombi shqiptar.
    Vizioni i epërm, i plotë i gjërave nuk është ndonjë luks, por cilësi e domosdoshme e klasës politike. Nuk mund të ketë rol stabilizues Shqipëria në gadishull nëse brenda saj nuk gjen dot rrugët e nevojshme të zgjidhjes së problemeve. Rrjedhimisht , çka kujton se fiton jashtë kufijve të saj, e humb aty për aty brenda vetes.
    Është hera e parë në historinë e saj që Shqipëria gjendet në një skajim të tillë të ndërlikuar. Ngjarjet e kohëve të fundit në Mesdhe, treguan se shtetet me një zhguall të pranueshëm, që iu lejon të kryejnë ca detyrime ndërkombëtare të gjykuara pozitive, nuk mund të vazhdojnë më atë rol nëse brenda tyre punët nuk ecin.
    Pa bërë krahasime me to, mund të thuhet se një kundërthënie e tillë sa vete bëhet e bezdisshme tek ne. Shqipëria nuk mund të vazhdojë të ketë dy pamje: një për brenda, tjetrën për jashtë. E aq më pak dy thelbe: njërin të pranueshëm për Europën e Bashkuar, e tjetrin jo. Ato s’mund të bashkëjetojnë gjatë. Një ditë njëra do të bjerë e ne do të gjendemi në një krizë të pashembullt , më të rëndë se kjo. Ngjarjet e janarit të këtij viti ishin një paralajmërim.
    Gjatë gjithë këtij muaji është folur shpesh për ndërkombëtarët. Për rolin që duhet të luajnë ose të mos e luajnë në jetën tonë. Për ndërhyrjet që disa i quajnë të pamjaftueshme, e disa të tepruara, sipas volisë politike të çastit.
    Marrëdhëniet tona me ndërkombëtarët dëshmojnë paqartësinë, mungesën e parimeve, shkurt, ankthin tonë të pafund.
    Ne jemi në një aleancë europiane. Një aleancë nuk është një idil me baresha e me fyej. Në botën tonë të ashpër një aleancë është, para së gjithash, një shtab në gjendje alarmi, ku midis aleatëve mund të ketë edhe acarime, edhe moskuptim, por gjithmonë për parime të mëdha.
    Ne e kemi pranuar këtë gjendje. Kjo aleancë është shansi i vetëm i një populli tepër të vetmuar. Një ngecje te pragu i Europës, ose më keq, një përplasje portash në fytyrë, ka gjasë të shënonte fundin e rrugëtimit tonë në histori.
    Në kohën tonë janë tepër të rrallë popuj që mund të kenë histori të veçuar nga të tjerët. Ka kohë që fatmirësisht historia jonë nuk është më e tillë. Ajo është histori shqiptare e njëherësh shqiptaro-europiane.
    BASHKIM KOSOVE ME SHQIPERINE DHE JO PAZARLLEQE ME SERBINE E GREQINE

  2. #2

    Arjan,..shume faleminderit qe e solle ketu.

    ..faleminderit Kadare per urtesine e gjykimit.

    ..ju uroj nga zemra ditelindjen..edhe shume vite te tjera deshiroj qe te ju uroj..

    Ne kemi nevoje per gjykimin e juaj.
    Emrin e kam Agim dhe me therrisni, Gimi.

  3. #3
    mall Maska e bili99
    Anëtarësuar
    05-04-2007
    Vendndodhja
    USA
    Postime
    1,804
    .......Ngjarjet e 21 Janarit mbase mund te jene edhe frymezimi i nje vepre per Kadarene,por per shqiptaret nuk duhet shume filozofi dhe nje gjykim shume neutral,kur digjet shtepija nuk ka shume kohe per mesime dhe ligjerata,vetem shuerja e zjarrit ndihmon!
    Ne nje pasqyre qe e pa e gjithe bota ,dhe besoj se e ka pare edhe Kadare ( ne television), shihej qarte se kishte tre aktore ne kete drame tragjike shqiptare:

    1.ata qe iu versulen themelit te shtetit dhe me dhune dhe zjarr deshen te shkatrrojne dhe djegin demokracine shqiptare,duke permbysur pushtetin legjitim te zgjedhur ne menyre demokratike.
    2.Pushteti demokratik i zgjedhur nga shumica e elektoratit shqiptar,qe mbronte institucionet e shtetit dhe rendin demokratik shqiptar
    3. Qytetaret e Tiranes qe edhe pse gjithe kjo skene zhvillohej ne qytetin e tyre ,i qendruan besnik qytetrimit ,nuk perkrahen dhunen, me mospjesmarrjen ne dhune treguan vlerat e tyre si njerez dhe si shqiptar ,treguan pjekuri dhe shpirt demokrat.,ruejten qytetin dhe jeterat shqiptare.

    Ne kete drame tragjike shqiptare me tre aktore te 21 Janarit, Kadare mbetet nje spektator neutral,nje gjykues i vonshem ,mbase edhe perfitues i nje motivi per nje veper tjeter...suksese!


    me nderime,
    bili99
    Ndryshuar për herë të fundit nga bili99 : 02-02-2011 më 21:06
    I Ilirides jam Iliri,
    dhe i lire dua me mbet.
    Per cfardo xhevahiri,
    Shqiperine se jap per jete

  4. #4
    Citim Postuar më parë nga bili99 Lexo Postimin
    .......Ngjarjet e 21 Janarit mbase mund te jene edhe frymezimi i nje vepre per Kadarene,por per shqiptaret nuk duhet shume filozofi dhe nje gjykim shume neutral,kur digjet shtepija nuk ka shume kohe per mesime dhe ligjerata,vetem shuerja e zjarrit ndihmon!
    Ne nje pasqyre qe e pa e gjithe bota ,dhe besoj se e ka pare edhe Kadare ( ne television), shihej qarte se kishte tre aktore ne kete drame tragjike shqiptare:
    1.ata qe iu versulen themelit te shtetit dhe me dhune dhe zjarr deshen te shkatrrojne dhe djegin demokracine shqiptare,duke permbysur pushtetin legjitim te zgjedhur ne menyre demokratike.
    2.Pushteti demokratik i zgjedhur nga shumica e elektoratit shqiptar,qe mbronte institucionet e shtetit dhe rendin demokratik shqiptar
    3. Qytetaret e Tiranes qe edhe pse gjithe kjo skene zhvillohej ne qytetin e tyre ,i qendruan besnik qytetrimit ,nuk perkrahen dhunen, me mospjesmarrjen ne dhune treguan vlerat e tyre si njerez dhe si shqiptar ,treguan pjekuri dhe shpirt demokrat.,ruejten qytetin dhe jeterat shqiptare.

    Ne keto tre aktore te 21 Janarit, Kadare mbetet nje spektator neutral,nje gjykues i vonshem ,mbase edhe perfitues i nje motivi per nje veper tjeter...suksese!

    me nderime,
    bili99
    Ndaj te njejtin opinion me ju. Respekte!
    Mos shkruaj gjë kur je me nerva, sepse, ndërsa plaga e gjuhës është më e keqe se e shpatës, mendo ç’ka mund të jetë ajo e pendës

  5. #5
    Citim Postuar më parë nga bili99 Lexo Postimin
    .......Ngjarjet e 21 Janarit mbase mund te jene edhe frymezimi i nje vepre per Kadarene,por per shqiptaret nuk duhet shume filozofi dhe nje gjykim shume neutral,kur digjet shtepija nuk ka shume kohe per mesime dhe ligjerata,vetem shuerja e zjarrit ndihmon!
    Ne nje pasqyre qe e pa e gjithe bota ,dhe besoj se e ka pare edhe Kadare ( ne television), shihej qarte se kishte tre aktore ne kete drame tragjike shqiptare:

    1.ata qe iu versulen themelit te shtetit dhe me dhune dhe zjarr deshen te shkatrrojne dhe djegin demokracine shqiptare,duke permbysur pushtetin legjitim te zgjedhur ne menyre demokratike.
    2.Pushteti demokratik i zgjedhur nga shumica e elektoratit shqiptar,qe mbronte institucionet e shtetit dhe rendin demokratik shqiptar
    3. Qytetaret e Tiranes qe edhe pse gjithe kjo skene zhvillohej ne qytetin e tyre ,i qendruan besnik qytetrimit ,nuk perkrahen dhunen, me mospjesmarrjen ne dhune treguan vlerat e tyre si njerez dhe si shqiptar ,treguan pjekuri dhe shpirt demokrat.,ruejten qytetin dhe jeterat shqiptare.

    Ne kete drame tragjike shqiptare me tre aktore te 21 Janarit, Kadare mbetet nje spektator neutral,nje gjykues i vonshem ,mbase edhe perfitues i nje motivi per nje veper tjeter...suksese!


    me nderime,
    bili99
    Kadare te denon puqin nga trojka- Edvin- Ina Rama- bamir Top.
    Nuk me interon partia hiq, por me intereson se pse jan vra shqiptaret mas lufte.

  6. #6
    i/e regjistruar Maska e Brari
    Anëtarësuar
    23-04-2002
    Postime
    18,826
    duhet ven burimi o arian kur poston artikuj te marra ne Media.

    po e postoj kte shkrim te Kadarese sipas GSH-se e cila thote se e ka marre nga nji gazete tjeter.

    ----------------------------
    -

    21 janari,

    Ismail Kadare:

    Në politikë hyri vdekja




    Mbi ngjarjet e janarit

    Eshtë pak të thuash se mbyllja e vitit që shkoi nuk ishte e mirë për shqiptarët. Dhe, si të mos mjaftonte kjo, në kundërshtim të plotë me urimin «na qoftë i mbarë ky vit», fillimi i vitit 2011 ishte edhe më i keq.
    Pa u zbehur ende kujtimi i festave, normaliteti i jetës shqiptare u prish. E kjo nuk është aspak një fjalë goje. Normalitetin e jetës e prish lufta, katastrofa natyrore, por mbi të gjitha njeriu vetë, kur nuk është normal. Një specie e tillë njerëzore e përfton normalitetin si diçka të huaj, madje të rrezikshme. Ndaj në rastin më të parë përpiqet ta shkallmojë atë.
    Eshtë e njohur tashmë se një vend jo normal sundohet «mirë», por qeveriset keq. Këtë të vërtetë e njohin sidomos sistemet totalitare, qysh nga diktaturat hidrike (ato që kanë përdorur mungesën e ujit si mjet sundimi), gjer në ditët tona. Vetëm në rende të tilla, që dalin nga rendi normal i gjërave mund të krijohen psikoza të sëmura, ato që lindin pastaj ankthet dhe terrorin, shenjat e pashmangshme të sundimit tiranik.
    Në mesazhet e panumërta që vijnë këto ditë nga Tirana, për t’u shpërndarë anekënd në diasporën shqiptare, rrallë herë mungojnë shenja të tilla. Të gjithë popujt e ish-Lindjes janë tepër të ndjeshëm ndaj tyre. E në këtë kah do të ishte e kuptueshme që shqiptarët, ata që tiraninë e patën më të egrën e më të zgjaturën, do të ishin dyfish më të ndjeshëm. Në ngjarjet e janarit, midis psikozës dhe veprimeve shpesh kaotike, ata do të kapnin spikamën e fantazmës së totalitarizmit, rendit të përmbysur 20 vjet më parë.
    Ishte, me sa dukej, ky shkaku kryesor që, në këtë janar të trishtë, trazimi ishte aq i thellë e aq dëshpërues. Këto rrjedha njerëzore, për të cilat është lehtë të thuhet, të mos dalin më, të mos shfaqen, të mos na shqetësojnë, nuk mund të anashkalohen. Në mos u shfaqshin në rrugë, ato do të jenë në thellësi, çka është edhe më shqetësuese. Në qoftë se ato nuk ngjiten dot gjer tek institucionet, ku, sipas dokeve të demokracisë europiane do të duhej të çonin normalisht zërin e tyre, institucionet duhet të zbresin tek ata, për të kuptuar ku ka ngecur makina e demokracisë, përse mesazhet nuk kalojnë, shkurt, përse sistemi është bllokuar.
    Në një gjendje të tillë është e kuptueshme, madje është një nga shenjat e pakta të mira, që qindra, për të mos thënë mijëra njerëz janë duke marrë pjesë në një rrahje të madhe mendimesh, në mjediset publike, në shtypin e shkruar dhe atë elektronik. Ata japin gjykimin e tyre për ngjarjet që kanë ndodhur, e sidomos për ato që mund të ndodhin më pas. Pavarësisht nga idetë e drejta apo të gabuara, nga pasionet, motivet apo stili i ndërhyrjes, ky trazim i madh njerëzor tregon se qytetarët i përjetojnë si të tyret çështjet, hallet, dramat e republikës.
    Ky shkrim bën pjesë në këtë rrahje mendimesh, pa mëtuar asgjë më tepër. Eshtë thjesht një lloj interviste, përgjigje për disa pyetje, me të vetmin ndryshim se ato nuk janë bërë prej ndonjë gazetari, por prej një shumice lexuesish, nëpërmjet letrash, mesazhesh , bisedash dhe telefonimesh të shumta gjatë këtyre dy javëve.

    * * *

    Ka gjasë që për gjëndje të tilla jo të zakonshme, prej një intelektuali, e aq më tepër prej një shkrimtari të priten përgjigje jo fort të zakonshme, nga ato që cilësohen si origjinale. Duhet thënë se në këtë rast vështirë se mund të ketë të tilla. Këtu nuk jemi në art. E keqja shoqërore, ku hyn edhe kriza e tanishme, për fat të keq, rrallë herë mund të jetë origjinale. Zakonisht ajo është e përsëritur, e lodhshme dhe shpesh e mërzitshme gjer në dëshpërim.
    Padurimi dhe nervozizmi politik në Shqipëri kanë kapërcyer kufijtë e lejueshëm. Me to është bashkuar paniku, i cili e ka bërë më të rrezikshme gjithçka. E keqja është se klasa politike, ajo që duhej të ishte e fundit që të kapej nga paniku, ishte e para që u përfshi prej tij. Si rrjedhojë e kësaj , shteti dhe shoqëria shqiptare u gjendën në pozitën e atij të sëmuri që, pasi e ndien se po dridhet ethesh, në vend të vejë termometrin, e thyen atë.
    Termometri thyhet kur i sëmuri nuk dëshiron të marrë vesh sëmundjen ngaqë ai e di atë. Për të mos thënë se sëmundja është ai vetë.
    Ndoshta këtu do të gjendej përgjigja e pyetjes se përse në Shqipëri lufta politike është kaq e egër. Ka gjasë që dy dukuri të jenë vendimtare për këtë: etja e pamasë për pushtet dhe korrupsioni.
    Dihet se të dy këto lëngata janë tepër të njohura e po aq të vjetra në historinë e njerëzimit. Mund të thuhet se luftën e gjatë me to, falë faktorëve drejtpeshues, njerëzimi nuk e ka fituar, por as e ka humbur.
    Ndërkaq, në rrethana të caktuara, kur dufi për pushtet dhe korrupsioni lidhen me njeri-tjetrin, ashtu si në klonimet që prodhojnë monstra, përzjerja që del prej kësaj lidhjeje mund të jetë fatale. Duke u kushtëzuar e duke e zënë peng njeri-tjetrin ata e kanë vështirë të ndahen sipas kalendarit dhe zakoneve të demokracisë.
    Me sa duket kjo përzjerje ka ndodhur në Shqipëri gjatë këtyre viteve të tranzicionit. Dhe kështu shpjegohet që në jetën tonë dramaciteti shfaqet aq shpesh, aty ku nuk e ka as vendin e as arsyen.

    * * *

    Nuk ka qenë rrufe në të kthjellët, por ka ndodhur vit pas viti e stinë pas stine mu në sytë tonë.
    Psikoza e rënduar do të pillte çoroditjen e mendimit, e kjo shthurjen e gjuhës, zvetënimi i së cilës na befasoi të gjithëve veçanërisht këtë dimër. Ajo që njihet si krizë e retorikës, është më shumë se aq. Kërcënime, mallkime, kërcitje dhëmbësh, thirrje për dyluftim, të gjitha këto u bënë të zakonshme në jetën shqiptare. Hapësira e jetës normale ngushtohej përherë e më fort nën këtë trysni.
    Në këto kushte njeriu normal, që ndihet qënia më e pambrojtur midis jonormalitetit do ta kishte të vështirë të parashtronte ndonjë program mirëkuptimi, pa le pastaj idenë e një zbutjeje a të një kompromisi, mesazhe që ishin të lejueshme veç për ambasadorët e huaj apo të dërguarit e Brukselit.
    E tillë ishte atmosfera në ditën e 21 janarit, kur në skenën politike hyri vdekja.
    Në skenë do të thërres vdekjen. Fjalët janë të Shekspirit, mbi katër shekuj më parë, në kohën që dramaturgu bëhej gati të shkruante tragjeditë më të zymta të tij. Ne s’jemi në teatër, e aq më pak në vitin 1600. Ne jemi në fillim të vitit 2011, në qendrën e kryeqytetit të një vendi europian, në prag të pranimit në aleancën më të emancipuar të popujve, me vullnetin tonë për të qenë pjesë e familjes.
    Më 21 janar, gjatë një demonstrate, për fat të keq të dhunshme, u vranë me armë tre njerëz të paarmatosur, pra të pafajshëm, qytetarë të shtetit demokratik shqiptar, e njëkohësisht tre qytetarë të ardhshëm të Bashkimit Europian. Kjo e fundit nuk theksohet as për të mitizuar e as për të sublimuar këtë Bashkim, por për t’u kujtuar të gjithëve se ne, pa hyrë ende në këtë shtëpi të përbashkët, kemi cënuar programin e saj, atë program që me sinqeritet dhe përkushtim e kemi shpallur si programin tonë.
    Një pyetje e pashmangshme del në këtë rast: na duhet ndërhyrja e vdekjes, që ne të jemi seriozë? Dramaturgut i duhet vdekja për të thurur dramën e tij, tiranit për të ridëshmuar forcën, sidomos kur ajo po e lë, po shtetit demokratik përse i duhet? Për t’i kujtuar publikut devizën famëkeqe të Kaligulës: Oderim dum metuant. (Le të më urrejnë, veç të më kenë frikën)?
    Ka kohë që pyetja për seriozitetin duhej bërë ngaqë ka kohë që kjo po ndodh e ne vazhdojmë të mos jemi seriozë. (Komedia e gjyqit të Gërdecit, zvarritjet, dredhitë janë më keq se një shuplakë që i bëhet haptas dinjitetit publik. Ajo bën pjesë në modelin që prej kohësh i propozohet këtij vendi, për të mos marrë seriozisht asgjë).
    Ka kohë që ky «banalizim i së keqes», siç është cilësuar, po rreh të modelojë moralin shqiptar. Formula bazë të jetës demokratike: nderimi për institucionet dhe pavarësinë e tyre, rreh të kthehet në një shprehje të zbrazët, nga ato që hyjnë në njerin vesh, për të dalë nga tjetri. Rrjedhimisht ngjarje të rënda si kriza institucionale, bëjnë jo më shumë përshtypje se një breshër i përkohshëm.
    Shqipëria duhet të përgatitet për t’i thënë ndal një përçudnimi të tillë. Duhet pranuar se kjo s’është as e thjeshtë e as e lehtë. Kërkon vullnet pa dyshim, po në radhë të parë kërkon bindjen e thellë që demokracia shqiptare, ajo që në të vërtetë është e pandarë sot nga Shqipëria, duhet marrë seriozisht.

    * * *

    Për t’u kthyer tek ngjarja e 21 janarit, duhet kujtuar se në historinë e popujve, ajo që njihet si trajtim, si «administrim i së keqes», ka qenë shpesh faktor për zhvillime të mëtejshme. Ato kanë qenë për të mirë ose për të keq. Me ç’duken shenjat , trajtimi i ngjarjeve të fundit, kulmimi i të cilave ka qenë vrasja e qytetarëve, nuk po shkon në kahun e duhur. Ajo rend në kahun e gabuar, madje në vend që të fashitet, thellohet.
    Natyrisht që ka pak gjasa që një grindje kaq e gjatë të ndreqet me pajtim të shkurtër, sipas stilit vulgar të pijetoreve, kur kërcënimet tmerruese përfundojnë befas në përqafime sentimentale, po aq pa vend sa ç’kishin qenë kanosjet. Askush nuk e pret dhe as e beson këtë telenovelë. Në qoftë se presim diçka të ngutshme, si hap i parë serioz dhe i besueshëm do të ishte hetimi krejtësisht i pavarur. Hetimi dhe natyrisht dënimi i fajtorëve do të ishte i domosdoshëm si hap i parë, por jo i mjaftueshëm. Një proces tjetër, që do të ndihmonte, në mos në prerjen, në shterrimin e hap-pas-hapshëm të pezmatimit shumëvjeçar, do të ishte po aq i detyrueshëm.
    Eshtë thënë dhe herë tjetër se, në rastin e krimit të mirëfilltë, krimit numër një njerëzor, vrasjes së njeriut prej njeriut, për ndërprerjen e befasishme të tij, shpesh vihet në veprim ajo që quhet «zënia e gjakut». Eshtë një dukuri e pashpjegueshme, jashtë arsyes, me të drejtë e cilësuar si ndërhyrje misterioze e natyrës ose e hyjnisë.
    Për fat të keq, në jetën politiko-shoqërore një mekanizëm i tillë nuk ekziston. Nuk ka frenim natyral për krimet politike, për shtypjen, tiraninë, shkallëzimin e së keqes shoqërore. Njerëzimi, si i vënë në provë, është i detyruar që ai vetë të shpikë mjetet mbrojtëse.
    Historia e demokracisë është, ndër të tjera, historia e krijimit të këtyre mekanizmave. Kultura politike, kultura në përgjithësi, idetë humaniste, filozofia, arti, ligjet, kushtetutat, gjithë doket e qytetërimit bëjnë pjesë në të. E mbi të gjitha, institucionet e pavarura. Janë ato që ndodhen në vijë të parë për kontrollin dhe frenimin e kësaj makine aq të nevojshme e njëherësh të bezdisshme, me emrin shtet.
    Për mendësinë shqiptare, institucionet e pavarura, për arsyet që dihen, ende nuk e kanë as peshën e as hijen e shtetit. Nuk ka hymne për to e as rituale mbresëlënëse, megjithatë janë pikërisht ato, më saktë nderimi për to që përcakton të ardhmen tonë. Ndaj nuk është e tepruar të thuhet se shkelja e pavarësisë së tyre duhet të përjetohet si një katastrofë.

    * * *

    Fakti që në Ballkan ka sot dy shtete shqiptare, të cilët në një mënyrë ose në një tjetër ndikojnë dhe rrezatojnë tek njeri-tjetri, përgjegjësinë e politikës dhe të strategjisë shqiptare e bën të dyfishtë.
    Shqipëria hyn ndër shtetet e vegjël të Europës, por si shtet i parë historik i shqiptarëve, rrjedhimisht qendër e hapësirës shqiptare në Ballkan, pesha e saj i kapërcen dukshëm përmasat e saj.
    Që vendi ynë është më i rëndësishmi për ne ngaqë është i yni, kjo nuk përcakton rëndësinë objektive të tij. Dihet se kjo e fundit varet nga faktorë të tjerë, kryesisht nga skajimi i saj në pejsazhin politiko-strategjik në gadishull, dhe natyrisht rolin që luan.
    U bë një luftë në Ballkan, nga ato për të cilat thuhet «u tund bota». U cilësua kjo si «luftë morale», tepër e rrallë në histori, dhe në të vërtetë ashtu ishte: luftë kundër një masakre, një shpërnguljeje, një tmerri, në emër të mbrojtjes të së drejtavze njerëzore. Shqiptarët u gjendën në qendër të saj, ndaj e thënë shkurt, lufta u bë për ta. Si rrjedhojë harta e Ballkanit , dhe jo vetëm harta, ndryshoi. Në një këndvështrim më të epërm kjo luftë pak a shumë mund të quhej : rivendosja e një drejtpeshimi të prishur.
    Pas kësaj, ishte e logjikshme që shteti historik i shqiptarëve të merrte vetvetiu një rol stabilizues në gadishull. Po aq sa ç’ishte e pritshme që Serbia e ndëshkuar të merrte rolin e kundërt: ta prishte drejtëpeshimin. Ajo do të bënte çmos ta kthente kokëposhtë këtë gjendje. Të vërtetonte se ndërhyrja europiano-amerikane, ajo që me krenari ishte quajtur morale, s’kishte qenë e tillë. Që prodhimi i saj, shteti i ri i Kosovës, qenë një dështim. Se veç rikthimi në gjendjen e vjetër , do të kthente normalitetin.
    Për këtë Serbia do të përdorte çdo mjet. Raporti i famshëm i organeve, në thelb zëvëndësimi i një ngjarjeje historike, me një rrëfenjë sensacionale me vampirë, të ngjashme me mitin e vrasjeve rituale, akuzë e njohur kundër hebrejve, ishte njera nga përpjekjet.
    Kosova dhe Shqipëria u gjendën të papërgatitura. Gjykimi gjakftohtë ka munguar. Gjykimi gjakftohtë është rrjedhojë bindjesh dhe jo çoroditjesh emocionale. Dhe bindja vjen nga e vërteta. Ajo , në këtë rast, do të diktonte përgjigjen e duhur. Edhe sikur ngjarja të ishte e vërtetë, ajo s’mund të ndryshonte asgjë në tablonë makabre të dhjetëra viteve shtypjeje, terrori shtetëror, përdhunime e masakra të papara në Europë, në këtë gjysmê shekulli. As historia, as portreti i popujve, e aq më pak qëndrimet politike, nuk ndryshohen nga krime kanibaleske, që ndodhin sot e kësaj dite në Londër, në Tokio a në Berlin, ashtu siç njofton shtypi. Kanibalët shqiptarë, në këtë rast, nuk ka pse të kenê ndonjë trajtim të ndryshëm nga kolegët e tyre parizianë opo berlinezë. Ndaj përgjigja duhej të ishte : hetoni dhe na ndihmoni t’i kapim. Përpara se të jenë armiqtë e dikujt, ata janë në radhë të parë armiqtë e kombit, që fatkeqësisht i ka pjellë.
    Por gabimi është bërë mê parê në Shqipêri dhe sidomos në Kosovë. Ajo tablo kolosale e krimeve, që u përmend më lart, nuk u dëshmua në masën që duhej , prej atyre që e kishin këtë detyrë : intelektualëve në radhë të parë, historianëve dhe akademikëve. Këtë mungesë e paguan sot i gjithë kombi shqiptar.
    Vizioni i epërm, i plotë i gjërave nuk është ndonjë luks, por cilësi e domosdoshme e klasës politike. Nuk mund të ketë rol stabilizues Shqipëria në gadishull nëse brenda saj nuk gjen dot rrugët e nevojshme të zgjidhjes së problemeve. Rrjedhimisht , çka kujton se fiton jashtë kufijve të saj, e humb aty për aty brenda vetes.
    Eshtë hera e parë në historinë e saj që Shqipëria gjendet në një skajim të tillë të ndërlikuar. Ngjarjet e kohëve të fundit në Mesdhe, treguan se shtetet me një zhguall të pranueshëm, që iu lejon të kryejnë ca detyrime ndërkombëtare të gjykuara pozitive, nuk mund të vazhdojnë më atë rol nëse brenda tyre punët nuk ecin.
    Pa bërë krahasime me to, mund të thuhet se një kundërthënie e tillë sa vete bëhet e bezdisshme tek ne. Shqipëria nuk mund të vazhdojë të ketë dy pamje : një për brenda, tjetrën për jashtë. E aq më pak dy thelbe: njerin të pranueshëm për Europën e Bashkuar, e tjetrin jo. Ato s’mund të bashkëjetojnë gjatë. Një ditë njera do të bjerë e ne do të gjendemi në një krizë të pashembullt , më të rëndë se kjo. Ngjarjet e janarit të këtij viti ishin një paralajmërim.
    Gjatë gjithë këtij muaji është folur shpesh për ndërkombëtarët. Për rolin që duhet të luajnë ose të mos e luajnë në jetën tonë. Për ndërhyrjet që disa i quajnë të pamjaftueshme, e disa të tepruara, sipas volisë politike të çastit.
    Marrëdhëniet tona me ndërkombëtarët dëshmojnë paqartësinë, mungesën e parimeve, shkurt, ankthin tonë të pafund.
    Ne jemi në një aleance europiane. Një aleancë nuk është një idil me baresha e me fyej. Në botën tonë të ashpër një aleancë është, para së gjithash, një shtab në gjendje alarmi , ku midis aleatëve mund të ketë edhe acarime, edhe moskuptim, por gjithmonë për parime të mëdha.
    Ne e kemi pranuar këtë gjendje. Kjo aleancë është shansi i vetëm i një populli tepër të vetmuar. Një ngecje te pragu i Europës, ose më keq, një përplasje portash në fytyrë, ka gjasë të shënonte fundin e rrugëtimit tonë në histori.
    Në kohën tonë janë tepër të rrallë popuj që mund të kenë histori të veçuar nga të tjerët. Ka kohë që fatmirësisht historia jonë nuk është më e tillë. Ajo është histori shqiptare e njëherësh shqiptaro-europiane.

    (Marrë nga gazeta «Illyria» New York)



    ----------------------------





    Tash mendimi im..


    Kadare ka folur kodra mbas bregut.

    Ose ai nuk eshte i informuar ose ka lidhje me nje pjese te bllokqenerise qe i serviloset dhe e keqinformon e qe ketij i pelqen te informohet e keqinformohet nga kjo bllokqeneri.

    21 Janari eshte rrjedhoje e nje kursi qe ndjek prej disa vitesh Selia Roze me ne krye nje bande bllokqenesh e zagaresh te llojit edvin Ruc Ram gjinush beqo Paskal ramiz lir gjon Pez dash e tjere.

    Nuk mund te fajesosh "klasen Politike" per 21 Janarin.
    Ne termin "klase politike" hyn dhe Saliu me Jozin e Lul Bashen etj por hyn dhe Erion Veli Bracja me Ed ruc Paskalin etjere.
    Mirpo dihet qarte se kush e beri 21-shin.
    E beri ajo pjes e klases politike qe populli me te drejte e quan bllokqeneri ed rucore.

    Per Kadarene keta jan nji.
    Pra Kadare hiqet si i paditur .. hm..
    I di mire Kadarja gjerat se cdo dte ka telefonata me kulishet e bllokqenerise.
    Sic i ka dhe Qosja me gerdallat e nomenklatures enveriste.

    Kjo eshte si te thuash se Polici qe ha gur e dru ne koke eshte nji me gjin ndreun e Tom Doshit.

    Pra Kadare si ne 97 ten.,, nuk e gjen te keqen e ta godase por e fut ne nji thes me te miren e i hedh ne lume.

    A eshte nji .. Lek Coku e Policet ne Qaf Muzine me Zan Caushet e Gjolek Malet e Luizen?

    Joooo.. se njera pale eshte Njeriu ne detyre te shtetit e tjetra kanibali qe masakron..



    Shkurt ..Kadare na tregon se ka preferenca per bllokqenerine te ciles mire ja njeh orekset..

    Ja cthot mes tjerash:

    ----

    Më 21 janar, gjatë një demonstrate, për fat të keq të dhunshme, u vranë me armë tre njerëz të paarmatosur, pra të pafajshëm, qytetarë të shtetit demokratik shqiptar, etj..


    -------


    Kaq mjafton per te kuptuar se (sic dyshonte brari.. ) qe Kadare flirton me bllokqenerine kunder Kreshnikut te Demokracise Doktor Berishes e PD-se.

    Ajo nuk ishte demonstrate por masaker or Kadare hipokriti.
    Masaker e mir organizuar dhe e mire paguar per te shkaterruar Shtetin e Demokracine.
    Ata te tre qe u vrane nuk ishin qytetare por horra te paguar nga Mafia kanibale bllokqene.. pra kriminele qe mir e dinin pse i kishin hipur neper otopuza (otopuz-' i thote zona rucore edvinore fat,mir tocore raja-enverore.. mjetit qe ne i themi Autobus) e mir e dinin se ato para te qelbura qe u a dhane me liste nuk u jepeshin per demonstrate por per te qene falangiste te eger e barbare qe do te qellojne e masakrojne polici e garde deri ne rrezimin e Shtetit te ligjshem te dale nga Vota..
    Pra mercenare qe me gur e hunj e kallashe do vrisnin VOTEN e lire.

    Pra vdekjen po e sillnin Bllokqenet.. me nder gjegje te plote.
    E Kadare nuk i ve pikat mbi i duke u bere keshtu aleat i selise roze ne perpunimin e "Shoshes" qe kerkon te mbuloje diellin..
    Tre te vraret i vrau qe kur i hypi ne Otopuz selia roze.
    Natyrisht te der e otopuzit Selia roze u dha parate..kurse ne bulevard u dha dhe plumbin..

    Pra Kadare nuk na tha gje.

    21 -shi ka autore e regjisore e ekzekutore.
    Ai nuk guxoj tu a thote emrin..

    Turp te kete.

    Ne kte rast ashtu si me 97 te.. ndryshimi ne qendrim i tije nuk eshte aq i madh sa i dyshes kanibale Qose-Dritero.


    ..

    pik.

  7. #7
    i/e regjistruar Maska e Brari
    Anëtarësuar
    23-04-2002
    Postime
    18,826
    Tash mendimi im.. mbasi i hodha nje sy shkrimit te Kadarese..

    E prisja qe do tregohej as mish as peshk.. prandaj dhe pyesja kto dite se a ka mjaullitur gje kadarja kto dit post 21-sh-tore..


    Kadare ka folur kodra mbas bregut.

    Ose ai nuk eshte i informuar ose ka lidhje me nje pjese te bllokqenerise qe i serviloset dhe e keqinformon e qe ketij i pelqen te informohet e keqinformohet nga kjo bllokqeneri.

    21 Janari eshte rrjedhoje e nje kursi qe ndjek prej disa vitesh Selia Roze me ne krye nje bande bllokqenesh e zagaresh te llojit edvin Ruc Ram gjinush beqo Paskal ramiz lir gjon Pez dash e tjere.

    Nuk mund te fajesosh "klasen Politike" per 21 Janarin.
    Ne termin "klase politike" hyn dhe Saliu me Jozin e Lul Bashen etj por hyn dhe Erion Veli Bracja me Ed ruc Paskalin etjere.
    Mirpo dihet qarte se kush e beri 21-shin.
    E beri ajo pjes e klases politike qe populli me te drejte e quan bllokqeneri ed rucore.

    Per Kadarene keta jan nji.
    Pra Kadare hiqet si i paditur .. hm..
    I di mire Kadarja gjerat se cdo dte ka telefonata me kulishet e bllokqenerise.
    Sic i ka dhe Qosja me gerdallat e nomenklatures enveriste.

    Kjo eshte si te thuash se Polici qe ha gur e dru ne koke eshte nji me gjin ndreun e Tom Doshit.

    Pra Kadare si ne 97 ten.,, nuk e gjen te keqen e ta godase por e fut ne nji thes me te miren e i hedh ne lume.

    A eshte nji .. Lek Coku e Policet ne Qaf Muzine me Zan Caushet e Gjolek Malet e Luizen?

    Joooo.. se njera pale eshte Njeriu ne detyre te shtetit e tjetra kanibali qe masakron..



    Shkurt ..Kadare na tregon se ka preferenca per bllokqenerine te ciles mire ja njeh orekset..

    Ja cthot mes tjerash:

    ----

    Më 21 janar, gjatë një demonstrate, për fat të keq të dhunshme, u vranë me armë tre njerëz të paarmatosur, pra të pafajshëm, qytetarë të shtetit demokratik shqiptar, etj..


    -------


    Kaq mjafton per te kuptuar se (sic dyshonte brari.. ) qe Kadare flirton me bllokqenerine kunder Kreshnikut te Demokracise Doktor Berishes e PD-se.

    Ajo nuk ishte demonstrate por masaker or Kadare hipokriti.
    Masaker e mir organizuar dhe e mire paguar per te shkaterruar Shtetin e Demokracine.
    Ata te tre qe u vrane nuk ishin qytetare por horra te paguar nga Mafia kanibale bllokqene.. pra kriminele qe mir e dinin pse i kishin hipur neper otopuza (otopuz-' i thote zona rucore edvinore fat,mir tocore raja-enverore.. mjetit qe ne i themi Autobus) e mir e dinin se ato para te qelbura qe u a dhane me liste nuk u jepeshin per demonstrate por per te qene falangiste te eger e barbare qe do te qellojne e masakrojne polici e garde deri ne rrezimin e Shtetit te ligjshem te dale nga Vota..
    Pra mercenare qe me gur e hunj e kallashe do vrisnin VOTEN e lire.

    Pra vdekjen po e sillnin Bllokqenet.. me nder gjegje te plote.
    E Kadare nuk i ve pikat mbi i duke u bere keshtu aleat i selise roze ne perpunimin e "Shoshes" qe kerkon te mbuloje diellin..
    Tre te vraret i vrau qe kur i hypi ne Otopuz selia roze.
    Natyrisht te der e otopuzit Selia roze u dha parate..kurse ne bulevard u dha dhe plumbin..

    Pra Kadare nuk na tha gje.

    21 -shi ka autore e regjisore e ekzekutore.
    Ai nuk guxoj tu a thote emrin..

    Turp te kete.

    Ne kte rast ashtu si me 97 te.. ndryshimi ne qendrim i tije nuk eshte aq i madh sa i dyshes kanibale Qose-Dritero.


    ..

    pik.

  8. #8
    Shpirt Shqiptari Maska e Albo
    Anëtarësuar
    16-04-2002
    Vendndodhja
    Philadelphia
    Postime
    30,391
    Postimet në Bllog
    17
    Kadare shkruan shume, por thote pak ose aspak. Eshte bere per te ardhur keq ne fakt, pasi ka arritur ne ate pike, qe askush nuk e kupton ate qe ka per te thene. Uroj qe ai vete ta kete te qarte se cfare ka dashur te shprehi me lart.

    Zbrit nga rete Ismail, e sigurohu qe kembet te kane zene toke, para se te shkruash perseri.

    Albo

  9. #9
    dEaD rAceR Maska e unreal
    Anëtarësuar
    02-04-2003
    Postime
    528
    Si more nuk din Kadare?
    A nuk ishte ky rilindasi i fundit (i berishes)?

  10. #10
    Mire ështe puna mire Maska e PLAKU
    Anëtarësuar
    19-05-2002
    Postime
    2,443
    Si foret naj perzin ngjyrat o z.kadare!
    Shkruaj kjaret qe tju kupeton edhe populli thjeshete keshtu si une.
    Boll naj mjegullove gjenat, jetove ne diktatur,u bene i madh i ndihemove shqypnis socialiste,
    na ke thene se i duhej nje kadare shqypnis enveriste prandaj edhe u mesove me diktatur! ike nga demokracia, per ti ndihemu shqypnis nga jashete!!! Mos e mbylle njenin sy o zKadare,
    nuk e pe ate cfare pam na te gjithe e krejte bota?! Gezueshem 75 vjetori i lindjes o shoku kadare.
    Pa Kosovë e Çamëri nuk ka Shqipëri

  11. #11
    i/e regjistruar Maska e bamatat
    Anëtarësuar
    07-01-2010
    Vendndodhja
    Ne malet e Laberise atje ku Dielli dhe Shqiponja rrine bashke
    Postime
    1,070
    Eshte Hera E Pare Qe Kadare Pozicionohet Hapur !

    Ndoshta I Ka Ardhur Ne Maje Te Hundes ! Ndoshta E Konsideron Berishen Tashme Nje Kale Te Ngordhur !

    Megjithate Shkrimi Mbetet Shume I Goditur Dhe Berishes Dhe Antishtetareve Te Tij Jua Jep Flakurimen Mu Ne Fytyre !

  12. #12
    i/e regjistruar Maska e genti1972
    Anëtarësuar
    20-03-2008
    Vendndodhja
    athine
    Postime
    292
    nuk kam ndonej konsiderat per kadaren si politikan e si njeri ( qe kur tha per ata qe hyn ne ambasade ..qe jan jashteqitja e koombit).....si shkrimtar e vleresoj

    si gjithmone flet percart


    M'KA IK ZARI

  13. #13
    i/e regjistruar Maska e drenicaku
    Anëtarësuar
    06-05-2003
    Postime
    3,263
    Kadare eshte dashte qe te jete me i kuptueshem per popullin,sepse asgje nuk morrem vesh,duhet ta kete denuar njeren pal ose te dyat ai vetem ne menyr filozofike ka then diqka per te mos then asgje!!!

  14. #14
    i/e regjistruar
    Anëtarësuar
    04-04-2006
    Vendndodhja
    Tirone
    Postime
    8,398
    Kadare , po e tregon perdite e me teper se nuk ja ndjen per Shqiperine dhe shqiptaret.
    As qe ja ka ndjere ndonjehere atij.
    Ka perdorur historine e ketij populli te lashte per te arritur tek suksesi i tij dhe kaq.
    Asnjehere nuk kam patur respekt per te si person.
    Si shkrimtar i heq kapelen.
    Te iki , te pirdhet se nuk ka njeri nevoje per te.
    Mos ia pafshim syte.

    Por neve te keqen nuk e kemi nga Kadareja, Problemi yne eshte se pas kaq sakrificave qe beme keto 5 vjet per heqjen e vizave, del nje mu.t mu.ti qe nuk ka nevoje per vizat dhe nuk ia ndjen per asnje tjeter vec by.thes se tij dhe kerkon ti vere shkelmin tere perpjekjeve te qeverise dhe sakrificave te popullit, per 5 vjet rresht, vetem pse do te shpetoje lekuren e tij.
    Kaq te verber jemi sa nuk arrijme ta shohim kete?
    Kaq shume na intereson ky shke.rdhate sa te sakrifikojme vizat dhe te ardhmen tone Europiane?
    Zgjohuni o njerez dhe tregoini vendin ketij pisi, por jo me dhune , por me VOTE.
    Unë jam njeri i thjeshtë.
    Kënaqem me pak.
    Më mjafton më e mira.

  15. #15
    i/e regjistruar
    Anëtarësuar
    10-01-2011
    Vendndodhja
    Austri
    Postime
    390
    Citim Postuar më parë nga Albo Lexo Postimin
    Kadare shkruan shume, por thote pak ose aspak. Eshte bere per te ardhur keq ne fakt, pasi ka arritur ne ate pike, qe askush nuk e kupton ate qe ka per te thene. Uroj qe ai vete ta kete te qarte se cfare ka dashur te shprehi me lart.

    Zbrit nga rete Ismail, e sigurohu qe kembet te kane zene toke, para se te shkruash perseri.

    Albo

    Me kete reagim tregon se ti je zhytur thelle ne re bashk me kete te preferuarin tend brarin, prandaj behu i arsyeshme dhe mos reago ne kete menyre qe te tregohesh kinse je i atij nveli qe ti tregosh Kadares se duhet te zbrese nga rete. Ne vend se te jesh neutral dhe i paaneshm, ti vehesh ketu ne pozita qesharake dhe bene klasifikime ne tema sipas qefit tend.

    Per mendimin tim reagimi i Kadares eshte shume i matur, sepse lehte shte te krijosh armiqesi dhe nxitesh lufte vellavrasese.

    E din Kadare shume mire se si duhet te reagoj, se po te ishte i mendimit tend dhe ketij brarit sonte do behej lufte qytetare.

    Besoj qe u binde se ti je shume larg realitetit e jo ai.

  16. #16
    i/e regjistruar
    Anëtarësuar
    04-04-2006
    Vendndodhja
    Tirone
    Postime
    8,398
    Citim Postuar më parë nga Premtor Lexo Postimin
    Me kete reagim tregon se ti je zhytur thelle ne re bashk me kete te preferuarin tend brarin, prandaj behu i arsyeshme dhe mos reago ne kete menyre qe te tregohesh kinse je i atij nveli qe ti tregosh Kadares se duhet te zbrese nga rete. Ne vend se te jesh neutral dhe i paaneshm, ti vehesh ketu ne pozita qesharake dhe bene klasifikime ne tema sipas qefit tend.

    Per mendimin tim reagimi i Kadares eshte shume i matur, sepse lehte shte te krijosh armiqesi dhe nxitesh lufte vellavrasese.

    E din Kadare shume mire se si duhet te reagoj, se po te ishte i mendimit tend dhe ketij brarit sonte do behej lufte qytetare.

    Besoj qe u binde se ti je shume larg realitetit e jo ai.
    Kush ja kerkoi mendimin Kadarese?
    Ta mbaje per vete se sna hyn ne pune teorinat e tij.
    Ketu luhet me koken e njerezve .
    Unë jam njeri i thjeshtë.
    Kënaqem me pak.
    Më mjafton më e mira.

  17. #17
    Citim Postuar më parë nga bili99 Lexo Postimin
    .......Ngjarjet e 21 Janarit mbase mund te jene edhe frymezimi i nje vepre per Kadarene,por per shqiptaret nuk duhet shume filozofi dhe nje gjykim shume neutral,kur digjet shtepija nuk ka shume kohe per mesime dhe ligjerata,vetem shuerja e zjarrit ndihmon!
    Ne nje pasqyre qe e pa e gjithe bota ,dhe besoj se e ka pare edhe Kadare ( ne television), shihej qarte se kishte tre aktore ne kete drame tragjike shqiptare:

    1.ata qe iu versulen themelit te shtetit dhe me dhune dhe zjarr deshen te shkatrrojne dhe djegin demokracine shqiptare,duke permbysur pushtetin legjitim te zgjedhur ne menyre demokratike.
    2.Pushteti demokratik i zgjedhur nga shumica e elektoratit shqiptar,qe mbronte institucionet e shtetit dhe rendin demokratik shqiptar
    3. Qytetaret e Tiranes qe edhe pse gjithe kjo skene zhvillohej ne qytetin e tyre ,i qendruan besnik qytetrimit ,nuk perkrahen dhunen, me mospjesmarrjen ne dhune treguan vlerat e tyre si njerez dhe si shqiptar ,treguan pjekuri dhe shpirt demokrat.,ruejten qytetin dhe jeterat shqiptare.

    Ne kete drame tragjike shqiptare me tre aktore te 21 Janarit, Kadare mbetet nje spektator neutral,nje gjykues i vonshem ,mbase edhe perfitues i nje motivi per nje veper tjeter...suksese!


    me nderime,
    bili99

    Shum e drejt kjo te lumt billi99.


    Vetem desha te shtoje edhe nje gje se edhe ky Kadare nuk nuk mund të vazhdojë të ketë dy pamje keshtu qe perfundimishte duhet te zgjedhe njeren ose pro nje shqiperie demokratike e shtet Ligjore ose por Revolucioneve e Anarkise.

  18. #18
    i/e regjistruar
    Anëtarësuar
    01-11-2009
    Postime
    160
    ......Ngjarjet e 21 Janarit mbase mund te jene edhe frymezimi i nje vepre per Kadarene,por per shqiptaret nuk duhet shume filozofi dhe nje gjykim shume neutral,kur digjet shtepija nuk ka shume kohe per mesime dhe ligjerata,vetem shuerja e zjarrit ndihmon!
    Ne nje pasqyre qe e pa e gjithe bota ,dhe besoj se e ka pare edhe Kadare ( ne television), shihej qarte se kishte tre aktore ne kete drame tragjike shqiptare:

    1.ata qe iu versulen themelit te shtetit dhe me dhune dhe zjarr deshen te shkatrrojne dhe djegin demokracine shqiptare,duke permbysur pushtetin legjitim te zgjedhur ne menyre demokratike.
    2.Pushteti demokratik i zgjedhur nga shumica e elektoratit shqiptar,qe mbronte institucionet e shtetit dhe rendin demokratik shqiptar
    3. Qytetaret e Tiranes qe edhe pse gjithe kjo skene zhvillohej ne qytetin e tyre ,i qendruan besnik qytetrimit ,nuk perkrahen dhunen, me mospjesmarrjen ne dhune treguan vlerat e tyre si njerez dhe si shqiptar ,treguan pjekuri dhe shpirt demokrat.,ruejten qytetin dhe jeterat shqiptare.

    Ne kete drame tragjike shqiptare me tre aktore te 21 Janarit, Kadare mbetet nje spektator neutral,nje gjykues i vonshem ,mbase edhe perfitues i nje motivi per nje veper tjeter...suksese!


    me nderime,
    bili99
    Citim Postuar më parë nga shigjeta Lexo Postimin
    Ndaj te njejtin opinion me ju. Respekte!
    Jo mer jo, te njejtin mendim ?? Po pse e mundon tastieren o e Uruar - e dime te gjithe qe te njejtin mendim ndan.
    Me vjen shume keq qe si Ti ashtu edhe ata eproret e Tu, e hidhni ndonje shkrim dhe pastaj fshiheni pas Vellezerve Kosovare qe duan te hedhin ne det cdo gje dhe kedo qe thote se "Saliu po e vret dhe rrenon dite per dite Shqiperine"
    Sa here vete ne Shqiperi Ti ?? Si te duket - te pelqen gjendja ? Mire vene punet ?
    Shkrimin e Kadarese e lexove nepermjet flamurit blu qe mban para syve apo direkt ?
    Ki kujdes, se si SuperExtraModeratore, nuk vleresohesh dot vetem nga besnikeria ndaj shefit dhe nga shpejtesia me te cilen fshin dhe censuron postimet por edhe nga kthjelltesia dhe intelektualizmi i mendimit ...

    Mos e bastardoni Forumin - ju lutem te jini me dinjitoze.

    Do dilni ndonje dite dhe do thoni se detin e Vlores e ka krijuar Sali Berisha - se ka ngjyre blu

  19. #19
    i/e regjistruar
    Anëtarësuar
    22-01-2011
    Postime
    2,425
    Citim Postuar më parë nga bamatat Lexo Postimin
    Eshte Hera E Pare Qe Kadare Pozicionohet Hapur !

    Ndoshta I Ka Ardhur Ne Maje Te Hundes ! Ndoshta E Konsideron Berishen Tashme Nje Kale Te Ngordhur !

    Megjithate Shkrimi Mbetet Shume I Goditur Dhe Berishes Dhe Antishtetareve Te Tij Jua Jep Flakurimen Mu Ne Fytyre !
    ti i paske kuptuar te gjitha.
    ai thote ne shqiperi eshte gershetuar korrupsioni me etjen per pushtet ndersa ti thuaj se e konsideron berishen kal te ngordhur. i etur per pushtet eshte ai qe nuk e ka pushtetin, ndaj u vrane njerez per te mare pushtetin. pra u perdor vdekja -thote kadare,- per te mare pushtetin

  20. #20
    i/e regjistruar
    Anëtarësuar
    22-12-2005
    Postime
    538
    E kendova shkrimin e Ismajlit nga fillimi gjer ne fund dhe perseri nga fundi ne fillim. Eshte per te ardhur keq qe akoma ky njeri i dyzuar ska gjetur terenin e sigurt per me fol hapur or mik. Perse akoma ka frike ky djalosh 75 vjecar? Shqiperia jone e dhembshur nuk eshte ne Hene dhe atje ka nje klase politike qe perfaqesohet me emra konkrete dhe qe mbajne e duhet te mbajne pergjegjesine qe u takon si te mengjer e si te ç'mengjer. Prandaj qe kur flitet keshtu ne ere, fjalet si shpojne askujt dhe shpejt i mer era. Pastaj pse duhet nje shkrim terkuze "akademik" per gjera kaq konkrete. A thua se vdekja u cfaq papritur pikerisht ne daten 21 Janar te vitit 2011 te ketij shekulli?
    Ule menderen mbedhe
    O i nderuari Kadare
    Dhe fol pa frik or mik
    Se ska me Sigurim
    Ka vetem SHIK
    PS: sec kane ca mbiemra te cuditshem keta gjirokastritet...Kadare, Fico, Fino etj
    Gjynah mos paca, por me duket se Kalaja e Gjirokastres ka mbledhur ne shekuj oficer, ushtar, kadilere e zanatcinj nga te gjitha anet e Ballkanit...
    Ajde, piqemi ne 76 vjetor dhe urojme qe Kadareja ta festoje ketu ku balta eshte me e embel se mjalta.
    Ndryshuar për herë të fundit nga djaliepirotas : 03-02-2011 më 18:01
    Heeej
    Shqipëria është e Bukur
    Shqipëria është më e Madhe.....

Faqja 0 prej 2 FillimFillim 12 FunditFundit

Regullat e Postimit

  • Ju nuk mund të hapni tema të reja.
  • Ju nuk mund të postoni në tema.
  • Ju nuk mund të bashkëngjitni skedarë.
  • Ju nuk mund të ndryshoni postimet tuaja.
  •