Hap dyert katedralja orthodhokse "Ngjallja e Krishtit" në Tiranë

[prenceedi]

Perse u zgjodh data 24 Qershor per inagurim..........??????

[LIGAVECI]

urime e gezofshin ata qe do e perdorin

[Albo]

Tiranë- U përurua katedralja madhështore Orthodhokse “Ngjallja e Krishtit”

Liturgji Hyjnore madhështore me pjesëmarrje të jashtëzakonshme.

24 Qershori shënon edhe përvjetorin e ringritjes kanonike të Kishës Orthodhokse Autoqefale të Shqipërisë, zgjedhjen e Fortlumturisë së Tij Anastasit si Kryepiskop i Tiranës dhe i gjithë Shqipërisë.
24 qershori u kthye në një ditë tepër të veçantë. E kremtja e Lindjes së Shën Joan Prodhromit shënon edhe përvjetorin e ringritjes kanonike të Kishës Orthodhokse Autoqefale të Shqipërisë, që nisi me zgjedhjen e Fortlumturisë së Tij Anastasit si Kryepiskop i Tiranës dhe i gjithë Shqipërisë. Këtë vit u mbushën plot dy dekada nga kjo nga ngjarje historike jo vetëm për orthodhoksët e Shqipërisë, dhe sigurisht u kremtua ashtu siç i takonte, me finalizimin një nga ëndrrave më të mëdha të Kryepiskopit Anastas, që është edhe një kurorëzim i jashtëzakonshëm i veprës së mrekullueshme 20-vjeçare – rikthimin e Katedrales Orthodhokse në qendër të Kryeqytetit.
Dita nisi me Shërbesën e Thiraniksjes, hapjes së dyerve të Katedrales së re “Ngjallja e Krishtit”. Mijëra besimtarë u mblodhën me përkushtim, por edhe me padurimin për të parë këtë vepër madhështore, që zbukuron e nderon kryeqytetin dhe gjithë vendin, të cilën Fortlumturia e Tij ua dhuronte në këtë përvjetor. Dhe hapja e dyerve të mrekullueshme të bronzit ishte sikur hapeshin dyert e qiellit, siç do të thoshte më vonë Imzot Nikoni, me shfaqjen e Pantokratorit madhështor, realizuar i gjithi në mozaik.
Në Liturgjinë e parë Hyjnore, bashkëmeshuan Kryepiskopi i Tiranës dhe i gjithë Shqipërisë Anastasi, përfaqësuesit e Patriarkanës Ekumenike, Kryepiskopi i Amerikës, Hirësia e Tij Dhimitri dhe Mitropoliti i Filadelfias Melitoni, Episkopi i Bostoni dhe i Arqidioqezës shqiptare Imzot Nikoni, anëtarë të Sinodit, si dhe klerikë nga të gjitha dioqezat.
Në Dhoksologjinë e kryer me këtë rast, në orën 10.30, nderuan me pjesëmarrjen e tyre edhe Presidenti i Republikës Z. Bamir Topi, Kryetarja e Kuvendit Znj. Jozefina Topalli, Ministrat Pollo, Bumçi e Ksera, kryetari i PBDNJ Z. Dule, përfaqësues diplomatikë etj. Ishin të pranishëm dhe përfaqësuesit e komuniteteve të tjera fetare.
Mbas Dhoksologjisë u mbajtën edhe fjalimet e rastit. Hirësia e Tij Melitoni lexoi përshëndetjen e Patriarkut Ekumenik Vartholomeut. Pastaj përshëndetën Kryepiskopi i Amerikës Dhimitri dhe Episkopi i Bostonit Nikoni. Në emër të Sinodit të Shenjtë përshëndeti në këtë ditë të shënuar Mitropoliti i Korçës Hirësia e Tij Joani, i cili foli për veprën e Kryepiskopit Anastas në këto dy dekada, duke u ndalur veçanërisht tek ndjenja e mirënjohjes së thellë që duhet të tregojë çdokush për çdo gjë që ai ka bërë për orthodhoksët dhe të gjithë vendin tonë.


Pas Liturgjisë Hyjnore u zhvillua dreka e rastit në Hotel “Rogner”

Në orën 18.00, pati një një koncert festiv në sallën e re, në kompleksin e Katedrales, e cila u mbush përtej kapacitetit të saj. Në program kishte pjesë nga Orkestra e Teatrit të Operës dhe baletit, drejtuar nga maestro Zhani Ciko, pjesë të kënduara nga Kori i Katedrales, nën drejtimin e maestro Milto Vako, nga Kori bizantin “Shën Joan Kukuzeli, kori i Akademisë Teologjike, i të rinjve të Beratit, grupi artistik i fëmijëve të Shtëpisë Orthodhokse të Shpresës, këngë e valle nga grupi artistik i rinjve të Korçës dhe Librazhdit, Grupi i të rinjve Këlcyrës dhe Gjirokastrës dhe nga kori dhe orkestrina e Radios “Ngjallja”.
Në fund u shfaq një film dokumentar me rastin e 20- vjetorit të zgjedhjes së Kryepiskopit Anastas, ku jepej përmbledhtazi gjithë vepra e tij, që kalon përtej kufijve të mrekullisë.
Në fund të gjithë të pranishmit kënduan himnin që e ka shoqëruar në çdo çast veprën e Kryepiskopit që nga dita e mbërritjes, 21 vjet më parë: “Krishti u Ngjall së vdekurësh!...”

[Flower-NY]

Urime Urime me ne fund u hap
sa per ata qe pyesin pse eshte shqiponja me dy koka ne kishe
Shqiponja me dy Koka eshte simboli I vendeve Kristiane ne Bot jo vetem ne shqiperi
Russia,Serbia,greqia,shqiperia,polonia,maqedonia,K roacia Etc

edhe njehere Urime Urime

[Albo]

>>> Pse valle duhet te kete ne mes te kishes nje shqiponje me dy koka?

Skedarët e Bashkëngjitur 154829

Shqiponja me dy koka ne Kishen Orthodhokse, simbolizon dy format e Kishes, te dukshmen dhe te padukshmen, boteroren dhe hyjnoren, fiziken dhe shpirteroren. Aspekti tjeter i shqiponjes me dy koka eshte ai i pushtetit te sovranit njerez (perandorit apo shtetit ku Kisha vepron) dhe sovranit Hyjnor, Trinise se shenjte. Ne si besimtare i sherbejme te dyjave, secilit i japim nderimin qe i takon. Shqiponja me dy koka ka hyre ne Kishen Orthodhokse qe nga koha e Konstandinit te Madh dhe eshte ruajtur e percjelle deri ne ditet tona. Ate e gjejme te gdhendur ne artin kishtar ne shume forma, ku vendi me i spikatur eshte ne dyert e altarit te Kishes. Simboli i Shqiponjes me dy krena ka qene dhe vazhdon te jete simboli i Kishes Bizantine Orthodhokse. Te gjithe popujt orthodhokse, perfshi ketu Shqiperine, ne mesjete e adaptuan kete simbol ne flamujt e tyre ne lufte kunder pushtuesit osman. Lufta behej mes shqiponjes me dy-krena (simboli orthodhoks) dhe flamurit me gjysem henezen te pushtuesit osman. Pas shperberjes se Perandorise Bizantine e renies se saj ne duart e osmaneve, te gjithe keta popuj orthodhokse e perdoren po kete simbol ne flamujt e tyre kombetare. Per ta shqiponja me dy krena deshmon trashegimine e tradites se tyre bizantine orthodhokse. Ndryshe nga popujt romano-katolike te Perendimit qe perdorin shqiponjen me nje koke, popujt e Lindjes perdorin shqiponjen bizantine.

Qe nga koha e mesjetes, dy asimilime te medha kane ndodhur mes shqiptareve: a) asimilimi islamik i promovuar me hir e pahir nga pushtuesi osman b) indoktrinimi ateisto-komunist i rregjimit te Enver Hoxhes. E perbashketa e te dyja ketyre asimilimeve ishte perpjekja per te fshire kujtesen koletive historike te popullit shqiptar mbi origjinen e vete ne menyre qe doktrina e re, qofte islame qofte komuniste te mund te luftonte besimin e traditen e vjeter shekullore fetare. Dallimi i vetem mes te dyjave eshte se komunistet nuk u mjaftuan vetem me fshirjen e kujteses kolektive historike, por e cuan nje hap me tej, u hodhen shqiptareve trute e gomarit duke injektuar ne trurin e shqiptarit nje version te historise se shpikur prej tyre, ashtu sic i vinte per shtat rregjimit komunist.

Albo

[gjirfabe]

.

Urime! Urime! Urime!

Katedralen ta gezojme te gjithe si shqiptare!

Eshte nje ndertim modern i nderthurur me traditen bizantine,

qe shton vlerat arkitektonike te Tiranes si kryeqytet.

Me kalimin e kohes behet dhe ndonje ndryshim i nevojshem, por ato jane çikerima.

.

[Albo]

Jani Vreto, miku i ngushte i Naim Frasherit ne Stamboll, i thosh shpesh Naimit:

"Naim, as pema nuk leshon gjethe pa bekimin e Perendise!"

Dhe keto fjale ngelen me Naimin aqsa i renditi edhe ne parathenien e botimit te tij te pare me vjersha. Mu kujtuan kur lexova kete lajm te shumepritur pasi pershkruajne me se miri menyren se si ndihem:

"Lavdi ty o Zot qe nuk e braktise Kishen dhe popullin tend por e bekon ate si asnje popull tjeter!"

Besimtaret orthodhokse te Tiranes e mbare Shqiperise, nuk do te kishin sot nje katedrale madheshtore ne mes te kryqytetit, po te mos ishte ky Vullneti i Perendise. Besimtaret orthokse nuk do te kishin sot nje Sinod te Shenjte te kompletuar me peshkope, po te mos ishte ky Vullneti i Perendise. Kisha Orthodhokse Autoqefale e Shqiperise nuk do te kish perjetuar ringjaljen nga hiri sic e ka perjetuar ne keto 20 vjet, nese Perendia nuk do te na kish sjelle nje nga sherbetoret e Tij me te mire, Kryepeshkopin Anastas. Te gjithe te krishteret e tjere te botes, nuk do te merrnin sot Shqiperine si shembull te nje populli qe po perjeton ringjallje shpirterore te mrekullueshme, nese Fryma e Shenjte e Perendise nuk do te vepronte ne Kishe. Sherbetoret e Perendise nuk do te kishin qene te suksesshem ne misionin e tyre shpirteror nese Perendia nuk do te rindizte flaken e besimit ne zemrat e mijera shqiptareve te lire.

Katedralja madheshtore e Ngjalljes se Krishtit ne Tirane ka formen e nje Kryqi. Ai eshte Kryqi me te cilin Perendia bekon ate toke e ate popull. Ai kryq na mbush te gjitheve me shprese se Perendia asnjehere nuk na braktisi, por Perendia eshte me ne. Dhe per aq kohe sa do te kemi bekimin e Perendise kemi gjithcka.

Po e mbyll me fjalet e nje kardinali romano-katolik, qe u dergua para disa vjetesh ne Shqiperi per te perpiluar nje raport mbi gjendjen e komunitetit romano-katolik ne vend dhe gjithe komuniteteve te tjera fetare. Kardinali u kthye ne Vatikan dhe perpiloi nje raport qe e permblodhi me nje fjali: "Nga te gjitha bletet qe punojne ne Shqiperi, vetem ato orthodhokse po prodhojne mjalte."

Ndricoje o Zot erresiren shpirterore te populli tim!
Mbrona o Nene e Tereshenjte Virgjeresha Mari me lutjet e tua!

[arbereshi_niko]

Urime per Katedralen te gjithe shqiptareve.

Pershendetje

[BEHARI]

Edhe une i bashkohem urimit te shumices se Shqiptarve,duke uruar gjithe Ortodokset Shqiptar
per ndertimin e kesaj Katedraleje!
Me kete rast ju uroj Ortodoksve Shqiptar qe sa me pare ne krye te Kishes Ortodokse Shqiptare
te vije nje kryepeshkop SHQIPTAR,gje qe do i tregonin shqiptarve,Grekve,Evropes dhe Botes, se Ortodokset e SHqiptarise kan aq kapacitete njerzore,sa te udheheqin K.O.SH.

[ilia spiro]

nese Perendia nuk do te na kish sjelle nje nga sherbetoret e Tij me te mire, Kryepeshkopin Anastas.

Albo, ky Kryepiskop eshte ikona e Zotit Krisht. Kjo qe them eshte thene nga nje besimtare qe sot ka nderruar jete dhe qe per mua eshte nje shenjtore. Vete Zoti Krisht i foli 1 dite para 2 gushtit 1992, kur nje turme antikrishtesh u turren kunder Ikones se Zotit...
fjalet ishin pak a shume:..Keshtu silleni ju shqiptaret me Ikonen Time...??

sa te jete gjalle Kryepiskopi nuk ka per t`i ndodhur gje e keqe Shqiperise dhe shqiptareve...

[mario_kingu]

Urime Urime !!!!

[pellazg iliria]

Ta gezojme te gjithe katedralen e re

Kush nderton gezon thote nje
fjale e urte Shqipe.

Por ne krye te kishes autoqefale
Shqiptare duhet te jete nje
peshkop Shqiptar dhe jo grek.
Mos te arojme se sa prifterinj
te nderuar dhane jeten e tyre
vetem se meshonin Shqip e
keta u vrane vetem nga kisha greke.
Keto mos i haro zoti Albo.

Me respekt

Pellazg Iliria

[qeveriablu]

Urime Ortodokseve Shqiptar,objekt shume i bukur.

[ilia spiro]

Madje ka filluar funksionimi i rregullt, i perditshem e Katedrales...

[G.S.Vangjeli]

Urime urime. Të shoh gjithmonë përurime të kishave të reja e të shkatërruara dua.

[Principat]

Urime gjithe Shqiptareve Ortodokse ... i lumte atyre qe e kane ndertue, shum e bukur!

[shpetimtari]

Cila Perendi Eshte Aq E Madhe Sa Perendia Jone !

Ti Je Perendi I Vetem Qe Ben Cudira !

Krishti U Ngjall !

[Albo]

Video regjistrime nga kjo dite e bekuar:









KOASH

[MI CORAZON]

Ta gezojne besimtaret ortodokse!

[Albo]

Përshëndetja e Hirësi Joanit

Sot ne festojmë një ngjarje të madhe për historinë e Kishës sonë. 20 vjet më parë, më 24 qershor të vitit 1992, Kryepiskopi Anastas u zgjodh në krye të Kishës Orthodhokse në Shqipëri dhe me këtë zgjedhje filloi edhe ringritja nga rrënojat. Koha vërtetoi se kjo ishte zgjedhja e duhur dhe për këtë falënderojmë përzemërsisht Patriarkanën Ekumenike, e cila gjatë këtyre viteve të ringritjes ka treguar kujdes dhe dashuri të veçantë për Kishën tonë. Madje tani, pas 20 vjetësh nuk besoj se ka ndonjë njeri, i cili me të vërtetë e do Kishën dhe vendin tonë, të mos mendojë se kjo ishte jo vetëm zgjedhja e duhur, por gjithashtu edhe një privilegj e një bekim i madh si për Kishën ashtu edhe për vendin tonë.

Është e natyrshme që çdo përvjetor të jetë një rast reflektimi dhe kujtese. Edhe për ne sot, në 20-vjetorin e kësaj ngjarjeje të madhe si shenjë mirënjohjeje na takon të ndalemi dhe të kujtojmë veprën madhështore që është bërë në këto vite.

Kisha Orthodhokse në Shqipëri, si të gjitha komunitetet e tjera fetare, ishte tërësisht e shkatërruar. Ringritja e saj nga themelet ishte një sipërmarrje vigane, e cila në fillimet e saj dukej gati e pamundur. Duhet theksuar se Ringritja nga gërmadhat e Kishës Orthodhokse në Shqipëri u realizua, jo thjesht vetëm në kufijtë e saj të mëparshëm, por në një ridimensionim të saj në një nivel shumë më lartë dhe shumë më të gjerë.

Kontributi i Kryepiskopit Anastas në rindërtimin e Kishës Orthodhokse në Shqipëri është i jashtëzakonshëm dhe i pashoq. Nën kujdesin e tij u ngrit Akademia Teologjike Orthodhokse “Ngjallja e Krishtit”, ku janë përgatitur rreth 140 klerikë vendas. Nën drejtimin e tij, me fondet e siguruara po prej tij, janë ndërtuar rreth 150 kisha të reja, janë restauruar rreth 60 kisha dhe manastire - monumente kulture dhe janë riparuar mbi 160 kisha të tjera. Janë ngritur, blerë dhe rikonstruktuar më shumë se 70 ndërtesa. E tërë vepra ndërtuese arrin në mbi 450 objekte. Vetëm për restaurimin e objekteve orthodhokse të kultit janë shpenzuar nga Kisha jonë për këtë qëllim mbi 8 milionë dollarë, fonde të mbledhura nga Kryepiskopi Anastas. Dhe padyshim, margaritari më vezullues në veprën ndërtuese të Kryepiskopit Anastas është kjo katedrale ku sot po kremtojmë Dhoksologjinë

Kushdo që e shikon këtë katedrale madhështore do të kuptojë se ajo është ndërtuar nga një njeri me dashuri të madhe për njerëzit dhe përkushtim të rrallë për Kishën. Çdo gjë në këtë ndërtesë të mahnitshme tregon se ai ka bërë të pamundurën për t’i dhënë kishës këtu në Shqipëri më të bukurën dhe më të mirën. Dhe do të mjaftonte vetëm kjo që ne të jemi përjetë mirënjohës për këtë bari të ndritur dhe të dashur.

Dashuria e tij për të gjithë njerëzit, pavarësisht nga origjina dhe bindjet e tyre, bënë që të krijonte një rrjet klinikash mjekësore në tërë vendin, ku dallohet Qendra Diagnostike “Ungjillëzimi” në Tiranë, ku punojnë disa nga mjekët më të njohur të vendit dhe me aparatura mjekësore të teknologjisë së fundit.

Në fushën e arsimit, me kujdesin personal të tij janë ngritur 17 kopshte ditore, ku përparësi kanë fëmijët e familjeve në nevojë. Janë ndihmuar shumë shkolla publike, janë rikonstruktuar 10 shkolla dhe 6 kopshte. Janë hapur shkolla nëntëvjeçare dhe institute profesionale, të cilat kanë dhënë një kontribut të rëndësishëm për të gjithë vendin tonë. Së fundi, me iniciativën dhe përpjekjet e tij u ngrit edhe i pari Universitet Orthodhoks në Shqipëri - Universiteti “Logos”.

Veprimtaria e gjerë sociale dhe humanitare e Kishës, nën drejtimin e Kryepiskopit Anastas, ka qenë e një rëndësie të veçantë. Janë përkrahur një numër i madh programesh sociale, ku përfshihen projekte zhvillimi për zonat malore, zhvillimin e bujqësisë, ndërtime rrugësh dhe ujësjellësish, programe për kujdesin shëndetësor, kontribute të mëdha për shkolla, jetimore, spitale, ndihma për institutet për persona me aftësi të kufizuara, azilet, për të burgosurit, dreka për të varfrit etj. E gjithë kjo vepër ka pasur një impakt të madh në shoqërinë dhe ekonominë e vendit tonë, sepse duke u punësuar me mijëra njerëz janë ndihmuar me mijëra familje. Dhe pa dyshim, tërë kjo veprimtari ka ndihmuar në mënyrë të konsiderueshme edhe përpjekjen për zhvillim të Shqipërisë.
Por mbi të gjitha, Kryepiskopi Anastas është përpjekur me të gjitha energjitë e tij që kontributi më i madh i Kishës në aspektin social të shoqërisë të jetë edukimi dhe formimi i njerëzve të drejtë, të përgjegjshëm dhe të ndershëm, të përhapë shpresë ku ka dëshpërim, kurajë ku ka frikë, dritë ku ka errësirë dhe dashuri ku ka konflikte.

Gjatë vitit 1999, kur vendi ynë priti valën e refugjatëve kosovarë, Kisha Orthodhokse Autoqefale e Shqipërisë, me iniciativën dhe nën drejtimin e Kryepiskopit Anastas, në bashkëpunim me donatorë dhe organizma fetarë ndërkombëtarë organizoi një program të madh ndihme, prej më shumë se 12 milionë dollarësh.

Dhe këtu kemi përmendur vetëm një pjesë të veprimtarisë së madhe të Kishës në këto vite. Dhe pa asnjë dyshim, arkitekti dhe realizuesi i gjithë kësaj veprimtarie ka qenë Kryepiskopi Anastas. Kjo është pjesa e dukshme dhe e prekshme e kësaj vepre vigane, por unë do të doja të theksoja përsëri edhe një pjesë tjetër, madje akoma e rëndësishme dhe për të cilën nuk është folur aq shumë sa duhet. Kryepiskopi Anastas jo vetëm që arriti të realizonte ndërtimin e mureve të Kishës dhe infrastrukturën fizike të saj, por përpjekja e tij për të dhënë një frymë të drejtë dhe të mirë brenda saj ka qenë gjithmonë një prioritet, sepse qëllimi i tij është për të pasur një kishë ku Perëndia të adhurohet “me frymë dhe të vërtetë”. Vepra ndërtuese në vizionin e tij është se ndërtesat nuk janë një qëllim në vetvete, por vetëm një mjet për të realizuar veprën shpëtimtare të Kishës. Ato janë ndërtuar për njerëzit dhe në shërbim të tyre.

Predikimi i tij publik dhe privat ka qenë gjithmonë dashuria dhe respekti për çdo qenie njerëzore, duke përhapur një frymë pajtimi dhe falje brenda Kishës. Vendi ynë ka nevojë për këtë frymë. E gjithë bota ka nevojë për këtë frymë, sepse vetëm mbi këtë themel hyjnor mund të ndërtohet një marrëdhënie e drejtë ndërmjet njerëzve dhe vetëm nëpërmjet kësaj mund të ndërtohet një shoqëri me të vërtetë njerëzore. Të gjithë ne që kemi qenë pranë tij gjatë këtyre viteve të ringjalljes së Kishës në Shqipëri jemi dëshmitarë të kësaj.

Kisha Orthodhokse, nën drejtimin e tij, jo vetëm që ka vazhduar traditën e shkëlqyer të harmonisë dhe bashkekzistencës fetare, por është përpjekur gjithashtu të forcojë dhe të shtrijë akoma më shumë fushën e bashkëpunimit. Fjalët e tij se “vaji i fesë nuk duhet të përdoret nga asnjëra palë për të ndezur konfliktet, por për të shëruar plagët dhe për të qetësuar zemrat”, janë jo vetëm të njohura nga të gjithë, por janë bërë tashmë një leitmotiv për të gjithë kur flitet për rolin e fesë në botën konfliktuale ku ne po jetojmë sot.

Kryepiskopi Anastas me kontributin e tij të jashtëzakonshëm në fuqizimin e dialogut ndërmjet popujve të ndryshëm në të gjithë botën, me librat dhe artikujt që i japin një mbështetje teologjike këtij dialogu, me përpjekjet e tij për respektimin e çdo qenieje njerëzore dhe të dinjitetit e lirisë së çdo njeriu, është bërë një pikë referimi, jo vetëm në fushën e dialogut ndërfetar, por edhe në atë të mendimit njerëzor në përgjithësi. Këto fjalë i thonë shumë nga pjesëmarrësit dhe drejtuesit fetarë e laikë në të gjithë botën. Si një nga presidentët e Këshillit Botëror të Kishave dhe pjesëmarrës e drejtues i shumë konferencave ndërkombëtare, ai ka qenë protagonist i shumë marrëveshjeve dhe arritjeve të mëdha në dialogun ndërfetar. Nëpërmjet këtij kontributi të jashtëzakonshëm në dialogun ndërfetar dhe ndërkulturor, i njohur jo vetëm në rajonin tonë por në të gjithë botën, ai i ka dhënë prestigj ndërkombëtar Kishës dhe vendit tonë, duke na bërë ne të ndihemi krenarë sa herë kemi marrë pjesë në konferenca ndërkombëtare.

Nëpërmjet shembullit të tij ai e ka forcuar tek të gjithë ne besimin e patundur te Perëndia. Sa herë që është përballur me vështirësi dhe ngasje të ndryshme, ai nuk është tërhequr, por me besim të madh te Perëndia, i bindur se po bën punën e Tij, ai ka qëndruar i fortë si shkëmb, por me dashuri dhe dhembshuri, për ta mbrojtur Kishën dhe misionin e saj. Është bërë tashmë proverbiale thënia e tij se “Perëndia nuk do të na braktisë”, duke përhapur kështu besim dhe shpresë në të gjithë besimtarët. Dhe unë besoj se jeta dhe vepra e tij janë një shembull i gjallë dhe frymëzim i vazhdueshëm, jo vetëm për ne sot, por edhe për brezat që do të vijnë.

Do të doja të ndalesha përsëri në problemin e Autoqefalisë, meqenëse për atë është folur kaq shumë. Autoqefalia nuk realizohet vetëm me një dekret, por me ngritjen e një hierarkie kishtare, me përgatitjen e kuadrove të duhura për të drejtuar Kishën, me pajisjen e saj me klerikë dhe teologë dhe mbi të gjitha me autoqefalinë financiare. Kontributi i Kryepiskopit Anastas nuk ishte vetëm në rikonfirmimin e autoqefalisë, por edhe në forcimin dhe konsolidimin e saj dhe për këtë duhet të jemi mirënjohës.

I gjithë shërbimi i tij në këta njëzet vjet në veprën vigane të Ringritjes së Kishës Orthodhokse në Shqipëri është jo vetëm një histori suksesi, por edhe vepra më e shquar e Kishës Orthodhokse në kohët moderne.

Sa më shumë kohë kalon, aq më e qartë bëhet për të gjithë ne madhështia e veprës së Kryepiskopit Anastas dhe shpesh habitem dhe mrekullohem, dhe jo vetëm unë por edhe shumë të tjerë, se si ka mundur të realizojë një vepër në këto dimensione. Si përgjigje mund të kemi vetëm këtë: një besim i madh dhe një dashuri e madhe për Zotin dhe njerëzit, një talent i jashtëzakonshëm dhe një hir i madh nga Perëndia, vetëm këto mund ta bëjnë këtë të mundur.

Ai i dhuroi Kishës sonë gjithçka që ai kishte. Gjithë pasurinë e tij shpirtërore dhe intelektuale, diturinë dhe urtësinë, mendimin e pjekur dhe të kthjellët, përkujdesjen plot dashuri të një bariu shpirtëror, si edhe përkushtimin e një të krishteri të përgjegjshëm për të tashmen dhe të ardhmen e njerëzimit. Ai i dha te ne të gjitha energjitë e tij fizike dhe emocionale, të gjithë personin e tij. Dhe mund t’ju them me plot bindje se unë nuk njoh ndonjë person tjetër t’i ketë dhënë këtij vendi më shumë dhe pa kërkuar asgjë dhe pa marrë asgjë. Për këtë mendoj se më e pakta që ne mund të bëjmë është t’i themi faleminderit.

Sot ndihem jashtë mase i nderuar dhe i privilegjuar që më është dhënë mundësia të flas në këtë 20-vjetor, në këtë ditë historike për Kishën tonë, për veprën e Kryepiskopit Anastas, sepse duke nderuar veprën e këtij njeriu të madh ne nderojmë veten tonë, Kishën tonë dhe vendin tonë. Do të doja të shpreh edhe një herë falënderimin tim të madh për këtë dhuratë që Perëndia ka bërë për ne dhe jam i sigurt që shpreh gjithashtu edhe falënderimin dhe mirënjohjen jo vetëm të klerikëve dhe të Komunitetit Orthodhoks, por edhe më gjerë.

Lutem që Perëndia t’i japë jetë të gjatë, shëndet, fuqi e urtësi, për të mirën e Kishës dhe për lavdinë e Perëndisë. Amin.

Imzot Joan Pelushi
Tiranë 24 qershor