“Epopeja e UÇK-së”

[ARIANI_TB]

-“Rrugëtimi im nga Vjena, në radhët e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës”

Bisedoi:Sheradin Berisha

Samidin Xhezairi, ish-komandant Hoxha, është i lindur më 23 mars 1963 në fshatin Bresanë të Opojës. Në vitin 1969 familja e tij u shpërngul në Prizren, ku ai e kreu : shkollën fillore dhe atë të mesmen (Gjimnazin) drejtimin e mjekësisë.

Në vitin 1982/83 e kreu shërbimin ushtrak në Pirot. Në vitet 1983-88 në Mitrovicë ka studuar në Fakultetin e Teknologjisë. Dy vjet të fundit 1986-88 krahas me Fakultetin e Teknologjisë studion edhe në Shkollën e Lartë të Elektroteknikës në Zveçan. Si absolvent i SHL-s dhe Fakultetit të Teknologjisë, pa dëshirën e tij ai emigron në Vjenë të Austrisë. Në dy vitet e para (1988-1990) ka bërë punë të ndryshme, ndërsa pasi e mësoi gjuhën gjermane për 8 vite rresht (1990-1998) punoi në një spital të Vjenës, si teknik medicinal. Në vitin 1993 mori shtetësinë austriake. Krahas punës në spital ai ka mësuar -„gjuhën programore vizual c++ dhe grafik animacione“. Samidini në Vjenë do të martohet dhe i lindën dy fëmijë (djemë), ndërsa pas përfundimit të luftës, në Kosovë i lind edhe një vajzë. Me fillimin e luftës çlirimtare në Kosovë, ai e braktisi Vjenën dhe i bashkohet radhëve të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës. Komandant Hoxha në vitin 2001 do t´i bashkohet edhe radhëve të Ushtrisë Çlirimtare Kombëtare në Maqedoni.

PYETJE: Kur udhëtuat në Shqipëri për t´ju bashkuar radhëve të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës?
S.XHEZAIRI: Nga Vjena për Tiranë udhëtova,në qershor të vitit 1998.Atëkohë shkova në zyrën e Republikës së Kosovës,ku mendoja se ata(institucionet) qëndronin mbrapa luftës së Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës.Mirëpo aty përjetova çastet më të hidhura!Kur ua bëra pyetjen se si mund t´i bashkangjitem radhëve të UÇK-së,si teknik medicinal me përvojë të madhe 8 vjeçare,ku s´kisha frikë nga gjaku i pacientit...përgjigjja e tyre ishte:“Na vjen mirë që interesoheni për t´ju bashkuar radhëve të UÇK-së,por ne kemi plane tjera që nuk përputhen me planet e juaja“.Në atë moment nga kjo përgjigjje kuptova se diçka nuk është në rregull.“Ne,thanë ata i kemi planet tona,që në mars të vitit 1999 ta fillojmë luftën!“O vëllazën ju thash –po... dikush po lufton atje,dikush po shkatërrohet,dikush po vritet,dikush po masakrohet,çka është kjo punë!“Këto,janë planet tona më thanë,ti i ke planet tua,nëse don t´i bashkangjitesh UÇK-së këtu është një person i cili e ka vëllaun në UÇK ,ai ndërkohë do të vjen këtu dhe të informon.Thënë të drejtën u befasova shumë dhe ende nuk e dija se sa ushtri janë!

PYETJE: A s´kishit ju dijeni,se kush ishin udhëheqësit e luftës çlirimtare në Kosovë,apo… ? S.XHEZAIRI: Poo tërë kohën në medijat e huaja edhe përmes internetit,u muarr vesh se në Kosovë,po lufton UÇK-ja.Në Prishtinë u mbajtën edhe demonstrata gjithëpopullore,ku brohoritej :“Të gjithë jemi UÇK“dhe asnjëherë s´u tha se „Të gjithë jemi farkist“apo diç tjetër.Me atë bindje u nisa nga Vjena dhe fillimisht u drejtova në zyrën e Republikës së Kosovës,duke menduar se,meqë Qeveria i kishte paratë(fondet)natyrshëm kishte organizuar edhe luftën.Mirëpo fatkeqësisht nuk doli kështu… !!

PYETJE: Pas takimit,që patët me“zyrtarët“e Bukoshit,a kontaktuat me personin që ishte në radhët e UÇK-së?
S.XHEZAIRI: Po,atë ditë personi që pritej të vinte aty,ndërkohë erdhi.Ai kishte të veshur një maic ushtarake dhe emrin për fat të keq nuk ia di,por e di që ishte nga Drenica.Dhe me kujtohet shumë mirë,kur hyni brenda ai,personat që ishin në zyrë(të veshur me teshat më të mira-me kravata...)thanë:“Ja na erdhi oficiri i ri“me nënçmim e thanë këtë.Atëherë plotësisht e kuptova se ku jemi.Pa humbur kohë dolëm prej aty dhe shkuam në banesën e drenicakut,i cili ato ditë kishte ardhur nga frontet e luftës për t´i kryer do detyra në Tiranë.Ai detalisht më informoj se kush lufton në Kosovë,kush e ka filluar luftën,kush janë farkistat,kush është Bukoshi e kështu me radhë...Faktikisht për herë të parë, me ardhjen time në Tiranë e mora vesh se nuk është një UÇK kompakte dhe se nuk është i gjithë populli UÇK,por po ekzistoka edhe FARK-u si grupacion i veçantë ushtarak.

PYETJE: A qëndruat gjatë në Tiranë dhe kur do të hynit në Kosovë?
S.XHAZAIRI: Jo,kah mesi i qershorit 1998 nga Tirana së bashku me dy shokë(drenicakun dhe një tjetër),vazhduam rrugën për Bajram Curr dhë mëpastaj shkuam në Tropojë.Aty e mora armën e parë,një dhjetëshe.Me këtë armë u futa edhe në Kosovë.Gjatë rrugëtimit u konfrontuam me forcat serbe në kufi dhe dashti zoti aty dolëm fitues.I patëm edhe dy konfrontime tjera deri sa depërtuam në malet e Junikut.Përfundimisht,pas disa ditësh të qëndrimit në malet e Junikut dhe të fshatrave tjerë përreth kufirit,më 27 korrik 1998 arritëm në Junik.Në Junik shpinën e kishim paksa me të sigurt ngase malet ishin të shpeshta,ndërsa në anën tjetër-nga ana fushore ishin të pozicionuara forcat e shkaut.Morëm vesh se me 2 qershor kishte filluar granatimi i parë i Junikut,i cili vazhdoi deri në natën e 13/14 gushtit 1998 kur edhe u larguam nga ky fshat.

PYETJE: A qëndruat deri në fund,në Junik?
S.XHEZAIRI: Po,aty isha deri në mbrëmjen e 13 gushtit.Ne edhe pse u tërhoqëm,forcat e shkaut pas katër ditësh patën guximin të futen në Junik.Ata luftuan me fantazmën e UÇK-së edhe tri ditë radhazi,duke mos e ditur se ishin tërhequr forcat e UÇK-së.Shkiet,tek në ditën e katërt futen në Junik,pasi janë informuar nga një gazetar i huaj,se aty nuk rezistonë askush.Pra nga fantazma e UÇK-së,Juniku tri ditë e ka mbrojtur vetëveten.

[ARIANI_TB]

PYETJE: Dihet mirëfilli se në Junik ka luftuar edhe Bekim Berisha(ABE-ja) derisa ra heroikisht dëshmor.A keni pas rast ta takonit atë? S.XHEZAIRI: Me Bekim Berishën kemi pas rast së bashku ta sulmojmë armikun.Ai ishte një luftëtar i madh me përvojë,si legjionar francez(ashtu pata dëgjuar)si luftëtar i dalluar në Kroaci,një person me trup mesatar,jo të plotë,por shumë i guximshëm.Bekimi u vra po të njejtën ditë me shokun e tij Bedri Shalën(vëllai i Shaban Shalës).
Ata në atë kohë ishin të pozicionuar në lagjen e gacaferrëve,së bashku me shtabin e Rekës së Keqe.Me kujtohet kur Bedri Shala u plagos rëndë në të dy veshkët dhe gjasat për jetë ishin shumë të vogla,Bekimi i mllefosur nga ky rast merr një aksion të furishëm me disa bashkëluftëtarë nga Gjakova,ndërkohë që unë isha i pozicionuar në lagjen e berishëve me disa ushtarë tjerë.
Bekimi sypatrembur,pas sulmit të kryer ndaj forcave të shkaut,kur e sheh që ata tërhiqen,humb pak nga syqeltësia dhe siç tegojnë ushtarët që ishin aty pranë tij,ai në një shtëpi do të plagoset rëndë nga plumbat e kalibrit 12.7 mm,që depërtojnë nëpër tullat e murit.Nga gjakderdhja e madhe,përkundër ndihmës së dhënë nga shokët,Bekimi vdes diku në orën 19 pasdite.Pra,paradite vdes Bedri Shala,ndërsa pasdite Bekimi.Ushtarët që ishin në lagjen e gacaferrëve u dëshpruan shumë pas vrasjes së Bekim Berishës-ABE-s ë ,mirëpo me këmbëngultësinë time ne do të rezistojmë edhe për gati dy javë në Junik edhe pse te një pjesë e ushtarëve nuk ekzistonte kjo gadishmëri,madje një numër ushtarësh do t´i lëshojnë edhe pozicionet...

PYETJE: Në betejën e përgjakshme të Junikut ishte edhe Naim Maloku, Lum Haxhiu ...e shumë oficerë të tjerë?
S.XHEZAIRI: Po,aty ishte edhe Naimi ,por sa e di unë ai është plagosur me herët(me 25 korrik 1998,gjatë një përpjekje për ta zhbllokuar një pjesë të rrugës së Junikut nga forcat e armikut –SH.B)dhe operacionet tona u zhvilluan nën komandën e komandant Aziz Hysenit nga Podujeva.Edhe Lum Haxhiu ishte me ne dhe qëndroi deri në momentin e tërheqjes sonë nga Juniku.T´ju përkujtoj se gjatë betejës për jetë a vdekje në Junik, luftime të përgjakshme janë zhvilluar edhe në : Botush,Koshare,Gjocaj,Jasiq,po edhe në pjesën tjetër të Dukagjinit,në Gllogjan e rrethinë nga komandanti i Zonës Operative të Dukagjinit Ramush Haradinaj.

PYETJE: Më lartë pohuat se pas një lufte të përgjakshme u tërhoqët nga Juniku, në ç´drejtim u tërhoqët?
S.XHEZAIRI: Tërheqjen e bëmë,siç thash edhe më parë natën e 13/14 gushtit 1998,nëpër malet e Junikut në drejtim të Shqipërisë.Tërheqja u bë në mënyrë të organizuar.Së pari janë larguar të plagosurit me ndihmën e një grupi të ushtarëve,pastaj popullata dhe në fund ushtarët që ishin në vijat e para të frontit.Ata u tërhoqën me armatimin e lehtë personal,ndërsa armatimi i rëndë është groposur.Gjatë rrugës ne takojmë grupe të civilëve të cilët ende nuk kishin arritur ta kalojnë kufirin.Unë u ndava me dy shokë me Sabit Gashin(kryetarin e LKCK-së)dhe një tjetër,emrin për fat të keq nuk ja di,dhe vazhduam bartjen e civilve me metodën më të thjesht-në shpinë,ku janë falenderues edhe sot banorët e Gjocajve dhe të Jasiqit.Unë ndihmova disa pleqë kurse një grua të moshuar rreth 60 vjeç me pesh mbi 80 kg e cila kishte një këmbë dy herë të thyer,e barta në shpinë afër 4 orë,deri në kufi,meqë ajo e kishte të vështirë të qëndronte mbi kal.Më kujtohet koha kur erdhëm në kufi pranë karaullës së shkaut(në mesditë) ishim të lodhur e të rraskapitur nga rruga e gjatë dhe në ato momente ishim vërejtur nga shkiet.Dhe nën breshëritë e plumbave ne ia dolëm të kalojmë në Shqipëri.

[ARIANI_TB]

PYETJE: Cili ishte aktiviteti juaj pas kalimit në Shqipëri?
S.XHEZAIRI: Me të kaluar në Shqipëri së bashku me Sabit Gashin dhe ushtarët tjerë,përmes lidhjeve që kishim në Gjermani porositëm armatim.Dhe ky armatim do të arrijë në Shqipëri pas dhjetë ditësh.Brenda këtyre ditëve,unë shfrytëzova rastin për të udhëtuar deri në Vijenë që ta vizitoj familjen time dhe pas dhjetë ditësh sërish u ktheva në Tiranë.Në Durrës morëm një grupë mërgimtarësh që kishin ardhur nga perëndimi për t´u radhitur në UCK dhe pa humbur kohë u nisëm për në kufi dhe u stacionuam në fshatin Vlan-rrëzë Pashtrikut.Aty e gjetëm një ndërtes të adaptume si kazermë,e cila i shërbente UCK-së.Ushtarët tanë ishin të vendosur edhe në fshatin Cahan pak me lartë nga Vlana,poashtu edhe në Kukës ishte një grupë tjetër dhe të gjithë përgaditeshim për t´u futur në Kosovë.Atëkohë ishte fillimi i shtatorit 1998 dhe meqë mbetëm aty për disa ditë rresht,së bashku me 4 ushtarë shfrytëzova kohën për të udhëtuar deri në kufi për të kontrolluar terenin.Mbrenda dy javësh me ra që të shkojë 3 herë në maje të Pashtrikut për këtë qëllim dhe gjatë vëzhgimit herën e dytë ne patëm një konfrontim afër karakollit me ushtarët e shkaut dhe aty dolëm fitues, pa u dëmtuar fare,kurse shkau i di pasojat e veta.


[B]PYETJE: Kur u futët sërish në Kosovë?
S.XHEZAIRI: Në Kosovë do të futemi kah fundi i shtatorit 1998.Në grupin tim që u nisëm nga Vlana, ishim 35 ushtarë dhe kishim 28 kuaj të ngarkuar përplotë me armatim dhe synimi ynë ishte Shala e Bajgorës.Ndërkohë edhe nga Cahani ka depërtuar në Kosovë një grupë prej 30 luftëtarësh(të Komandant Çelikut-Fatmir Limajt) me një numër të madhë të armatimit,të cilët udhëtonin për në Drenicë.Pra,në shtator ishin këto dy grupe prej 65 ushtarësh që hynë në Kosovë,ndërkohë që qindra të tjerë(pas ofenzivave në shumë zona)fatkeqësisht e lëshonin atë.Pas 18 orë udhëtimi të mundimshëm,depërtuam deri në fshatin Kushni të Hasit.Nëpër këtë fshat,ndonëse parakalonin pareshtur kamionët dhe tanksat e shkaut në drejtim të kufirit,ne ishim të vendosur që të vazhdojmë rrugëtimin po qe nevoja edhe do të luftonim.Në ato momente përmes telefonit satelitor kontaktuam me Osman Qerretin-Qunin nga Landovica,i cili morri guximin që në pikë të ditës t´i organizoj dy kamionë për të na tërhequr nga Hasi.Ai atëkohë kreu punët më të mëdha,që është për çdo lavdat.Në njërin kamion(të mbuluar ) ishim ne ushtarët,ndërsa kamionin tjetër e mbushëm me armë e municion.Gjatë rrugëtimit të gjithë ushtarët ishim në gjendje gadishmërie,mirëpo fatmirsisht rrugën e kaluam pa u ndeshur me forcat serbe.Më pastaj ne ushtarët u ndalëm në një fshat,që për fat të keq emrin nuk ia di,për të pritur kamionin tjetër me armatim dhe pastaj shkuam në Pagarush.Në Pagarush tani më ishim të dy grupet që kishim ardhur nga Shqipëria.Në Pagarush e takova për herë të parë Hashim Thaçin,Fatmir Limën-komandant Celikun dhe një tjetër emri i të cilit nuk më kujtohet.Pasi i siguruam dy traktorë,ushtarët e komandant Celikut u nisën për Drenicë,ndërsa ne(grupi ynë) shkuam për Shalë të Bajgorës,ku një pjesë të rrugës do ta bëjmë edhe nëpër Drenicë.

PYETJE: Në çfarë gjendje organizative e gjetët Shalën e Bajgorës ?
S.XHEZAIRI: Po Shalën e Bajgorës thënë të drejtën e gjetëm në gjendje të mjerueshme,kur u futëm në këtë zonë ende shtëpive të shkatërruara u dilte tymi e flaka…Aty fillimisht takuam 9 ushtarë të Bataljonit të I-rë të Brigadës 142 në krye me Aziz Bicin,një luftëtar të hatashëm;6 ushtarë të Bataljonit të II-të të Brigadës 142 dhe disa..,nuk e di sakt 10 apo 15 ushtarë të Brigadës 141”Mehë Uka”,që operonin në pjesën tjetër të Shalës afër Mitrovicës.U njoftuam se Zona Operative e Shalës atëkohë kishte kontakte të mira me Zonën Operative të Llapit,të cilën e drejtonte Rustem Mustafa-komandant Remi, aty ishte edhe komandant Daja.Në fillim të tetorit 1998,numri i ushtarëve të UÇK-së që ishin nën komand të organizuar, ishte relativisht i vogël,mirëpo për një kohë shumë të shkurtër(gjatë ristrukturimit të përgjithshëm të UÇK-së),brenda 2-3 javësh numri i ushtarëve në tërë Kosovën do të rritet në qindra mijëra sish. Kështuqë në fillim të nëntorit do të kemi rreth 10 000 ushtarë të UÇKsë.Kjo ndodhi për faktin se shumë ushtarë,pas operacioneve të forta të armikut,kishin gjetur strehim në vende të ndryshme më të sigurta,nëpër male tek të afërmit e tyre apo edhe nëpër vende tjera ku s´pati luftime,të cilët pa hezitim do të rikthehen në njësitë e veta UÇK-së.

PYETJE: Sa kohë qëndruat në Shalë të Bajgorës dhe në çfarë situate e latë organizimin e UÇK-së atje?
S.XHEZAIRI: Në Shalë të Bajgorës qëndrova tre muaj e 20 ditë,por t´ju themë edhe këtë, se brenda kësaj periudhe,për tri javë rresht qëndrova edhe në Zonën Operative të Llapit në shtabin e saj,e cila atëkohë ishte e vendosur në Llapashticë.Komandant Remi në këtë zonë kishte organizuar mirë ushtrinë falë ndihmës së dhënë nga popullata e Llapit.Me këtë rast do të doja ta veçoj një detaj(që më la shumë përshtypje) nga takimet që pata me Remin.Një ditë duke qëndruar në zyrën e tij më hapi një fiok(sirtar) e nxori një grusht me lira të arit dhe më thotë”shiko hoxhë,ato familje të cilat nuk patën para për ta ndihmur UCK-në kanë dhënë ari”dhe kjo ishte hera e parë që pash diçka të tillë.
Gjatë qëndrimit tim atje vizitova edhe njësinë speciale të ZOP-it,e cila ishte e përgaditur mjaftë mirë dhe meqë nuk kishte punë për mua atje,u ktheva sërish në Shalë të Bajgorës dhe atje vazhdova aktivitetin tim ushtarak,deri më 21 janar 1999.Shalën e Bajgorës e lash me 850 ushtarë në Bataljonin e I-rë,mbi 700 ushtarë në Bataljonin e II-të të Brigadës 142 dhe me mbi 1000 ushtarë të Brigadës 141 “Mehë Uka”Me këtë datë do të largohem nga Shala e Bajgorës dhe do të kaloj në Zonën Operative të Pashtrikut,duke ju premtuar shokëve se nëse Zonën e Pashtrikut do ta gjej të organizuar mirë do të rikthehem sërish,brenda një jave.

[ARIANI_TB]

PYETJE: Dhe më 21 janar 1999,kaluat në Zonën Operative të Pashtrikut…?
S:XHEZAIRI: Më 21 janar 1999 shkova në fshatin Reti ku ishte i vendosur shtabi i Zonës Operative të Pashtriku.Fillimisht aty e takova oficerin Nehat Basha, komandantin e Brigadës 125,e të nesërmen u takova edhe me Komandant Drinin,cili atëkohë ishte komandant i shtabit të Zonës Operative të Pashtrikut.

B]PYETJE: A ishte komandant Tahir Sinani asokohe në shtabin e Zonës Operative të Pashtrikut? [/B]S.XHEZAIRI: Jo Tahir Sinani nuk kishte ardhur ende aty,ai për mua atëkohë ishte një emër i panjohur.Ai do vij aty pak më vonë .Siç thash takova Drinin,Bashën,pastaj Sylë Kollçakun zv.komandant i ZOP-it,Nexhmidin Kastratin e ndonjë tjetër,pastaj kontaktova edhe me komandantët e Brigadës 123 dhe 124.
Në Reti i gjeta vetëm 28 ushtarë të brigadës 125,ku shumica prej tyre ishin shumë të rinjë e të papërvojë.Drini dhe Basha meqë kishin dëgjuar për mua,kërkuan që të qëndrojë përgjithmonë në ZOP dhe pasi u takorduam për operacionalizimin e veprimeve sipas përvojës sime që kisha fitue në luftë me shkaun,vendosa të qëndroj deri në përfundim të luftës.Nga komandant N.Basha kërkova që të mos pranoj ushtarë të moshës shumë të re ,por vetëm ushtarë të moshës madhore dhe dashti zoti numri tyre për çdo ditë e më tepër u shtua.Ndërkohë filluam stërvitjet intenzive për operacionet tona të ardhshme.

PYETJE: z.Samidin, në mars 1999, pas konsolidimit të radhëve të UÇK-së, me vendim të shtabit të ZOP-it, njësia speciale e Brigadës 125, do të kaloi në zonën e Vërrinit. A mund të na pasqyroni këtë ngjarjeje të rëndësishme historike? S.XHEZAIRI: Po,më 3 mars 1999 njësia speciale,e cila ishte përgaditur mirë fizikisht dhe psiçikisht,kaloi në fshatin Jeshkovë(tani Gjeq)të Vërrinit,ku deri në shtator të vitit 1998 ishte shtabi i Brigadës 125.T´ju përkujtoj se Komandant i njësisë speciale atëkohë ishte Hysen Rexhepi,ndërsa zv.komandant Iliri nga Hatmaxha.Atë ditë grupi prej 24 ushtarësh nga Retia një pjesë të rrugës e kaloi në këmbë,e pjesën tjetër deri në Landovic udhëtuam me një kamion,të cilin e siguroi Osman Qerreti-Quni.Në Mbrëmje nga Landovica kaluam rrugën pranë forcave të shkaut e mandej depërtuam afër fshatit Hatmaxh nëpër Kobaj-Vlashnje-rrugën Prizren-Zhur-Hoq-Jeshkovë(Gjeq).Kamionit tonë deri në Jeshkovë(Gjeq) i printe një makinë dhe zhurma e madhe që sillte ajo natë,të lente me kuptue sikur andej po kalonte një kolonë e gjatë e automjeteve të ushtrisë sonë.
Të nesërmen(më 4 mars)kur banorët e Hoqës morën vesh se në Jeshkovë ishte rikthyer UCK-ja,u larguan nga fshati në drejtim të Prizrenit,nga friga se forcat e armikut do të hakmirren mbi ta.Me largimin e popullatës së Hoqës në drejtim të qytetit dhe të fshatrave tjerë përreth,po atë ditë në Jeshkovë erdhën menjëherë përfaqësuesit e OSBE-së dhe kontaktuan me ne për t´u informuar lidhur me gjendjen e krijuar.Në pyetjen e tyre se çka mund të bëjnë ata në këtë situatë,ne ju thamë seu nuk mund të na ndihmoni neve asgjë,por ju mund ta ndihmoni popullatën e fshatrave Hoq,Poslisht(Gurrë),Billushë(Kushtrim),Lybeçevë(Ma lësi e Vërrinit),Leskovec(Arbëri)…,nga sulmet e mundshme serbe. Ndonëse kërkesën tonë e morën seriozisht,ata(OSBE-ja)një përfaqësi të tyre e vendosën në Hoq.Kontaktet tona pastaj kanë qenë pothuaj se të përditshme me OSBE-në…

PYETJE: A kërkoi OSBE-ja largimin tuaj nga zona e Vërrini, apo... ?
S.XHEZAIRI: Jo jo,ata nga ne vetëm morën informacione,nuk kërkuan largimin tonë.
Prandaj ne kërkuam(prej ditës së parë) që ata të kujdesen për popullatën që të mos dëmtohet nga forcat e shkaut.Dashti zoti dhe në ofenzivën(që do të zhvillohet) më 11 marsi 1999 ,prezenca e përfaqësuesve të OSBE-së në Hoq dhe kontrollet e tyre të vazhdueshme në fshatrat tjera në rajon,bëri që të mos dëmtohet popullata civile.

[ARIANI_TB]

PYETJE: A ishte e banueshme Jeshkova (Gjeqi) atëkohë,dhe pse pikërisht e zgjodhët këtë fshat për rikthimin e UÇK-së në Vërri?
S:XHEZAIRI: Këtë fshat e gjetëm të shkatërruar plotësisht.Fillimish u vendosëm në shtëpinë e Fetah Shalës,e pas 2-3 ditësh edhe në shtëpitë tjera,në atë të Bajram Shalës,të Iftiman Shalës etj.Jeshkova(Gjeqi) edhe pse ishte shndërruar në gërmadhë,aty i gjetëm 4 familje,të cilat kishin krijuar kushte minimale për jetë,mirëpo me kërkesën tonë ato u larguan nga fshati dhe u strehuan diku tjetër.Këtë e bëmë sepse Jeshkovën(Gjeqin) e shpallëm kazermë ushtarake dhe ndërkohë i bënim përgaditjet për ardhjen edhe të dy grupeve tjera prej 30-40 ushtarësh nga Retia. Arsyeja pse Jeshkova(Gjeqi) u muar si vend për rikthimin e UÇK-së ishte se,ky fshat ishte i shkatërruar pothuajse plotësisht nga ofenziva e shtatorit 1998,
kështu që nëse do të zhvillohet një ofenzivë e re,mendonim se s´do të ketë se çka të shkatërrohet më tepër.Mandej Jeshkova(Gjeqi) është fshat i vogël,ka dy hyrje-dalje dhe ishte lehtë për t´u kontrolluar.Ne menjëherë filluam patrullimin nëpër rrugët e fshatit,si dhe sanuam gjendjen për fjetje,ushqim etj.Gjithashtu kontrollonim hyrje-daljet e fshatit dhe banorët që shkonin nga Hoqa për Lybeçevë(Malësi të Vërrinit) sugjeroheshin të mos kalonin nëpër Jeshkovë(Gjeq),por të përdorin rrugën tjetër poshtë fshatit.
Pra popullatës ua ndaluam hyrjen nëpër zonën ushtarake,sepse tentonim që në asnjë mënyrë të mos përzihet popullata civile në ndonjë konflikt të eventual me forcat serbe..

PYETJE: A ju ndihmuan banorët e Vërrinit?
S.XHEZAIRI: Pyetje shumë vend.I pari që u lajmërua për të na ndihmuar ishte Feridin Berisha nga Billushës(Kushtrimit),së bashku me Haxhiun,Setkiun e disa të tjerë,emrat e tyre nuk më kujtohen.Ata na sollën gjëra të shumta ushqimore.Më vonë ndihma morëm edhe nga Hoqa përmes Ridvanit(Krasniqi),pastaj nga Kobaja ka ardhur një traktor me ndihma,ndërsa fshatarëve të Poslishtit(Gurrës),për shkak të sigurisë iu sugjeruam që ndihmat t´i sillnin nëpërmes Billushës(Kushtrimit).Përveç këtyre ndihmave,ne një javë para se të vinim në Jeshkovë,nga Retia e kishim dërguar në Vërri Elbasan Shoshajn për të siguruar miellin, tela xhembor e gjesende tjera tjera të nevojshme për ushtrinë,dhe një pjesë të tyre është siguruar prej tij,mirëpo jo të gjitha… Ndihmat e siguruara i deponuam në shtëpinë e Fetahut. Në atë kohë pata pranuar edhe disa ushtarë vullnetarë nga Vërrini,të cilët posedonin armë,jo shumë, sepse ne përgadisnim terenin për ushtarët që do të vinin nga Retia.Nga Jeshkova(Gjeqi) ishte Ymer Shala(Ymer Kaçaku) ,Nuridin Shala…nga Zhuri ishte Feriz Susuri i cili më 11 mars bie dëshmorë,në fazën e dytë(prill-qershor 1999) ka qenë Hajri Kurtaj,nga Lybeçeva në fazën e dytë ka qenë Astriti dhe një tjetër-Milaim e kishte emrin në mos gabofsha, ka pas nga Struzha(Sharri)nga Billusha(Kushtrimi),Hoqa,pastaj nga Anadrini,nga Opoja ishte Alejdin Xhezairi djali i axhës tim dhe gjyshi i tij Ymridin Qengaj(që të dy bien dëshmorë në betejen e 11 marsit)e shumë të tjerë.

PYETJE: Pasi u vendosët në Jeshkovë(Gjeq),si i mbanit lidhjet me Retinë?
S.XHEZAIRI ontaktet me shtabin në Reti i mbanim me një radio-lidhje.Flisnim prej malit që shtrihej përmbi fshat.Lidhjet tona i kemi mbajtur edhe nëpërmjet kuririt.Ne pas 3-4 ditësh,pasi rregulluam strehimin dhe siguruam rezerva ushqimore për ushtarët e rinjë,dërguam në Reti:Sait Berishën(Pehlivanin)dhe Gjylbeharin nga Kobaja, për t´ia përcjellur porosinë komandant Nehat Bashës se mund ta nis grupin e dytë prej 30 ushtarësh.Mirëpo ky grup i ushtarëve nuk erdhi në Jeshkovë(Gjeq).Përgjegjësinë për mos ardhjen e ushtarëve,të cilëve ua kishim përgaditur terenin,gjithsesi e mbanë shtabi i ZOP-it.Kur jemi tek lidhjet Jeshkovë-Reti është me rëndësi të theksohet angazhimi maksimal i ushtarëve të palodhuresnik Abdullah Berisha(Tusus),Haki Thaçi(Kushni) dhe Arsim Pulaj(Vërmicë).
Ky tresh i famshëm,në ato ditë të vështira me plotë rreziqe,udhëtoi pa u lodhur nga Prizreni në Reti dhe anasjelltas Reti-Prizren-Jeshkovë.Morën disa herë për detyrë që të na furnizonin me veshmbathje e gjëra tjera të nevojshme edhe pse këtë detyrë e kishte pasur Elbasan Shoshaj,i cili pasi ka kaluar njësiti special i Brigadës 125 në Vërri nuk është lajmëruar fare më në Jeshkovë.Kur shkruhet për luftën e organizuar në Prizren është e pamundur të mos përmendet kontributi,veçanërisht i Besnik Berishës,sepse shumë ngjarje lidhen me këtë luftëtarë shembullor.Ai ishte ndërlidhës i shumë aktiviteteve luftarake të UÇK-së në Prizren e më gjerë.

PYETJE: Pas 8 ditësh të qëndrimit në Jeshkovë (Gjeq), pikërisht më 11 mars 1999 forcat serbe do të ndërmarrin një ofenzivë ndaj UÇK-së. Si e pritët këtë operacion të forcave armike?
S.XHEZAIRI: Ne ishim të vetëdijshëm se një ditë forcat serbe do të nisen drejt Jeshkovës.Dhe kjo ndodhi më 11 mars 1999,ku ne i pritëm,nuk u larguam.Në mëngjesin e asaj dite rojet tona vërejtën lëvizjet e një grupi të usharëve serb përmbi fshatin Hoq(si duket ishin vëzhgues)që vinin në drejtim të Jeshkovës(Gjeqit).Në mes të ushtarëve ishte edhe një civil i cili meqë nuk ecte në fillim të kolonës,konsideruam se ishte një fshatarë i marrë me dhunë për t´ua treguar atyre terenin.Si çdo ditë, pas ngrënjes së mëngjesit në shtëpinë e Iftiman Shalës i rreshtova ushtarët për herë të fundit,ua kontrollova armët dhe dolëm nëpër pozicionet e përcaktuara më herët.
1.Grupi i parë u pozicionua në dalje të fshatit”lagjja e xhamis”-drejtimi Lybeçevës(Malësi e Vërrinit);
2.Grupi i dytë përmbi Jeshkovë(Gjeq)-drejtimi”shtavat e Opojës” dhe
3.Grupi i tretë në hyrje të fshatit”te shkolla”-drejtimiillushë(Kushtrim)-Hoq.
Në orën 7 të mëngjesit nga Hoqa pati guximin të vij Valbone Qazim Shala,e cila na informoi se atje ka depërtuar njësia tankiste serbe,dhe ishte pozicionuar me tyta të kthyer në drejtim të Jeshkovës(Gjeqit).Valbona,siç më informoi ushtari Bashkim Suka,kishte dhënë kontribut të madh qysh në ofenzivën e shtatorit 1998,duke i ndihmuar ushtarët e plagosur.Andaj edhe atë ditë tek ajo pash guxim,trimni dhe njëkohsisht-gëzim të madh,që ishte në mesin e ushtarëve të UCK-së.Ajo nuk u kthye prap në Hoq,jo…qëndroj me ne,edhe pse nuk kishim pushk rezervë për t´i dhënë asaj.
Rreth orës 9 e 30 minuta mora një ushtarë nga Pirana dhe shkuam në drejtim të Hoqës,për ta sulmuar grupin e forcave serbe që i pamë në fillim,por nuk patëm sukses.Nën breshëritë e plumbave të forcave serbe,por pa u dëmtuar,ne u kthyem sërish në fshat.Tanimë secili grup siç thash edhe më lartë,i morëm pozitat e përshtatshme për të luftuar me shkaun.

[ARIANI_TB]

PYETJE: Dhe si u zhvilluan ngjarjet…?
S.XHEZAIRI: Siç thash tanksat serbe ishin pozicionuar në Hoq,pastaj njësia e minahedhësve ishte përqëndruar në Lybeçevë(Malësi e Vërrinit) dhe në pjesët tjera deri në shtava të Opojës,ndërsa përgjat shtavave ishin pragat dhe nga të katër anët ishte përqëndruar këmbësoria dhe priste marshimin drejt Jeshkovës(Gjeqit).Pra atë ditë Jeshkova(Gjeqi) ishte në rrethim të hekurt dhe sipas informacioneve që kishim, armata serbe në këtë operacion kishte angazhuar rreth 270 automjete të motorizuara dhe mbi 3000 ushtarë,karshi 30-35 ushtarëve të UCK-së sa ishim.Këto ishin përmasat e forcave serbe kundrejt atyre të UÇK-së.
Në orën 11:30 minuta kanë filluar granatimet e shkaut dhe ato kanë zgjatur deri në orën 12:05 minuta.Pragat dhe minahedhësit 80 e 120 mm granatonin pa ndërpre,ngjashëm ashtu sikurse në luftën e përgjakshme të Junikut.Thënë të drejtën ne ishim të përgaditur për një luftë të tillë.Granatimi për ushtarët ka qenë pjesa më e parrezikshme e luftës,sepse ilaçi kundër tij ishte strehimi në katin përdhes ose nëpër podrume.Në anën tjetër, gjatë granatimit isha i vetëdijshëm(këtë e kisha përjetuar nëpër trevat e ndryshme të Kosovës) se këmbësoria serbe përparonte në drejtim të pozicioneve tona.Andaj e shikoja orën në çdo 2 minuta,në mënyrë që të dija përafërsisht se ku mund të jenë këmbësoria e shkaut.Gjatë granatimeve duke i vëzhguar lëvizjet e forcave të shkaut që vinin nga shtavat e Opojës,u plagos ushtari Ymridin Qengaj.Ai fillimisht mori plagë të lehta në fytyr(nga copat e tjegullës)kurse gjatë tërheqjes nga shtëpia ku ishte i pozicionuar e lëndoi(theu)rëndë edhe këmbën.Për Ymridinin gjatë tërë kohës do të kujdeset Alejdin Xhezairi dhe Valbone Shala.Krahas granatimeve me praga dhe minahedhës nga shtavat e Opojës,Lybeçeva(Malësia e Vërrinit)… pa ndërpre gjuanin edhe tanksat nga Hoqa,mirëpo nuk lëviznin në drejtim të Jeshkovës(Gjeqit) edhe pse e kishin një mundësi të tillë,ndoshta nuk lëvizën për faktin se në hyrje të Jeshkovës,në Shkollë dhe në disa objekte tjera përreth,kishim vendosur disa gypa(qynga)të oxhakut dhe shkiet sigurisht kanë menduar se ato janë topa pa dridhje,kështu që në drejtim të Jeshkovës ka lëvizur vetëm këmbësoria.
Në orën 12:05(pra pas 35 minutash)u ndalën granatimet.Tani mbretëronte qetësia,kjo për mua tregonte se këmbësoria e shkaut kishte arritur afër fshatit.Ndërkohë komandanti i njësisë speciale Hysen Rexhepi që ishte i pozicionuar me Ilirin dhe disa ushtarë tjerë në lagjen e xhamisë së fshatit,erdhi dhe më informoi se forcat e shkaut(që kishin lëvizur nga shtavat)veç janë afruar afër xhamis.Atëherë bëra një ripozicionim të forcave tona në 4 grupime.Tanimë lufta nuk bëhej nga distanca,por në afërsi andej murin-këndej murin,ne në shtëpi ata në murin e avlisë ose anasjelltas.Për t´ju dhënë zemër ushtarëve këndonim parreshtur këngën “Besa besë, besën ta kam dhanë për Kosovë jetën du me dhanë…”.
Rreth orës 14 unë me dy ushtarëesnik Kastratin snajperist dhe Nuredin Shalën,kalova matan rrugës nga shtëpia ku e lash Ymridin Qengajn,Ymer Shalën,Bashkim Sukën,Alejdin Xhezairin,Valbone Shalën e shumë të tjerë dhe i zumë në befasi ushtarët e shkaut që ishin futur në fshat nga pjesa e Xhamisë,pikërisht në shtëpinë e dëshmorit Besim Ryshen Shala.Unë me një bomb dore,Besniku me snajperk dhe Nuridini me kallashnikov, i dëmtuam rëndë forcat e shkaut,të cilët u detyruan të kthehen andej nga kishin ardhur.Ndërkohë pason një pauz dhe ne shfrytëzojmë rastin të pozicionohemi më mirë.Nuridini u pozicionua në një pullaz ,Besniku diku aty afër tij në shtëpi,ndërsa unë mora një pozitë të përshtashnme më lartë prej tyre,duke shfrytëzuar për mbrojtje një mur të avlisë.Ndërkohë forcat e shkaut filluan të depërtojnë në shtëpitë e para të Jeshkovës(Gjeqit)edhe nga drejtimi i Billushës
(Kushtrimit).Aty u zhvilluan luftime të ashpra.Në ato momente disa herë patëm rastin t´i qëllojmë shkiet prapa shpinës,të cilët ishin të koncentruar në drejtim të shokëve tanë që ishin në anën tjetër të rrugës.Mundësia e vetme për t´i asgjësuar shkiet ishte pjesa e qafes,fytyra-mjekrra,posht pjesët gjenitale dhe kembët,sepse ata ishin të veshur me jelek antiplumb.
Edhe në këto rrethana këndonim këngën”Besa besë…”dhe për t´ju dhënë vullnet ushtarëve gjithnjë thërrisjabanu trima,luftoni trima e kështu me radhë.Këtë e bëja edhe me qëllim,për t´ju treguar ushtarëve se jemi gjallë dhe të fort.Pas një pauze të vogël(prej 2 min.) që bëra unë,pra nuk ju flisja me zë ushtarëve ,Besnik Kastrati u largua nga pozicioni ku ishte dhe shkoi në drejtim të objektit tek ushtarët tjerë matan rugës.Nuk vonoi shumë kur edhe Nuridini shkoi pas Besnikut.Për fat të keq ata,mbasi nuk ma ndëgjuan zërin për një kohë të shkurt,kanë menduar se unë kish shkuar para tyre tek objekti ku ishin ushtarët tjerë të pozicionuar.Tani unë mbeta vetëm këndej rrugën(majtas),ndërsa ushtarët tjerë andej rrugën(djathtas).
Megjithatë kontakti vazhdoi,por tashmë vetëm me krisma armësh të furishme.Lufta ka vazhduar deri në orët e vona të pasdites.

[ARIANI_TB]

Gjatë këtyre luftimeve do të bien dëshmorë 9 ushtarëysen Rexhepi,Alejdin Xhezairi,Feriz Susuri,Ymridin Qengaj,Bashkim Suka,Skënder Latifi,Tahir Thaçi,Hamit Thaçi dhe Hajdar Shala,ndërsa 9 të tjerë konsiderohen të humbur/zhdukur/.Por humbje ka pas edhe pala serbe.Pa modesti mund t´ju them se ata që i kam parë vet me sy,janë vrarë 24 shkie plus për 3 nuk jam i sigurt a kanë mbetur të vrarë apo kanë shpëtuar.Këtë ua kam thënë gazetarëve por edhe familjarëve të ushtarëve.Numri i shkive të vrarë jam i sigurt se ka qenë edhe më i madh,sepse luftimet janë zhvillue në largësi prej shokëve tjerë dhe nuk dija për numrin e vrarë të shkive prej atyre.Sipas dëshmitarëve nga Hoqa thuhet se në kamiona shkiet kanë ngarkuar mbi 80 kufoma të ushtarëve të vet.
Në orët e vona të pasdites kanë pushuar luftimet.Atëkohë unë mbeta vetëm dhe nuk dija më për fatin e ushtarëve tjerë.Pas një pushimi të gjatë,diku rreth orës 20 të mbrëmjes,në Jeshkovë
(Gjeq) kanë hyrë shumë automjete përveç tanksave dhe rruga kryesore prej shkollës-deri te xhamia u bllokua plotësisht.Forcat serbe kishin menduar sa kan vu kontrollë të plotë në Jeshkovë.
Pas orës 20 për mua pason faza e dytë e luftës-përdorimi i armëve të ftohta sihika e gjatë 40 cm,(të cilën e kisha siguruar kur isha në Shalë të Bajgorës)dhe teli i hollë.Në orën 20 e 10 minuta,duke tentuar që të kaloi në një objekt tjetër pak sa më të sigurt,në oborr futet një kamion i mbushur përplotë me ushtarë serbë,për t´u kthyer aty ngase rruga ishte shumë e ngusht dhe unë në atë moment isha i mbështetur për muri në fund të oborrit.Për fat të mirë,mbrapa meje i shkonte flaka një shtëpie dhe ushtarët që veç kishin zbritur nga kamioni, të verbuar prej dritës së flakës nuk më panë.Unë i shihja ata shumë mirë dhe tani po i pres kur të vijnë në drejtim timin për të pirë ujë në qeshme që rridhte nonstop afër meje.Dashti zoti asnjë ushtarë nuk erdhi për të pirë ujë,kamioni doli nga oborri dhe u parkua në rrugë.Në shpejtësi e ndërrova objektin dhe tani pasi shkiet u rahatuan,i hoqën jelekët antiplumb dhe u liruan edhe unë isha më i lirë dhe veproja si të doja.I shfrytëzova ngushticat ndërmjet shtëpiave dhe i ndërroja pozicionet duke u futur nën kamiona -herë nën rrugë herë mbi rrugë.Me këtë rast i shfrytëzova mjetet e ftohta thikën dhe telin sipas nevojës.I sulmoja shkiet në befasi…Kështu e vazhdova punën deri në orët e vona të natës.Pasi që isha i lodhur e i rraskapitur aty rreth orës 1 pas mesit të natës me shumë vështërsi kam kaluar në mal përmbi fshat.Jam ndalur te bazeni ujit,kam pushuar mirë dhe pas orës 5 të mëngjesit kam kaluar në pjesën tjetër mbi fshat,nga ana e Lybeçevës(Malësia e Vërrinit).Deri në orën 6 e 30 minuta të gjitha automjetet e shkive e lëshuan Jeshkovën(Gjeqin) dhe shkuan për Prizren në drejtim të Hoqës.Ndërkohë në Jeshkovë(Gjeq) fillimisht janë futur 2 makina të policisë serbe dhe pas gjysëm ore edhe 2 xhipa të OSBE-së ,të cilët pasi e kanë kontrolluar terenin…kanë shkuar për Prizren.
Dikur në orët e mesditës së datës 12 mars i kam gjuajtur 3 plumba me pauz,në mënyrë simbolike për t´ua bëra me dije shkive se lufta këtu ende vazhdon…Në orën 6 pasdite u nisa në drejtim të Lybeçevës(Malësis së Vërrinit) dhe diku pak para orës 21 të mbrëmjes arrita në lagjen Tusus në shtëpinë e gjyshit tim.

[ARIANI_TB]

PYETJE: A kontaktuat me ushtarët,të cilët i kishin shpëtuar luftës së përgjakshme në Jeshkovë(Gjeq)?
S.XHEZAIRI: Po,Besnik Berisha më vuni në kontakt me Valbone Shalën,e cila e traumatizuar nga lufta nuk besonte se kam shpëtuar gjallë.Ajo më tregoi se kishte shpëtuar duke u fshehur në fund të Jeshkovës,në një përrua(nën rrënjë të lisit)ku për fat nuk kishin kaluar andej forcat serbe.Mandej u informova se të gjithë ushtarët që kanë qenë të pozicionuar në krahët anësorë të fshatit kanë shpëtuar.Më 11 mars 2000 mora vesh se edhe Shaban Gashi nga Hoqa,kishte qenë atë ditë në Jeshkovë(Gjeq).Në luftën e pabarabart të Jeshkovës(Gjeqit) pra ranë dëshmorë 9 ushtarë,të cilët nga kapella e spitalit të Prizrenit u nxorën me ndihmën e OSBE-së dhe u varrosën me nderimet më të larta ushtarake në Pagarush.


PYETJE: Cilat ishin veprimet e ardhshme të komandant Hoxhës? S:XHEZAIRI: Më 17 mars 1999 udhëtova për në shtabin e ZOP-it.Në shtab mësova,se gjatë kohës sa ne ishim në Jeshkovë,ishin bërë ndërrime në komandën e Brigadës 125 nga komandanti i zonës.Më kujtohet dokumenti që ishte shkruar për këtë qëllim,aty thuhej se:”Për arsye të profesionalizmit të radhëve të UCK-së Selim Krasniqi emrohet komandant i Brigadës 125,kurse Nehat Basha zv.komandant…”Ndërrimet kadrovike komanduese natyrisht se ishin të domosdoshme,por vetëm sipas kritereve profesionale.Në rastin konkret ndërrimi ishte i padrejt sepse Nehat Basha ishte oficer me akademi ushtarake,ndërsa Selim Krasniqi nuk kishte një përgaditje të tillë.Këtë emrim sa më kujtohet nuk e kishte pranuar as SHP i UCK-së.Këto lojna mua nuk më kanë pëlqyer fare,e sidomos në kohën kur ne bëmë një luftë të përgjakshme me forcat e shkaut në Jeshkovë(Gjeq).
Të nesërmen(më 18 mars) mora pjesë në një betejë të zhvilluar në Studenqan të Therandës/ Suharekës/,pas 2 dite pason një konfliktë tjetër në Randobravë edhe një tjetër në Piranë…
Më 23 mars 1999 së bashku më ushtarëtlber Dërvarin,Milaim Ponikun,Isa Gashin,Sadik Gashin dhe Qerkin Krasniqin nga Buçja e Opojës,u riktheva sërish në Prizren dhe fillimisht u strehuam në kolyben e Milaim Ponikut në Tusuz.Si gjithnjë Besnik Berisha ishte në lëvizje,ai më 24 mars,në mbrëmje ma mundësoi takimin e parë me Zafir Berishën nga fshati Kushtrim(ish-Billush ë ).
U takuam në një shtëpi të pabanuar(afër kolybes së Milaimit)te përroi i parë në përfundim të lagjes Tusuz.Zafiri ishte me Florim Islamajn,Ryfet Krasniqin,Rrystem Krasniqin,Mirsad Berishën,Setki Berishën…Aty u njohëm për herë të parë njëri me tjetrin edhe pse kisha dëgjuar nga ushtarët,për veprimtarinë atdhetare të Zafirit.Ai,ditë më parë me disa ushtarë ishte futur nga shqipëria në Kosovë,nëpër borë(që pak kush e kishte bërë atë kohë),pra për ta bërë këtë marshim duhet të kishe guxim të madh.Në këtë takim biseduam rreth betejës së përgjakshme të Jeshkovës(Gjeqit),rreth ofenzivës së shtatorit të vitit 1998 në Vërri dhe rreth organizimit të luftës sonë në të ardhmen.Kah fundi i marsit 1999,prej Tusuzit,kemi kaluar të gjithë ushtarët në Vërri dhe jemi vendosur në fshatin Kushtrim(ish-Billushë).

[ARIANI_TB]

PYETJE: Cilat ishin aktivitetet ushtarake të UÇK-së, në fazën e dytërill-qershor 1999?
S.XHEZAIRI: Po,në fazën e dytë njësitë tona të UÇK-së kanë zhvilluar një luftë guerile,ndaj forcave armike.Ishim gjithsej 54 ushtarë që kemi operuar deri në përfundim të luftës në treven e Vërrinit dhe nëTusuz.Gjatë muajve prill-qershor 1999,kur UÇK-ja luftonte kundër shkaut krahas me aleaten me të fuqishme në botë NATO-n,ne ndërmorrëm një varg aksionesh luftarake,në zonën tonë të veprimit.Unë me këtë rast krejt shkurt do t´i përmendi disa aksione(jo të gjitha)që i kemi kryer në këtë periudhë kohore.
-Më 7 prill 1999 në Billushë(Kushtrim)-te shkolla, prej orës 7 e 30 të mëngjesit,deri në orën 10,kemi zhvilluar një betejë të përgjakshme me forcat serbe.Me këtë rast e asgjësuam një kombi-bus dhe një xhip ushtarak me 20 ushtarë e oficerë serb.Një numër prej tyre u goditën(pasi ishin futur brenda në shkollë)edhe me mortajën e dorës 500 nga Ylber Dërvari.Aty për herë të parë përdora edhe topin me mbushje të heliumit.Një pjesë e ushtarëve morën pjesë në këtë aksion,ndërsa njësitë tjera ishin të pozicionuar,në prapavijë.Me pozicionimin e njësive është marrë Zafiri.Pas këtij aksioni u tërhoqëm nëpër një luginë që të qonte në mal.Në orën 20 në malet e Billushës(Kushtrimit) kryem edhe një aksion tjetër.Aty asgjësova edhe 3 militarë serb.Në malet e Billushës(Kushtrimit) kemi qëndruar tërë natën dhe mandej kemi vazhduar rrugën për në bazën tonë që e kishim në Tusuz.Ne kishim disa baza tjera rezervë në malet e Prizrenit ku prej aty do t´i organizojmë edhe një varg aksionesh luftarake,kundër forcave okupatore të shkaut.
-Më 20 prill 1999,në orët e paradites në Tusuz kemi asgjësuar një kamion të mbushur përplotë ushtarë të armikut.
-Më 22 prill 1999,në orët e pasdites njësiti ynë ka kryer një aksion,mbi fshatin Leskovec
(tani Arbëri)-rrëzë Cvilenit te vendi i quajtur” kroji that”.
-Më 29 prill 1999 zhvillojmë një luftë të ashpër për marrjen e pozicioneve në Leskovec
(Arbëri).
-Më 1,2 dhe 3 maj 1999 njësitë tona guerile kanë kryer katër aksione të furishme në Leskovec(Arbëri) dhe rrëzë majes së Cvilenit,ku i kishin bazat e tyre shkiet.
-Më 7 maj 1999 u ndërmorrë një aksion në lagjen e Prizrenit-Terzi Mahall te Konvikti i vjetër.
-Më 9 maj 1999 në Prizren”Te Kroji i Pashës”u sulmuan forcat e shkaut,ku me këtë rast kapëm një arsenal luftarak të armikut.
-Më 11 maj 1999 në orët e pasdites(16-24) zhvilluam luftime të ashpra rrëzë Cvilenit dhe dëmtuam paisjet teknike të RTV-s serbe dhe paisje tjera të ndërlidhjes.
-Më 15 maj 1999,pasdite në vendin e quajtur”Pousk”zumë një pritë forcave të shkaut.
-Më 16 e 17 maj 1999,forcat e shkaut ndërmorrën një ofenzivë në shkallë të gjerë mbi njësitë tona ,në Tusuz,Te kroji Pashës,Te Pishat,Te Bllatat…mirëpo ofenzivën e armikut e shndërruam në kundërofenzivë.Gjatë këtyre luftimeve të përgjakshme armiku ka pësuar humbje të madhe në ushtarë dhe teknik luftarake,ndërsa në anën tonë janë plagosur dy ushtarë.Ditën e parë është plagosur rëndë në qaf ushtari Sadik Gashi nga Hatmaxha,kurse ditën e dytë Arben Kryeziu nga Prizreni,plagoset nga copat e granatës.Më 18 maj gjatë kontrollimit të fushëbetejave do të mbledhim një numër të konsiderueshëm të armëve,që i kishte lënë armiku.
-Më 19 maj 1999 nga Kalaja e Prizrenit,në Hotel”Theranda”godasim për vdekje(me snajperk)dy oficerë serbë,ndërsa në Kala një epror të policisë.
-Më 26 maj 1999,në rrugën”Ramiz Sadiku”në Tusuz,sulmohet një patrullë e policisë.
-Më 28 maj 1999 sulmohet post-blloku i policisë,afër spitalit të Prizrenit.
-Më 31 maj,në orët e pasdites sërish në Tusuz kryhet një aksion ndaj një patrulle të policisë.
-Më 3 qershor 1999 në rrugët e Tusuzit sulmojmë dhe e shkatërrojmë plotësisht një kombi të ushtrisë serbe më 11 usharë(prej tyre 3 eprorë).Me këtë rast u plagosa në anën e majtë të kokës dhe në pjesën e sipërme të veshit.
-Më 5 qershor 1999,prej orës 15-17 në Cvilen njësitë tona u konfrontuan me forcat e shkaut dhe pas tërheqjes së tyre,grupi ynë i deminimit bëri çmontimin e minave kundër këmbësorisë.

PYETJE: Më 12 qershor 1999 të gjitha njësitë e Brigadës 125 futen-triumfues në Prizren.Cili ishte roli juaj në ato ditë të para të çlirimit të Kosovës?
S.XHEZAIRI: Po, unë pas çlirimit, rreth 5 javë e ushtrova detyrën e shefit të Brigadës 125 dhe ato ditë isha mjaftë aktivë në kontaktet që i zhvillonim me KFOR-in gjerman. Ndërkaq në fazën e demobilizimit të UÇK-së dhe të transformimit të saj në Trupat Mbrojtëse të Kosovës,unë u demobilizova dhe më pastaj shkova për ta vizituar familjen time të ngushtë ,që e kisha në Austri.Pas dy muajve u ktheva në Prizren dhe vazhdova jetën time si qytetar i lirë.

[ARIANI_TB]

BAJRAM BAHTIRI-BESNIKU
ME GJAKUN E TIJ E MBROJTI BETIMIN PARA FLAMURIT KOMBËTAR

Shkruan: Sejdi Veseli

Tetë shkurti është një nga ditët e shënuara në Ditarin e Lavdisë Shekullore
të Shqipërisë Etnike!
Tetë shkurti i këtij viti është përvjetori i njëzet e dytë i rënies heroike
të Dëshmorit të Kombit, Bajram Bahtiri-Besniku.
Veprimtaria patriotike e Benikut, fillon qysh nga mosha fare e re e tij,
konkretisht gjatë Demonstratave të përgjakshme të pranverës 1981. Atëherë,
Besniku për nga mosha ishte fare i ri, ende pa e mbaruar vitin e tretë të
shkollës së mesme, por diti të veproi për së mbari, duke u radhitur aty ku
e lypnin interesat e çlirimit dhe të ribashkimit të më shumë se gjysmës së
Atëmemëdheut, të robëruar nga pushtuesit hegjemonist sllavo-grek. Që në
hapat e parë të veprimtarisë së organizuar patriotike, u lidhë për jetë me
shokët e grupit, me të cilët vepronte. Me ndihmën e vëllait të tij më të
madh Rrahmanit, Besniku e kuptoi drejt dhe shpejt, se të gjithë
bashkëveprimtarët dhe ai bashkë me ta, s’ishim tjetër, veç ushtarë besnik të
popullit tonë liridashës, të vendosur për të luftuar dhe po e lypi nevoja
edhe për të sakrifikuar ç’është e domosdoshme për interesat e çlirimit të
trojeve shqiptare nga pushtuesit sllavo-grekë dhe për ribashkimin e tyre në
një shtet të vetëm shqiptar.
Servilët dhe puthadorët shqipfolës të Beligradit i shanin veprimtarët
patriot, i quanin “irredentista”, “separatista”, “armiq të kombit”...
Këta bastard shqipfolës, i drejtonin sharjet e tyre në adresë të
veprimtarëve patriot, nga shkaku, sepse po e prishnim “vëllazërim-bashkimin”
dhe “bashkëjetesën me vëllezërit serbë”, sepse ata për vetën e tyre ishin të
kënaqur me kaçikët që ua jepte për t’i lëpirë Beligradi zyrtar, por Besniku
me shok dinin se çfarë bënim dhe çfarë duhet të bënim mëtutje.
Besniku për nga mosha ishte i ri, por dinte të mendonte si një i pjekur,
sepse kishte shpirt dhe zemër të madhe. Edukata e shëndoshë kombëtare të
cilën e kishte marrë nga babë Hajrushi, nënë Nailja dhe më vonë ajo politike
nga vëllai më i madh Rrahmani, po jepte frute.
Këto ndjenja të pastërta si burim i edukatës së tij dhe idealit të madh, e
bënë Bajramin dëshmorë të kombit, dhe jeta e tij prej militanti të kauzës
kombëtare është plotë heroizëm.
Biri besnik i popullit, Bajram Bahtiri-Besniku, ishte nga ata nxënës, të
cilët që në ditët e para të Pranverës ’81, me dhëmbë dhe grushta të
shtrënguar shkruanin në dërrasat e zeza të shkollave: “Republikë,
Kushtetutë, ja me hatër ja me luftë”, “Trepça është jona”, “Poshtë
pushtuesit jugosllavë”, “Liri a vdekje” etj.
Besniku ishte aty kur rinia studentore dhe punëtorët shqiptar, përlesheshin
me policinë e Herleviqit nëpër sheshet dhe rrugët e Prishtinës.
Në Besnikun vërehej shprehja e vullnetit të rinisë tonë heroike, e cila me
siguri do t’i çliroj trojet shqiptare nga thundrat e pushtuesve barbar. Siç
u dëshmua në vepër, para gjokseve prej çeliku të rinisë tonë heroike, në të
cilat rrihte zemra e një populli të tërë, do të thyheshin bajonetat
serbo-çetnike. Kjo ishte bindja e patundur e Besnikut me shokë dhe s’u
gabuan, sepse kjo bindje u vërtetua katërçipërisht në epopenë e lavdishme të
luftës tonë të armatosur çlirimtare, nën flamurin e UÇK-së.
Besnikun e burgosi dy herë armiku, e torturoi rëndë. Trupin e tij të njomë
e lanë me gjak, por ai qëndro i pathyer. Sapo doli nga burgu dhe ende me
plagë në trup e vazhdoi punën. Për Besnikun, jeta pa luftë, pa përpjekje dhe
pa rreziqe nuk kishte kuptim.
Policia serbe, në përpjekjen e saj për ta arrestuar Besnikun, për herën e
tretë dështoi, sepse ai e çau rrethimin me zjarr nga Shtajeri i tij i
vjetër, trashëgim nga gjyshi dhe u pozicionua në vendin e quajtur “Majdeni i
Bullakëve”, i cili gjendet në veri-përendem të shtëpisë së familjes
patriotike Bahtiri. Nga ky pozicion, Besniku rezistoi pa iu trembur syri,
deri sa u goditë për vdekje nga snajperët e “specialcave” të ardhur nga
Hajvalia, shumica prej tyre shqipëfolësa. Bajrami ra heroikisht duke e
paguar shumëfish veten e tij. Nënë Nailja me stoicizëm e puthi në ballë dhe
ia bëri hallall gjirin e dhënë, para se ta varrosnin djalin e saj.
Lufta e Bajramit dhe përpjekjet e tij heroike duhet të merren si model, për
ne dhe për brezat e ardhshëm të vendit tonë, se si veprohet dhe si qëndrohet
kur je betuar para Flamurit Kombëtar dhe nën tingujt e Himnit Kombëtar.
Nëpër shtigjet që qeli Bajrami dhe shokët e tij duke shkrirë jetën e tyre të
re, janë duke marshuar një rini e tërë, një rini e shëndoshë dhe e pastër, e
vendosur për të arritur në cakun e ëndërruar shekullor të popullit.
Kur në Trojet e okupuara shqiptare u dha kushtrimi i Famëmadhes Ushtria
Çlirimtare. edhe Bajrami, ky trup i patretur dhe shpirt i pavdekur, si ai i
Fazli Grajçevcit, Shaban Shales, Jusuf e Bardhosh Gërvalles, Kadri Zekes,
Rexhep Males, Nuhi Berishes, Afrim Zhitisë, Fahri Fazliut, Ismet Krasniqit,
Ahmet Haxhiut, Metush Krasniqit dhe të shumë dëshmorëve të tjerë, u drodh i
mallëngjyer dhe u ngrit, ngriti lartë Flamurin Kombëtar me të cilin e patën
mbështjellë babë Hajrushi dhe nënë Nailja.
Thirrja e tij u bashkua në një tonus me ato të shokëve të rënë:”O vëllezër
të vrarë nga dora e udbashëve sërbosllav dhe e servilëve të tyre shqipfolës,
në këmbë se atdheu po na thërret!”
U ngritën në këmbë të gjithë dëshmorët kombit, sepse misioni i lartë i tyre
ende s’kishte mbaruar. Ata u çuan për ta vazhduar luftën për liri, dhe
kështu Bajrami me dëshmorët e tjerë u radhitën në shtizën e flamurit tënd, o
popull, që tani ishte shndërruar në flamur të UÇK-së, dhe na udhëhoqën drejt
lirisë të cilën kemi filluar ta shijojmë.
Kështu, me siguri do të veproj edhe nesër!
Por me siguri!
Nesër kjo thirrje do përshkojë cep më cep Trojet shqiptare!.
Kujtimi për Bajramin dhe shokët e tij do të jetë i pavdekshëm.
Do të na jap forcë, vullnet dhe zemër për të mbajtur të papërlyera frytet e
luftës çlirimtare.
Është obligim i yni që të mos lejojmë që të përdhoset nga askush, ideali i
Bajramit dhe i dëshmorëve të tjerë.
Kur ta bëjmë Atëmemëdheun tonë ashtu siç e deshën dëshmorët e kombit,
atëherë mund të themi se e kemi kryer me besnikëri Amanetin e tyre!

Prishtinë,me 07 shkurt 2006

[Llapi]

Njoftim:

Njoftojmë të Gjithë Bashkatdhetaretë që përkosishtë jetojn e punojnë ne Gjermani.
Partia Demokratike e Kosoves Dega në Gjermani për të Kujtuarë e Nderuarë me Respektin ma të
lart Komandantin Legjendarë Adem Jasharin Deshmoretë e Kpmbitë Epopenë e Lavdishme të
Ushtris Çlirimtare Kosoves, 27Vjetorin e Fillimitë të Demostratave Kunder pushtuesitë. Organizon
Tubimë madheshtor me Bashkëatdhetaret ne kët manifestimë përpos musafirve të shumtë nga
Gjermania do te ketë musafir edhe nga Kosova dhe nga të gjitha trojet Shqiptare. Ne kët tubim do
të ketë nji program te pasur kulturorë nga grupi "ZERI I ATDHEUT" nga grupe të mirnjohura
të Këngëtarve do të ketë muzikë të mirfilltë Sqiptare Kushtuarë Komandantit Lexhendar dhe
Deshmorve të Kombit, Me këtë rastë ftojm të gjithë Bashkëatdhetaretë pa dallimë për pjesmarrje.
Pjesmarrja juajë nderonë Deshmoretë. Me nderime dhe Respektë Këshilli Organizativ.
Tubimi mbahetë me Datë: 04.03.2006 Ditë e Shtune në Ora 14.00
Adresa: Theodor-Hauss. Str 69 Ingolstadt Nord A9 Drejtimi Audi: Jeni të mirpriturë.
Info: Tel: (0049) (0) 15119131711-- 016091108969
Fax: (0049) (0) 841-3793192 Email: albi@pdkgjermani.de


Marr nga :http://www.pdkgjermani.de/page1.html

[ARIANI_TB]

Ushtria Çlirimtare e Kosovës dhe forca morale e saj

nga Halil Katana

Gjendja psikologjike e popullit të Kosovës para fillimit të luftës. Lufta bëhet nga njerëzit me moral të lartë, me mendje të kthjelltë e me zemër të fortë. Sido që diskutohet, lidhur me raportet ndërmjet njeriut dhe armës, si faktorët kryesorë, që vendosin fatin e luftës, përvoja historike e të gjitha luftërave ka provuar rolin parësor të shpirtit njerëzor, që buron nga aspirata e lirisë. Njerëzit, që luftojnë për tu çliruar nga pushtuesi i huaj, luftojnë për një çështje të drejtë, për të drejtën natyrore të jetës së lirë në tokën e vet. Tek këta njerëz, që nuk duan të jenë skllevër, që duan të jetojnë me dinjitet, duke trashëguar traditat e veta kombëtare, motivi i luftës bëhet një burim i fuqishëm moral, përballë të të cilave edhe armët më të sofistikuara thyhen. "Arma jonë kryesore në Luftën Çlirimtare të Kosovës,-thotë një nga komandantët e UÇK-së, Fatmir Lima,-ka qënë morali i lartë".1

Realiteti është se shqiptarët e Kosovës, historikisht kanë pasur monopolin e të drejtës, por asnjëherë nuk kanë pasur fuqinë. Numerikisht kanë qenë inferiorë dhe ushtarakisht kanë qenë gjithmonë në nivelin zero, krahasuar me Serbinë me ushtri të fortë e të armatosur deri në dhëmbë, me armët më moderne të kohëve. Aq më e fortë dhe e pajisur është komentuar ushtria jugosllave (serbe) gjatë 20 vjetëve të fundit. Përballë këtij realiteti shumica e popullit stepej. Mbisundonte ideja se nuk mund të luftohej me Serbinë, se ajo "ka ushtri të fuqishme dhe të shuan". Demonstrimi i forcës ushtarake, i shoqëruar me propagandë, krijonte një stres psikologjik te shumica e njerëzve. Ishte krijuar miti i pathyeshmërisë së Serbisë si dhe ideja e nënshtrimit ndaj fatit. Kishte edhe faktorë të tjerë, që e fuqizonin idenë e pamundësisë për të hyrë në luftë me Serbinë. Rreth një shekull nën pushtim është një periudhë kohore mjaft e gjatë për t'i larguar njerëzit nga ideja e mundësisë së çlirimit. Përvoja e hidhur historike i kishte forcuar rrënjët e kësaj ideje trishtuese, kur çdo përpjekje e shqiptarëve për liri ishte shtypur me gjak. Nga brezi i sotëm ruhen si të gjalla masakra e Drenicës, e Gjilanit dhe ajo e Tivarit, apo shtypja me tanke e demonstratave të vitit 1981 e ato të viteve 1989-1990, burgosjet e qindramijë djemëve e vajzave, si dhe përzënia e tyre me dhunë nga Kosova.

Edhe hapësira gjeografike e Kosovës është mjaft e ngushtë. Kosova paraqet një terren kryesisht fushor e kodrinor të butë dhe fare pak malor. Në pamje të përgjithshme, është një terren i papërshtatshëm për luftë çlirimtare, karakteri i së cilës nuk mund të ishte veçse luftë partizane, e cila kërkon terren malor dhe hapësira të gjera. Përkundrazi, ky territor i mundësonte Serbisë përqëndrim shumë të madh të forcave ushtarake dhe të teknikës luftarake, si dhe lëvizshmërinë dhe manovrimin e tyre. Veç faktorëve të tillë objektivë, kishte edhe faktorë subjektivë, me ndikim të fuqishëm paralizues: ishte rryma e pacifizmit, e cila e kishte hipnotizuar ndjenjën e heroizmit e të sakrificës, duke ushqyer idenë e frikës së zhdukjes në rast ngritjeje në luftë kundër Serbisë. Kjo ide artikulohej në kafenetë e qyteteve, në odat kosovare dhe në mjediset e tjera shoqërore, jo vetëm nga njerëz ordinierë, por edhe nga intelektualë. "Ja si po i shfarosë Serbia boshnjakët",-argumentonin pacifistët gjatë masakrave në Serbrenicë e gjetkë. I frynte me të madhe kësaj ideje propaganda dhe shërbimi sekret serb.

Si mund të gjykonte njeriu i thjeshtë, në këtë amulli të madhe, të mpleksur me realitete ushtarake e ideologji pacifiste?! Vështirë e kishte të orientohej. I pëlqente të merrte për të vërtetë idenë e gënjeshtërt se: "liria do të vijë me rrugë paqësore!" Mungesa e kohezionit politik, ose më saktë, përçarja partiake, ishte shkaktuar nga diversiteti i thellë ndërmjet pacifistëve, nga njëra anë, dhe përkrahësve të luftës, nga ana tjetër. Fatkeqësisht, duke e parë në global, shumica ishte në krahun e pacifistëve. Ky është realiteti tepër i padëshirueshëm, një njollë e errët në historinë e lavdishme të popullit të Kosovës, një dukuri që nuk është shfaqur në këto përmasa në të kaluarën. Qëndrimi moral karshi luftës ndërmjet përkrahësve e jopërkrahësve ka ndryshuar ekstremisht. Si mund të shpjegohej që njerëz të një kombi, të një gjaku, të një atdheu: dikush dilte nga spitali e me plagë në trup turrej drejt luftës në Kosovë, kurse tjetri, i të njëjtës moshë, turrej me vrap drejt plazheve të bregdetit shqiptar?! Çfarë mund t'i kenë thënë njeri-tjetrit, kur janë takuar pas luftës, një djalë që kishte lënë prindërit, nusen e fëmijët në Amerikë e shkoi në luftë, duke dhënë gjymtyrët e trupit, atij tjetrit që i kishte kthyer shpinën Kosovës në ato ditë të vështira?! Si mund të shikohen sy më sy një djalë i gjymtuar në luftë, që dikush, për bamirësi, e shtynë me karrocë rrugëve të Prishtinës, me një tjetër hipur në "Bens", i cili ka ikur nga lufta e sot është biznesmen, që të "thyen brinjët" me para?! Janë kontraste të tejskajshme. Kosova është e të gjithëve. Detyrimi ndaj saj është i njëllojtë për të gjithë. Mirëpo në ato ditë kushtrimi dikush shkonte drejt luftës e vritej për Kosovën, tjetri i bënte karshillëk nëpër diskoteka. Fatkeqësisht kështu ka ndodhur.

Ringjallja e shpirtit të qëndresës. Përkrahësisit e luftës ishin njerëzit më idealistë e të vendosur deri në vdekje për çështjen e Kosovës. Mbi Kosovën ata nuk vinin asgjë, as jetën, as familjen. Ata që nisën luftën çlirimtare në Kosovë e njihnin në thellësi gjendjen morale të popullit dhe psikologjinë e nënshtrimit, që kishte filluar të bëhej sunduese në shpirtin e tij. Dhe për ta nxjerrë atë nga kjo gjendje, për ta bindur që të futej në luftë, për t'i krijuar besimin se shqiptarët e bashkuar të Kosovës mund të ndeshen me forcën ushtarake të Serbisë e ta thyejnë atë, nuk mjaftonte vetëm referimi tek heroizmi i brezave të kaluar. Tek brezat e sotëm duhej ringjallur krenaria kombëtare dhe heroizmi shqiptar në përmasa edhe më të mëdha, gjë që do të ishte e mundur vetëm nëpërmjet shembullit vetiak. Ata që nisën luftën e morën parasysh që në fillim domosdoshmërinë e shembullit sublim për të ngritur popullin në luftë. Duke u nisur nga amaneti i Josuf Gërvallës, ata formuluan motivin, në një mënyrë tepër origjinale, të pa dëgjuar ndonjëherë: "E dimë që do të vdesim, por kështu kemi vendosur"! Pas Josufit, Bardhoshit e Kadri Zekës, i pari kishte rënë Afrim Zhitia.

Viti 1998 shënoi kalimin në luftë të hapët me Serbinë. Në shkurt u flijua Zahir Pajaziti. Në mars një burrë nga Drenica, kreu një akt të pashembullt në botë, me përmasa legjendare. Adem Jashari u vetëflijua me gjithë familje e me një pjesë të farefisit prej 56 anëtarësh. Adem Jashari e kreu këtë akt me vetëdije të plotë, duke u bërë kurban për lirinë e Kosovës. "Ky akt,-thotë Ramush Haradinaj,-ka qenë kulmi që ka përcaktuar se nga do të rrokullisej populli i Kosovës: të vazhdonte të ishte ashtu i hutuar, apo të kthjellohej, që të kuptonte se Serbia ishte armku ynë dhe se do të rrezikoheshim të zhdukemi, nëse nuk i kundërviheshim asaj".2 Dhe me të vertetë gjaku i Ademit dhe i tërë familjes së tij, nuk shkoi kot. Shumë shpejt situatat e krijuar mori përmasa të jashtzakonshme, duke u shndërruar atë në një simbol tepër të fuqishëm frymëzimi. Shumë shpejt figura e tij, në ndergjegjen e Kosovës u shndërrua në një komandant legjendar. Sepse asnjë komandant në botë, pas rënies, nuk do të mund të mblidhte aq shumë luftëtarë të vendosur për të vdekur, se sa Adem Jashari. Ra Adem Jashari-Kosova u ngrit në këmbë. Kosova ishte në shpirtin e Adem Jasharit dhe heroizmi i saj u ringjall.

Drenica u bë edhe një herë qendra e heroizmit shqiptar. Vëllezërit Haradinaj, Ardian Krasniqi etj., u vetëflijuan për Kosovën dhe ndezën flakën e luftës në Dukagjin. Fehmi Ladrovci e Xhevë Ladrovci (Krasniqi), bashëshortë, treguan rrugën e vetme të lirisë. Fehmi Lladrovci kërkonte që populli masivisht të ngrihej në luftë dhe tërë pasurinë ta shkrinte për luftën. Ata që ishin jashtë Kosove, që të gjithë të ktheheshin atje dhe jo 3 apo 30 përqind, por të gjitha të ardhurat t'i jepnin për Kosovën. "Kush nuk derdh një pikë gjak për tokën e vet, kush nuk jep asnjë qindarkë, ai s'ka të drejtë të varroset në të",-thoshte rilindasi ynë i madh, Sami Frashëri. Të frymëzuar nga këta atdhetarë të përmasave kaq të mëdha, djemtë e vajzat më të mira të Kosovës, ranë që të ngrihen mijëra të tjerë. Dhe ashtu ndodhi. Populli i Kosovës u zgjua me fuqi të shumëfshishuara dhe iu bashkëngjit UÇK-së. Vetëm brenda tre muajve, që nga marsi deri në qershor të viti 1998, UÇK-ja ishte shtrirë në të gjitha zonat e Kosovës, duke shporrur me luftë policinë dhe ushtrinë serbe nga pjesa më e madhe e zonave rurale e duke e detyruar atë të mblidhej nëpër qytetet kryesore. Suksesi më i madh që u arrit brenda kësaj periudhe kaq të shkurtër ishte thyerja e mitit mbi forcën ushtarake të Serbisë, ringjallja e shpirtit luftarak të popullit shqiptar të Kosovës dhe e besimit në forcat e veta për fitore. Aritjen e kësaj shkalle të lartë të vetëdijes e ka nxitur poshtrimi e dhuna e ushtruar gjatë dhjetra vjetësh mbi popullin shqiptar të Kosovës, nga pushtuesi seb deri te përpjekja e fundit për ta shfarosur, ose për ta shpërngulur nga trojet e veta. E gjithë kjo ka shkaktuar reagimin e kundërt, reagimin e natyrshëm mbrojtës, që ka çdo qënie e gjallë.

Tiparet morale të UÇK-së. Tiparet morale të UÇK-së, në këndvështrimin ushtarak (morali si faktor i luftimit), mund të përmblidhen në këto cilësi: betimi e gatishmëria për të dhënë jetën për lirinë e Kosovës; besimi në fitoren mbi pushtuesin serb; disiplina e ndergjegjëshme në zbatimin e përpiktë të rregullave të vendosura dhe, sidomos, zbatimi pa hezitim i urdhrit të komandantit (eprorit); sjelljet korrekte dhe marrëdhëniet e ngushta me popullin (shkrirja me popullin); dashuria për shokun, ndihma e ndërsjelltë, deri te sakrifica sublime për të mos e lënë njëri-tjetrin në fushën e luftës, të plagosur apo të vdekur; padurimi për tu ndeshur me armikun; humanizmi; pjesëmarrja e femrës në radhët e saj.

-Betimi e gatishmëria. UÇK-ja, që në fillim, ishte një ushtri vullnetare. Djemtë dhe vajzat e Kosovës e kishin për krenari, që ishin luftëtarë të kësaj ushtrie, sepse bënin një luftë të drejtë e të ndershme. Ata kishin guximin të luftonin ushtri me ushtri e jo me gra e me fëmijë, me pleq e me plaka, siç bënte ushtria dhe forcat e tjera policore e speciale serbe. Luftëtarët e UÇK-së e kishin për krenari të vriteshin në fushën e luftës për çlirimin e Kosovës. E kishin për krenari edhe familjet e tyre, prindërit, motrat e vëllëzërit. Komandant Vandami i famshëm i Malishevës tregon: "M'u vranë 5 shokë, midis tyre edhe zëvendëskomandanti i njësisë speciale, Mentor Morina. Kur i shkova të jatit në shtëpi me lajmin e kobshëm, ai më tha këto fjalë: "Hej, more Vandam, më vjen shumë keq që djali im iu ka lënë në mes të rrugës, se që do të vritej e kam ditur që atë ditë kur mori pushkën për liri". U ngritëm të largohemi dhe duke zbritur shkallët, doli nëna e Mentorit dhe e pyeti burrin e vet: "Çfarë ka ndodhur Nazmi?" "Është vrarë Mentori,"-iu përgjigj ai. "Hajli kjoftë, hajli kjoftë, shyqyr që kemi pasur kësi djali!" Këto ishin fjalë zemre, që na jepnin kurrajo e frymëzim të jashtzakonshëm".3 Edhe një shembull tjetër: Një vajzë, Idajete Buçaj, e fejuar ne Kosovë, vinte nga Malisheva kur i shpernguli serbi dhe u sistemuan me familje ne Durrës. Ajo e kishte të vëllanë ne UÇK, i cili ishte plagosur dhe e kishin sjellë ne spitalin e Kukësit. Vajti me gjithë nënën për ta parë. Ndërsa nëna filloi të qante, Idajetja i thotë të vëllait:"Lum si t'i që je plagosë për Kosovën". Pastaj Idajetja u drejtohet prindërve: "Do të shkoj në vend të vëllait". Prindërit i thanë: "Je e fejuar, nuk mund të shkosh pa lejen e të fejuarit". Idajetja zbatoi porosinë e prindërve dhe i tha të fejuarit: "Eja të shkojmë së bashku në UÇK". Ai kundërshtoi. Ajo i tha: "Po nuk erdhe t'i do të shkoj vetem". Ai ia ktheu: "Po shkove, nuk ke më punë me mua".4 Idajete Buçaj zgjodhi dasmën e luftës për lavdinë e Kosovës. Edhe një shembull tjetër, siç e tregon Besim Mala, vëllai i dëshmorit Hazir Mala: "Kam takuar në spitalin e Bajram Currit një djalë të plagosur në Koshare, shqiptar i Kosovës, lindur e rritur në Suedi. Kishte ardhur me vëlla e me dhëndërr të vet, i cili edhe ky lindur e rritur në Suedi. Pasi ishin stërvitur në Shqipëri ishin futur në frontin e luftës dhe ishin plagosur që të dy vëllezërit, ai tjetri kishte humbur këmbën. Ky që po më tregonte interesohej për ta nisur vëllanë me këmbë të këputur për Tiranë e prej andej, në Suedi. Vet, pasi të shërohej, do të rikthehej në front". Të tillë djem ka Kosova, kudo që ndodhen në botë. Ata, megjithëse plagoseshin dhe e provonin shijen e vdekjes, megjithëse humbnin njerëzit e tyre, jo vetëm nuk tërhiqeshin nga fronti i luftës, por çuditërisht riktheheshin edhe më të vendosur për të vdekur, edhe më të motivuar. Me këto motive u nisën edhe nga Amerika: "Do të shkojmë të vdesim për Kosovën!" Komandanti i batalionit "Atlantik", Skënder Doçi, në fjalimin e tij para luftëtarëve në Nju Jork, duke e korrigjuar këtë parrullë, u tha: "Ne do të shkojmë në Kosovë, jo të vdesim, por të fitojmë!"

-Besimi. Besimi në fitore ka ardhur në rritje, me lëkundjet e veta në procesin e zhvillimit të luftës. Dhe për këtë kanë ndikuar shumë faktorë me veprim të përhershëm e spontan, të diktuar nga rrethanat, që krijoheshin në fushën e luftës. Por, në bazë të një analize të të gjithë përvojës së kësaj lufte, veç faktorëve subjektivë e atyre rastësorë, një faktor tjetër objektiv shumë i rëndësishëm ka qenë edhe mungesa e armëve dhe municioneve. Lidhur me këtë, Remi thotë: "Mendoj se lufta e Kosovës ka qenë lufta më e varfër sa u përket armëve ... njerëzit kanë pritur për armë dhe kur nuk kemi mundur t'ua sigurojmë, ata kanë biseduar nëpër kafene, mendime të ndryshme".5 Besimi në fitore është krijuar në procesin e zhvillimit të luftimeve, kur forcat serbe nuk guxonin të dilnin në fushë të hapur e të luftonin ballë për ballë. Atyre u kishte hyrë frika në palcë, sepse pavarësisht nga propaganda që u bëhej, për ta Kosova ishte një tokë e huaj, një tokë ku do të linin kockat. Ushtarët nga Serbia nuk dëshironin të vinin e të luftonin në Kosovë, ndersa mercenarët rus, bjellorus a ukrainas nuk ishin në atë masë e në atë shkallë vetëdije që të mund ta mbanin Kosovën me luftë për një kohë të gjatë. Në fillim, në periudhën mars-korrik 1998, kur radhët e UÇK-së u shtuan me shpejtësi dhe territoret e çliruara, u zgjeruan shumë, besimi në fitore u rrit deri në shkallën e euforisë. Por kur filloi mësymja serbe dhe UÇK-ja u detyrua të tërhiqet, natyrisht edhe me humbje, morali, besimi në fitore pati një lëkundje të ndjeshme. Frikacakët, pacifistët filluan të thonë "Ja kush është Serbia, na morët më qafë. Ju kemi thënë se nuk luftohet me Serbinë me një pushkë të vjetër, nuk luftohet tanku me automatik ..." etj. Komandantët dhe Shtabi i Përgjithshëm qëndruan si burrat. Qëndruan përkrah tyre edhe luftëtarët e vendosur e trima të vërtetë. Morali u ngrit përseri. Besimi në fitore, sidomos pas Konferencës së Rambujesë, u konsolidua edhe më tepër. Në një intervistë, që autori i këtij libri i ka marrë komandant Rremit, pyetjes "A mund ta fitonte luftën UÇK-ja, nëse nuk ndërhynte NATO-ja?" ai i është përgjigjur: "Ne do ta fitonim luftën, por, natyrisht, për një kohë më të gjatë e me humbje më të mëdha".6

-Disiplina. Disiplina e ndërgjegjshme në zbatimin e përpiktë të rregullave të vendosura, sidomos zbatimi i urdhrit të komandantit i çfarëdo shkalle qoftë, ka qenë një tregues tjetër i një morali të shëndoshë në gjirin e UÇK-së. Si një ushtri e organizuar në luftë e sipër dhe e rritur me shpejtësi të madhe nuk mundësonte hartimin e rregulloreve të mirëfillta ushtarake të një ushtrie të rregullt kazerme. Djemtë e vajzat e UÇK-së, në pjesën dërrmuese nuk kishin kryer sherbimin ushtarak. Edhe ata që e kishin kryer këtë sherbim nuk mund të ishin të unifikuar. Ata që ishin stërvitur në Shqipëri e që në fillim, disa prej tye, bënin pjesë në bërthamën drejtuese të UÇK-së, kishin përvetësuar një shkollë tjetër, ndryshe nga ata që kishin kryer shërbimin ushtarak jugosllav. Madje ata preferonin zbatimin e rregullave të ushtrisë shqiptare dhe urrenin rregulloret jugosllve. Këtu lindën edhe keqkuptime, si p.sh., në rregullin e nderimit ushtarak. Disa, duke zbatuar rregulloren shqiptare të para vitit 1990, nderonin me grusht, si simbol bashkimi, që e kishte zanafillën në Ushtrinë Nacionalçlirimtare të Shqipërisë gjatë Luftës së Dytë Botërore. Por pacifistët i akuzuan me epitete të ndryshme. Ndërkohë, ashtu sikurse në Ushtrinë Nacionalçlirimtare të Shqipërisë, edhe në UÇK, mungonte hierarkia e gradave. Ja si shprehej lidhur me këtë, njëri ndër komandantët e UÇK-së, Agim Ramadani (dëshmorë): "Ne nuk kemi krijuar ushtri të gradave. Këto do t'i vendosim pas luftës, pas çlirimit të Kosovës. Ne, njësitë tona, i kemi të përgatitura në kushtet e luftës e jo në kushtet e paqes ... Ne nuk bëjmë thirrje që të shkoni në luftë, por ju themi: "Ejani me ne në luftë"!7 Shembulli personal i komandantëve ishte komandimi dhe udhëheqja më e mirë e një ushtrie vullnetare, siç ishte UÇK-ja. Fjala dhe urdhri i komandantëve të tillë ishte ligj suprem për çdo luftëtar, i pa shkruar në ndonjë rregullore konkrete të kësaj ushtrie. Me urdhrin e komandantëve të gjithë luftëtarët pa hezitim shkonin drejt vdekjes. Madje në situata tepër të vështira, kur detyra kishte të bënte me kokën, komandantët zbatonin parimin e vullnetarizmit, duke shtruar problemin dhe pyetjen: "Duhet kryer kjo detyrë me rrezik për jetën: Kush del vullnetar të bëjë një hap përpara nga rreshti"! Të gjithë dilnin vullnetarë dhe komandantit i mbetej të zgjidhte ata që nuk duhej të shkonin në aksion. Shprehja më karakteristike e luftëtarëve të UÇK-së ishte: "U tha, u bë".

-Sjellja korrekte. Sjelljet korrekte dhe marrëdhëniet e ngushta me popullin, për UÇK-në janë unikale në histori. Vështirë të gjendet ndonjë popull në botë, që ta ketë dëshiruar aq tepër ushtrinë e vet, sa populli i Kosovës. Ushtria Çlirimtare e Kosovës lindi nga gjiri i popullit të vet, për lirinë e popullit të vet. Ajo përbëhej nga djemtë e vajzat më të mira të popullit, të vendosura për të dhënë jetën në emër të idealeve të lirisë. UÇK-ja ishte nderi dhe lavdia e Kosovës, të ngritura në piedestalin më të lartë të historisë. UÇK-ja ia zbardhi faqen Kosovës, ia vuri në vend dinjitetin dhe nderin e nëpërkëmbur. Prandaj populli i vet e deshi shumë UÇK-në dhe ndau me të kafshatën e gojës në ditët më të vështira të luftës. "Ne bëjmë si bëjmë,-u thoshin fshatarët komandantëve,-por UÇK të mos e lini pa ushqim". Shpreheshin kështu në ato çaste kur nënat me fëmijë për gjiri nuk kishin qumësht të ushqenin foshnjat e tyre. Një pjesë e madhe e popullit të Drenicës, të Llapit, të Nerodimes, të Dukagjinit etj., që nuk u largua nga Kosova, por iu bashkua UÇK-së gjatë bombardimeve të NATO-s, kishte vendosur të vdiste bashkë me të. Brengosjen e ushtarëve në një moment e përshkruan kështu një epror i UÇK-së, Ram Bibaj, në ditarin e tij të datës 3 prill 1999: "Ushtarët ishin të lodhur nga luftimet e pandërprera dhe nga shiu që nuk pushonte. Popullata e fshatrave Bellanicë, më shumë se gjysma ishte në duart e armikut. Fshati Lladroc digjej. Ushtarët e mi ishin tepër të tronditur dhe kritikonin vetën: "Çka duhej të kishim bërë më shumë që popullata të mos binte në dorë të armikut"? Më shikonin në sy, si komandant i tyre dhe kërkonin t'u jepja një shpresë morale. Por unë isha i rënduar, sa as bjeshka s'mund ta mbante atë peshë të madhe që ndjeja në ato momente. "Mbahuni djema,-u thash,-se serbi s'mund të ngjitet atje lart ku kemi popullatën, atje ku kemi shtetin e Kosovës"! Të gjithë m'u përgjigjen një zëri: "Jo kurrë, o mixhë, ne do të luftojmë deri në vdekje"! Në këtë bisedë e sipër, vjen një ushtar nxitmthi e na thotë: "Komandant, forcat armike po tërhiqen nga Seniku"! Ishte një lehtësim i jashtzakonshëm"8 Forca e një ushtrie popullore, siç ishte UÇK-ja, qëndron tek populli që e ka lindur. Kjo ushtri është e pamposhtur.

-Dashuria për shokun. Dashuria për shokun, ndihma e ndërsjelltë deri te sakrifica sublime për të mos e lënë njeri-tjetrin në fushën e luftës të plagosur apo të vrarë, ka qenë një tipar moral i fuqishëm kohezioni në radhët e UÇK-së. Që në fillim UÇK-ja u krijua nga njerëz idealistë, nga njerëz që i bashkonte një qellim i shenjtë. Këta ishin shokë të vërtetë, që nuk lidheshin me njeri-tjetrin me interesa të ngushta materiale, por me idealet e lirisë. Ata ishin të betuar ndaj njëri-tjetrit, për të rriskuar së bashku. Dhe rastet janë të shumta. Tregon Vandami (Refki Mazreku): "Ishim në bazën e Lluzhnicës. Kjo pikë sulmohej egërsisht. Ne shkuam për t'u dhënë ndihmë shokëve. Forcat armike na kishin dalë në shpinë. Gani Kastrati mbeti i vrarë, unë u plagosa me tre plumba. Arriti edhe Nuhi Mazreku, por menjëherë u vra, pastaj edhe Afrim Buçaj. Mbetën tre shokë të vrarë. Komandant Kumanova, kishte lënë në Zvicërr 5 vajza dhe kishte ardhur të luftonte për çlirimin e Kosovës. Vrasja e shokëve e kishte pikëlluar thellë. Të nesërmen, më 25 gusht 1998, së bashku me Habib Zogaj (Arbëri), vendosën të sulmojnë për të nxjerrë shokët e vrarë. Por ishte një "çmenduri" e vërtetë. Armiku e kishte rrethuar vendin me forca të shumta. U hodhën në sulm, të vetëdjshëm se do të vriteshin. Dhe ranë që të dy për të nxjerrë 3 shokët tanë të vrarë një ditë më parë".9 Raste të tilla janë të shumta. Shoqëria ndërmjet luftëtarëve të UÇK-së ishte shoqëri luftarake, shoqëri e sinqertë, shoqëri e kohës së vështirë.

-Padurimi për t'u ndeshur me armikun. Ishte një element tjetër moral, që buronte nga urrejtja e madhe e serbëve ndaj shqiptarëve të Kosovës për shfarosjen e tyre. Kjo urrejtje e kultivuar dhe e akumuluar për një kohë shumë të gjatë te serbët kishte krijuar të njëjtën gjendje edhe te shqiptarët. Në qoftë se serbi e mbante një thikë në brez, shqiptari mbante një sopatë nën jestek, siç shprehet diku Ukshin Hoti. Pra pabesia dhe urrejtja kishin krijuar vetëm urrejtje dhe burimi i saj ka qenë politika e serbomëdhenjëve. Në kohën e luftës, kur Serbia kishte kaluar në masakra të përbindshme, kur policët, ushtarët e paramilitarët serbë përdhunonin gra e vajza, vrisnin e digjnin në zjarr fëmijë e pleq, kur i shpërngulnin me dhunë nga shtëpitë e tyre, të cilave u vinin zjarrin, urrejtja që krijohej nuk kishte kufi. Luftëtarët e UÇK-së, mbi familjet e të cilëve kryheshin të tilla masakra, bëheshin të papërmbajtur. Ata donin të hakmerreshin dhe nuk pyesnin për asgjë. Ata mezi prisnin të përlesheshin me ushtarët serbë për jetë a vdekje. Edhe djemtë dhe vajzat që erdhën nga Perendimi dhe u stërvitën disa ditë në Shqipëri, shpreheshin: "Na jepni nga një automatik, do të shkojmë të vrasim shkijet, që na kanë përdhunuar motrat tona"! Një oficer që stërviti batalionin "Atlantik" tregon: "Ata, vdekjen nuk e benin hesap, vetëm donin të shkonin sa më parë në front. "Shikoni ç'bëhet! Serbi po na i djeg gratë e fëmijët për së gjalli e ne po vonohemi këtu. Duhet të ikim sa më parë". Sipas planit, që kishte komanda e tyre ajo i tërhiqte pjesë-pjesë. Ata që ngelnin për radhën tjetër nuk përmbaheshin dhe vinin e më thoshnin: "Ti komandant nuk na ke stërvitur mirë prandaj nuk na morën për front". Dy herë i kam parë me sy të përlotur".10 Papërmbajtja kishte shkak urrejtjen. Pa e urryer armikun nuk mund ta luftosh atë.

-Humanizmi. Ka qenë tipar i veçantë i UÇK-së, një tipar karakteristik që buron nga natyra e brendshme e kombit shqiptar. Luftëtarët e UÇK-së, në qoftë se kishin mllef e urrejtje të papërmbajtur në front, ushtar me ushtar, një sjellje krejt tjetër e manifestonin me civilët e paarmatosur, apo me robërit e luftës. Madje ata e kishin për turp të tregonin trimëri ndaj tyre, apo t'u bënin kërcënime. Mirësjelljen e UÇK-së me robërit e kanë treguar para kamerave vetë ushtarët serbë të zënë robër. Shqiptari e ka për traditë që njeriun e dorëzuar e trajton si njeri që i ka rënë në besë dhe e mbron me jetën e tij. Kështu vepruan shqiptarët gjatë Luftës së Dytë Botërore me ushtarët italianë, të cilët pasi kapitulloi Italia dhe ata u dorëzuan, i morën nëpër shtëpira, i mbajtën si fëmijët e tyre dhe i mbrojtën nga gjermanët, të cilët i kërkonin për t'i asgjësuar si tradhtarë të çështjes së tyre të përbashkët. Në vazhdën e kësaj tradite, luftëtarët e UÇK-së janë treguar të kujdesshëm, sidomos, me fëmijët. Komandant Sami Lushtaku tregon: "Në kohën kur filluan bombardimet e NATO-s jemi mpleksur, forcat tona me ato serbe. Gjatë bombardimeve, serbëve iu kufizua mundësia e përdorimit të tankeve dhe mjeteve të blinduara. Kemi zhvilluar luftime të afërta dhëmb për dhëmb, për jetë a vdekje. Por në luftim të afërt ushtar me ushtar, ne dilnim gjithnjë fitimtar. Gjatë kësaj mpleksjeje popullsia serbe është larguar në panik, duke lënë edhe fëmijët. Ne i morëm në kujdestari, i ushqyem e i mbajtëm si fëmijët tanë. Ata, duke parë dhe përjetuar kujdesin dhe trajtimin tonë thanë:"Do të bëhëmi luftëtarë të UÇK-së".11

-Pjesëmarrja e vajzave dhe grave në radhët e UÇK-së. Pjesëmarrja e vajzave dhe grave në radhët e UÇK-së ka qenë një mrekulli e vërtetë. Ato i dhanë UÇK-së një nur të rrallë dhe vlera të pakrahasueshme morale e frymëzuese. Xhevë Krasniqi, edhe pasi ju vra burri i saj, Fehmi Lladrovci, urdhëroi të tërhiqen luftëtarët e tjerë dhe vet nuk luajti nga pozicioni deri sa ra heroikisht. Hyrë Emini, një vajzë intelektuale e cila kur nisi lufta më 1998, e la universitetin përgjysmë dhe shkoi në luftë deri sa u çlirua Kosova. Pastaj u kthye dhe mbaroi studimet me rezultate të shkëlqyera. Por shkoi përseri, tashmë, në Ushtrinë Çlirimtare Kombëtare e dha jetën përkrah komandantit Tahir Sinani. Në UÇK erdhën shumë vajza, madje dhe gra, nga Zvicëra, Gjermania, Franca, vendet Skandinave e deri nga Amerika. Kishte prej tyre të fejuara e të martuara, që kishin krijuar një jetesë prrallore, por që ruanin në shpirt dashurinë për atdheun dhe ndjenin detyrim për çlirimin e tij nga pushtuesit barbarë serbë. Ato erdhën vetëm për të çliruar Kosovën e, nëse shpëtonin gjallë, për t'u kthyer në gjirin e familjeve të tyre. Pjesëmarrja e femrës në UÇK ishte shembulli më i lartë i karakterit të gruas shqiptare, i guximit e trimërisë dhe, mbi të gjitha, i pastërtisë morale të saj, që i frymëzonte dhe i ngrinte peshë djemtë, luftëtarë të lirisë. Femra shqiptare, edhe në këtë luftë, sikurse në Luftën Antifashiste Nacionalçlirimtare, duke përtrirë lavdinë e Tringë Smailes e Shote Galicës, të Bule Naipit e Persefoni Kokëdhimës, të Ganimet Tërbeshit e Margarita Tutulanit, të Shejnaze Jukës e Hibe Palikuqit, gjithësej të 6000 vajzave e grave, që morën pjesë në atë luftë, edhe këtë radhë e tregoi vetën të denjë, të emancipuar dhe krenare.Vajzat e gratë e Kosovës, me pjesëmarrjen e tyrë në këtë luftë, ia ngritën edhe më lart lavdinë kombit shqiptar.

UÇK-ja, mbijetoi në rrethana tepër të vështira."UÇK-ja është një Feniks, që lind nga hiri i vet, edhe më e bukur se më parë",-vlerësoi zëdhënësi i NATO-s, Xhejmi Shea, në selinë e aleancës në Bruksel, para gazetarëve të mediave botërore. Ushtria Çlirimtare e Kosovës, si nga misioni i saj, ashtu dhe nga veprimet praktike në terrenin e luftimeve është treguar humane. Ajo luftoi kundër barbarisë, kundër gjenocidit, për të drejtën natyrore të njeriut, që të jetojë i lirë, në trojet e veta stërgjyshore. UÇK-ja është krijesa më e lavdishme e Kosovës ndër shekuj.

[Llapi]

“Epopeja e UÇK-së” do të fillojë në Prishtinë dhe do të përfundojë në Prekaz



Prishtinë, 3 mars 2006 (Kosovapress) Time: 13 : 04

Shtabi i Përgjithshëm i TMK-së nën patronatin e Qeverisë së Kosovës, më datën 5, 6 dhe 7 mars organizon manifestimin gjithëkombëtar “Epopeja e UÇK-së.” Manifestimi qendror do të fillojë të dielën, në ora 12.00 në stadiumin e kryeqytetit, ndërsa do të përfundojë të martën në Prekaz në orët e vona të mbrëmjes më shënimin e “Natës së zjarreve”.

[Llapi]

Edhe sot/e hënë/ në gjithë Kosovën vazhdojnë manifestimet në shënim të 6 Marsit “Ditës së dëshmorëve të UÇK-së”

Anekënd Kosovës edhe sot /e hënë/ vazhdojnë manifestimet e shumta të manifestimit tradicional “Epopeja e UÇK-së”, me të cilin shënohet 8 vjetori i rënies heroike të Komandantit Legjendar të UÇK-së, Adem Jashari dhe 6 Marsi - Dita e dëshmorëve të UÇK-së.
Me këtë rast, në Prekaz, para varrit të komandantit legjendar Adem Jasharit dhe varrezave të të gjithë dëshmorëve të kombit, nëpër të gjitha komunat e Kosovës, do të bëhen homazhe në shenjë nderimi për dëshmorët e rënë.

Përndryshe, të dielën, në manifestimin qendror me rastin e shënimit të 8 vjetorit të rënies së komandantit legjendar Adem Jashari, që u mbajt në stadiumin e qytetit në Prishtinë, zëvendëskomandanti i Trupave të Mbrojtjes së Kosovës, gjeneral-major Sulejman Selimi ka thënë se në këtë përvjetor Kosova gjendet para një momenti të rëndësishëm historik, atë të definimit të statusit.
Ai ka shtuar se ky status duhet të jetë shprehje e vullnetit të popullit tonë i cili ka sakrifikuar shumë për lirinë dhe pavarësinë e vet. Përndryshe, manifestimi tradicional “Epopeja e UÇK-së do ta vazhdojë edhe sot e nesër.

Në kuadër të këtij manifestimi tradicional, sot /e hënë/ në orën 17:00, në
Kombëtar në Prishtinë, do të mbahet një Akademi Përkujtimore për ta përkujtuar figurën madhështore të Komandantit legjendar Adem Jashari.

Manifestimi “Epopeja e UCK-s përfundon nesër, me 7 mars, në Prekaz me “Natën e Zjarreve”.

Postuar më: Sb Blue Sky & Radio Kosova Staff me Mar 06, 06 | 9:36 am

[Llapi]

Selimi: 5, 6 dhe 7 marsi, argumenti më i fuqishëm i pavarësisë së Kosovës


Prishtinë, 6 mars 2006 (Kosovapress) Time: 09 : 58

Argument më të fuqishëm të pavarësisë së Kosovës janë 5, 6 dhe 7 marsi i Jasharëve dhe gjaku i mijëra dëshmorëve e sidomos i familjes Jashari që u flijua për të arritur deri këtu ku jemi, thanë të pranishmit në manifestimin “Epopeja e UÇK-së,” të dielën në stadiumin e Prishtinës, në prani të disa dhjetëra mijëra vetave, me rastin e shënimit të tetëvjetorit të rënies heroike të komandantit legjendar Adem Jashari dhe dëshmorëve të tjerë.

[alibaba]

Postuar me pare nga ariani tb

Në një intervistë, që autori i këtij libri i ka marrë komandant Rremit, pyetjes "A mund ta fitonte luftën UÇK-ja, nëse nuk ndërhynte NATO-ja?" ai i është përgjigjur: "Ne do ta fitonim luftën, por, natyrisht, për një kohë më të gjatë e me humbje më të mëdha".6

Kjo me pelqeu me se shumti.Me ne fund le ta mbyllin gojen ata qe thone se Shqipetaret nuk jane te forte.Shqipetaret kane luftuar kunder armiqve edhe me te forte se shkjau.

[Sabriu]

Çdohere ne flasim për ate çë na pëlçen e në anën tjetër harroim realitetet,do thoni am pak apo hiç shqiptar...etj...

"Mr. i dijshmi"

[Llapi]

Ditët e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës janë ditë të lavdisë dhe të krenarisë së të gjithë qytetarëve të Kosovës, tha me këtë rast Hashim Thaçi, kryetar i Partisë Demokratike të Kosovës.



Edhe sot/e hënë/ në gjithë Kosovën vazhdojnë manifestimet në shënim të 6 Marsit “Ditës së dëshmorëve të UÇK-së” Në 8 vjetorin e sakrificës sublime të Jasharajve, rënies heroike të komandantit legjendar Adem Jashari dhe ditës së të gjithë dëshmorëve të kombit, të cilët ranë për lirinë e Kosovës, sot /e hënë/ në Varrezat e Dëshmorëve në Prekaz, nga institucionet e vendit dhe qytetarët u bënë homazhe dhe u vunë kurora të shumta lulesh.

Të parët që bënë nderime dhe vunë kurora ishin familjarët, nxënësit dhe banorët e fshatit Prekaz, Shtabi i Përgjithshëm, të gjitha zonat dhe njësitet e TMK-së, në krye me gjenerallejtënant Agim Çekun-kandidat i nominuar për kryeministër të ri të Kosovës, zv/komandanti i TMK-së gjeneralmajor Sulejman Selimi, delegacionet e komunave të vendit tonë, Shërbimi Policor i Kosovës, të partive politike, Zyrës së Shqipërisë në Prishtinë dhe qytetarë të shumtë.

Ditët e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës janë ditë të lavdisë dhe të krenarisë së të gjithë qytetarëve të Kosovës, tha me këtë rast Hashim Thaçi, kryetar i Partisë Demokratike të Kosovës.

“Janë ditët e rezistencën, ditët e çlirimit dhe mund të them se janë edhe ditët e fillimit të pavarësisë së Kosovës. Dhe, çdo vizitë e jona, e të gjithë qytetarëve dhe e politikës – e institucioneve tona dhe e qytetarëve të Kosovës në Prekaz, tek varri i komandantit legjendar Adem Jashari, është një marrje e energjive të reja për finalizimin e procesit të statusit politik,që duhet të jetë shteti i pavarur dhe sovran. Prandaj unë besoj se ky përkushtim, ky nderim është nderim i vetvetes, është nderim për të kaluarën, është nderim dhe përkushtim edhe për të ardhmen e Kosovës së pavarur dhe sovrane”, ka thënë kryetari i PDK-së, Hashim Thaçi.

Homazhet dhe nderimet janë duke vazhduar gjatë gjithë ditës.

/Sabit Istogu/

[Llapi]

Qosja: Një popull është i pjekur kur është i gatshëm të bëjë sakrifica


Prishtinë, 6 mars 2006 (Kosovapress) Time: 19 : 06

Përkujtimi i vetëflijimit madhështor të familjes Jashari është rast unik jo vetëm në historinë shqiptare, por edhe në atë evropiane. Adem Jashari me Ushtrinë Çlirimtare të Kosovës e ndërroi përgjithmonë historinë e Kosovës. Adem Jashari, anëtarët e grupit të tij nismëtar, të gjithë pjesëtarët e UÇK-së kur kapën armët ata nuk bënë llogari as politike e as jopolitike, nuk menduan a do të shpëtojnë apo do të vriten, sepse e kishin të qartë se Kosova nuk mund të çlirohet me fjalë, thanë pjesëmarrësit në një akademi përkujtimore me rastin e shënimit të tetëvjetorit të rënies heroike të komandantit legjendar Adem Jashari dhe familjes Jashari, të hënën në Teatrin Kombëtar në Prishtinë.

[Sabriu]

Qosja: Një popull është i pjekur kur është i gatshëm të bëjë sakrifica

Por jo edhe"sakrifica" si ai i "revolucionit të vonuar demokratik" iu lutem,z.Qqosja.

"Mr.i dituri"